အခန်း - ၂၀ ရေချိုဝိညာဉ်သားရဲတွေလား။ ငါတို့ကို အထင်သေးနေတာလား။ ငါတို့က ပင်လယ်က လာတာကွ!
"ကောင်းပြီ ကောင်းပြီ။ ဒါဆို သစ်တောဘုရင်ကြီးရဲ့ ဒေါသက ဘယ်လောက်ကြောက်စရာကောင်းလဲဆိုတာ ငါ့ကိုယ်တိုင် မြင်ခွင့်ပေးလိုက်တော့"
"တိုက်ကြ"
ယဲ့ဝမ်က အပိုစကားတွေ ဆက်မပြောတော့ဘဲ ရှဲ့ဟူနဲ့ ရှောင်ပိုင်ကို လက်ဟန်ပြလိုက်တယ်။ သုံးယောက်သား တစ်ပြိုင်နက် ရှေ့ကို အရှိန်ပြင်းပြင်းနဲ့ ဝင်တိုက်ကြတယ်။
"ရှဲ့ဟူ၊ ရှောင်ပိုင်၊ မင်းတို့နှစ်ယောက် ကန်အောက်မှာရှိတဲ့ စိမ်းပြာရောင်နွားမြွေဘုရင်ကို သွားရှင်းလိုက်။ ဒီဧရာမမျောက်ဝံကြီးကိုတော့ ငါ့တာဝန်ထား"
"ဟုတ်ကဲ့ သူဌေး"
"သေချင်နေတာပဲ"
ဧရာမမျောက်ဝံကြီးက ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ အမြင့်ကြီးဆီ ခုန်တက်သွားပြီး ကြီးမားလှတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးကို မြေပြင်ပေါ် အရှိန်ပြင်းပြင်းနဲ့ ပစ်ချလိုက်တယ်။ ငလျင်လှုပ်သလို မြေပြင်တစ်ခုလုံး တုန်ခါသွားပြီး ကြီးမားလှတဲ့ လက်သီးကြီးက ယဲ့ဝမ်ဆီ တည့်တည့် ထိုးဆင်းလာတယ်။
"ဟက်"
ယဲ့ဝမ်က မထီမဲ့မြင် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်တယ်။
ယဲ့ဝမ်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်အရွယ်အစားဟာ ဧရာမမျောက်ဝံကြီးရဲ့ လက်သီးလောက်ပဲ ရှိသလို မြင်ရတယ်။ ယဲ့ဝမ်ရဲ့ လက်သီးကလည်း တစ်ဖက်လူရဲ့ လက်သီးထက် အဆပေါင်းများစွာ သေးငယ်နေတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလက်သီးသေးသေးလေးတစ်ချက်က ဧရာမမျောက်ဝံကြီးကို မီတာအတော်များများ နောက်ပြန်ဆုတ်သွားစေခဲ့တယ်။
"ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ"
ဘုန်း!
"ကြောက်စရာကောင်းလိုက်တဲ့ စွမ်းအား"
ဧရာမမျောက်ဝံကြီးဟာ လုံးဝ မယုံနိုင်လောက်အောင် အံ့ဩတုန်လှုပ်သွားတယ်။ ဝိညာဉ်သားရဲတွေရဲ့ စွမ်းအားဟာ အများအားဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်ကနေ ရရှိလာတာ ဖြစ်တယ်။ ဝိညာဉ်သားရဲတွေရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ဟာ လူသားတွေရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထက် အများကြီး ပိုမိုကြံ့ခိုင်တယ်။
ဧရာမမျောက်ဝံကြီးရဲ့ အားသာချက်ကလည်း ပြိုင်ဘက်ကင်းလောက်အောင် ကြီးမားတဲ့ ခွန်အားပဲ ဖြစ်တယ်။
ဒါပေမဲ့ ဒီလူသားက ဝိညာဉ်စွမ်းရည်တစ်ခုမှ မသုံးဘဲ သူ့ရဲ့အကြီးမားဆုံး အားသာချက်ကိုတောင် ပြန်လည်တွန်းလှန်နိုင်ခဲ့တယ်။
ဒါက တကယ်ပဲလား။
ဧရာမမျောက်ဝံကြီးဟာ အံ့ဩမှုကနေ ပြန်မနိုးထလာနိုင်သေးခင်မှာပဲ ပိုပြီး အံ့အားသင့်စရာကောင်းတဲ့ မြင်ကွင်းတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရတယ်။
ရှဲ့ဟူနဲ့ ရှောင်ပိုင်တို့ဟာ ကြီးမားလှတဲ့ ဝိညာဉ်သားရဲနှစ်ကောင်အဖြစ် အသွင်ပြောင်းသွားတာကို ကိုယ်တိုင် မျက်မြင်တွေ့လိုက်ရတာပဲ။
ကြီးမားလှတဲ့ ကျားဝေလငါးဘုရင် ရှဲ့ဟူနဲ့ နတ်ဆိုးဝိညာဉ် ငါးမန်းဖြူဘုရင် ရှောင်ပိုင်တို့ဟာ ကြည်လင်နေတဲ့ ကောင်းကင်ပေါ်ကနေ ရေကန်ထဲကို တစ်ဟုန်ထိုး ထိုးဆင်းသွားကြတယ်။
"ဝိညာဉ်သားရဲတွေ"
"သူတို့က ဝိညာဉ်သားရဲတွေ ဖြစ်နေတာပဲ"
"ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။ လူသားပုံစံကို ပြောင်းနိုင်ပြီး နောက်တစ်ခါ ဝိညာဉ်သားရဲပုံစံကိုလည်း ပြန်ပြောင်းနိုင်တယ်ပေါ့!"
ဧရာမမျောက်ဝံကြီးနဲ့ စိမ်းပြာရောင်နွားမြွေဘုရင်တို့ဟာ အံ့အားသင့်လွန်းလို့ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ ဖြစ်သွားကြတယ်။
ကြယ်တာယာဒိုသစ်တောကြီးကနေ တစ်ခါမှ အပြင်မထွက်ဖူးတဲ့ သူတို့နှစ်ကောင်ဟာ ပင်လယ်ဝိညာဉ်သားရဲတွေအကြောင်း ဘယ်လိုလုပ် သိနိုင်မှာလဲ။ ကျားဝေလငါးဘုရင် ရှဲ့ဟူနဲ့ နတ်ဆိုးဝိညာဉ် ငါးမန်းဖြူဘုရင် ရှောင်ပိုင်တို့လို ပင်လယ်ဝိညာဉ်သားရဲတွေကိုတောင် မမှတ်မိကြဘူး။
"အွတ်! အွတ်! ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။ ဒီရေက ငါ့ကို နေလို့မကောင်းအောင် လုပ်နေတယ်ကွ"
ရှဲ့ဟူက ဟိန်းဟောက်လိုက်တယ်။
"ငတုံးရှဲ့ဟူ၊ ဒါက ရေကန်ထဲကရေကွ။ ပင်လယ်ရေ မဟုတ်ဘူး! ထားလိုက်တော့။ ငါနဲ့အတူ ကန်အောက်ကို ဆင်းပြီး စိမ်းပြာရောင်နွားမြွေဘုရင်ကို သွားရှင်းကြမယ်!"
ဗွမ်း!
ရှဲ့ဟူနဲ့ ရှောင်ပိုင်တို့ဟာ ရေကန်မျက်နှာပြင်ကနေ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ရေအောက်အနက်ပိုင်းဆီ တိုက်ရိုက် ထိုးဆင်းသွားကြတယ်။
အဲဒီအချိန်မှာ ယဲ့ဝမ်ဟာ ဧရာမမျောက်ဝံကြီးကို နောက်ထပ်တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခု စတင်လိုက်ပြီ။ ဧရာမမျောက်ဝံကြီးရဲ့ စိတ်ထဲမှာ ဘာတွေတွေးနေသလဲဆိုတာ ယဲ့ဝမ်က အစောကြီးကတည်းက ရိပ်မိထားတယ်။
"အရမ်းအံ့ဩနေတယ်မဟုတ်လား။ ဒါပေမဲ့ မင်း မြင်လိုက်တာ မှားတာမဟုတ်ဘူး။ ငါတို့က တကယ်ပဲ ဝိညာဉ်သားရဲတွေ"
ဘုန်း! ဝုန်း! ဝုန်း! ဝုန်း!
ဧရာမမျောက်ဝံကြီးဟာ ယဲ့ဝမ်ရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုတွေကို အစွမ်းကုန် ခုခံနေရင်း နားမလည်နိုင်တဲ့ မျက်နှာထားနဲ့ မေးလိုက်တယ်။
"ဝိညာဉ်သားရဲတွေလား၊ လူသားပုံစံနဲ့ ဝိညာဉ်သားရဲပုံစံကြား ဘယ်လိုလုပ် အပြန်အလှန် ပြောင်းလဲနိုင်တာလဲ။ မင်းတို့က ဘယ်လိုဝိညာဉ်သားရဲမျိုးတွေလဲ။ ရေချိုဝိညာဉ်သားရဲတွေလား"
"ဘာလို့လဲ! ငါတို့ မင်းတို့ကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး"
"ရေချိုဝိညာဉ်သားရဲတဲ့လား။ မင်းက ဘယ်သူ့ကို အထင်သေးနေတာလဲ"
"ငါတို့က"
"ပင်လယ်က လာတာကွ"
ယဲ့ဝမ်ရဲ့ အသံက ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးမှာ ပဲ့တင်ထပ်သွားတယ်။
"ဘာ! ပင်လယ်ဝိညာဉ်သားရဲ..."
"ဝေါးးး"
အဲဒီအချိန်မှာပဲ ရေကန်အောက်ခြေကနေ စိမ်းပြာရောင်နွားမြွေဘုရင်ရဲ့ ဟိန်းဟောက်သံ ထွက်ပေါ်လာတယ်။
အသက်ရေကန်ကြီးရဲ့ ရေမျက်နှာပြင်ဟာ ပြင်းပြင်းထန်ထန် လှုပ်ခတ်လာတယ်။ သိပ်မကြာခင်မှာပဲ ကြီးမားလွန်းတဲ့ ဘီလူးကြီးတစ်ကောင်ဟာ ရေကန်ထဲကနေ အရှိန်ပြင်းပြင်းနဲ့ ခုန်ထွက်လာခဲ့တယ်။ နွားခေါင်းနဲ့ မြွေကိုယ်ထည်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ အဲဒီဝိညာဉ်သားရဲကြီးဟာ စိမ်းပြာရောင်နွားမြွေဘုရင်ပဲ ဖြစ်တယ်။
ရှဲ့ဟူနဲ့ ရှောင်ပိုင်တို့ကလည်း စိမ်းပြာရောင်နွားမြွေဘုရင်ရဲ့ မြွေကိုယ်ထည်ကို အရူးအမူး ကိုက်ဖြတ်တိုက်ခိုက်နေကြတယ်။
စိမ်းပြာရောင်နွားမြွေဘုရင်ဟာ နာကျင်မှုကြောင့် မြွေကိုယ်ထည်ကြီးကို အားကုန်ရမ်းခါလိုက်ပြီး နောက်ဆုံးမှာ ရှဲ့ဟူနဲ့ ရှောင်ပိုင်တို့ကို ခါချနိုင်ခဲ့တယ်။
"ပင်လယ်ကြီးက လာတဲ့ ပင်လယ်ဝိညာဉ်သားရဲတို့။ မင်းတို့က ငါတို့ကုန်းမြေသစ်တောထဲကို ဘာလာလုပ်ကြတာလဲ။ ဒီနေရာကို သိမ်းပိုက်ပြီး ငါတို့ကို အညံ့ခံခိုင်းနေတာ ဘာအကျိုးရှိမှာလဲ!"
စိမ်းပြာရောင်နွားမြွေဘုရင်က မေးလိုက်တယ်။
"မကြာခင် မင်းနားလည်လာလိမ့်မယ်"
ယဲ့ဝမ်ဟာ ကိုယ့်ရဲ့ ဝိညာဉ်သားရဲအင်အားစုကို တိုးချဲ့ဖို့အတွက် သူတို့ကို လက်အောက်ခံစေတာတင် မဟုတ်ဘူး။ ဒါ့အပြင် ဒါမင်းနဲ့ အာမင်းတို့ ထန်ဆန်းအတွက် အသက်စတေးပေးရမယ့် အဖြစ်မျိုး မကြုံရအောင် တားဆီးဖို့လည်း ဖြစ်တယ်။
ဒုတိယအချက်ကတော့ ကုန်းမြေဝိညာဉ်သားရဲတွေရဲ့ အခြေအနေဟာ ပင်လယ်ဝိညာဉ်သားရဲတွေထက် အများကြီး ပိုဆိုးရွားနေလို့ပဲ။ ကြယ်တာယာဒိုသစ်တောကြီးလို ကျယ်ဝန်းလှတဲ့ သစ်တောကြီးတစ်ခုတောင် လူသားလောကက မွေးမြူထားတဲ့ ဝိညာဉ်သားရဲတွေ စုဝေးနေရာတစ်ခုလို ဖြစ်မနေဘူးလား။
လူသားတွေက စိတ်ရှိတိုင်း ဝင်လာပြီး ဝိညာဉ်သားရဲတွေကို အမဲလိုက်သတ်ဖြတ်နေကြတာပဲ မဟုတ်လား။
ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောရရင် အရွယ်အစား ပိုကြီးတဲ့ ဝိညာဉ်ကွင်းအမဲလိုက်တောအုပ်တစ်ခုနဲ့ ဘာကွာတော့မှာလဲ။
ထန်ဆန်းအတွက် အသက်မစတေးခဲ့ရင်တောင် နောက်ဆုံးမှာ ဝိညာဉ်ခန်းမက ဘီဘီတုံရဲ့လက်ချက်နဲ့ သေရဦးမှာပဲ။
ယဲ့ဝမ်က သူတို့ကို လက်အောက်ခံစေတာဟာ တကယ်တော့ သူတို့အသက်တွေကို ကယ်တင်ပေးနေတာနဲ့ အတူတူပဲ။
"မင်းတို့ ဘာရည်ရွယ်ချက်နဲ့ လုပ်နေတယ်ဆိုတာ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါတို့ အောင်မြင်ခွင့်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး!"
"ဟုတ်လား။ ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ရဲ့ စွမ်းအားက အရမ်းအားနည်းလွန်းတယ်။ ဘာကိုမှ ပြောင်းလဲနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"
ယဲ့ဝမ်က ခေါင်းခါလိုက်တယ်။ နောက်တစ်စက္ကန့်မှာပဲ နတ်ဆိုးဝေလငါးနယ်ပယ်ကို ထုတ်လွှတ်လိုက်တယ်။
ကြီးမားလှတဲ့ ရေခဲသလင်းလှောင်အိမ်ကြီးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး ဝိညာဉ်သားရဲငါးကောင်လုံးကို တစ်ပြိုင်နက် ဖုံးအုပ်ပိတ်လှောင်လိုက်တယ်။
စိမ်းပြာရောင်နွားမြွေဘုရင်နဲ့ ဧရာမမျောက်ဝံကြီးတို့ဟာ ထန်ဟောက်လို ဝိညာဉ်စက်ဝိုင်းပေါက်ကွဲခြင်းကနေ ကြောက်မက်ဖွယ်စွမ်းအားကို ထုတ်ဖော်နိုင်သူတွေ မဟုတ်ကြဘူး။ ဒါကြောင့် ရေခဲသလင်းလှောင်အိမ်ကနေ လွတ်မြောက်ဖို့လည်း မဖြစ်နိုင်ဘူး။
ဒီနယ်ပယ်ဝိညာဉ်စွမ်းရည်ဟာ သိန်းတစ်သိန်းသက်တမ်း ဝိညာဉ်သားရဲတွေကို ဖမ်းဆီးဖို့အတွက် ယဲ့ဝမ်ရဲ့ အကောင်းဆုံးစွမ်းရည်ပဲ ဖြစ်တယ်။
"ငါတို့အားလုံးက ဝိညာဉ်သားရဲတွေဆိုတော့ ဝိညာဉ်သားရဲပုံစံနဲ့ပဲ မင်းတို့ကို အနိုင်ယူပြမယ်!"
"ဝေါးးး"
ယဲ့ဝမ်လည်း ဝိညာဉ်သားရဲပုံစံကို ပြောင်းလဲလိုက်တယ်။ အဲဒီအခိုက်အတန့်မှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ကြီးမားတဲ့ ပင်လယ်ရေနက် နတ်ဆိုးဝေလငါးဘုရင်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးဟာ ဒါမင်းနဲ့ အာမင်းတို့ရှေ့မှာ ထင်ရှားပေါ်ထွက်လာခဲ့တယ်။
"အစ်ကိုကြီး... အဲဒါကြီးက ဘာလဲဟ!"
"ခန္ဓာကိုယ်က ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်တောင် ကြောက်စရာကောင်းအောင် ကြီးမားနေရတာလဲ!! ငါ့ထက် အနည်းဆုံး ဆယ်ဆလောက် ကြီးတယ်!"
"ညီလေး... ငါလည်း... ငါလည်း မသိဘူး"
လူတိုင်းရဲ့အမြင်မှာ ဒါမင်းနဲ့ အာမင်းတို့ဟာ အလွန်ကြီးမားတဲ့ ဝိညာဉ်သားရဲတွေ ဖြစ်နေကြပြီ။ ဒါပေမဲ့ ပင်လယ်ရေနက် နတ်ဆိုးဝေလငါးဘုရင်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးရှေ့မှာတော့ သူတို့နှစ်ကောင်ဟာ သေးငယ်သလိုတောင် ဖြစ်နေတယ်။
နှစ်ကောင်စလုံးဟာ ပင်လယ်ရေနက် နတ်ဆိုးဝေလငါးဘုရင်ရဲ့ ကြောက်မက်ဖွယ်ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ အရှိန်အဝါကို ကြောက်လန့်တကြား စိုက်ကြည့်နေကြတယ်။
ဒီဝိညာဉ်သားရဲကြီးက အရမ်းကြမ်းလွန်းတာ မဟုတ်ဘူးလား။
ကျင့်ကြံသက်တမ်းက နှစ်ပေါင်းသိန်းချီအထိ ရောက်နေပြီလား။
ဒါမင်နဲ့ အာမင်းတို့ရဲ့ ရင်ထဲမှာ မေးခွန်းတွေ အများကြီး ပြည့်နှက်နေတယ်။
"ငါပြောပြမယ်။ ငါက ပင်လယ်ကြီးထဲမှာ အင်အားအကြီးဆုံး ပင်လယ်ဝိညာဉ်သားရဲမျိုးနွယ်စုဖြစ်တဲ့ ပင်လယ်ရေနက် နတ်ဆိုးဝေလငါးမျိုးနွယ်က လာတာပဲ"
ယဲ့ဝမ်ရဲ့ အသံဟာ အသက်ရေကန်ကြီးတစ်ခုလုံးမှာ ပဲ့တင်ထပ်သွားတယ်။
ယဲ့ဝမ်ရဲ့ နှစ်ပေါင်းတစ်သန်းနီးပါး ကျင့်ကြံထားတဲ့ ပင်လယ်ရေနက် နတ်ဆိုးဝေလငါးဘုရင်ရဲ့ အရှိန်အဝါ ပေါ်ထွက်လာခြင်းနဲ့ ဝေလငါးဟိန်းဟောက်သံကြီးတို့ဟာ ကယ်တာယာဒိုသစ်တောကြီးရဲ့ အတွင်းပိုင်းမှာ အိပ်ပျော်နေတဲ့ ကြောက်မက်ဖွယ်တည်ရှိမှုတစ်ခုကိုတောင် နိုးထသွားစေခဲ့တယ်။
သစ်တောကြီးရဲ့ တစ်နေရာမှာ ငွေရောင်နဂါးကြီးတစ်ကောင်ဟာ ရုတ်တရက် နိုးထလာခဲ့တယ်။ မျက်လုံးတွေကို ချက်ချင်းဖွင့်လိုက်ပြီး စိတ်စွမ်းအားကို အလျင်အမြန် ဖြန့်ကျက်ကာ အသက်ရေကန်ကြီးတည်ရှိရာ နေရာတစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းလိုက်တယ်။
အဲဒီငွေရောင်နဂါးကြီးဟာ နဂါးနတ်ဘုရားရဲ့ ကြင်နာသနားတတ်တဲ့ အစိတ်အပိုင်းဖြစ်ပြီး အရင်က နတ်ဘုရားနယ်မြေမှာ အင်အားအကြီးဆုံး သားရဲနတ်ဘုရားဖြစ်ခဲ့တဲ့ ငွေနဂါးဘုရင် ကူယွဲ့နာပဲ ဖြစ်တယ်။
"ပင်လယ်ဝိညာဉ်သားရဲလား။ ပင်လယ်ရေနက် နတ်ဆိုးဝေလငါး..."
"နတ်ဆိုးဝိညာဉ် လူသတ်ဝေလငါးနဲ့ နတ်ဆိုးဝိညာဉ် ငါးမန်းဖြူတွေလည်း ပါနေပါလား။ ထူးဆန်းလိုက်တာ။ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။ ဒီပင်လယ်ဝိညာဉ်သားရဲတွေက ပင်လယ်ကိုစွန့်ပြီး ဒီနေရာကို ဘယ်လိုလုပ် ရောက်လာနိုင်တာလဲ။"
ကုယွဲ့နာဟာ ဗဟုသုတကြွယ်ဝသူတစ်ယောက်ဆိုတာ သိသာနေတယ်။ ကြယ်တာယာဒိုသစ်တောကြီးကနေ တစ်ခါမှ အပြင်မထွက်ဖူးတဲ့ ဧရာမမျောက်ဝံကြီးနဲ့တော့ မတူဘူး။
ပင်လယ်ဝိညာဉ်သားရဲသုံးကောင်ကို မှတ်မိရုံတင်မကဘဲ ပင်လယ်ဝိညာဉ်သားရဲတွေဟာ ပင်လယ်ပြင်ကနေ အချိန်အကြာကြီး ခွဲထွက်နေလို့ မရဘူးဆိုတာကိုလည်း သိထားတယ်။ ပုံမှန်ဆိုရင် ကြယ်တာယာဒိုသစ်တောကြီးကို မရောက်ခင်ကတည်းက ရေဓာတ်ခန်းခြောက်ပြီး သေသွားသင့်ပြီ။
ဒါကြောင့် ကူယွဲ့နာဟာ အံ့ဩမှုနဲ့ နားမလည်နိုင်မှုတွေကြားမှာ လုံးဝ စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားခဲ့တယ်။
ဒါ့အပြင် သူမကို အကြီးမားဆုံး အံ့ဩစေခဲ့တာက ပင်လယ်ရေနက် နတ်ဆိုးဝေလငါးဘုရင်ဟာ နှစ်ပေါင်းတစ်သန်းနီးပါးအထိ ကျင့်ကြံထားပြီး နတ်ဘုရားဖြစ်လာဖို့ ခြေတစ်လှမ်းပဲ လိုတော့တာပဲ။
သူမသိထားတဲ့ ရွှေမျက်လုံးနက် နဂါးဘုရင် ဒိထျန်းကိုပဲ ကြည့်ပါဦး။ လက်ရှိမှာ ကျင့်ကြံသက်တမ်းက နှစ်ပေါင်းခုနစ်သိန်းဝန်းကျင်ပဲ ရှိသေးတယ်။
ဒိထျန်းဆိုတာ ဘယ်လိုတည်ရှိမှုမျိုးလဲ။
ဝိညာဉ်သားရဲအမြောက်အမြားရဲ့ ပါးစပ်ဖျားမှာ သားရဲနတ်ဘုရားလို့ ခေါ်ဝေါ်ခံရသူဖြစ်ပြီး နဂါးနက်မျိုးနွယ်က နဂါးတစ်ကောင်ပဲ။ ငယ်ရွယ်စဉ်ကတည်းက နဂါးမျိုးနွယ်ရဲ့ ဂရုတစိုက် စောင့်ရှောက်မှုကို ခံခဲ့ရသလို နဂါးနတ်ဘုရားကိုယ်တိုင်ရဲ့ သင်ကြားပြသမှုကိုတောင် ရရှိခဲ့ဖူးတယ်။ နဂါးနတ်ဘုရားခေတ်ကနေ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်လာတဲ့ နဂါးမျိုးနွယ်ဝင် သားရဲကြီးတစ်ကောင်လည်း ဖြစ်တယ်။
ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ကျင့်ကြံတိုးတက်မှုနှုန်းက ဒီပင်လယ်ရေနက် နတ်ဆိုးဝေလငါးဘုရင်လောက်တောင် မမြန်ခဲ့ဘူးလား။
ကူယွဲ့နာရဲ့ ရင်ထဲမှာ အဖြေမရသေးတဲ့ မေးခွန်းတွေ အများကြီး ရှိနေတယ်။ ဒါကြောင့် အသက်ရေကန်ကြီးအနီးက တိုက်ပွဲကို ဆက်လက်စောင့်ကြည့်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။