အခန်း (၁၄) - ရွှေချင်းဟေ၏ ရင်ဘတ်ကို လက်သီးဖြင့် ထိုးမိခြင်း — ညီအစ်ကိုတွေပဲဟာ၊ အားနာပါးနာ လုပ်မနေပါနဲ့

ကောင်းကင်ဘုံ၏ နဂါးငွေ့တန်းကို အပိုင်းအစလေးတစ်ခုအဖြစ် ဖမ်းချုပ်ထားသည့်အလား လင်းလက်တောက်ပနေသော သုံးလက်မခန့်ရှိ ဖန်ပုလင်းငယ်ကလေးကို စိုက်ကြည့်ရင်း လီကျယ်ရှန်း၏ မျက်ဝန်းအစုံသည် ဝင်းပသွားတော့သည်။ သူသည် ခြေလှမ်းသုံးလှမ်းတည်းဖြင့် ရှေ့သို့ အပြေးအလွှား ချဉ်းကပ်လိုက်၏။

"ဒါက…"

ရွှေချင်းဟေသည် ငါးရိုးတစ်ချောင်းကို ယဉ်ကျေးစွာ ထွေးထုတ်လိုက်ပြီး ခေါင်းကိုပင် မော့မကြည့်ဘဲ ဆိုလာသည်— "မင်း တောင်းဆိုထားတဲ့ ရာအိုကွမ်းနန်းတွင်းဝိုင်လေ။ ငါးနှစ်နပ်စာနဲ့တင် ဒီလိုဝိုင်မျိုး ရတယ်ဆိုတော့ မင်း တော်တော်လေး ကံကောင်းသွားတာပဲ။ အနည်းဆုံးတော့ မင်း ငါ့ကို နောက်ထပ် ငါးဆယ်နပ်လောက် ပြန်ကျွေးရလိမ့်မယ်"

လီကျယ်ရှန်း၏ မျက်နှာထက်တွင် ဝမ်းမြောက်မှုများ ပြည့်နှက်သွားတော့သည်— "ဆယ်နပ်တင် ဘယ်ကမလဲ။ မင်းကို တစ်ရာနပ်တောင် ကျွေးရဦးမှာပေါ့"

သူသည် ဖန်ပုလင်းငယ်ကို ကောက်ယူကာ အလင်းရောင်ရှိရာသို့ မြှောက်၍ သေချာစွာ အကဲခတ်ကြည့်ရှုနေခဲ့သည်။ ပုလင်းအတွင်းရှိ ဝိုင်သည် ကြယ်တာရာအလင်းကဲ့သို့ လျှံပတ်လှုပ်ခတ်နေပြီး ရံဖန်ရံခါတွင် မြောက်ဝတ်ဆန်သော စိမ်းပြာရောင်အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်နေကာ ရံဖန်ရံခါတွင်မူ နွေးထွေးသော နေဝင်ဆည်းဆာ၏ လိမ္မော်ရောင်အဖြစ် ပွင့်လန်းသွားတတ်သည်။

ဤမျှ ထူးခြားပြောင်မြောက်လှသော ဝိုင်ကောင်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် လီကျယ်ရှန်းသည် အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားကာ လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လျက် ရွှေချင်းဟေ၏ ရင်ဘတ်ကို ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်စွာဖြင့် ခပ်ဆတ်ဆတ် တစ်ချက် ထိုးလိုက်မိတော့သည်— "ဒါမှ ငါ့ညီအစ်ကိုကွ"

ရွှေချင်းဟေသည် ငါးစားနေရင်း တောင့်တင်းသွားခဲ့သည်။ သူသည် လူမှုရေးစည်းကမ်းနှင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို လုံးဝဂရုမစိုက်လှသော ထိုဝတ်စုံဖြူဝတ်လူငယ်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ၊ တောင့်တောင့်တင်းတင်းပင် မော့ကြည့်လိုက်မိတော့၏။

အမှန်စင်စစ်— သူ၏လက်သီး ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည့် ခဏ၌ပင် လီကျယ်ရှန်းသည် မိမိ စိတ်လှုပ်ရှားလွန်သွားခဲ့ကြောင်း သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းအစုံကမူ ရာအိုကွမ်းနန်းတွင်းဝိုင်ပေါ်တွင်သာ ရှိနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ နှလုံးသားမှာမူ စိုးရိမ်ထိတ်လန့်မှုကြောင့် အဆမတန် ခုန်လှုပ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ရွှေချင်းဟေ၏ မျက်ဝန်းအစုံမှ တရွေ့ရွေ့ မြင့်တက်လာသော အန္တရာယ်ရှိလှသည့် အလင်းရောင်ကို သူ ခံစားမိနေသည် မဟုတ်ပါလော။

မည်သို့လုပ်ရပါအံ့နည်း။ တဒင်္ဂအတွင်းမှာပင်— လီကျယ်ရှန်း၏ တုံ့ပြန်မှုအရှိန်သည် သူ၏ ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည့် အရှိန်ထက်ပင် ပိုမိုမြန်ဆန်လှပေသည်။ ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သည့်အလား ဟန်ဆောင်ရမည်သာ။ သူက ကောင်းကင်ဒိုအင်ပါယာရဲ့ အိမ်ရှေ့မင်းသား ရွှေချင်းဟေပဲဥစ္စာ၊ ဝိညာဉ်နန်းတော်ရဲ့ သန့်ရှင်းသောသမီးတော် ချန်ရန်ရွှယ်မှ မဟုတ်ဘဲ။ ညီအစ်ကိုအချင်းချင်း ရင်းနှီးလို့ ရင်ဘတ်ချင်း လက်သီးနဲ့ ပုတ်တာပဲ၊ ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ။

သူသည် နောက်ထပ်တစ်ချက် ထပ်မံထိုးမည့်အလား သူ၏လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြန်သည်— "တကယ့်ကို အဖိုးတန်တဲ့ ဝိုင်ကောင်းတစ်ပုလင်းပဲဟေ့"

"ညီအစ်ကိုကောင်းပီသပါပေတယ်၊ မင်း တကယ်ပဲ စွမ်းဆောင်နိုင်တာပဲ"

ရွှေချင်းဟေသည် သူ့ကို သေချာစွာ စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူသည် မည်သည့်စကားမျှ မဆိုဘဲ လီကျယ်ရှန်း၏ နောက်ထပ်ကျရောက်လာမည့် လက်သီးကို ရှောင်ကွင်းရန် ဘေးသို့ အနည်းငယ် ယိမ်းလိုက်တော့သည်။

"ဒီလောက်အရွယ်နဲ့ ဒီဝိုင်ဘူးသီးကို နေရာတကာ သယ်သွားနေတာ… မင်း တကယ်ပဲ ဝိုင်ရဲ့ အရသာကို နားလည်လို့လား"

"မင်း တကယ်ပဲ သိလို့လား"

လီကျယ်ရှန်းက ဖြဲခနဲ့ ရယ်မောလိုက်သည်။ သူ့ကို ဝိုင်အကြောင်း နားမလည်ဘူးဟု ပြောဆိုခြင်းသည်— သူ ဓားသိုင်းအကြောင်း နားမလည်ဘူးဟု ပြောဆိုခြင်းနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

သူသည် တွန့်ဆုတ်နေခြင်းမရှိဘဲ ဖန်ပုလင်း၏ အဆို့ကို ဖွင့်လှစ်လိုက်ကာ ရာအိုကွမ်းနန်းတွင်းဝိုင်ကို လောဘတကြီး တစ်ငုံ သောက်ချလိုက်တော့သည်။ ထိုအရာသည် ကြယ်တာရာအလင်းတန်းတစ်ခုကို ဝါးမြိုလိုက်ရသည့်အလား ခံစားလိုက်ရ၏။ သူ၏ ချောမောလှပသော မျက်နှာထက်တွင် ပြီးပြည့်စုံသော ကျေနပ်နှစ်သိမ့်မှုများ ဖြာထွက်သွားတော့သည်။

"ကောင်းလှချေတကား။ ကောင်းလှချေတကား။ ကောင်းလှချေတကား"

"တော်ဝင်မိသားစုကတောင် ရတနာတစ်ပါးလို မြတ်နိုးရတဲ့ ရာအိုကွမ်းနန်းတွင်းဝိုင်ဟာ တကယ်ပဲ နာမည်နဲ့လိုက်အောင် ထူးကဲလှပေတယ်"

သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် တဆက်တည်း ချီးမွမ်းခန်းဖွင့်ပြီးနောက် လီကျယ်ရှန်းသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်လျက် ထိုအရသာကို ဖြည်းညှင်းစွာ ခံစားနေခဲ့သည်— "ပထမဆုံး အရသာက နှင်းဖုံးနေတဲ့ တောင်ထိပ်က စိမ့်စမ်းရေလို ဖြုစင်လှတယ်၊ အလယ်ပိုင်းအရသာကတော့ သိပ်သည်းပြီး အေးမြလှတဲ့ ပိုးဖဲကြိုးတစ်စလို ချောမွေ့နေပြန်တယ်၊ နောက်ဆုံးကျန်ရစ်တဲ့ အရသာကတော့ ဆန်းကြယ်ပြီး နက်ရှိုင်းလှတဲ့ အေးမြမှုတစ်မျိုးကို ပေးစွမ်းနိုင်တာပဲ"

သူ မျက်လုံးများကို ပြန်လည်ဖွင့်လိုက်သည့်အခါ— သူ၏ ရှေ့မှောက်ရှိ လောကကြီးတစ်ခုလုံးသည် ညဉ့်မှောင်ရီအောက်တွင် ရောက်ရှိသွားသည့်အလား ထင်မှတ်ရသည်။ ဝေဝါးနေသော အာရုံများကြားတွင် ကြယ်တာရာအလင်းတန်းများ လင်းလက်လှုပ်ခတ်နေ၏။ သူ၏ ဝိညာဉ်အတွင်းရှိ ချင်းလျန်ဓားသည်လည်း ဖျော့တော့စွာ တုန်ခါနေသည်ကို ခံစားမိလိုက်သဖြင့် လီကျယ်ရှန်းသည် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် တိုးတိုးတိတ်တိတ် ရေရွတ်လိုက်မိသည်— "ရာအိုကွမ်းနန်းတွင်းဝိုင်… အိပ်မက်တွေနဲ့ ကဗျာတွေကို ပေါင်းစပ်ထားတဲ့ ဝိုင်ကောင်းပါတကား"

ရွှေချင်းဟေသည် ဝိုင်ကို သောက်သုံးရင်း ခေါင်းကို ညိတ်လျက်၊ အနည်းငယ် ယိမ်းထိုးနေသော ထိုဝတ်စုံဖြူဝတ်လူငယ်ကို အံ့အားသင့်စွာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ ဖြူဖွေးသောအသားအရေ၊ နဖူးထက်တွင် ဝဲကျနေသော ဆံစအချို့နှင့်အတူ သူသည် လွတ်လပ်ပေါ့ပါးပြီး ထူးခြားပြောင်မြောက်လှသော လူငယ်လေးတစ်ဦးအသွင်ကို အပြည့်အဝ ပေါ်လွင်စေသည်။ အသက်အရွယ်အရ တစ်ဆယ့်နှစ်နှစ်၊ တစ်ဆယ့်သုံးနှစ်ခန့်သာ ရှိသေးသော်လည်း ဝိုင်အကြောင်း ပြောဆိုသည့်အခါတွင်မူ ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ အတွေ့အကြုံရှိခဲ့သော ဝိုင်သမားကြီးတစ်ဦးကဲ့သို့ ရဲရင့်တည်ငြိမ်လှပေသည်။

"တကယ်ကို စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတဲ့ လူတစ်ယောက်ပဲဥစ္စာ…" ဒါကတော့ ရွှေချင်းဟေ စိတ်ထဲမှ ပေးလိုက်သည့် မှတ်ချက် ဖြစ်သည်။

"မင်းရဲ့ နာမည်ကို ငါ အခုထိ မသိရသေးဘူး"

"လီကျယ်ရှန်း" လီကျယ်ရှန်းက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြန်လည်မေးမြန်းလိုက်သည်— "မင်းကော"

ရွှေချင်းဟေသည် သူ့ကို ခပ်မှေးမှေး စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောဆိုလိုက်သည်— "မနေ့ကတုန်းက မင်း ငါ့ကို ဘယ်သူလဲဆိုတာ မသိခဲ့ဘူး၊ အခုထိလည်း မသိသေးဘူးပေါ့ ဟုတ်လား"

လီကျယ်ရှန်းသည် စိုးစဉ်းမျှ ရှက်ရွံ့ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ သူသည် လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် ချက်ပြုတ်ထားသော ငါးတစ်ကောင်ကို ကောက်ယူကာ ရွှေချင်းဟေ၏ ပန်းကန်လုံးထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်ရင်း အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်တော့သည်— "ကဲ… မင်းက အိမ်ရှေ့မင်းသားဆိုတာ ငါ အခု သိသွားပြီဆိုတော့၊ ရော့… အနူးညံ့ဆုံး နေရာကို မင်းအတွက် ကျွေးလိုက်ပြီ"

ရွှေချင်းဟေသည် မှင်တက်သွားရပြန်သည်။ လီကျယ်ရှန်းသည် မိမိ၏ အဆင့်အတန်းကို သိရှိသွားပါက ပိုမိုရိုသေခန့်ညားသွားလိမ့်မည် သို့မဟုတ် ဂါရဝပြုလိမ့်မည်ဟု သူ ထင်မှတ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"မင်း မစားဘူးလား" လီကျယ်ရှန်းသည် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ထိုငါးကို ပြန်လည်ယူဆောင်ရန် ပြင်သည်— "မင်းမစားရင် ငါပဲ စားတော့မယ်"

ရွှေချင်းဟေသည် ချက်ချင်းပင် ပျာယာခတ်သွားရသည်— "ငါ့ငါးကို လာမလုနဲ့"

—

ထိုညတွင် ဖြစ်သည်။

အိမ်ဝန်းငယ်အတွင်း၌ လီကျယ်ရှန်းသည် ကျန်ရှိနေသော ရာအိုကွမ်းနန်းတွင်းဝိုင်ကို သူ၏ 'စမ်းရေကြည်ဝိုင်ဘူးသီး' အတွင်းသို့ လောင်းထည့်လိုက်သည်။ ထိုစဉ် ကောင်းကင်ယံထက်မှ ကြယ်တာရာအလင်းတန်းတစ်ခုသည် ရုတ်ချည်း ကျဆင်းလာခဲ့ပြီး ဘူးသီးအတွင်းသို့ တိုက်ရိုက် စိမ့်ဝင်သွားခဲ့ချေပြီ။

ထိုခဏ၌ပင်— ဘူးသီးဝမှတစ်ဆင့် ရောင်စုံနှင်းမြူများ လွင့်ပျံလာခဲ့သည်။ မွှေးပျံ့ဆန်းကြယ်လှသော ဝိုင်ရနံ့များသည် အိမ်ဝန်းတစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားတော့၏။ ၎င်းအပြင် စမ်းရေတွင်းပုံရိပ်များနှင့် သစ်သီးနွယ်ပင်များ ထုဆစ်ထားသော ဘူးသီး၏ ကိုယ်ထည်ထက်တွင်မူ နောက်ထပ် ကြယ်တာရာအလင်းတန်း အလွှာတစ်ခု ထပ်မံပေါ်ပေါက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

လီကျယ်ရှန်းသည် ဘူးသီးကို မြှောက်ကာ အားရပါးရ တစ်ငုံ သောက်ချလိုက်သည်။

ဝုန်း—!

သူ၏ လည်ချောင်းသည် လှုပ်ရှားသွားခဲ့သည်။ ပြင်းရှလှသော ဝိုင်သည် ပူပြင်းလှသော စီးကြောင်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သော်လည်း သူ၏ ရင်ဘတ်အတွင်း၌မူ နွေဦးတွင် နှင်းခဲများ အရည်ပျော်သွားသည့်အလား အေးမြကြည်လင်မှုကို ချန်ရစ်ခဲ့သည်။ သူ၏ မျက်နှာသည် ရဲရဲနီသွားတော့၏။ သူသည် လေချဉ်တစ်ချက် တက်လိုက်ရာ ပါးစပ်အတွင်းမှ ခရမ်းဖျော့ရောင် မြူခိုးများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ဝိုင်ကောင်းပဲ။ တကယ့်ကို ဝိုင်ကောင်းပါတကား"

သူ၏ နဖူးထက်တွင် ချင်းလျန်ဓား၏ တံဆိပ်အမှတ်အသား ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ လီကျယ်ရှန်းသည် စိတ်အလိုအရ သုံးပေခြောက်လက်မရှိသော ချင်းလျန်ဓားကို သူ၏လက်ထဲသို့ ဆင့်ခေါ်လိုက်၏။ ပူပြင်းလှသော ဝိုင်သည် သူ၏ သွေးကြောများအတွင်း စီးဆင်းသွားပြီး ဓားရိုးတစ်လျှောက်တွင် လှပသော ကြာပန်းပုံစံများသည် ကြယ်တာရာများကဲ့သို့ လင်းလက်တောက်ပလာခဲ့သည်။

သူသည် လေထုထဲသို့ ဝဲပျံတက်လိုက်ရာ လွင့်မျောနေသော ဝတ်စုံစများသည် မြက်ခင်းပြင်ရှိ ပိုးစုန်းကြူးလေးများကို လှုပ်ခတ်သွားစေသည်။ သူသည် ဓားကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ— ကျဆင်းနေသော ကြယ်တာရာအလင်းတန်းများ အားလုံးသည် နေရာတွင်ပင် ရုတ်ချည်း အေးခဲရပ်တန့်သွားတော့သည်။

ထိုဓားချက်သည်— ယုံကြည်နိုင်စရာမရှိလောက်အောင် လှပလွန်းလှပေသည်။ ယခင်က မမြင်ဖူးခဲ့သော ဓားကွက်မျိုး ဖြစ်၏။ ညကောင်းကင်ယံထက်မှ ခိုးယူထားသည့် ကြယ်တာရာအလင်းတန်းတစ်ခု ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ လီကျယ်ရှန်းသည် နောက်ဆုံးဓားချက်ကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည့်အခါ— ဓားဖျားထက်တွင် အေးစက်စက် အသွားထက်ထက်များ ရှိမနေဘဲ၊ ပုံဆောင်ခဲအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည့် ကြယ်တာရာအလင်းတန်းတစ်ခုသာ တည်ရှိနေခဲ့သည်။

သူ့ကို ဗဟိုပြုလျက်၊ ခြေလှမ်းတစ်ဆယ်အတွင်းရှိ အရာအားလုံးသည် မှုန်ညက်လှသော အမှုန်အမွှားများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး— လေပြည်နှင့်အတူ လွင့်မျောပျောက်ကွယ်သွားတော့သတည်း။

"ချင်းလျန်ဓားသီချင်းရဲ့ ပထမဆုံးအကွက်— ရာအိုကွမ်းဓားကွက်၊ ပြီးပြည့်စုံသွားပြီ"

—

နောက်ထပ် ကုန်လွန်သွားသော နေ့ရက်များတွင် လီကျယ်ရှန်း၏ ဘဝသည် စည်းချက်သုံးခုအတိုင်း လည်ပတ်နေခဲ့သည်— ကြာကန်တွင် ငါးဖမ်းခြင်း၊ ရွှေချင်းဟေနှင့်အတူ အစားအစာများ စားသောက်ခြင်းနှင့် ညဘက်တွင် ဓားသိုင်းကျင့်ကြံခြင်းတို့ ဖြစ်သည်။

သေချာသည်မှာ— ငါးဟင်းသည် မည်မျှပင် အရသာရှိစေကာမူ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ငြီးငွေ့လာရသည်မှာ ဓမ္မတာပင်။ ထို့ကြောင့် ရံဖန်ရံခါတွင် ရွှေချင်းဟေသည် နန်းတော်အတွင်းမှ မြိန်ဖွယ်ရာ အစားအစာများကို ခိုးထုတ်လာလေ့ရှိသည်။

ယနေ့တွင် လီကျယ်ရှန်းသည် 'နတ်ဒေဝါသုံးပါးကြက်သားဟင်း' ကို အားရပါးရ စားသောက်နေခဲ့သည်။ သူ၏ ဆန့်ကျင်ဘက်တွင် ထိုင်နေသော ရွှေချင်းဟေသည် နှုတ်ခမ်းကို မဲ့လျက် တိုးတိုးတိတ်တိတ် ရေရွတ်လိုက်သည်— "မင်း ငါ့ကို ပေးရမယ့် ငါးကြွေးတွေကိုတောင် အခုထိ ပြန်မဆပ်ရသေးဘူး"

"အဲဒါတင်မကဘူး၊ ငါ့မှာ ကြက်နှစ်ကောင်၊ ဘဲလေးကောင်နဲ့ အသားတွေ၊ သစ်သီးတွေအများကြီး ဆုံးရှုံးနေရပြီ"

လီကျယ်ရှန်းက အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်သည်— "ငါတို့က ညီအစ်ကိုတွေပဲဟာ၊ ဘာလို့ စာရင်းတွက်နေတာလဲ"

"မင်း တစ်ခုခု လိုအပ်လာရင် မင်းရဲ့ ဤညီအစ်ကိုဆီကိုသာ လာခဲ့စမ်းပါ"

ဟမ်? သူ ဤကဲ့သို့သော စကားမျိုးကို ကျူးကျူးချင်းကိုလည်း ပြောခဲ့ဖူးသည် မဟုတ်ပါလော။ လီကျယ်ရှန်းသည် ခေါင်းကို ခါလိုက်ပြီး ထိုအတွေးကို မောင်းထုတ်လိုက်သည်။ ကိစ္စမရှိပါဘူးလေ၊ ကြွေးမြီတွေက လူကို မသတ်နိုင်ပါဘူး။

ရွှေချင်းဟေသည် သူ၏ ခေါက်ယပ်တောင်ကို ဖွင့်လှစ်လိုက်ပြီး မတတ်သာသည့်အလား သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ သူသည် လီကျယ်ရှန်းထံမှ ကြွေးမြီများ ပြန်လည်ရရှိရန် တကယ်ပင် မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင်မူ သူ သိရှိနေခဲ့သည်— သူသည် ကောင်းကင်ဒိုအင်ပါယာ၏ အိမ်ရှေ့မင်းသား ဖြစ်စေ၊ ဝိညာဉ်နန်းတော်၏ သန့်ရှင်းသောသမီးတော် ဖြစ်စေ— သူ မအောင်မြင်နိုင်သော ကိစ္စရပ်များစွာ ရှိနေသည်မှာ အမှန်ပင်။ လီကျယ်ရှန်းသည်လည်း ထိုနည်းတူပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

သူသည် လီကျယ်ရှန်းကို မိမိ၏ ညီအစ်ကိုတစ်ဦးကဲ့သို့ ဆက်ဆံရခြင်း အကြောင်းရင်းမှာ— ရိုးရှင်းလှပါသည်၊ ဤသို့ဆက်ဆံရခြင်းက စိတ်ကို ပေါ့ပါးစေသောကြောင့်ပင် ဖြစ်၏။ ဤဝတ်စုံဖြူဝတ်လူငယ်သည် လောကကြီး၏ မောပန်းနွမ်းနယ်မှုများနှင့် ဖိစီးမှုများ စိုးစဉ်းမျှ မရှိဘဲ လွတ်လပ်ပေါ့ပါးလွန်းလှရာ ရွှေချင်းဟေသည် ထိုကဲ့သို့သော လူမျိုးကို တကယ်ပင် အားကျမိရသည်။

"လီကျယ်ရှန်း၊ မင်း ကောင်းကင်ဒိုတော်ဝင်ကျောင်းတော်မှာ ပညာသင်ဖို့ တကယ်ပဲ စိတ်မကူးဘူးလား"

"မင်းရဲ့ အသက်အရွယ်က ကျင့်ကြံခြင်းအတွက် အကောင်းဆုံး အချိန်ပဲဥစ္စာ"

"မင်းသာ အလိုရှိရင် ငါ မင်းကို ကူညီပေးနိုင်ပါတယ်"

ရွှေချင်းဟေသည် လီကျယ်ရှန်း၏ ဝိညာဉ်သိုင်း သို့မဟုတ် ဝိညာဉ်စွမ်းအား မည်မျှရှိသည်ကို အခုထိ မသိသေးပေ။ သို့သော် ဝိုင်ကို ရွှေကဲ့သို့ မြတ်နိုးလှသော သူတစ်ဦးအဖို့ ကျင့်ကြံခြင်းတွင် ထူးထူးခြားခြား ရှိလိမ့်မည်မဟုတ်ဟု သူ တွေးထင်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"မတက်ပါဘူး" လီကျယ်ရှန်းက တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့သည်။

သူ နားမလည်နိုင်သည်မှာ— ဘာဖြစ်လို့ ကျူးကျူချင်းကော၊ ရွှေချင်းဟေပါ သူ့ကို ကျောင်းတက်စေချင်နေကြရတာလဲ ဟူ၍ပင်။

ရွှေချင်းဟေက ထပ်မံ၍ တိုက်တွန်းရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင်— ငါးပူတင်းတုံ့လော်နှင့် မြွေလှံတုံ့လော်တို့သည် မလှမ်းမကမ်းမှ လျှောက်လှမ်းလာကြသည်။ ရွှေချင်းဟေသည် မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကုတ်သွားပြီးနောက် ဆိုလိုက်သည်— "ငါ့မှာ အလုပ်ကိစ္စလေးတွေ ရှိသေးလို့ သွားရဦးမယ်"

လီကျယ်ရှန်းသည် ကြက်သားကို အားရပါးရ ကိုက်ဝါးနေသဖြင့် မော့ပင်မကြည့်ဘဲ လက်ကိုသာ ယမ်းပြလိုက်တော့သည်။

ဤတောသားလေးက မိမိတို့၏ သခင်လေးကို ဤမျှအထိ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဆက်ဆံနေသည်ကို မြင်တွေ့ရသောအခါ ငါးပူတင်းတုံ့လော်၏ မျက်နှာထက်တွင် ဒေါသအရိပ်အယောင်များ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ မြွေလှံတုံ့လော်ကမူ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီးနောက် ပြောဆိုလိုက်သည်— "ထားလိုက်ပါတော့ဗျာ။ သခင်လေး ကြာကန်ကို လာကတည်းက စိတ်အခြေအနေ တော်တော်လေး ပေါ့ပါးသွားတာ မဟုတ်လား"

"ငါတို့ရဲ့ အစီအစဉ်တွေကို မနှောင့်ယှက်သရွေ့တော့… သူ့အလိုအတိုင်းပဲ လွှတ်ထားလိုက်ပါတော့"