အခန်း (၂၀) - ရွှေချင်းဟေ၏ ထူးဆန်းသော အမူအရာနှင့် "လီကျယ်ရှန်း" ၏ သတင်းကို ကျူးကျူးချင်း ကြားသိရခြင်း

လီကျယ်ရှန်း ထုတ်ဖော်လိုက်သော ဓားအလင်းတန်းသည် လူ့လောကီနယ်ပယ်မှ အရာတစ်ခုနှင့်ပင် လုံးဝ မတူညီတော့ချေ။ ဝိညာဉ်သခင်ပြိုင်ပွဲကြိုးဝိုင်းကြီး၏ အမိုးခုံးထက်တွင် သူ၏ ဓားချက်ကြောင့် ကြယ်တာရာများ ကြွေကျလာသည့်အလား ရုတ်ချည်းပင် ကြယ်အလင်းများ လင်းလက်သွားခဲ့သည်။

ဤစိမ်းပြာရောင် သန်းနေသော ဓားအလင်းတန်းထက်၌—

ပိုးစုန်းကြူးလေးများကဲ့သို့ ကြယ်မှုန်ကြယ်ပွင့်လေးများ ရစ်ပတ်စွဲထင်နေခဲ့သည်။ ၎င်းသည် အဆမတန် ဆန်းကြယ်လင်းလက်နေသော်လည်း တစ်ပြိုင်တည်းမှာပင် ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ သတ်ဖြတ်ခြင်း အငွေ့အသက်များကိုလည်း ထုတ်ဖော်နေ၏။

ဝိညာဉ်သခင်ပြိုင်ပွဲကြိုးဝိုင်းကြီးအတွင်း၌ ဓားအလင်းတန်း မကျရောက်မီမှာပင် အေးစက်စက် အငွေ့အသက်များက အရပ်မျက်နှာအားလုံးသို့ ပျံ့နှက်သွားခဲ့ချေပြီ။ ပွဲကြည့်ပရိသတ်အချို့မှာ တံတွေးကို ခက်ခဲစွာ မျိုချနေကြသော်လည်း မည်သည့်အသံမျှ ထွက်ပေါ်မလာတော့ချေ။ အချို့မှာမူ ခြေထောက်များ တုန်ရီလျက် နေရာတွင်ပင် လဲကျလုမတတ် ဖြစ်နေကြသည်။

ထိုဓားအလင်းတန်းသည် သူတို့ထံသို့ ဦးတည်ထားခြင်း မဟုတ်သည့်တိုင်အောင်— လေထုထဲမှတစ်ဆင့် လွင့်ပျံလာသော ထက်မြက်လှသည့် ဓားချီများသည် သူတို့၏ အရေပြားကို ဖြတ်သန်းသွားသည့်အခါ တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားဖွယ်ရာ အေးမြမှုကို ခံစားလိုက်ရခြင်း ဖြစ်၏။ ၎င်းသည် အပ်ပေါင်းမြောက်မြားစွာဖြင့် သူတို့၏ အရိုးထဲအထိ ထိုးဆွလိုက်သည့်အလား ခံစားရသည် မဟုတ်ပါလော။

ဤဓားချက်ကို တည့်တည့်ရင်ဆိုင်နေရသော ယွီထျန်ဟိန်မှာမူ သူ၏ အသည်းနှလုံးနှင့် ကလီစာများပင် ပြတ်တောက်သွားမတတ် ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးရှိ အမွေးအမှင်များ ထောင်မတ်သွားခဲ့ပြီး အပ်ဖျားခန့်အထိ ကျုံ့ဝင်သွားသော သူ၏ မျက်စိသူငယ်အိမ်အတွင်း၌မူ လေထုကို ရိုက်ခွဲလျက် ပြေးဝင်လာသော ဓားအလင်းတန်းကြီး အရိပ်ထင်သွားတော့သည်။

သူ အလွန်အမင်း ဂုဏ်ယူဝံ့ကြွားခဲ့သော မိုးကြိုးစွမ်းအားများသည် ဤဓားအလင်းတန်း၏ ရှေ့မှောက်တွင် စက္ကူကဲ့သို့ပင် ပျက်စီးလွယ်လွန်းလှပေသည်။

ရှု—!

မိုးကြိုးစွမ်းအင်များ နှစ်ပိုင်းပြတ်တောက်သွားခဲ့ပြီး နဂါးအကြေးခွံများသည်လည်း တစ်ခုပြီးတစ်ခု ကြေမွပျက်စီးသွားခဲ့ရချေပြီ။ ဓားအလင်းတန်းသည် ယွီထျန်ဟိန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ အမှန်တကယ် မကျရောက်သေးသော်လည်း သူ၏ ရင်ဘတ်အရေပြားထက်တွင်မူ ပြင်းထန်လှသော နာကျင်မှုများ စတင်ခံစားနေရပြီ ဖြစ်သည်။ သေခြင်းတရား၏ အငွေ့အသက်များသည် သူ့ကို အပြည့်အဝ လွှမ်းမိုးထားခဲ့ချေပြီ။

ယွီထျန်ဟိန်သည် သူ၏ နှလုံးခုန်သံမှာ ပေါက်ကွဲထွက်လုမတတ် ပြင်းထန်နေသည်ကို ခံစားမိလိုက်သည်။ သူသည် သားရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အော်ဟစ်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားအားလုံးကို ကမ်းပါးပြိုကျသည့်အလား သူ၏ လက်မောင်းနှစ်ဖက်အတွင်းသို့ အတင်းအကျပ် ရိုက်သွင်းလိုက်တော့သည်။ ထိုစဉ် မိုးကြိုးလျှပ်စီးကြောင်းများ တဖြောက်ဖြောက် မြည်ဟည်းနေသော ဝိညာဉ်စွမ်းအား ကာကွယ်ရေးတံတိုင်းတစ်ခု သူ၏ ရှေ့မှောက်တွင် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ထိတ်လန့်စိုးရိမ်နေကြသော အကြည့်ပေါင်းများစွာအောက်တွင်—

ဓားအလင်းတန်းသည် ထိုကာကွယ်ရေးတံတိုင်းပေါ်သို့ ထိမှန်သွားခဲ့ချေပြီ။

နားကွဲလုမတတ် ပြင်းထန်လှသော အက်ကွဲသံကြီး ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ယွီထျန်ဟိန်သည် ဖြူလျော့နေသော မျက်နှာထားဖြင့် ထိုကာကွယ်ရေးတံတိုင်းထက်တွင် ပင့်ကူအိမ်ကဲ့သို့သော အက်ကွဲကြောင်းများ အဟုန်ပြင်းစွာ ပျံ့နှံ့သွားသည်ကို ကြည့်ရှုနေမိသည်။

ဝုန်း—!

ကာကွယ်ရေးတံတိုင်းကြီးသည် ဟိန်းဟောက်သံနှင့်အတူ ကြေမွပျက်စီးသွားခဲ့ရချေပြီ။ ယွီထျန်ဟိန်၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ကြိုးဝိုင်းစင်မြင့်ထက်မှတစ်ဆင့် နောက်သို့ လွင့်စဉ်ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

သူ မြေပြင်ပေါ်သို့ပင် မကျရောက်သေးမီမှာပင်—

ကြယ်တာရာအလင်းတန်းများ ပြည့်နှက်နေသော ဓားချီမျှင်တစ်ခုသည် သူ၏ ပုခုံးရိုးကို ဖောက်ထွင်းသွားခဲ့ပြီး ကိုက်နှစ်ဆယ်ခန့်အကွာရှိ တံတိုင်းကြီးပေါ်သို့ သူ့ကို ရိုက်ကပ်သီကုံးထားလိုက်လေတော့သတည်း။

"အု…"

ယွီထျန်ဟိန်သည် ခေါင်းကို ငိုက်စိုက်ချထားခဲ့ရပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်များမှတစ်ဆင့် သွေးစက်များ တဖွဲဖွဲ စီးကျနေခဲ့သည်။ သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများအားလုံး ပြောင်သလောက် ဖြစ်သွားခဲ့ရုံမျှမက သူ၏ ပုခုံးရိုးနှင့် ရင်ဘတ်ထက်တွင် သေစေနိုင်လောက်သော ဒဏ်ရာကြီးနှစ်ခု ရရှိထားခဲ့ခြင်းကြောင့် ယခုအခါ သူသည် အသက်အန္တရာယ် စိုးရိမ်ရလောက်အောင်ပင် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ကျယ်ဝန်းလှသော ဝိညာဉ်သခင်ပြိုင်ပွဲကြိုးဝိုင်းကြီးတစ်ခုလုံးတွင် အပ်ကျသံပင် ကြားရလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ရသည်။ စင်မြင့်အောက်ရှိ မှင်တက်နေကြသော မျက်နှာများမှာ အေးခဲနေသည့် ကျောက်ဆစ်ရုပ်ထုကြီးများကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရပေသည်။ ပွဲကြည့်ပရိသတ်များစွာမှာ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်နေကြသော်လည်း မည်သည့်အသံမျှ ထွက်ပေါ်မလာကြချေ။

ဓားတစ်ချက်တည်း!

တကယ်ပင် ဓားတစ်ချက်တည်းသာ ဖြစ်၏!

ဓားတစ်ချက်တည်းဖြင့်ပင် အဆင့် (၃၉) ရှိသော ‘အပြာရောင်လျှပ်စီးမုန်တိုင်းနဂါး’ ဝိညာဉ်သခင် ယွီထျန်ဟိန်ကို ရှုံးနိမ့်သွားစေခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။

"ဒါက လီကျယ်ရှန်း ကိုယ်တိုင်ဖန်တီးထားတဲ့ ဓားသိုင်းလမ်းစဉ်လား?!"

ငါးပူတင်းတုံ့လော်နှင့် မြွေလှံတုံ့လော်တို့၏ လေသံများထဲတွင်မူ ထိတ်လန့်မှုများကို မာန်သွင်း၍ပင် ဖုံးကွယ်ထားနိုင်ခြင်း မရှိတော့ချေ။ သူတို့သည် ကြိုးဝိုင်းစင်မြင့်ထက်တွင် တစ်ဦးတည်းသော မတ်တတ်ရပ်ကျန်ရစ်နေခဲ့သည့် ဝတ်စုံဖြူဝတ်လူငယ်ကို စိုက်ကြည့်နေကြမိသည်။ သူတို့သည် နောင်တစ်ချိန်တွင် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိလာမည့် ဓားသိုင်းဧကရာဇ်တစ်ဦး တရွေ့ရွေ့ မြင့်မားလာခြင်းကို ကိုယ်တိုင်မျက်မြင် ကြုံတွေ့နေရသည့်အလား ခံစားနေရခြင်း ဖြစ်၏။

ဤအရာသည် အဆမတန် တင်စားပြောဆိုခြင်း မဟုတ်ချေ။ လောကတွင် တိုက်ခိုက်မှုအစွမ်း အမြင့်မားဆုံးသော ဘွဲ့ခံတုံ့လော်အဖြစ် နာမည်ကျော်လှသည့် ချန်ရှင်းပင်လျှင် သူ၏ လူငယ်ဘဝတုန်းက ဤလီကျယ်ရှန်းကဲ့သို့သော ခန့်ညားထည်ဝါသည့် အငွေ့အသက်မျိုး ရှိမနေခဲ့ဖူးချေ။

"အဆမတန် ထက်မြက်လှတဲ့ ဓားချက်ပါတကား…"

ရွှေချင်းဟေ၏ မျက်ဝန်းအစုံတွင်မူ ဆန်းကြယ်လှသော အလင်းတန်းတစ်ခု ဝင်းပနေခဲ့သည်။ သူမသည်ပင် ဤဓားချက်၏ ထက်မြက်မှုကို အလွယ်တကူ ခုခံနိုင်ရန် ခက်ခဲလိမ့်မည်ဟု ခံစားနေရခြင်း ဖြစ်၏။ သူမသည် အမြန်ပင် လှည့်ထွက်ကာ အပြင်သို့ လျှောက်လှမ်းသွားတော့သည်။ ရွှေချင်းဟေ ဤမျှအထိ စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်ကို မြင်တွေ့ရသောအခါ ငါးပူတင်းတုံ့လော်နှင့် မြွေလှံတုံ့လော်တို့သည်လည်း မတတ်သာဘဲ နောက်ကွယ်မှ လိုက်ပါသွားကြရတော့သည်။

"အစ်ကိုကြီး!"

ယွီဖုန်းနှင့် အော်စလိုတို့သည် ဒုတိယထပ်ရှိ အခန်းအတွင်းမှ အပြေးအလွှား ထွက်ခွာလာခဲ့ကြပြီး သူတို့၏ နောက်ကွယ်တွင်မူ ရှီညီအစ်ကိုနှစ်ဦးက ပျာယာခတ်လျက် လိုက်ပါလာကြသည်။ တုကုယန်၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မြစိမ်းရောင်မျက်ဝန်းအစုံသည် လီကျယ်ရှန်းကို အချိန်အတိုင်းအဆတစ်ခုအထိ စိုက်ကြည့်နေခဲ့ပြီးနောက်၊ အကြည့်လွှဲခြင်းမရှိသေးဘဲ ငေးမောနေသည့် ရဲ့လင်းလင်းကို ဆွဲခေါ်လျက် သူတို့နောက်သို့ လိုက်ပါသွားခဲ့တော့သည်။

အောက်ဘက်ရှိ ပရိသတ်ကြီးတစ်ခုလုံးမှာမူ ဟာရီကိန်းမုန်တိုင်း တိုက်ခတ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသော ဂျုံခင်းကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ လှုပ်ခတ်သွားခဲ့ရချေပြီ။ သူတို့သည် လည်ပင်းကို ဆန့်ထုတ်လျက် အာခေါင်ကွဲမတတ် "အရက်မူးဓား" ဟူသော အမည်နာမကို သံပြိုင်အော်ဟစ်နေကြတော့သည်။ ဤအခြေအနေမှာ တကယ်ပင် ရူးသွပ်လုမတတ် ဖြစ်ချေတော့သည်။ ဝိညာဉ်သခင်ပြိုင်ပွဲကြိုးဝိုင်းကြီး၏ တာဝန်ရှိသူများမှာ စည်းကမ်းချက်များကို ထိန်းသိမ်းရန်အတွက် ဝိညာဉ်သခင် အယောက်ပေါင်းများစွာကို အတင်းအကျပ် စေလွှတ်လိုက်ရတော့သည်။

လီကျယ်ရှန်းကမူ ထိုဆူညံသံများကို စိုးစဉ်းမျှ ဂရုမစိုက်ခဲ့ချေ။ သူသည် သူ၏လက်ကို မြှောက်လိုက်၏။ ယွီထျန်ဟိန်ကို သီကုံးထားသော ဓားချီများသည် ကြယ်တာရာအလင်းတန်းများအဖြစ် ပြောင်းလဲလျက် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ချေပြီ။ ယွီထျန်ဟိန်၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အားအင်ကင်းမဲ့စွာဖြင့် အောက်သို့ လဲကျသွားခဲ့ရာ ၎င်းကို ကျောက်တုံးမျှော်စင်ကြီးနှစ်ခုကဲ့သို့သော လူငယ်နှစ်ဦးက လှမ်း၍ ဖမ်းထိန်းလိုက်ကြသည်။

လီကျယ်ရှန်းသည် ယွီထျန်ဟိန်ကို ဝန်းရံထားကြသော လူငယ်လေးဦးကို လှမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။ ၎င်းတို့အပြင် ဝတ်စုံနက်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး မျက်နှာကို အနက်ရောင်မျက်နှာဖုံးစဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသော၊ ခါးအထိ ဝဲကျနေသည့် အပြာရောင်ဆံနွယ်ကြီးနှင့် အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦးသည် သူမ၏ လက်ဖဝါးထက်တွင် ဆန်းကြယ်လှသော ပန်းပွင့်တစ်ပွင့်ကို ဖော်ထုတ်လျက် ယွီထျန်ဟိန်၏ ဒဏ်ရာများကို ကုသပေးနေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

"သူတို့က တော်ဝင်ကျောင်းတော် အဖွဲ့ရဲ့ အခြားအသင်းသားတွေ ဖြစ်ရမယ်" လီကျယ်ရှန်း၏ အာရုံထဲတွင် အတွေးတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။

ထိုစဉ် ခရမ်းရောင်ဆံနွယ်တိုလေးနှင့် မြစိမ်းရောင်မျက်ဝန်းအစုံရှိသော အခြားအရပ်ရှည်ရှည် အမျိုးသမီးတစ်ဦးက သူ့ကို ခြေဆုံးခေါင်းဆုံး အကဲခတ်ကြည့်ရှုလိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ ရဲရဲနီသော နှုတ်ခမ်းပါးလေးကို ကွေးညွတ်လျက် ဆိုလာသည်— "အရက်မူးဓား၊ မင်း မင်းရဲ့ မျက်နှာဖုံးကို ချွတ်ပြဝံ့ရဲ့လား"

ဤဆွဲဆောင်မှုရှိသော အမျိုးသမီးကို လှမ်းကြည့်ရင်း လီကျယ်ရှန်းသည် သူမ၏ အမည်နာမကို အာရုံထဲတွင် ပုံဖော်လိုက်မိသော်လည်း သူမကို လုံးဝဂရုမစိုက်တော့ဘဲ လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။ မင်းက ချွတ်ပြဆိုတိုင်း ငါက ချွတ်ပြရမှာလား။ ဒါဆိုရင် အေးစက်စက် ဓားသိုင်းပညာရှင်ကြီးအဖြစ် ငါ့ရဲ့ သိက္ခာတွေ ကျကုန်မှာပေါ့။

တုကုယန်သည် ခေတ္တမျှ မှင်တက်သွားရသည်။ ထို့နောက်တွင်မူ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထက်ရှိ အပြုံးသည် ပိုမို၍ လင်းလက်လာခဲ့တော့၏။ ချောမောလှပသော မျက်နှာထက်တွင် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အသွင်သဏ္ဌာန် ပေါ်ထွက်လာခဲ့သော်လည်း တစ်ဖက်တွင်မူ ၎င်းသည် အဆိပ်ပြင်းမြွေတစ်ကောင် လျှာတစ်ချက် ခတ်လိုက်သည့်အလား အန္တရာယ်ရှိလှသော အငွေ့အသက်ကိုလည်း ထုတ်ဖော်နေသည်။

—

လီကျယ်ရှန်းသည် စင်မြင့်နောက်ကွယ်သို့ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။ သူသည် အပြေးအလွှား လျှောက်လှမ်းလာသော ရွှေချင်းဟေနှင့် ထိပ်တိုက် ဆုံတွေ့ခဲ့ရ၏။

"မင်း ဘာမှမဖြစ်ဘူးမလား"

"တော်ဝင်ကျောင်းတော် အဖွဲ့ဝင်တွေ အောက်ကို ဆင်းသွားတာ ငါ မြင်လိုက်လို့ပါ"

"ငါ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး" လီကျယ်ရှန်းသည် ကျွမ်းကျင်စွာပင် သူ၏ လက်မောင်းဖြင့် ရွှေချင်းဟေ၏ လည်ပင်းကို ဖက်လိုက်တော့သည်။ ဤမြင်ကွင်းကြောင့် ငါးပူတင်းတုံ့လော်နှင့် မြွေလှံတုံ့လော်တို့၏ မျက်မှောင်စုံမှာ ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ခတ်သွားရပြန်သည်။

ထိုအချိန်မှစ၍ ကုန်လွန်သွားသော နေ့ရက်များအတွင်း လီကျယ်ရှန်း၏ ဘဝသည် အလွန်အမင်း အပူအပင်ကင်းမဲ့နေခဲ့သည်။ ဓားသိုင်းကျင့်ကြံခြင်း၊ ဝိညာဉ်သခင်ပြိုင်ပွဲ ဆင်နွှဲခြင်းနှင့် ရွှေချင်းဟေနှင့်အတူ အစားအစာများ အတူစားသောက်ခြင်းတို့ ဖြစ်သည်။

ယနေ့တွင် ဖြစ်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးသည် ကြာကန်စပ်တွင် ငါးဖမ်းနေကြသည်။

"အခုဆိုရင် အရက်မူးဓားရဲ့ ကျော်ကြားမှုက အဆမတန် ကြီးမားနေပြီ"

"ဩဇာအာဏာကြီးမားတဲ့ မင်းစိုးရာဇာတွေနဲ့ ဂိုဏ်းကြီးတွေက မင်းကို လိုက်ရှာနေကြတယ်" ရွှေချင်းဟေသည် ငြိမ်သက်နေသော ရေပြင်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ပြုံးလျက် ဆိုလာသည်— "မင်း ဒီလို ကိစ္စတွေကို သဘောမကျဘူးဆိုတာ ငါသိလို့ မင်းရဲ့ အဆင့်အတန်းကို ငါ လျှို့ဝှက်ပေးထားပါတယ်"

လီကျယ်ရှန်းသည် ရွှေချင်းဟေ၏ ဘေးနားတွင် နောက်သို့ မှီချလျက်၊ ခြေထောက်များကို ချိတ်ကာ ပျင်းရိငြီးငွေ့စွာဖြင့် ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့သည်— "မင်းက ငါ့ကို အသိဆုံးပါပဲ ချင်းဟေရာ"

"အို… ဒါနဲ့…" ရွှေချင်းဟေသည် ရုတ်ချည်းပင် ခေါင်းလှည့်လျက် လီကျယ်ရှန်းကို စိုက်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ လေသံထဲတွင်မူ ထူးဆန်းသော အငွေ့အသက်တစ်ခု ပါဝင်နေခဲ့သည်— "တုကုပိုင်ရဲ့ မြေးမ တုကုယန်က အရက်မူးဓားအကြောင်းကို စုံစမ်းနေတယ်၊ ပြီးတော့ ‘နှလုံးသားကိုးခု ကြာပန်းမိသားစု’ ကလည်း နင့်အကြောင်းကို တိတ်တိတ်တိတ်တိတ် စုံစမ်းမေးမြန်းနေကြတယ်"

"လီကျယ်ရှန်း… ငါ တကယ်ပဲ သတိမပြုမိခဲ့ဘူး၊ နင် သူတို့ကို ဘယ်တုန်းကတည်းက သွားပြီး ရန်စထားခဲ့တာလဲ"

ရှု—

ငါးတစ်ကောင် ငါးစာကို ကိုက်ခဲလိုက်ချေပြီ။ ပုံမှန်အတိုင်းဆိုပါက ရွှေချင်းဟေသည် လီကျယ်ရှန်းကို ဂုဏ်ယူဝံ့ကြွားစွာဖြင့် ကြွားဝါမိလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ယနေ့တွင်မူ မည်သည့်အကြောင်းကြောင့် မသိရဘဲ ငါးမျှားချိတ်တွင် မိနေသော ထိုငါးကို ကြည့်ရင်း ရွှေချင်းဟေသည် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်နေမိသည်။

လီကျယ်ရှန်းသည် မတ်တတ်ထိုင်လိုက်ပြီး ဝေခွဲမရစွာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်— "တုကုယန် ဟုတ်လား။ နှလုံးသားကိုးခု ကြာပန်းမိသားစု ဟုတ်လား"

"သူတို့က ဘာဖြစ်လို့ ငါ့အကြောင်းကို လိုက်မေးနေကြတာလဲ။ ငါ သူတို့နဲ့ မရင်းနှီးပါဘူး"

"ဘယ်သူသိမှာလဲ" ရွှေချင်းဟေက တည်ငြိမ်စွာပင်— "တုကုမိသားစုနဲ့ နှလုံးသားကိုးခု ကြာပန်းမိသားစုဟာ ကောင်းကင်ဒိုအင်ပါယာအတွင်းမှာ ထူးခြားတဲ့ အဆင့်အတန်းရှိကြတဲ့ သူတွေပဲဥစ္စာ။ ငါတောင်မှ သူတို့လုပ်ဆောင်တဲ့ ကိစ္စရပ်တွေကို အလွယ်တကူ တားဆီးလို့ မရနိုင်ဘူး"

"မင်းဘာသာမင်းပဲ ဂရုစိုက်တော့၊ သူတို့က မင်းကို အနှေးနဲ့အမြန် ရှာတွေ့သွားကြမှာပဲ"

လီကျယ်ရှန်း မျက်မှောင်ကုတ်လိုက်မိသည်— "ဒါဆိုရင် သူတို့ အခု ဘာတွေလုပ်နေကြလို့လဲ"

ရွှေချင်းဟေသည် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းပါးလေးကို စေ့ထားလိုက်သည်။ သူမသည် ငါးမျှားချိတ်တွင် မိနေသော ငါးကို ဖြုတ်ယူလိုက်ပြီးနောက် ဘေးနားရှိ ခြင်းတောင်းအတွင်းသို့ ပစ်ထည့်လိုက်ရာ ရေစက်များသည် လီကျယ်ရှန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ လွင့်စင်ကျရောက်သွားခဲ့သည်။

"ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် စိတ်မရှည်ဖြစ်နေရတာလဲ"

"တော်ဝင်ကျောင်းတော် အဖွဲ့က သောတိုမြို့ရဲ့ ဝိညာဉ်သခင်ပြိုင်ပွဲကြိုးဝိုင်းကြီးဆီကို ထွက်ခွာသွားကြပြီ"

"မင်း စောင့်ကြည့်နေလိုက်တော့"

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ—

လီကျယ်ရှန်း၏ မျက်ဝန်းအစုံသည် လှုပ်ခတ်သွားခဲ့သည်။ သောတိုမြို့ ဝိညာဉ်သခင်ပြိုင်ပွဲကြိုးဝိုင်းကြီး ဟုတ်လား။ အချိန်ကာလအရ ဆိုရလျှင် တော်ဝင်ကျောင်းတော် အဖွဲ့နှင့် ‘ရှီလိုင်ခဲ့ မွန်းစတားခုနစ်ဖော်’ အဖွဲ့တို့သည် ထိုနေရာ၌ တကယ်ပင် ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံကြရမည် ဖြစ်သည်။

"ငါ့ရဲ့ အစ်မတော် ကျူချင်းတစ်ယောက် ဘယ်လိုများ နေပါလိမ့်"

—

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်၊ သောတိုမြို့ ဝိညာဉ်သခင်ပြိုင်ပွဲကြိုးဝိုင်းကြီးအတွင်း၌ ဖြစ်သည်။

ပြင်းထန်လှသော ခုနစ်ယောက်တစ်ဖွဲ့ ဝိညာဉ်သခင်ပြိုင်ပွဲ ပြီးဆုံးသွားခဲ့ချေပြီ။ ရှီလိုင်ခဲ့ မွန်းစတားခုနစ်ဖော် အဖွဲ့သည် တော်ဝင်မြို့တော်မှ လာရောက်သော တော်ဝင်တိုက်ပွဲဝင်အဖွဲ့ကို ရှုံးနိမ့်သွားစေခဲ့သည်။

"တော်ဝင်မြို့တော်ရဲ့ ဝိညာဉ်သခင်ပြိုင်ပွဲကြိုးဝိုင်းကြီးက ဒီအဆင့်ပဲ ရှိတာလား" မာဟုန်ကျွင်းသည် လက်မောင်းများကို ပိုက်လျက်၊ တော်ဝင်တိုက်ပွဲဝင်အဖွဲ့မှ အဖွဲ့ဝင် ခုနစ်ဦးကို ငုံ့ကြည့်ရင်း၊ အထူးသဖြင့် စိတ်ဓာတ်ကျနေသော ယွီထျန်ဟိန်ကို စိုက်ကြည့်ကာ ဆိုလိုက်သည်— "မင်းက ငွေတံဆိပ်အဆင့်ကို အမြန်ဆုံး ကူးပြောင်းနိုင်ခဲ့တဲ့ ပါရမီရှင်တစ်ယောက်လို့ ငါ ကြားဖူးပါတယ်"

"ငါ့အမြင်အရတော့ သာမန်ပါပဲဗျာ"

ယွီထျန်ဟိန်ကို ရှီညီအစ်ကိုနှစ်ဦးက တွဲထူထားကြရပြီး ယွီဖုန်းကမူ သူ၏ လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လျက်၊ အံကြိတ်ကာ ဆိုလိုက်သည်— "မောက်မာမနေနဲ့ဦး"

"အကယ်၍ ငါတို့ရဲ့ အသင်းခေါင်းဆောင်သာ ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရရှိထားခဲ့လို့ အခုထိ အပြည့်အဝ ပြန်လည်မကောင်းသေးတဲ့ အခြေအနေကြောင့်သာ မဟုတ်ရင်… မင်းတို့ မလွဲမသွေ ရှုံးနိမ့်သွားမှာ သေချာတယ်"

ထန်ဆန်းက တည်ငြိမ်စွာဖြင့်— "မင်းတို့ ဘယ်လိုဆင်ခြေတွေပဲ ပေးပေး၊ အမှန်တရားကတော့ မင်းတို့ ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့တာပါပဲ"

"ငါတို့ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံတိုက်ခိုက်ရင်တောင် မင်းတို့ပဲ ရှုံးနိမ့်ရဦးမှာပါပဲ"

တိုက်ပွဲဝင်ကြိုးဝိုင်း၏ အစွန်းနားတွင် မတ်တတ်ရပ်လျက်၊ တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့် အရက်ကိုသာ သောက်သုံးနေသော ကျူးကျူးချင်းကို တိုက်မုပိုင်က လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း လှမ်းကာ ယွီထျန်ဟိန်ကို ဆိုလိုက်သည်— "တစ်ဦးချင်း တိုက်ပွဲတွေမှာတောင်၊ ငါ့ရဲ့ ‘မိစ္ဆာမျက်ဝန်း ကျားဖြူ’ သိုင်းဝိညာဉ်က မင်းကို မလွဲမသွေ နိုင်အောင် တိုက်နိုင်တယ်"

ယွီထျန်ဟိန်သည် သူ၏ ရင်ဘတ်ကို လက်ဖြင့်ဖိထားမိပြီး သူ၏ အကြည့်များဖြင့် ထန်ဆန်း၊ တိုက်မုပိုင်နှင့် မာဟုန်ကျွင်းတို့၏ မျက်နှာများကို တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ဝေ့၍ ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်းတို့ နိုင်သွားခဲ့တာကတော့ အမှန်တရားပါပဲ"

"ငါ ဘယ်လိုဆင်ခြေမှ ပေးမှာ မဟုတ်ပါဘူး"

"ဒါပေမဲ့…"

"မင်းတို့ရဲ့ သတင်းအချက်အလက်တွေက တော်တော်လေး နောက်ကျနေခဲ့ပြီ "

"ငါက တော်ဝင်မြို့တော် ဝိညာဉ်သခင်ပြိုင်ပွဲကြိုးဝိုင်းကြီးထဲမှာ ငွေတံဆိပ်အဆင့်ကို အမြန်ဆုံး ကူးပြောင်းနိုင်ခဲ့တဲ့ ဝိညာဉ်သခင် မဟုတ်တော့ဘူး"

"မင်းတို့နဲ့ မတိုက်ခိုက်ခင်တုန်းက၊ ငါ တော်ဝင်မြို့တော်ရဲ့ ‘အရက်မူးဓား’ ဆီမှာ ရှုံးနိမ့်ခဲ့ဖူးတယ်"

"သူက ဓားတစ်ချက်တည်းပဲ သုံးခဲ့တာပါ"

"အကယ်၍ မင်းတို့ကိုယ်မင်းတို့ သန်မာတယ်လို့ ထင်မှတ်နေကြရင်တော့… သူ့ကို သွားပြီး စိန်ခေါ်ကြည့်ကြပေါ့"

ထန်ဆန်း၊ တိုက်မုပိုင်နှင့် အခြားသူများ၏ အကြည့်များသည် အေးခဲသွားရတော့သည်။

၎င်းအပြင် ခေါင်းကို မော့လျက် အရက်သောက်နေသော ကျူးကျူးချင်း၏ လှုပ်ရှားမှုများသည်လည်း ချက်ချင်းပင် ရပ်တန့်သွားခဲ့ရပြီး သူမ၏ နှလုံးသားမှာမူ သူမ၏ အလိုဆန္ဒများကို ဆန့်ကျင်လျက် ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ ခုတင်တောက်လာခဲ့ချေပြီ။

တော်ဝင်မြို့တော်?

အရက်မူးဓား?

ဒါက လီကျယ်ရှန်း ဖြစ်နေမလား?…