အခန်း ၂၆- ဆရာကြီး ယွီရှောက်ကန်း၏ တုံ့ပြန်ဆောင်ရွက်မှု
"မဟုတ်ဘူး၊ ငါ့ရဲ့ သီအိုရီကို လူတိုင်းသိအောင် လုပ်မယ့် နည်းလမ်းတစ်ခုကို ငါ သေချာပေါက် စဥ်းစားရမည်"
"ငါ့ထက် အခြားသူတွေ ပိုပြီး လူရာဝင်သွားတာကို ငါ လုံးဝ ခွင့်မပြုနိုင်ဘူး"
"ဒါမှမဟုတ်ရင် အဲဒီ ပါရမီရှင်နှစ်ယောက်က ငါ့ကို ဆရာအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုမှာ မဟုတ်တော့ဘူး"
ယွီရှောက်ကန်းသည် ရှောင်ယန်၏ သီအိုရီကြောင့် သူ့ကို လက်ညှိုးထိုးပြခံရသလို ခံစားရပြီး ရှက်ဒေါသထွက်နေသော်လည်း သူသည် အသိတရား အချို့တော့ ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည် ။
သူသည် နှစ်ပေါင်းများစွာကြာအောင် ခါးသီးစွာ စောင့်ဆိုင်းခဲ့ရတာ ဖြစ်သည် ၊ နောက်ဆုံးမှာတော့ သမိုင်းတစ်လျှောက် တတိယမြောက် အမြွှာဝိညာဉ်ပိုင်ရှင်အဖြစ် မှတ်တမ်းတင်ခံရတော့မယ့်သူ အပါအဝင် ပါရမီရှင်နှစ်ယောက်ကို စောင့်ဆိုင်းရရှိခဲ့တာက မလွယ်ကူလှပါ။
သူသည် လုံးဝ လက်လျှော့မှာ မဟုတ်ပါ။
မကြာခင်မှာပဲ ယွီရှောက်ကန်းသည် သူ့စာရေးခုံမှာ ထိုင်ပြီး မူကြမ်းစာအုပ်တစ်အုပ်ကို ထုတ်လိုက်သည် ။
ထိုမူကြမ်းစာအုပ်ထဲမှာ ရှောင်လင်းနှင့် ထန်ဆန်းတို့ "အကောင်းဆုံး" ဝိညာဉ်ကွင်းများကို ဘယ်လို စုပ်ယူနိုင်မလဲဆိုတာကို မှတ်တမ်းတင်ထားခြင်း ဖြစ်သည် ။
ဥပမာအားဖြင့် ရှောင်လင်း စုပ်ယူနိုင်တဲ့ ဝိညာဉ်ကွင်းက အနှစ် ၄၀၀ ဝန်းကျင်ရှိတဲ့ ငွေဝံပုလွေ ဖြစ်သည် ။
ဒါက ဝိညာဉ်အမဲလိုက်တောအုပ်ထဲက အသန်မာဆုံး အသားစား ဝိညာဉ်သားရဲတွေထဲက တစ်ကောင် ဖြစ်သည် ၊ ငွေဝံပုလွေမှာ မပျက်စီးနိုင်တဲ့ ငွေရောင်အမွေးအမှင်တွေ ရှိပြီး အလွန် လျင်မြန်တာကြောင့် ရှောင်လင်းအတွက် အလွန် သင့်တော်သည် ။
ပြီးတော့ ထန်ဆန်း ၊ သူရဲ့ ဝိညာဉ်ကွင်းက အဆိပ်ဓာတ်နဲ့ ကြံ့ခိုင်မှုရှိတဲ့ မြွေအမျိုးအစား ဝိညာဉ်သားရဲ ဖြစ်သင့်သည် ။
ဒီပါရမီရှင်နှစ်ယောက်သာ သူ၏ စီစဥ်မှုတွေကို နားထောင်ရင် သူတို့သည် အစွမ်းထက်တဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းရည်တွေကို သေချာပေါက် နိုးထလာစေလိမ့်မည် ။
ရှောင်လင်းအတွက်ကတော့ ဒါက အစွမ်းထက်တဲ့ တိုက်ခိုက်ရေး ဝိညာဉ်စွမ်းရည် ဖြစ်မှာ ဖြစ်ပြီး ထန်ဆန်းအတွက်ကတော့ အစွမ်းထက်တဲ့ ထိန်းချုပ်မှု ဝိညာဉ်စွမ်းရည် ဖြစ်လိမ့်မည် ။
အခုအချိန်အထိတောင် ယွီရှောက်ကန်းသည် ထန်ဆန်းကို မြွေအမျိုးအစား ဝိညာဉ်သားရဲ၏ ဝိညာဉ်ကွင်းကို စုပ်ယူခိုင်းဖို့ တွေးနေဆဲ ဖြစ်ပြီး ငွေပြာမြက် ရစ်ပတ်နှောင်ဖွဲ့ခြင်း စွမ်းရည်ကို လိုချင်နေဆဲ ဖြစ်သည် ။
မကြာခင်မှာပဲ ယွီရှောက်ကန်းသည် ဒီလေးလံတဲ့ စာမျက်နှာကို လှန်လိုက်သည် ။
သူသည် ဒါကို အကြာကြီး ကြည့်နေရင် စာတမ်းရေးဖို့ မေ့သွားမှာကို စိုးရိမ်လို့ ဖြစ်သည် ။
ဘာလို့ဆို သူ ပြင်ဆင်ထားတဲ့ ပထမဝိညာဉ်စွမ်းရည်က ထိုပါရမီရှင်နှစ်ယောက်အတွက် အလွန် ပြီးပြည့်စုံလွန်းနေတာကြောင့် ဖြစ်သည် ။
စာမျက်နှာအသစ်ကို ဖွင့်ပြီးနောက် ယွီရှောက်ကန်းသည် သူ့ဖောင်တိန်ကို အကြာကြီး ကိုင်ထားသော်လည်း စာရွက်ပေါ်သို့ ချရေးနိုင်ခြင်း မရှိသေးပါ။
"တောက်၊ ဒီစာတမ်းကို ဘယ်လို ရေးရမလဲ"
ယွီရှောက်ကန်းသည် ဆယ်နှစ်ကျော်ကြာအောင် မိန်းမောတွေဝေစွာ နေထိုင်ခဲ့တာမို့ စာတမ်း ဘယ်လို ရေးရမလဲဆိုတာကို မေ့လျော့နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ဒါ့အပြင် သူ၏ အရင်စာတမ်းက ဝိညာဉ်ခန်းမ၏ အချက်အလက်တွေဆီကနေ ကူးယူ — အာ၊ မဟုတ်ဘူး၊ ငှားရမ်းခဲ့တာ ဖြစ်သည် ။
အမှိုက်ပုံးထဲမှာ အလိပ်လိုက် ဖြစ်နေတဲ့ ဝိညာဉ်သတင်းစာကို ကောက်ယူကာ ဖြန့်လိုက်ပြီး စတင် ကူးယူတော့သည် ။
"ထိတ်လန့်စရာလား"
"အစကတည်းက စိတ်ဝင်စားမှု ရအောင် ဒီလို နည်းလမ်းမျိုးကို သုံးထားတာပဲ"
"ဟဲ"
ယွီရှောက်ကန်း၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်က ကွေးညွတ်သွားပြီး သူ့မျက်နှာမှာ အထင်သေးတဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ ပေါ်လာသည် ။
"သူက ဆရာကြီးတစ်ယောက် ဖြစ်သည် ၊ ဒီလို အရာတွေကို ရေးသားခြင်းက မိမိကိုယ်ကိုယ် အဆင့်အတန်း ချပစ်လိုက်သလိုပဲ"
"သူက ဒီလို နည်းလမ်းမျိုးတွေကို သေချာပေါက် မလိုအပ်ဘူး"
ယွီရှောက်ကန်းက အကြာကြီး စဥ်းစားပြီးနောက် နောက်ဆုံးမှာတော့ အကြောင်းအရာတစ်ခုကို တွေးမိသွားပြီး မိမိကိုယ်ပိုင် ခေါင်းစဉ်ကို ချရေးလိုက်သည် ။
"အပင်စနစ် ဝိညာဉ်သခင်များ စုပ်ယူနိုင်သော ဝိညာဉ်ကွင်းများအကြောင်း"
ယွီရှောက်ကန်းသည် ယုံကြည်မှုတွေ ပြည့်နှက်နေသည် ၊ သူ၏ စာတမ်းသာ ထုတ်ဝေလိုက်ရင် ဒါက သေချာပေါက် ရောင်းကောင်းလိမ့်မည်ဟု သူ ယုံကြည်သည် ။
သာမန်လူတွေက အပင်စနစ် ဝိညာဉ်တွေက တိရစ္ဆာန်အမျိုးအစား ဝိညာဉ်သားရဲတွေကို စုပ်ယူနိုင်တယ်ဆိုတာကို လုံးဝ မသိကြပါ၊ ကိုက်ညီမှု ပြဿနာကို ဖြေရှင်းနိုင်သရွေ့ အကျိုးသက်ရောက်မှုက အပင်အမျိုးအစား ဝိညာဉ်သားရဲတွေကို စုပ်ယူတာထက် နိမ့်ကျမှာ မဟုတ်ပါ။
ရယ်စရာကောင်းတာက၊
လက်နက်ဝိညာဉ်တွေက တိရစ္ဆာန်အမျိုးအစား ဝိညာဉ်သားရဲတွေကို သဘာဝအတိုင်း စုပ်ယူနိုင်တယ်လို့ ပြောပြီး သူ့ကို ဝေဖန်နေတဲ့သူတွေတောင် ရှိသေးသည် ။
"တောက်၊ အဲဒီတုန်းက သူ ပြောချင်တာက အပင်စနစ် ဝိညာဉ်သခင်တွေအကြောင်း ၊ ဟုတ်ပြီလား"
ဒါက အဲဒီအချိန်တုန်းက သူ ပြောင်းလဲဖို့ မေ့သွားခဲ့လို့သာ ဖြစ်သည် ။
မိမိကိုယ်ပိုင် ခေါင်းစဉ် ရှိသွားတာမို့ ယွီရှောက်ကန်းသည် ပူးဝင်ခြင်းခံရသလိုမျိုး အဆက်မပြတ် ရေးသားတော့ရာ နာရီဝက်မပြည့်ခင်မှာတင် တစ်ဝက်ကျော်လောက် ပြီးစီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည် ။
စာလုံးရေ ၄၀၀ နီးပါး ရေးသားပြီးနောက် ယွီရှောက်ကန်းသည် သူ့လက်ထဲက သပ်ရပ်လှပတဲ့ စာတမ်းကို ကြည့်ရင်း နှလုံးသားထဲမှာ ဂုဏ်ယူမှုတွေ ပြည့်နှက်နေသည် ။
ထိုအသုံးမဝင်တဲ့ ရှောင်ယန်ကသာ ဥပမာတွေကို လိုက်ရှာဖို့ လိုအပ်တာ ဖြစ်သည် ၊ အကယ်လို့ သူသာဆိုရင် ခဏလောက် စဥ်းစားရုံနဲ့တင် ရေတွက်လို့မရတဲ့ အတွေးအခေါ်တွေက ပွင့်အံထွက်လာလိမ့်မည် ။
ထို့အပြင် ယွီရှောက်ကန်းသည် ဥပမာတစ်ခုကို ငွေပြာမြက် ဝိညာဉ်သခင်အဖြစ် ဂုဏ်ယူစွာ ပြောင်းလဲလိုက်သည် ။
သူ ဒီလို လုပ်ရတဲ့ အကြောင်းရင်းကတော့ ထန်ဆန်းဆိုတဲ့ လူ၏ အသိအမှတ်ပြုမှုကို ရရှိရန် ဖြစ်သည် ။
"ဝိညာဉ်စိန့်ရွာလို ဝေးလံခေါင်သီတဲ့ နေရာကနေ လာတဲ့ ဝိညာဉ်သခင်တစ်ယောက်ကတော့ ဗဟုသုတ အလွန် နည်းပါးရမည် ။ ထန်ဆန်း၊ ငါ့ရဲ့ ဉာဏ်ပညာကို အရှုံးပေးလိုက်စမ်း"
"ဟားဟားဟား!" ယွီရှောက်ကန်းသည် အလွန် ဝမ်းသာပီတိ ဖြစ်နေသည် ။
...
တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ၊ဝိညာဉ်စိန့်ရွာမှ
နောဒင်မြို့ကို ဖြတ်သန်းသွားတဲ့ လမ်းကြောင်းငယ်လေးပေါ်မှာ
ရှောင်လင်းသည် ဖြတ်သန်းသွားတဲ့ ကုန်သည်တစ်ယောက်ဆီကနေ ဒီနေ့ထုတ် ဝိညာဉ်သတင်းစာကို ဝယ်ယူပြီးသား ဖြစ်သည် ။
ဝိညာဉ်စိန့်ရွာက နောဒင်မြို့ အနီးမှာ တည်ရှိတာ ဖြစ်သည် ၊ နောဒင်မြို့က ထျန်းသျှူအင်ပါယာ၏ နယ်စပ်မှာ ရှိနေသော်လည်း လူစီးဆင်းမှုကတော့ တော်တော်လေး များပြားသည် ။
လအလိုက် အင်ပါယာနှစ်ခုကြား ရိုးရိုးကူးသန်းသွားလာနေတဲ့ ကုန်သည်တွေကလည်း မနည်းလှပါ၊ ဝိညာဉ်ခန်းမ၏ နယ်မြေက အင်ပါယာနှစ်ခု၏ အလယ်ဗဟိုမှာ ရှိနေတာကိုတော့ ထည့်ပြောနေစရာပင် မလိုပါ။
ရှောင်လင်းသည် သူ့လက်ထဲက ဝိညာဉ်သတင်းစာကို ကြည့်ရင်း ချက်ချင်းပဲ ကျေနပ်တဲ့ အပြုံးတစ်ခုကို ပြသလိုက်သည် ။
"ရပြီ!"
"ငါ့မှာ ပိုက်ဆံ ရှိပြီ!"
ရှောင်လင်းသည် ဝိညာဉ်သတင်းစာ၏ အောက်ခြေက ဂဏန်းကို ကြည့်လိုက်သည်- ၆၃၇၉။
ဒါက ဝိညာဉ်ခန်းမအနေနဲ့ ဝိညာဉ်သတင်းစာ အနည်းဆုံး ၆၃၇၉ စောင် ရောင်းချပြီးပြီဆိုတာကို ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်သည် ။
ဒါကလည်း ဝိညာဉ်ခန်းမနဲ့ အတော်လေး နီးကပ်တဲ့ နောဒင်မြို့မှာတင် ရှိသေးတာ ဖြစ်သည် ၊ အကယ်လို့ ပိုပြီး ဝေးလံတဲ့ ထျန်းသျှူအင်ပါယာ၏ မြောက်ဘက်အကျဆုံး ဒါမှမဟုတ် စတားလော်အင်ပါယာ၏ တောင်ဘက်အကျဆုံး နေရာတွေသာဆိုရင် ဝိညာဉ်သတင်းစာ၏ အရေအတွက်က ဘယ်လောက်တောင် ထိတ်လန့်စရာကောင်းမလဲဆိုတာ ရှောင်လင်း မတွေးရဲတော့ပါ။
"ဝိညာဉ်သတင်းစာ ရောင်းကောင်းပြီးရင် ငါ ဘာဝယ်ရမလဲ"
ရှောင်လင်းက စိတ်ကူးယဉ်နေတော့သည် ။
"ပထမဆုံး၊ ပစ္စည်းသိုလှောင် ဝိညာဉ်ကိရိယာကတော့ မရှိမဖြစ်ပဲ၊ ပြီးတော့ အံ့ဩစရာကောင်းတဲ့ ဝေလငါးကော်ကိုလည်း သေချာပေါက် ဝယ်ရမည်"
"နောက်ထပ် ဘာရှိသေးလဲ"
"အာ... တခြား ဘာမှမရှိတော့ဘူးထင်တယ်"
ရှောင်လင်းသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် ချက်ချင်း စကားမဲ့သွားခဲ့သည် ။
သူ၏ အလိုဆန္ဒက ဒီလောက်တောင် နည်းပါးနေတာပဲလား။
ထားလိုက်ပါတော့၊ ထားလိုက်ပါတော့။ ရှောင်လင်းသည် ဒီအရာတွေကို တွေးတောနေခြင်းကို လျင်မြန်စွာ ရပ်တန့်လိုက်သည် ။
စာတမ်းရောင်းရငွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ သူသည် နောက်တစ်ကြိမ် ထန်ဆန်းနဲ့အတူ နောဒင်မြို့ကို သွားတဲ့အခါမှပဲ သွားရောက် ထုတ်ယူရမည် ဖြစ်သည် ။
အစောဆုံးအနေနဲ့ ကျောင်းဖွင့်ချိန်မှပဲ ဖြစ်လိမ့်မည် ။
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့၏ နေရာလေးဖြစ်တဲ့ ဝိညာဉ်စိန့်ရွာမှာတော့ ဝေလငါးကော် ဒါမှမဟုတ် ပစ္စည်းသိုလှောင် ဝိညာဉ်ကိရိယာလို ရှားပါးပစ္စည်းတွေ မရှိပါ၊ သူ့မှာ ပိုက်ဆံ ရှိနေရင်တောင် ဒါတွေကို ဝယ်လို့ရမှာ မဟုတ်ပါ။
"မှန်သားပဲ၊ ငါ ဒါကို ဆန်းလေးဆီ သွားပြီး ကြွားရမည်"
မကြာခင်မှာပဲ ရှောင်လင်းသည် ထန်ဆန်း မကြာခဏ သံထုနေကျ ဖြစ်တဲ့ ပန်းပဲဖိုဆီသို့ တောက်လျှောက် ပြေးသွားခဲ့သည် ။
ရှောင်လင်းသည် ကြွားချင်ရုံသက်သက် ကြွားတာ မဟုတ်ဘဲ ထန်ဆန်းတို့အဖွဲ့ကို သူ၏ သီအိုရီက ဘယ်လောက်အထိ မှန်ကန်ကြောင်း သိစေချင်လို့ ဖြစ်သည်။
သူ၏ သီအိုရီကို လိုက်နာမှသာ ထန်ဆန်းသည် ပိုပြီး ပြီးပြည့်စုံစွာ ကြီးထွားလာနိုင်မည် ဖြစ်သည် ။
ဒီလိုဆိုရင် သူ၏ ကိုယ်ပိုင် အကျိုးကျေးဇူးတွေကလည်း ပိုပြီး များပြားလာလိမ့်မည် ။
သို့သော် လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းအတွင်းမှာ ရှောင်လင်းကို အလွန် မပျော်မရွှင် ဖြစ်စေတာကတော့ ထန်ဆန်းသည် သူ့ကို ရှောင်ရှားဖို့ ဆင်ခြေအမျိုးမျိုး ပေးနေတာ ဖြစ်သည် ။
သံထုရမည်ဟု ဖြစ်စေ၊ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ် ရွှမ်းထျန်ကုန်းကို ကျင့်ကြံရမည်ဟု ဖြစ်စေ၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူသည် ရှောင်လင်းနှင့် လုံးဝ ယှဥ်မတိုက်တော့ပါ။
အမှန်တော့ ဒါက ထန်ဆန်းကို အပြစ်တင်လို့ မရပါ၊ အဓိကကတော့ ရှောင်လင်း၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားက ထန်ဆန်း၏ စိတ်ကူးစိတ်သန်းထက် ကျော်လွန်နေခဲ့လို့ ဖြစ်သည် ။
သူ ထန်ဆန်းက သိုင်းပညာ ပါရမီရှင်တစ်ယောက်ဟု သတ်မှတ်နိုင်သော်လည်း သူ၏ အရင်ဘဝက နည်းလမ်းအားလုံးကို အသုံးပြုရင်တောင် ရှောင်လင်းကို လုံးဝ မထိနိုင်ခဲ့ပါ။
ရှောင်လင်းသည် ပါဟွားတုတ်သိုင်းကို သုံးဖို့တောင် မလိုပါ၊ သာမန် အခြေခံ တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခုတည်းနဲ့တင် သူ့ကို စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း အနိုင်ယူနိုင်သည် ။
အခုရက်ပိုင်းမှာ ထန်ဆန်းသည် ရှုံးနိမ့်မှုကို အနိုင်အဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်ရန် လက်စွပ်မြှားတစ်စင်း ဖန်တီးချင်တာကြောင့် သံကို တစ်ဆက်တည်း ထုနေခြင်း ဖြစ်သည် ။
လက်စွပ်မြှားက ရှောင်လင်းအတွက် အသက်အန္တရာယ် ဖြစ်စေမလားဆိုတာကိုတော့ ထန်ဆန်း ကိုယ်တိုင်တောင် မယုံကြည်ပါ။
ထန်ဆန်းသည် သူ ဟောက်ထျန်းတူကို သုံးရင်တောင် ရှောင်လင်းကို မလှုပ်ရှားစေနိုင်ဘူးဆိုတာကို လက်ခံထားပြီးသား ဖြစ်တာမို့ လက်စွပ်မြှားကို သုံးပြီး ရှောင်လင်းကို အသက်အန္တရာယ် ဖြစ်စေဖို့ ဘယ်လိုလုပ် တွေးတောပါ့မလဲ။
သူက လက်စွပ်မြှား၏ ထင်မှတ်မထားတဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကို သုံးပြီး ရှောင်လင်းကို အလစ်အငိုက် မိစေချင်ရုံသာ ဖြစ်သည် ။
ရှောင်လင်းသာ လက်စွပ်မြှားကို မမြင်ရင်၊ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့ ပျံ့နှံ့နေတဲ့ မပျက်စီးနိုင်သော ဝိဇ္ဇာနတ်မင်းခန္ဓာဝိညာဉ်စွမ်းအားကို ကာကွယ်ဖို့အတွက် တစ်နေရာတည်းမှာ စုစည်းနိုင်မှာ မဟုတ်ပါ၊ ဒါဆိုရင် လက်စွပ်မြှားက ဒဏ်ရာရရှိစေနိုင်သည် ။
ဟောက်ထျန်းတူက အလွန် ကြီးမားလွန်းပြီး ထန်ဆန်း၏ တူလွှဲတဲ့ အရှိန်ကလည်း အနည်းငယ် နှေးကွေးသည် ။
ဒါက ရှောင်လင်းကို တုံ့ပြန်ဖို့ အချိန်ပေးသလို ဖြစ်စေပြီး သူ၏ မပျက်စီးနိုင်သော ဝိဇ္ဇာနတ်မင်းခန္ဓာ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို စုစည်းစေတာမို့ ထန်ဆန်းအနေနဲ့ ရှောင်လင်းကို ဒဏ်ရာ မရစေနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည် ။
အမှန်တော့ ရှောင်လင်းလည်း ထန်ဆန်းက သူတို့၏ ယှဥ်ပြိုင်မှုကို ဒီလိုမျိုး ရှောင်ရှားနေတာကြောင့် တော်တော်လေး ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေသည် ။
သင့်တော်တဲ့ ပြိုင်ဘက်မရှိရင် ရှောင်လင်းသည် သူ၏ ပါဟွားတုတ်သိုင်းက ဟန်ပြကွက်တွေ သက်သက်သာ ဖြစ်ပြီး ပုံသေနည်းဆန်လွန်းတယ်ဟု ခံစားရသည် ။
ဒါ့အပြင် ရှောင်လင်းမှာ ယှဥ်ပြိုင်မှုမရှိရင် သူသည် နေ့စဥ်အချိန် အများအပြားကို ဝိညာဉ်တွေကို သုတေသနပြုခြင်းမှာသာ ကုန်ဆုံးရသည် ။
ဝိညာဉ်ခန်းမဆီကနေ ငှားရမ်းထားတဲ့ စာအုပ်တွေကို ဖတ်ရှုပြီးပြီ ဖြစ်ပြီး ရွာထဲမှာလည်း ဝိညာဉ်တွေက နည်းပါးလှသည် ။
အခြေခံအားဖြင့် သူ သုတေသနပြုနိုင်တဲ့ ဝိညာဉ်က သူကိုယ်တိုင်နဲ့ ထန်ဆန်း၏ ဝိညာဉ်သာ ရှိသည်ဟု ပြောနိုင်သည် ။
မှန်သားပဲ၊ ရှောင်လင်း၏ အဖိုးဖြစ်သူ အဖိုးဂျက်၏ မုန်လာဥဝိညာဉ်လည်း ရှိသေးသည် ။
ဝိညာဉ်စိန့်ရွာက အစားအစာစနစ် ဝိညာဉ်တစ်ခု အနေနဲ့ ဒါက သုတေသနပြုစရာ တန်ဖိုး ရှိနေဆဲဟု ရှောင်လင်း ခံစားရသည် ။
ဒါမှမဟုတ်ရင် အနာဂတ်မှာ သူသည် ထန်ဆန်း၏ ငွေပြာမြက် ဝိညာဉ်ကို အစားအစာစနစ် ဝိညာဉ်လိုမျိုး တူညီတဲ့ အကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိအောင် လုပ်ဆောင်ပေးနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။