အခန်း (၂၁) ကျူးကျူးချင်းက တုကုယန်အား စကားပါးခြင်း
တော်ဝင်တိုက်ပွဲအဖွဲ့မှ အဖွဲ့ဝင်ခုနစ်ဦးသည် သော်တိုမြို့ ဝိညာဉ်သခင်တိုက်ပွဲကြိုးဝိုင်းကြီးအတွင်းမှ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြသည်။
အနိုင်ရရှိခဲ့ကြသော ထန်ဆန်း၊ တိုက်မုပိုင်နှင့် ကျန်ရှိသူများမှာ မူလက အလွန်ပင် ပျော်ရွှင်နေခဲ့ကြသော်လည်း ယွီထျန်ဟိန် ပြောကြားခဲ့သော ‘အရက်မူးဓား’ ဟူသည့် အမည်နာမကြောင့် ၎င်းတို့အပေါ်သို့ ဖိအားများစွာ သက်ရောက်နေခဲ့ရသည်။
နင်ရုန်ရုန်က လျှာတသပ်သပ်ဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။
“ယွီထျန်ဟိန်ကို ဓားတစ်ချက်တည်းနဲ့ အနိုင်တိုက်ခဲ့တာလား… ဒီ ‘အရက်မူးဓား’ ဆိုတဲ့လူက တော်တော်လေးကို ကြောက်စရာကောင်းတာပဲ”
အော်စကာသည် အံ့ဩချီးကျူးမှုများ ပြည့်နှက်နေသော နင်ရုန်ရုန်၏ လှပသောမျက်နှာလေးကို တစ်ချက်မျှ ငဲ့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းငုံ့ကာ မည်သည့်စကားမျှ မဆိုတော့ပေ။
မာဟုန်ကျွင်းကမူ နှာခေါင်းတစ်ချက်ရှုံ့ကာ ဆိုလိုက်သည်။
“ယွီထျန်ဟိန်ပြောတဲ့ စကားတွေက အမှန်လား အမှားလား ဘယ်သူသိမှာလဲ”
“တကယ်လို့ အမှန်ပဲဖြစ်နေဦးတော့… အဲဒီ အရက်မူးဓား ဆိုတဲ့လူက အစ်ကိုကြီးတိုက်နဲ့ တတိယအစ်ကိုတို့ကို အနိုင်တိုက်နိုင်မယ်လို့ ငါတော့ မယုံဘူး”
တိုက်မုပိုင်က နှုတ်ခမ်းထောင့်ကို အနည်းငယ်ကွေးညွှတ်ကာ ပြုံးလိုက်ပြီး—
“ဆရာကြီးရဲ့ တတိယအဆင့် အထူးလေ့ကျင့်ခန်းက စတော့မှာဆိုတော့ နှမြောစရာပဲ”
“ဒါသာမဟုတ်ရင်တော့ ငါ တော်ဝင်မြို့တော်ကိုသွားပြီး အဲဒီ အရက်မူးဓား ဆိုတဲ့လူနဲ့ တကယ်ကို ဆုံတွေ့ကြည့်ချင်မိတယ်”
ထန်ဆန်းကမူ ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် အေးဆေးစွာ ပြုံးနေခဲ့သည်။ သူသည် ယွီထျန်ဟိန်၏ နှုတ်မှထွက်လာသော ‘အရက်မူးဓား’ ဆိုသူကို ရင်ထဲတွင် အလေးအနက်မထားပေ။ ထန်ဂိုဏ်း၏ လျှို့ဝှက်သိုင်းပညာရပ်များနှင့် အမြွှာသိုင်းဝိညာဉ်များ ရှိနေသည့်အတွက် မိမိနှင့် သက်တူရွယ်တူမျိုးဆက်ထဲတွင် မည်သူ့ကိုမျှ ကြောက်ရွံ့နေရန် အကြောင်းမရှိပေ။
“ဟေး… ကျူးချင်း၊ နင် ဘယ်သွားမလို့လဲ”
ထိုအချိန်တွင် ရှောင်ဝူက ရုတ်တရက် လှမ်း၍ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
ရှီလိုင်ခဲ့အဖွဲ့ဝင်များ ကြည့်လိုက်ကြသောအခါ ကျူးကျူးချင်းသည် တော်ဝင်တိုက်ပွဲအဖွဲ့မှ အဖွဲ့ဝင်ခုနစ်ဦး၏ နောက်သို့ အမှီလိုက်ရန် ပြေးသွားနေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ကြရသည်။
ကျူးကျူးချင်း၏ လှပကျော့ရှင်းလှသော ကျောပြင်လေးကို ကြည့်ရင်း တိုက်မုပိုင်၏ ခက်ထန်သော မျက်ဝန်းအစုံတွင် မှေးမှိန်မှုရိပ်အချို့ ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။ အကယ်၍ ယနေ့တိုက်ပွဲတွင် ကျူးကျူးချင်းသာ မိမိနှင့်အတူ ‘ငရဲကျားဖြူ’ ဝိညာဉ်ပေါင်းစပ်သိုင်းပညာကို အသုံးပြုခဲ့မည်ဆိုပါက တော်ဝင်တိုက်ပွဲအဖွဲ့သည် ယခုထက်ပို၍ ပြတ်ပြတ်သားသား ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့ရပေလိမ့်မည်။ ယခုမူ ယွီထျန်ဟိန် ဒဏ်ရာရရှိသွားခဲ့၍သာ မနည်းအနိုင်ယူခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။
ရှီလိုင်ခဲ့အကယ်ဒမီ ကျောင်းသားသစ်ခေါ်ယူစဉ် ကာလကတည်းက သူသည် ကျူးကျူးချင်းကို ပိုးပန်းလိုကြောင်း အရိပ်အမြွက် ပြသခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် ဤမျှအထိ ကြာမြင့်ခဲ့သည့်တိုင်အောင် ကျူးကျူးချင်းသည် သူ့ကို တစ်ချက်မျှပင် အဖက်လုပ်၍ မကြည့်ခဲ့ပေ။
“နင် ငါတို့နောက်ကို ဘာလို့ လိုက်လာတာလဲ”
“နင်တို့ ရှီလိုင်ခဲ့မျိုးဆက်သစ် ခုနစ်ယောက်က လူတွေကို လိုက်ပြီး လှောင်ပြောင်ချင်သေးတာလား”
တော်ဝင်တိုက်ပွဲအဖွဲ့မှ အဖွဲ့ဝင်ခုနစ်ဦးသည် ရှီလိုင်ခဲ့အဖွဲ့အပေါ်တွင် အလွန်ပင် အမြင်မကြည်လင်ကြချေ။ ထို့ကြောင့် ကျူးကျူးချင်း အမှီလိုက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ မျက်နှာသာပေး၍ မဆက်ဆံကြပေ။
“မဟုတ်ပါဘူး၊ ငါ့မှာ မကောင်းတဲ့ရည်ရွယ်ချက် မရှိပါဘူး”
ကျူးကျူးချင်းသည် မိမိ၏လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ထားမိသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် တည်ငြိမ်လှသော သူမသည် ယခုအချိန်တွင်မူ အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေမိသဖြင့် စကားများပင် အနည်းငယ် ထစ်ငေါ့နေခဲ့ရသည်။
“ငါ… ငါ မင်းတို့ကို ‘အရက်မူးဓား’ အကြောင်း မေးချင်လို့ပါ…”
“မင်းတို့… မင်းတို့က သူနဲ့ ရင်းနှီးကြလို့လား”
ယွီထျန်ဟိန်နှင့် ကျန်ရှိသူများသည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး အကြည့်ချင်းဖလှယ်လိုက်ကြပြီး “မရင်းနှီးဘူး” ဟု ပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် တုကုယန်က ခေါင်းညိတ်ပြကာ ဆိုလိုက်သည်။
“ရင်းနှီးတာပေါ့၊ အလွန်ကို ရင်းနှီးတာ၊ ငါတို့က ညီအစ်ကိုတွေလိုပဲလေ”
“ငါတို့ သော်တိုမြို့ကို မလာခင်တုန်းကတောင် အတူတူ ထမင်းစားခဲ့ကြသေးတယ်”
ကျူးကျူးချင်း၏ လှပသော မျက်ဝန်းအစုံ၌ သံသယရိပ်အချို့ ဖြတ်ပြေးသွားသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သဖြင့် တုကုယန်သည် သူမ၏ ခရမ်းရောင်သန်းနေသော ဆံနွယ်များကို လက်ချောင်းလေးဖြင့် လိပ်ကစားရင်း ပြုံး၍ ဆိုလိုက်သည်။
“အရက်မူးဓား ဆိုတာလေ… နင် သိတဲ့အတိုင်း အမြဲတမ်း ဝတ်ရုံဖြူကို ဝတ်ဆင်ထားပြီးတော့ သူ့ရဲ့ဓားက ကြာပန်းတွေ ပွင့်လန်းစေနိုင်တယ်၊ မြန်လည်းမြန်သလို ထက်လည်း ထက်မြက်တယ်လေ”
ဟုတ်ပေသည်။
ဒါက သေချာပေါက် လီကျယ်ရှန်းပဲ ဖြစ်ရမည်။
ကျူးကျူးချင်းသည် မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင်အရက်ဗူးလေးကို တုကုယန်ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။ သူမ၏ လှပသောမျက်ဝန်းအစုံမှာ အရောင်အဝါများ တောက်ပနေပြီး—
“အစ်မ… ကျေးဇူးပြုပြီး ဒါလေးကို လီ… အရက်မူးဓား ဆီကို ပေးပေးပါဦး”
“ဒါက ငါ သော်တိုမြို့မှာ စုဆောင်းထားတဲ့ အရက်ကောင်းလေးပါ၊ ပြီးတော့ သူ့ကို ပြောပေးပါဦး…”
“ငါ့ရဲ့ ကတိစကားကို ငါ အမြဲတမ်း မှတ်မိနေတုန်းပဲလို့၊ သူလည်း မမေ့ဖို့ ပြောပေးပါဦး”
ယွီထျန်ဟိန်နှင့် ကျန်ရှိသူများသည် ကျူးကျူးချင်းကို ထူးဆန်းသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ဤနေရာတွင် အတင်းအဖျင်း ပြောစရာအချက်အချို့ ရှိနေချေပြီ။ အေးစက်လှသော ‘အရက်မူးဓား’ ၌ သော်တိုမြို့တွင် ဤမျှအထိ လှပသော အချစ်ဆုံးသူငယ်ချင်းတစ်ဦး ရှိနေလိမ့်မည်ဟု မည်သူက ထင်မှတ်ထားပါအံ့နည်း။
“ပြဿနာမရှိပါဘူး”
တုကုယန်သည် အပြုံးမပျက်ဘဲ အရက်ဗူးကို လှမ်းယူလိုက်ပြီး ကျူးကျူးချင်းကို လက်ပြကာ ဆိုလိုက်သည်။
“နင်ပြောတဲ့စကားနဲ့ ဒီအရက်ကို ငါ သေချာပေါက် အရောက်ပို့ပေးပါ့မယ်”
“ဒါဆိုရင် ညီမလေးရေ… ရေစက်ရှိရင် ပြန်ဆုံကြတာပေါ့”
တော်ဝင်တိုက်ပွဲအဖွဲ့မှ အဖွဲ့ဝင်ခုနစ်ဦး၏ ပုံရိပ်များ ဝေးကွာပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို စောင့်ကြည့်ပြီးနောက် ကျူးကျူးချင်းသည် မိမိတည်းခိုရာ စားသောက်ဆိုင်သို့ တစ်ဦးတည်း ပြန်လာခဲ့သည်။ စင်စစ်အားဖြင့် ရှောင်ဝူနှင့် နင်ရုန်ရုန်တို့သည် အခန်းထဲတွင် သူမကို စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။
“ဟွန်း… ပြောစမ်းပါဦး ကျူးချင်း၊ နင် ဘယ်တွေသွားနေတာလဲ”
ရှောင်ဝူက မကျေမနပ်ဖြင့် နှုတ်ခမ်းလေးစူကာ— “နင်က ငါတို့ကို ညီအစ်မတွေလို့ကော သဘောထားရဲ့လား၊ ဘာမှလည်း မပြောဘူး”
နင်ရုန်ရုန်ကလည်း ညင်သာစွာ နှာခေါင်းရှုံ့ရင်း ဆိုလိုက်သည်။
“ကျူးချင်း မပြောရင်တောင် ငါသိတယ်!”
“သူ အမြဲတမ်း စိတ်ထဲမှာ တမ်းတနေတဲ့လူက တော်ဝင်မြို့တော်မှာ ရှိနေတာ မဟုတ်လား၊ အဲဒါကြောင့် သူ တော်ဝင်တိုက်ပွဲအဖွဲ့ကို သွားမေးနေတာမလား”
ကျူးကျူးချင်း၏ လှပသော မျက်နှာလေးမှာ ရှက်သွေးဖြန်းကာ နီမြန်းသွားခဲ့သော်လည်း မည်သည့်စကားမျှ မဆိုဘဲ တိတ်ဆိတ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ရှောင်ဝူနှင့် နင်ရုန်ရုန်တို့သည် အကြည့်ချင်းဖလှယ်လိုက်ကြပြီး ကျူးကျူးချင်း၏ ခါးလေးကို ရုတ်တရက် လှမ်း၍ ကလော်လိုက်ကြတော့သည်။
“ဟီးဟီး… နင်မပြောရင်တော့ ငါတို့ အားမနာတမ်း လုပ်ရတော့မှာပဲ!”
“အိုး… တော်ကြပါတော့…”
ခဏမျှ ကြာပြီးနောက်—
ကျူးကျူးချင်းသည် ရှက်သွေးဖြန်းနေသော မျက်နှာလေးဖြင့် မိမိ၏ ဖရိုဖရဲဖြစ်သွားသော ဆံနွယ်များနှင့် အဝတ်အစားများကို ပြန်လည်ပြင်ဆင်လိုက်ရင်း—
“ကဲပါ… ငါ နင်တို့ကို ပြောပြပါ့မယ်”
“ငါ သူ့အကြောင်းကို စုံစမ်းသိရှိခဲ့ရပြီ၊ သူက အဲဒီ ‘အရက်မူးဓား’ ပဲ”
ရှောင်ဝူနှင့် နင်ရုန်ရုန်တို့၏ လှပသော မျက်ဝန်းအစုံမှာ အံ့ဩမှုကြောင့် ဝိုင်းစက်သွားခဲ့ရသည်။
“အရက်မူးဓား ဟုတ်လား!”
“ယွီထျန်ဟိန်ကို ဓားတစ်ချက်တည်းနဲ့ အနိုင်တိုက်ခဲ့တဲ့ အရက်မူးဓား လားဥစ္စာ”
ရှောင်ဝူနှင့် နင်ရုန်ရုန်တို့၏ စကားများထဲမှ အံ့ဩချီးကျူးသံများကို ကြားရသောအခါ ကျူးကျူးချင်းသည် ရုတ်တရက် ဂုဏ်ယူမိသွားသည်။
“အင်း”
နင်ရုန်ရုန်က အလျင်အမြန်ပင် ထပ်မံမေးမြန်းလိုက်သည်။
“ကျူးချင်း… သူက ယွီထျန်ဟိန်ကို ဓားတစ်ချက်တည်းနဲ့ တကယ်ပဲ အနိုင်တိုက်ခဲ့တာ အမှန်ပဲလား”
ကျူးကျူးချင်းက မဆိုင်းမတွပင် ဆိုလိုက်သည်။
“ဒါပေါ့… တခြားလူတွေ မလုပ်နိုင်ရင်တောင် သူကတော့ လုပ်နိုင်တယ်”
ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ နင်ရုန်ရုန်၏ လှပသော မျက်ဝန်းအစုံတွင် မနာလိုမှုရိပ်အချို့ တိတ်တဆိတ် ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။ မိမိ၏ မိတ်ဆွေကောင်းလေး၏ အချစ်ရေးမှာ ဘာကြောင့် ဤမျှအထိ စိတ်ကူးယဉ်ဆန်ကာ ကောင်းမွန်နေရပါသနည်း။ မိမိနှင့်မူ ကွာခြားလှပေသည်… နင်ရုန်ရုန်သည် အော်စကာ၏ မိမိအပေါ်ထားရှိသော သံယောဇဉ်ကို ခံစားသိရှိနိုင်သော်လည်း သူမသည် အော်စကာကို လုံးဝ မနှစ်သက်ချေ။ အော်စကာအပေါ်တွင် မည်သည့်ခံစားချက်မျှ မရှိပေ။ အော်စကာကို မြင်ရသည့် အကြိမ်တိုင်းတွင် အကယ်ဒမီကျောင်းဝင်းဝ၌ သူ ဝက်အူချောင်းများ ရောင်းချနေခဲ့သော ညစ်ညမ်းလှသည့် ပုံစံကိုသာ ပြန်လည်သတိရမိနေသည်။
အခြားနည်းလမ်း မရှိတော့ချေ။
သူမသည် တစ်ချိန်က ကြည်လင်သော လေပြေညင်းကဲ့သို့ လွတ်လပ်ပေါ့ပါးလှသော လုလင်ပျိုတစ်ဦးနှင့် ဆုံတွေ့ခဲ့ဖူးသည်။ ၎င်းတို့သည် လမင်းအောက်တွင် အတူတကွ အရက်သောက်ကာ ကဗျာစပ်ခဲ့ကြဖူးပြီး ဘဝကို အတူတူ ဖြတ်သန်းရန် တိတ်တဆိတ် ကတိသစ္စာပြုခဲ့ကြဖူးသည်။ သို့သော် နှမြောစရာကောင်းလှသည်မှာ ထိုလုလင်၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအား ပါရမီမှာ အလွန်ညံ့ဖျင်းလွန်းလှသဖြင့် သူမအနေဖြင့် နှမြောတသစွာဖြင့်ပင် လက်လွှတ်ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။
ရှောင်ဝူကမူ ခေါင်းလေးစောင်းကာ ချိုမြိန်သော ခံစားချက်များ ဖြစ်ပေါ်နေသည့် ကျူးကျူးချင်းနှင့် စိတ်မကောင်းဖြစ်နေသည့် နင်ရုန်ရုန်တို့ကို ဝေခွဲမရဟန်ဖြင့် ကြည့်နေမိသည်။ သူမ နားမလည်နိုင်တော့ချေ။ မိမိ၏ မိတ်ဆွေကောင်း နှစ်ဦးမှာ ဘာများ ဖြစ်ပျက်နေကြပါသနည်း။
တော်ဝင်မြို့တော်။
ခြံဝန်းငယ်လေးတစ်ခုအတွင်း၌—
လီကျယ်ရှန်းသည် လှေကားထစ်ကို မှီလျက် ညကောင်းကင်ယံရှိ လင်းပန်းသဏ္ဍာန် လမင်းကြီးဆီသို့ မိမိ၏ အရက်ခွက်ကို မြှောက်ကာ ဂုဏ်ပြုလိုက်သည်။
“ဂေ့~~~”
သူသည် လည်ချောင်းထဲသို့ စီးဆင်းသွားသော အရက်၏ ရှိန်မြိန်မှုကို ခံစားရင်း လေတစ်ချက် တက်လိုက်ပြီးနောက် ရုတ်တရက် ဆောင်းဦး၏ လွမ်းဆွတ်မှုနှင့် နွေဦး၏ ဝမ်းနည်းမှုတို့ ရောပြွမ်းနေဟန်ဖြင့် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။
“ရွှေဖလားက လမင်းအောက်မှာ ဗလာဖြစ်လို့၊ နတ်သုဒ္ဓါကို ဘယ်မှာ ရှာရပါ့မလဲ”
“ကြည်လင်တဲ့ စမ်းရေတွင်း ဝိုင်ဗူးထဲက အရက်ကလည်း သောက်ရတာ အမြဲတမ်း ငြီးငွေ့စရာကောင်းလှတယ်၊ ပိုပြီး အရသာရှိတဲ့ အရက်ကောင်းတွေကို ဘယ်မှာ ရှာရပါ့မလဲ”
“ငါ့ရဲ့ ဝိညာဉ်အရက်ကလည်း ဆက်ပြီး ပြောင်းလဲဖို့ လိုအပ်နေသေးတယ်၊ ငါ့ရဲ့ဓားကလည်း အခုထိ ထက်မြက်မှု မရှိသေးဘူး၊ ဟူး…”
လီကျယ်ရှန်းသည် စိုးရိမ်ပူပန်မှု အလွန်နည်းပါးလှသည်။ သို့သော် ယခုအချိန်တွင်မူ သူ့ကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ပေးနိုင်သည့် တစ်ခုတည်းသော အရာမှာ သူ၏ဓားနှင့် အရက်သာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
တစ်ခွက်ပြီးတစ်ခွက်… တစ်ခွက်ပြီးတစ်ခွက်… လီကျယ်ရှန်း၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် လှည့်ပတ်နေသော အရက်ရနံ့များသည် လေပြေနှင့်အတူ လွင့်ပါးသွားခဲ့ရာ မည်သည့်နေရာသို့ ရောက်ရှိသွားသည်ကို မည်သူမျှ မသိရှိနိုင်ချေ။ သူသည် လှေကားထစ်ကို မှီလျက်ပင် အိပ်ပျော်သွားခဲ့တော့သည်။
ထို့နောက် သူသည် ထူးဆန်းသော အိမ်မက်တစ်ခုကို မက်မြင်ခဲ့ရသည်။
တိမ်တိုက်များသည် ရောင်စုံလင်းလက်သော ရောင်ခြည်တန်းများနှင့်အတူ လှိုင်းထနေခဲ့သည်။ ဖန်သားပြင်များကဲ့သို့ တောက်ပလှသော နန်းတော်အစုအဝေးများသည် တိမ်တိုက်များထဲတွင် မျောလွင့်နေခဲ့ကြသည်။ ခန့်ညားထည်ဝါလှသော ပုံရိပ်တစ်ခုသည် နတ်ဘုရားနန်းဆောင်အတွင်း၌ မတ်တပ်ရပ်နေပြီး သူ၏ ဆံပင်တိုများသည် ငွေရောင်ဓားသွားများကဲ့သို့ ထောင်မတ်နေခဲ့ကာ တောက်လောင်နေသော အဖြူရောင်မီးလျှံတစ်ခုမှာ သူ၏ ဘယ်ဘက်ပုခုံးပေါ်တွင် တည်ရှိနေပြီး နက်မှောင်သော အပြာရောင်မီးလျှံတစ်ခုမှာ သူ၏ ညာဘက်ပုခုံးပေါ်တွင် လှည့်ပတ်နေခဲ့သည်။
နက်မှောင်ကာ နီမြန်းသော ချပ်ဝတ်တန်ဆာထံမှ ဆိုးယုတ်လှသော နတ်ဘုရားစွမ်းအားများ စီးဆင်းနေခဲ့ပြီး အရည်ပျော်နေသော အရိပ်များကဲ့သို့ လှုပ်ရှားနေခဲ့သည်။ တစ်စုံတစ်ခုက သူ၏ စိတ်ဝင်စားမှုကို နှိုးဆွလိုက်ဟန်ဖြင့် သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။
ထိုအချိန်တွင်ပင် ညင်သာသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
“ကျိတုန်း… နင် ဘာကို ကြည့်နေတာလဲ”
သန့်ရှင်းမွန်မြတ်လှသော ရောင်ခြည်တော်များ ဝန်းရံထားသည့် အတုမရှိ လှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် ကျော့ရှင်းစွာ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။ သူမ၏ စကတ်အနားသတ်တွင် ရွှေရောင်ကြာပန်းပုံသဏ္ဍာန်များ ပန်းထိုးထားပြီး တိမ်တိုက်များအပေါ်တွင် တရွတ်တိုက် ပါလာခဲ့ကာ နံနက်ခင်း၏ နေခြည်ကဲ့သို့ နွေးထွေးလှသော နတ်ဘုရားရနံ့များကို ထုတ်လွှတ်နေခဲ့သည်။
“လျဲ့ယန့်… နင် လာပြီပဲ”
ဝတ်ရုံဖြူဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျိတုန်း၏ ဆိုးယုတ်သော နတ်ဘုရားစွမ်းအားများသည် သန့်စင်သွားခဲ့ရပြီး သူ၏ ထက်မြက်သော မျက်ခုံးနှင့် မျက်ဝန်းအစုံတွင် နူးညံ့လှသော သံယောဇဉ်များသာ ကျန်ရှိတော့သည်။
“အောက်ကမ္ဘာက လုလင်ပျိုတစ်ယောက်က တော်တော်လေး စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတယ်”
လျဲ့ယန့်က ပြုံး၍ ဆိုလိုက်သည်။
“နင် မကောင်းမှုနတ်ဘုရားရဲ့ နတ်ဘုရားရာထူးအတွက် ဆက်ခံမယ့်သူကို ရှာတွေ့သွားပြီလား”
“ဒါကို ပြောဖို့ကတော့ စောပါသေးတယ်”
“ဒါပေမဲ့ လျဲ့ယန့်… နင် သိတဲ့အတိုင်း မကောင်းမှုနတ်ဘုရားထက်စာရင်…”
“ငါက တခြားလူတွေ ငါ့ကို ခေါ်ကြတာကို ပိုသဘောကျတယ်…”
ကျိတုန်းသည် မိမိ၏ လက်ဖဝါးကို လှန်လိုက်သည်။ မိုင်ပေါင်းသောင်းချီသော အကွာအဝေးအတွင်းရှိ တိမ်တိုက်များနှင့် မြူခိုးများအားလုံးသည် သူ၏ အရက်ဗူးအတွင်းသို့ စုစည်းရောက်ရှိသွားခဲ့ကြတော့သည်။
“ဝိုင်နတ်ဘုရား လို့ပေါ့”