အခန်း - ၁၉ တောအုပ်ဘုရင် ဧရာမမျောက်ဝံကြီး
ထန်ဆန်းကို ဖယ်ထားပြီး ရှရက်ခ်ခုနစ်ဖော်ကို ပြန်ကြည့်ကြရအောင်။ အကယ်ဒမီကို မဝင်ခင် သူတို့ရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအားအဆင့်က ဘယ်လောက်ရှိခဲ့သလဲ။ လေ့ကျင့်တိုးတက်လာတဲ့ အရှိန်နှုန်းကရော ဘယ်လောက်မြန်ခဲ့သလဲ။
ယွီရှောင်ကန်း ရောက်လာပြီးနောက် နှစ်နှစ်အတွင်း သူတို့ရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအားအဆင့် ဘယ်နှစ်ဆင့် တိုးတက်လာခဲ့သလဲ။
မသေနိုင်တဲ့ ဆေးပင်တွေကို စားသုံးခဲ့တာသာ မရှိရင် ရှရက်ခ်ခုနစ်ဖော်ရဲ့ နှစ်နှစ်တာ ဝိညာဉ်စွမ်းအား တိုးတက်မှုနှုန်းကို အသုံးမကျဘူးလို့ပဲ ပြောရမှာပဲ။ မွေးရာပါ ပါရမီကောင်းတွေကို အလဟဿ ဖြုန်းတီးပစ်ခဲ့တာနဲ့ မခြားဘူး။
နောက်ပိုင်း ရှရက်ခ်ခုနစ်ဖော် ဘွဲ့ရသွားတဲ့အခါ ယွီရှောင်ကန်းရဲ့ သင်ကြားပေးမှု မရှိတော့ဘဲ သူတို့အားလုံးနီးပါးဟာ ဝိညာဉ်ဘိုးဘေးအဆင့် ဝန်းကျင်ကို ရောက်ရှိနေကြပြီ။ ငါးနှစ်အတွင်း တစ်ယောက်ချင်းစီဟာ အဆင့်ဆယ်ဆင့်ကျော် တိုးတက်လာခဲ့ကြတယ်။ ထူးခြားတဲ့သူတချို့ဆိုရင် ဆယ့်ရှစ်ဆင့်၊ ဆယ့်ကိုးဆင့်အထိတောင် တက်သွားခဲ့ကြတယ်။
ဒီအချက်က ယွီရှောင်ကန်းရဲ့ သင်ကြားရေးစွမ်းရည် ဘယ်လောက်ညံ့ဖျင်းတယ်ဆိုတာကို ဖော်ပြနေတယ်။ ကျောင်းသားတွေကို လမ်းမှားပို့နေတဲ့ ဆရာတစ်ယောက်လို့တောင် ပြောလို့ရတယ်။
ဒါကြောင့် ယဲ့ဝမ်ဟာ ထန်ဆန်းကို ယွီရှောင်ကန်းရဲ့ဘေးကနေ ထွက်သွားစေချင်စိတ် လုံးဝမရှိဘူး။ ယွီရှောင်ကန်းနဲ့အတူ ဆက်နေပါစေ။ အဲဒါက ပိုကောင်းတယ်။
ထန်ဆန်းကို ခြိမ်းခြောက်ပြီး ထန်ဟောက်ကို အတင်းပေါ်လာအောင် လုပ်ဖို့လား။
ထန်ဟောက်ကို သတ်ဖို့ဆိုတာ ယဲ့ဝမ်အတွက် အချိန်တစ်ခုသာ လိုတာပဲ။ အနာဂတ်မှာ အခွင့်အရေးတွေ အများကြီး ရလာဦးမှာဖြစ်လို့ အခုလို ယုတ်ညံ့တဲ့နည်းလမ်းတွေ သုံးစရာမလိုဘူး။
"ရှဲ့ဟူ၊ ရှောင်ပိုင်၊ သွားကြစို့"
ယဲ့ဝမ်က သူ့စွမ်းအားကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ဒီနေရာကနေ ထွက်ခွာဖို့ ပြင်လိုက်တယ်။
"ဟုတ်ကဲ့ ခေါင်းဆောင်"
ဒီလိုနဲ့ သုံးယောက်သား နော်တင်မြို့ကနေ ထွက်လာပြီး ကြယ်တာယာဒိုသစ်တောကြီးဆီ ဦးတည်သွားကြတယ်။
ပြင်းထန်တဲ့ ဒဏ်ရာတွေနဲ့ ထန်ဟောက်ဟာ ရှရက်ခ်အကယ်ဒမီအနီးအထိ ထွက်ပြေးလာခဲ့ပြီး ထန်ဆန်းကို အခုချက်ချင်း ခေါ်ထုတ်သွားသင့်မသင့် စဉ်းစားနေတယ်။ ဒါပေမဲ့ မထွက်ခွာခင် ယဲ့ဝမ် ပြောခဲ့တဲ့စကားတွေကို ပြန်တွေးမိတော့ တစ်ဖက်လူက ထန်ဆန်းကို တကယ်ကြီး အန္တရာယ်ပြုမှာ မဟုတ်လောက်ပါဘူးနော်။
ထန်ဟောက်ရဲ့အမြင်အရဆိုရင် သူတို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ အငြိုးကြီးကြီးမားမား ရှိနေတာမှ မဟုတ်တာ။
ထန်ဆန်းက လူပုံစံနဲ့ ရှိနေတဲ့ ယဲ့ဝမ်ရဲ့ ရိုက်နှက်တာကို ခံခဲ့ရလို့ ထန်ဟောက်က ယဲ့ဝမ်ကို ပြန်ရိုက်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးမှာတော့ လူတစ်ပိုင်းအသွင်ရှိတဲ့ ယဲ့ဝမ်ရဲ့ ရိုက်နှက်မှုကို သူကိုယ်တိုင် ပြန်ခံလိုက်ရတာပဲ။
ဒီလောက်ပါပဲ။
ဒါ့အပြင် ထန်ဟောက်ကိုယ်တိုင်လည်း ထန်ဆန်းကို သူ့ဘေးမှာ အမြဲတမ်းထားဖို့ မစဉ်းစားထားဘူး။ အတန်ကြာ စဉ်းစားပြီးနောက် ထန်ဆန်းကို လောလောဆယ် အချိန်အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ တိတ်တဆိတ် စောင့်ရှောက်ပေးဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။
ရက်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် ထန်ဆန်းကို ရိုက်နှက်ခဲ့တဲ့ ကျောင်းသားသုံးယောက်ဟာ နော်တင်အကယ်ဒမီကို ပြန်မလာကြတော့ဘူး။ ထန်ဟောက်ကို ရက်ရက်စက်စက် ရိုက်နှက်ခဲ့တဲ့ ကြောက်မက်ဖွယ်အင်အားကြီးလူလည်း ထပ်မပေါ်လာတော့ဘူး။ ဒီအခါမှ ထန်ဟောက်ဟာ စိတ်အေးလက်အေး ဖြစ်လာခဲ့တယ်။
ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ ထန်ဟောက်ဟာ သင်ခန်းစာကြီးကြီးမားမား ရသွားခဲ့ပြီ။ စိတ်ထဲမှာတောင် ကြောက်ရွံ့မှုအရိပ်တစ်ခု ကျန်နေခဲ့ပြီး အပြင်ထွက်ပြီး လူတွေကို အလွယ်တကူ ရိုက်နှက်ဖို့တောင် သိပ်မရဲတော့ဘူး။
ရက်အနည်းငယ်ကြာတဲ့အချိန်အတွင်းမှာပဲ ယဲ့ဝမ်၊ ရှဲ့ဟူနဲ့ ရှောင်ပိုင်တို့ဟာ ကြယ်တာယာဒိုသစ်တောကြီးအနီးကို ရောက်ရှိလာခဲ့ကြတယ်။
သုံးယောက်သား မြင့်မားတဲ့နေရာတစ်ခုမှာ ရပ်ပြီး အဝေးမှာ ဖြန့်ကျက်တည်ရှိနေတဲ့ သစ်တောကြီးကို ငေးကြည့်နေကြတယ်။ သုံးယောက်စလုံး အနည်းငယ် အံ့ဩသွားကြတယ်။ သစ်တောကြီးက အရမ်းကျယ်ဝန်းလွန်းလို့ အဆုံးသတ်ကို မမြင်ရဘူး။ အကန့်အသတ်မရှိတဲ့ သစ်တောကြီးတစ်ခုလိုပဲ။
ပင်လယ်ထဲမှာ နေထိုင်တဲ့ ဝိညာဉ်သားရဲတွေဖြစ်တဲ့ သူတို့ဟာ ဒီလောက်ကျယ်ဝန်းတဲ့ သစ်တောကြီးကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးကြဘူး။
ရှဲ့ဟူက စိတ်လှုပ်ရှားနေတဲ့လေသံနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။
"ခေါင်းဆောင် ကျွန်တော် ရုတ်တရက် စိတ်လှုပ်ရှားလာပြီ"
ရှောင်ပိုင်ကလည်း ဝင်ပြောတယ်။
"ကျွန်မလည်း အတူတူပဲ။ ဒီသစ်တောထဲမှာ ကျွန်မ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသေးတဲ့ ကုန်းမြေဝိညာဉ်သားရဲတွေ ဘယ်လောက်များ ရှိနေမလဲဆိုတာ ကြည့်ချင်တယ်"
တကယ်တော့ သမုဒ္ဒရာထဲမှာ အရွယ်အစားကြီးသေး မတူညီတဲ့ ကျွန်းတွေ အများကြီး ပြန့်ကျဲတည်ရှိနေတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီထဲမှာ အလွန်ကြီးမားတဲ့ကျွန်းတွေတော့ မရှိသလောက်ပဲ။
ဥပမာအားဖြင့် ရှရက်ခ်ခုနစ်ဖော်ဟာ ပထမဆုံးအကြိမ် ပင်လယ်နတ်ဘုရားကျွန်းကို သွားခဲ့တုန်းက ပင်လယ်ရေနက် နတ်ဆိုးဝေလငါးဘုရင်ရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကို ကြုံခဲ့ရတယ်။ ပင်လယ်ထဲ ပြုတ်ကျသွားပြီးနောက် နောက်ဆုံးမှာ ပုလဲကျွန်းလို့ခေါ်တဲ့ နေရာတစ်ခုဆီ မျောပါသွားခဲ့ကြတယ်။
အဲဒီလို ပြန့်ကျဲနေတဲ့ ကျွန်းတွေထဲမှာ ကုန်းမြေဝိညာဉ်သားရဲတွေ နေထိုင်တဲ့ကျွန်းတွေလည်း ရှိပေမဲ့ မျိုးစိတ်အရေအတွက်ကတော့ အများကြီး မရှိဘူး။
"ငါလည်း တော်တော်စိတ်လှုပ်ရှားနေတယ်"
ယဲ့ဝမ်က ပြုံးလိုက်တယ်။ ကြယ်တာယာဒိုသစ်တောကြီးအကြောင်းကို သိထားပေမဲ့ ကိုယ်တိုင်လာရောက်လည်ပတ်ဖူးတာကတော့ အခုတစ်ကြိမ်ဟာ ပထမဆုံးပဲ။
"သွားကြစို့"
"ကောင်းပြီ"
သုံးယောက်သား ကြယ်တာယာဒိုသစ်တောကြီးထဲကို တရားဝင် ဝင်ရောက်လာခဲ့ကြတယ်။ ဦးတည်ရာကတော့ သစ်တောရဲ့ အဓိကနယ်မြေထဲမှာရှိတဲ့ အသက်ရေကန်ကြီးပဲ။
"ရှဲ့ဟူ၊ ရှောင်ပိုင်၊ ငါတို့ လူတစ်ပိုင်းအသွင်နဲ့ သွားရင်တောင် အသက်ရေကန်ကို ရောက်ဖို့ ရက်အနည်းငယ် ကြာဦးမယ်။ ဒါကြောင့် အခုကစပြီး လူတစ်ပိုင်းအသွင်ကို အလှည့်ကျ ပြောင်းလဲပြီး ခရီးဆက်ကြမယ်"
ယဲ့ဝမ်က ရှင်းပြလိုက်တယ်။
"ကောင်းပြီ။ ဒါဆို ကျွန်မ အရင်စမယ်"
ရှောင်ပိုင်က ပြောပြီးတာနဲ့ လူတစ်ပိုင်းအသွင်ကို ပြောင်းလဲလိုက်တယ်။
ပြီးတော့ လက်တစ်ဖက်စီမှာ လူတစ်ယောက်စီကို ကိုင်ပြီး ယဲ့ဝမ်နဲ့ ရှဲ့ဟူကို ခေါ်ဆောင်ကာ သစ်တောအတွင်းပိုင်းဆီ အရှိန်ပြင်းပြင်းနဲ့ ပြေးဝင်သွားတယ်။
လက်ရှိအချိန်မှာ ယဲ့ဝမ်၊ ရှဲ့ဟူနဲ့ ရှောင်ပိုင်တို့ရဲ့ လူပုံစံဝိညာဉ်စွမ်းအားအဆင့်ဟာ ဆယ်ဆင့်ကျော်ပဲ ရှိသေးတယ်။ ဒီလို ကြယ်တာယာဒိုသစ်တောကြီးလို အန္တရာယ်များတဲ့နေရာကို လူပုံစံနဲ့ ဝင်လာမိရင် အတွင်းပိုင်းကို ရောက်တာနဲ့ ဝိညာဉ်သားရဲတွေရဲ့ သတ်ဖြတ်ခြင်းကိုတောင် ခံရနိုင်တယ်။
တစ်ခါတလေ ဝိညာဉ်သားရဲတွေဟာ ရုတ်တရက် ပေါ်လာတတ်တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ လူတစ်ပိုင်းအသွင်ကို ပြောင်းဖို့တောင် အချိန်မရနိုင်ဘူး။
ဒါ့အပြင် လူတစ်ပိုင်းအသွင်နဲ့ ကုန်းမြေပေါ်မှာ နေနိုင်တဲ့အချိန်ဟာ လူပုံစံကို ပြန်ပြောင်းပြီး နောက်တစ်ကြိမ် လူတစ်ပိုင်းအသွင်ကို ပြောင်းလိုက်ရုံနဲ့ အစကနေ ပြန်စတွက်ပေးတာ မဟုတ်ဘူး။ အသွင်ပြောင်းပြီးနောက် ပြန်လည်အသုံးပြုဖို့ စောင့်ဆိုင်းရတဲ့အချိန် ကန့်သတ်ချက်လည်း ရှိတယ်။
ဒါကြောင့် လမ်းခရီးတစ်လျှောက် လုံခြုံမှုရှိစေဖို့ သူတို့သုံးယောက်ဟာ အလှည့်ကျ လူတစ်ပိုင်းအသွင်ကို ထိန်းသိမ်းထားရမှာ ဖြစ်တယ်။
ဒီလို အလှည့်ကျ ခရီးဆက်တဲ့နည်းလမ်းကို အသုံးပြုရင်း ယဲ့ဝမ်နဲ့ ကျန်နှစ်ယောက်ဟာ အသက်ရေကန်ကြီးဆီ တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာခဲ့ကြတယ်။
ရက်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် နောက်ဆုံးမှာ အသက်ရေကန်ကြီးအနီးကို ရောက်ရှိလာခဲ့ကြပြီ။
အသက်ရေကန်ကြီးဘေးက ကုန်းမြေပေါ်မှာ ဧရာမမျောက်ဝံကြီးဟာ အေးအေးဆေးဆေး လှဲလျောင်းရင်း အေးမြတဲ့လေကို ခံစားနေခဲ့တယ်။ ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ရာကို အာရုံခံမိသွားသလို ချက်ချင်း မတ်တတ်ထရပ်လိုက်ပြီး ကန်အောက်မှာ ပုန်းအောင်းနေတဲ့ စိမ်းပြာရောင်နွားမြွေဘုရင်ဆီ စိတ်စွမ်းအားနဲ့ ဆက်သွယ်လိုက်တယ်။
“အစ်ကိုကြီး! အင်အားကြီးတဲ့ တည်ရှိမှုတစ်ခု ငါတို့ဘက်ကို ဦးတည်လာနေသလိုပဲ”
"ဟင်! လူသားတွေလား"
"ရောက်လာကြပြီ"
ရှူးး!
ဘုန်း!
ဘုန်း!
ဘုန်း!
ယဲ့ဝမ်၊ ရှဲ့ဟူနဲ့ ရှောင်ပိုင်တို့ဟာ လူတစ်ပိုင်းအသွင်ကို ပြောင်းလဲထားကြပြီး မြင့်မားတဲ့နေရာကနေ မြေပြင်ပေါ်ကို တည်ငြိမ်စွာ ဆင်းသက်လာခဲ့ကြတယ်။ ဧရာမမျောက်ဝံကြီးနဲ့ အကွာအဝေး မီတာနှစ်ရာတောင် မပြည့်တော့ဘူး။
"ဟိုက်! ဒါ ဧရာမမျောက်ဝံကြီးပဲ။ ကြည့်ရတာ တော်တော်ခန့်ညားတာပဲ"
ယဲ့ဝမ်က အလယ်မှာ ရပ်နေပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်မှာ အပြုံးဖျော့ဖျော့တစ်ခု ပေါ်နေတယ်။ အနည်းငယ်အကွာမှာ ရှိနေတဲ့ ဧရာမမျောက်ဝံကြီးကို သေချာစိုက်ကြည့်လိုက်တယ်။
ခန္ဓာကိုယ်အစိတ်အပိုင်းတိုင်းမှာ ကျောက်တုံးကျောက်ဆိုင်တွေထက်တောင် ပိုမိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ ကြွက်သားတွေ ဖုံးလွှမ်းနေတယ်။ အရပ်အမြင့်က ဆယ့်ငါးမီတာကျော်ရှိပေမဲ့ မီတာနှစ်ဆယ်တော့ မပြည့်သေးဘူး။
အားအင်အမြန်နှုန်းနဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်မှုတို့မှာ ပြိုင်ဘက်ကင်းတယ်။ ကြည့်ရုံနဲ့တင် အင်အားကြီးမားတဲ့ ဝိညာဉ်သားရဲတစ်ကောင်ဆိုတာ သိသာနေပြီး စွမ်းအားက ရှောင်ပိုင်ထက်တောင် သာလွန်နေတယ်။
"သူတို့က လူသားတွေလား"
စိမ်းပြာရောင်နွားမြွေဘုရင်ကတော့ ကန်ထဲမှာပဲ ပုန်းအောင်းနေပြီး အာမင်းနဲ့ စိတ်စွမ်းအားကတစ်ဆင့် ဆက်သွယ်နေတယ်။
အာမင်းက သုံးယောက်စလုံးကို သေချာစောင့်ကြည့်လိုက်တယ်။ လူသားတွေနဲ့ ဆင်တူပေမဲ့ လူသားတွေနဲ့တော့ အနည်းငယ် ကွဲပြားနေတယ်။ အာမင်းလည်း အနည်းငယ် စိတ်ရှုပ်သွားတယ်။
"သူတို့က သာမန်လူသားတွေနဲ့ မတူဘူးထင်တယ်"
"ဟုတ်လား။ အာမင်း သူတို့ကို မောင်းထုတ်လိုက်"
"ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားကြစမ်း"
"ဝေါးးးး"
ဧရာမမျောက်ဝံကြီးဟာ ယဲ့ဝမ်နဲ့ ကျန်နှစ်ယောက်ဆီ မျက်နှာမူပြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်တယ်။ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ အရှိန်အဝါကြောင့် ရှဲ့ဟူနဲ့ ရှောင်ပိုင်တို့တောင် အနည်းငယ် စိုးရိမ်သွားကြတယ်။
"ဒါက တိုက်ကြီးပေါ်မှာရှိတဲ့ သိန်းတစ်သိန်းသက်တမ်း ဝိညာဉ်သားရဲပဲလား။ ဧရာမမျောက်ဝံကြီးရဲ့ စွမ်းအားက ငါ့ထက် အများကြီး သာလွန်နေသလိုပဲ"
ရှောင်ပိုင်က မျက်နှာတည်တည်နဲ့ ပြောလိုက်တယ်။
ရှောင်ပိုင်တစ်ယောက်တည်းတင် မဟုတ်ဘူး။ ရှဲ့ဟူကိုယ်တိုင်လည်း ဧရာမမျောက်ဝံကြီးကို အနိုင်ယူနိုင်မယ်လို့ ယုံကြည်ချက် မရှိဘူး။
"ဧရာမမျောက်ဝံကြီး၊ ငါတို့က ဒီနေရာကို လမ်းလျှောက်လည်ပတ်ပြီး ပြန်သွားဖို့ လာခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး"
"ဟုတ်လား။ ဒါဆို မင်းတို့ ဘာလုပ်ဖို့ လာခဲ့တာလဲ"
ဧရာမမျောက်ဝံကြီးရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်တွေ တဖြည်းဖြည်း ထင်ရှားလာခဲ့တယ်။
"စိတ်မပူနဲ့။ ငါတို့က မင်းကို အမဲလိုက်ဖို့ လာတာ မဟုတ်ဘူး။ မင်းဆီက သိန်းတစ်သိန်းသက်တမ်း ဝိညာဉ်စက်ဝိုင်းကိုလည်း ရယူချင်တာ မဟုတ်ဘူး"
ယဲ့ဝမ်က အချိန်မဖြုန်းဘဲ တိုက်ရိုက်ပြောလိုက်တယ်။
"ငါတို့လာတာက အခုကစပြီး အသက်ရေကန်ကြီးဟာ ငါ့နယ်မြေဖြစ်သွားပြီဆိုတာ မင်းကို လာပြောဖို့ပဲ"
"ပြီးတော့ မင်းတို့အားလုံး ငါ့အပေါ် သစ္စာရှိတဲ့ လက်အောက်ငယ်သားတွေ ဖြစ်လာရမယ်"
ဧရာမမျောက်ဝံကြီးဟာ ခဏတာ ကြောင်အမ်းသွားတယ်။ လူသားတွေက သူတို့လို သိန်းတစ်သိန်းသက်တမ်း ဝိညာဉ်သားရဲတွေကို အမဲလိုက်ပြီး သိန်းတစ်သိန်းသက်တမ်း ဝိညာဉ်စက်ဝိုင်း ရယူဖို့ပဲ အမြဲကြိုးစားကြတာ။ သိန်းတစ်သိန်းသက်တမ်း ဝိညာဉ်သားရဲတစ်ကောင်ကို ကိုယ့်လက်အောက်ငယ်သားအဖြစ် ခိုင်းစေချင်တဲ့လူမျိုးကိုတော့ အခုမှ ပထမဆုံး ကြားဖူးတာပဲ။
ဒါပေမဲ့ ဘယ်လိုအကြောင်းကြောင့်ပဲ ဖြစ်ဖြစ် ဧရာမမျောက်ဝံကြီးက သူတို့ကို ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ဆက်ဆံပေးဖို့ စိတ်ကူးမရှိဘူး။
"မင်းတို့မှာ ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားဖို့ ဆယ်စက္ကန့်ပဲ အချိန်ရှိတယ်"
"မဟုတ်ရင် သစ်တောဘုရင်ရဲ့ ဒေါသကို ခံစားရလိမ့်မယ်!"
"သစ်တောဘုရင်? ဟားဟားဟား"
ယဲ့ဝမ်က ရုတ်တရက် အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ ခေါင်းခါရင်း စကားမပြောနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်သွားတဲ့ပုံစံနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။
"သစ်တောဘုရင်ဆိုတာ လူသားတွေက မင်းကို ပေးထားတဲ့ ဘွဲ့နာမည်လို့ ငါထင်ခဲ့တာ။ မင်းကိုယ်မင်း သစ်တောဘုရင်လို့ တကယ်ကြီး သတ်မှတ်ထားတာလား”