အခန်း (၈) - တကယ်ကို ရှက်ဖို့ကောင်းလိုက်တာ...

"ကဲ... အခု မင်းရဲ့ ပန်ဂူပုဆိန် ဝိညာဉ်လက်နက်ကို ထုတ်ဖော်လိုက်ဦး။ မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်လက်နက်ရဲ့ အရည်အသွေးနဲ့ စွမ်းအားကို ငါ အသေအချာ စမ်းသပ်စစ်ဆေးဖို့ လိုတယ်"

ဆွေ့ယုံချင်းသည် လီချန်အန်းအား ဝိညာဉ်ကွင်း ထပ်မံဖြည့်တင်းခြင်းအကြောင်း အနည်းငယ် ရှင်းပြပြီးနောက် ယနေ့ လုပ်ဆောင်ရမည့် ကိစ္စကို ပြောကြားလိုက်သည်။ လီချန်အန်း၏ ဝိညာဉ်လက်နက်မှာ ထူးခြားပြောင်မြောက်သည်ဟု သတင်းများ ထွက်ပေါ်နေသော်လည်း၊ မည်မျှအထိ ထူးခြားသည်ကို ဆုံးဖြတ်ရန်အတွက် တိကျသော စံနှုန်းများဖြင့် တိုင်းတာရန် လိုအပ်သည်။ ဆွေ့ယုံချင်း၏ ယနေ့တာဝန်မှာ လီချန်အန်း၏ ဝိညာဉ်လက်နက် နှစ်မျိုးလုံး၏ စွမ်းအားကို အသေအချာ စမ်းသပ်ပြီး မှတ်တမ်းတင်ရန်ဖြစ်ကာ၊ နောက်ဆုံးတွင် ဝူဟွန်းနန်းတော်၏ အဆင့်မြင့် လျှို့ဝှက်မှတ်တမ်းများထဲ၌ အမျိုးအစား ခွဲခြားထည့်သွင်းရမည် ဖြစ်သည်။

လီချန်အန်းသည် မြက်ခင်းပေါ်မှ ထရပ်လိုက်ပြီး သူ၏ ညာဘက်လက်ဝါးကို ဖြန့်လိုက်ရာ နက်မှောင်သော ပုဆိန်တစ်လက်မှာ ဖြည်းညှင်းစွာ ပေါ်ထွက်လာသည်။ ပုဆိန်ဆိုသည်မှာ ပုံမှန်အားဖြင့် ကြမ်းတမ်းခက်ထန်သော အသွင်ရှိသော်လည်း၊ လီချန်အန်း၏ ပန်ဂူပုဆိန်မှာမူ ထိုသို့မဟုတ်ပေ။ လီချန်အန်း၏ ပန်ဂူပုဆိန်သည် ကြည့်ရသည်မှာ အလွန်ပင် မျက်စိပသာဒဖြစ်ပြီး သဘာဝတရားနှင့် တစ်သားတည်းကျနေသကဲ့သို့ ခံစားရစေကာ ရိုးရှင်းပြီး ခန့်ညားထည်ဝါသော အလှတရားတို့ နေရာအနှံ့ ပျံ့လွင့်နေသည်။ ဆန်းပြားသော်လည်း ကြွားဝါခြင်းမရှိ၊ ထက်မြက်သော်လည်း ပေါ်လွင်အောင်မလုပ်တတ်သည့် ခံစားချက်မျိုးကို ပန်ဂူပုဆိန်က ဆွေ့ယုံချင်းအား ပေးစွမ်းနေသည်။

လီချန်အန်း၏ ဝိညာဉ်လက်နက် ပေါ်ထွက်လာသည်နှင့်အမျှ အနီးနားရှိ အထူးတန်းမှ ကျောင်းသားများသည် လေးလံသော ဖိအားတစ်ခုကို မခံစားရဘဲ မနေနိုင်ကြချေ။ ထိုဖိအားမှာ သူတို့၏ ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ ကျောက်တုံးကြီးတစ်ခုဖြင့် ဖိထားသကဲ့သို့ ခံစားရစေပြီး အသက်ရှူရသည်မှာပင် အနည်းငယ် မွန်းကျပ်လာသည်။ သို့သော်လည်း ရန် နှင့် ရှဲ့ယွဲ့ ကဲ့သို့သော ကျောင်းသားအချို့၏ မျက်ဝန်းထဲတွင်မူ တိုက်ခိုက်လိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေသည်။ သူတို့အားလုံးမှာ အထူးတန်းမှ ထူးချွန်သူများဖြစ်ကြပြီး လီချန်အန်းထက် သုံးလေးနှစ်ခန့် ပိုကြီးကြသည်။ ၎င်းမှာ 'နွားငယ်လေးများ ကျားကို မကြောက်သည့်' အရွယ်ပင် ဖြစ်သည်။ လီချန်အန်း ပိုမိုသန်မာလေလေ၊ သူတို့၏ တိုက်ခိုက်လိုစိတ်ကို ပိုမိုနှိုးဆွပေးနိုင်လေလေ ဖြစ်သည်။

လီချန်အန်း၏ ပန်ဂူပုဆိန်ကို ကြည့်ရင်း ဆွေ့ယုံချင်းက တိတ်တဆိတ် ခေါင်းညိတ်မိသည်။ ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီး၏ အမြင်မှာ တကယ်ပင် စူးရှလှပေသည်။ ဤကဲ့သို့သော ဝိညာဉ်လက်နက်မျိုးမှာ ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီး၏ တပည့်ဖြစ်ရန် အမှန်တကယ်ပင် အရည်အချင်း ပြည့်မီပေသည်။

"အခု... မင်းရဲ့ ပန်ဂူပုဆိန်ကို သုံးပြီး ငါ့ကို တိုက်ခိုက်စမ်း။ မင်းရဲ့ စွမ်းအားအကုန်သုံးပါ၊ ညှာမနေနဲ့"

ဆွေ့ယုံချင်းသည်လည်း မြေပြင်မှ ထရပ်လိုက်ပြီး လက်တစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ကာ အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သည်။ သူမသည် အစွမ်းထက်သော 'ဝိညာဉ်ဧကရာဇ်' တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ လီချန်အန်း၏ ဝိညာဉ်လက်နက် မည်မျှပင် အစွမ်းထက်စေကာမူ ဝိညာဉ်ကွင်း မရှိသေးသည့်အတွက် ဆွေ့ယုံချင်းအနေဖြင့် သူမ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို ထုတ်ဖော်ခုခံရန် မလိုဟု ယူဆထားသည်။

"ဆရာမ... ကျေးဇူးပြုပြီး လမ်းညွှန်ပေးပါဦး"

လီချန်အန်းက တည်ကြည်သော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်ပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို စုကာ ပုဆိန်လက်ကိုင်ကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ ပန်ဂူပုဆိန်မှာ အတော်ပင် ကြီးမားနေသေးသဖြင့် လီချန်အန်း၏ လက်ထဲတွင် အနည်းငယ် ဟန်ချက်မညီသလို ဖြစ်နေသော်လည်း၊ လီချန်အန်း၏ တည်ကြည်မှုက ဆွေ့ယုံချင်းကို အထင်ကြီးစေခဲ့သည်။ လီချန်အန်း၏ အသက်အရွယ်နှင့် ဤကဲ့သို့သော စိတ်နေသဘောထားမျိုးရှိသည့် လူငယ်ကို တွေ့ရခဲလှသည် မဟုတ်ပါလား။

"ဟား!"

လီချန်အန်းသည် ခြေထောက်ကို မြေပြင်၌ အားဖြင့် ဆောင့်နင်းလိုက်ပြီး ပန်ဂူပုဆိန်ကို ထမ်းလျက် ဆွေ့ယုံချင်းထံသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်သွားကာ လက်နှစ်ဖက်ကို မြှောက်၍ လွှဲခုတ်လိုက်သည်။ တခြားနည်းလမ်းမရှိပေ၊ လီချန်အန်းသည် ပုဆိန်ကို မည်သို့ကိုင်ရမည်၊ မည်သို့ အားအသုံးချရမည်ကို မသိသေးသဖြင့် ဤကဲ့သို့ တုံးတိတိသာ ခုတ်လိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

ဆွေ့ယုံချင်းသည် ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး နောက်မဆုတ်ခဲ့ပေ။ သူမသည် လီချန်အန်း၏ ဝိညာဉ်လက်နက် အစွမ်းကို စမ်းသပ်ရန် ရည်ရွယ်ထားခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ လီချန်အန်းက သူမကို ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်နိုင်မည်မဟုတ်ဟု ယူဆထားသည်။ ဆွေ့ယုံချင်း၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် ဖြူဖျော့သော ဝိညာဉ်စွမ်းအား လှိုင်းများ လွင့်ပျံလာပြီးနောက် ဝိညာဉ်စွမ်းအားဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော စက်ဝိုင်းပုံစံ အကာအကွယ် တစ်ခုသည် ဆွေ့ယုံချင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ရှေ့တွင် ပေါ်ထွက်လာသည်။ ၎င်းမှာ ဆွေ့ယုံချင်းက စိတ်ကူးရှိသလို ဖန်တီးထားသည့် ဝိညာဉ်စွမ်းအား အကာအကွယ်ဖြစ်ပြီး အလွန်အမင်း မသန်မာလှပေ။ အများဆုံး အဆင့် ၂၀ ဝန်းကျင်ရှိသော ဝိညာဉ်ဆရာတစ်ဦး၏ တိုက်ခိုက်မှုကိုသာ တားဆီးနိုင်မည် ဖြစ်သော်လည်း လီချန်အန်း၏ တိုက်ခိုက်မှုကို တားဆီးရန်အတွက်မူ လုံလောက်သည်ဟု သူမ ယူဆထားသည်။

အမှန်စင်စစ် အထူးတန်းမှ အခြားသော ဆရာများနှင့် ကျောင်းသားများသည်လည်း လက်ရှိလုပ်ဆောင်နေသည်များကို ခေတ္တရပ်နားကာ လီချန်အန်းထံသို့ အာရုံစိုက်နေကြသည်။ ထိုအထဲတွင် ဟူလျဲ့နာ၏ မျက်ဝန်းများမှာ စူးစမ်းလိုစိတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ရန်နှင့် အခြားသော ယောက်ျားလေးများမှာမူ စမ်းသပ်ကြည့်လိုစိတ် ပြင်းပြနေကြသည်။ ကျောင်းသား ချန်ရန်ရွှဲကမူ 'တပည့်ဖြစ်သွားပြီပေါ့လေ' ဟု စိတ်ထဲကသာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။

"ဝုန်း!"

ပန်ဂူပုဆိန်၏ ဓားသွားမှာ အဖြူရောင် ဝိညာဉ်စွမ်းအား အကာအကွယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားပြီးနောက် လှိုင်းများ ထသွားကာ လေထုထဲတွင် တုန်ခါသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဆွေ့ယုံချင်းသည် လက်တစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ထားဆဲဖြစ်ပြီး ကျန်လက်တစ်ဖက်ဖြင့် အကာအကွယ်ကို ထိန်းချုပ်ကာ တည်ငြိမ်စွာ ရပ်နေသည်။

လီချန်အန်းမှာမူ ပန်ဂူပုဆိန်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်ထားပြီး အမောတကော အသက်ရှူနေရသည်။ ခုနက တိုက်ခိုက်လိုက်သည့် အချိန်တွင် သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများကို ပန်ဂူပုဆိန်ထဲသို့ မသိစိတ်ဖြင့် ထည့်သွင်းလိုက်ရာ ပန်ဂူပုဆိန်က သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအားအားလုံးကို ရုတ်တရက် စုပ်ယူသွားခဲ့သည်။ မှန်ပါသည်၊ ဝိညာဉ်စွမ်းအား အားလုံးပင် ဖြစ်သည်။ အနည်းငယ်မျှပင် မကျန်တော့ဘဲ လီချန်အန်းမှာ ပန်ဂူပုဆိန်ကြောင့် အားအင်ကုန်ခမ်းကာ တစ်ကိုယ်လုံး ချည့်နဲ့သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

သို့သော်လည်း ဆွေ့ယုံချင်း၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအား အကာအကွယ်မှာ လှုပ်ပင်မလှုပ်ဘဲ ကွဲအက်သည့် အရိပ်အယောင်ပင် မရှိသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် လီချန်အန်း မချီးကျူးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ ဆရာမဆိုသည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ဆရာမပင် ဖြစ်သည်၊ သူကမူ နုနယ်လွန်းသေးသည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် စနစ်၏ အသိပေးသံ ထွက်ပေါ်လာသည် -

"ဒေါင်... သင်သည် ဆွေ့ယုံချင်းရှေ့တွင် အစွမ်းပြ ခဲ့သဖြင့်၊ ရမှတ် +၁၃..."

လီချန်အန်း - "???"

လီချန်အန်းမှာ ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်နေသော်လည်း သူသတိမထားမိသည်မှာ ဆွေ့ယုံချင်း၏ နောက်ပစ်ထားသော လက်မှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ဆွေ့ယုံချင်းသည် အကာအကွယ် မကျိုးပျက်သွားစေရန်နှင့် သူမ၏ မျက်နှာ မပျက်စေရန်အတွက် ဝိညာဉ်စွမ်းအား အမြောက်အမြားကို အကာအကွယ်ထဲသို့ အလျင်အမြန် ထပ်မံဖြည့်တင်းလိုက်ရသည်။ သို့သော် ဆွေ့ယုံချင်း အသေအချာ သိလိုက်ရသည်မှာ လီချန်အန်းက သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအား အားလုံးကို ပန်ဂူပုဆိန်ထဲသို့ ထည့်သွင်းလိုက်သည့် အချိန်တွင် ထွက်ပေါ်လာသော ထိုရုတ်တရက် စွမ်းအားမှာ သေးငယ်သည်မဟုတ်ဘဲ အနည်းဆုံး အဆင့် ၂၀ ရှိသော ဝိညာဉ်ဆရာတစ်ဦး၏ ခုခံမှုကို ချိုးဖျက်နိုင်စွမ်း ရှိသည်ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

'နောက်ဆုံးတော့... ငါက လူကြီးပဲဟာ၊ ရှက်စရာကြီး!'

"အဟမ်း... အဟမ်း... ကောင်းပြီ၊ ချန်အန်း၊ အခု မင်း အမွှေးတိုင်တစ်တိုင်စာလောက် အနားယူလိုက်ဦး။ ပြီးရင် တုန်းဟွမ်ခေါင်းလောင်းကို ထုတ်ပြီး မင်းရဲ့ ခုခံမှုကို စမ်းသပ်ကြည့်ရအောင်"

ဆွေ့ယုံချင်းသည် သူမ၏ ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်နေမှုကို ဖုံးကွယ်ရန် ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်နေသော လီချန်အန်းကို ဆွဲခေါ်လာခဲ့သည်။ လီချန်အန်းသည်လည်း ထိုအခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ ပန်ဂူပုဆိန်ကို ပြန်သိမ်းလိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် တင်ပလ္လင်ခွေထိုင်ကာ သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများကို ပြန်လည်ရရှိရန် အားထုတ်တော့သည်။ ပန်ဂူပုဆိန်ကို အသုံးပြုပြီးနောက်တွင် သူ အနည်းငယ် သတိထားရမည် ဖြစ်သည်။ ဤအရာမှာ အောက်ခြေမရှိသော တွင်းနက်ကြီးကဲ့သို့ပင်ဖြစ်ပြီး မည်မျှပင် ကျွေးမွေးစေကာမူ အားမရနိုင်ပေ။ သူ၏ ပင်လယ်ထဲရှိ ငါးများကို ကျွေးမွေးရန်အတွက် အားအင်များကို ပိုမိုစုဆောင်းထားသင့်သည်။

အမွှေးတိုင်တစ်တိုင်စာ အချိန်မှာ လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားသည်။ လီချန်အန်း တရားထိုင်ရာမှ နိုးလာသောအခါ ရှဲ့ယွဲ့မှာ သူ့ရှေ့တွင် ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဒီတစ်ခါတော့ ရှဲ့ယွဲ့က မင်းရဲ့ တုန်းဟွမ်ခေါင်းလောင်းရဲ့ ခုခံမှုကို စမ်းသပ်ပေးလိမ့်မယ်။ ရှဲ့ယွဲ့က လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းကမှ 'မဟာဝိညာဉ်ဆရာ' အဆင့်ကို တက်လှမ်းထားတာဆိုတော့ မင်းကို စမ်းသပ်ဖို့ လုံလောက်ပါတယ်" ဟု ဆွေ့ယုံချင်းက ဘေးမှ ပြောလိုက်သည်။

ရှဲ့ယွဲ့သည်လည်း လီချန်အန်းကို ခေါင်းညိတ်ပြကာ "စိတ်မလှုပ်ရှားပါနဲ့၊ ငါ အားလျှော့ပြီး တိုက်ခိုက်ပေးပါ့မယ်" ဟု ပြောသည်။

ဆွေ့ယုံချင်းသည် လီချန်အန်း၏ ပန်ဂူပုဆိန် စွမ်းအားကို ပြန်လည်သတိရပြီး ရှဲ့ယွဲ့အား 'မင်း အစွမ်းကုန် ကြိုးစားသင့်တယ်' ဟု ပြောရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း၊ ရှဲ့ယွဲ့၏ အတ္တကို ငဲ့ကွက်သောကြောင့် ဘာမှမပြောတော့ပေ။ လီချန်အန်းသည် သူ၏ အနာဂတ် ခဲအိုကြီးအပေါ် မကောင်းမြင်စိတ် မရှိပေ။ နောက်ဆုံးတွင် ဤသူမှာ ဟူလျဲ့နာ၏ မောင်အရင်း ဖြစ်သည်မဟုတ်ပါလား၊ တစ်ယောက်က ဖခင်၏ မျိုးရိုးအမည်ကို ယူထားပြီး ကျန်တစ်ယောက်က မိခင်၏ မျိုးရိုးအမည်ကို ယူထားခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် စီနီယာ၊ ကျွန်တော် အဆင်သင့်ဖြစ်ပါပြီ"

လီချန်အန်းက အသာအယာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်ဝါးကို ဖြန့်လိုက်ရာ ရိုးရှင်းပြီး ပြည့်စုံလှသော တုန်းဟွမ်ခေါင်းလောင်းမှာ သူ၏ လက်ထဲတွင် ပေါ်ထွက်လာသည်။ ထို့နောက် တုန်းဟွမ်ခေါင်းလောင်းမှာ သူ၏ လက်ဝါးမှ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် လျင်မြန်စွာ ကြီးထွားလာပြီး ပုံရိပ်ယောင်အသွင် ဖြစ်လာသည်။ မကြာမီတွင် ထွင်းဖောက်မြင်နိုင်သော တုန်းဟွမ်ခေါင်းလောင်းသည် လီချန်အန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို လုံခြုံစွာ ဖုံးအုပ်သွားပြီး လီချန်အန်း၏ တစ်ကိုယ်လုံးကို ပြည့်စုံစွာ ကာကွယ်ပေးထားသည်။ သို့သော် တုန်းဟွမ်ခေါင်းလောင်းမှာ ထိုအချိန်တွင် ထွင်းဖောက်မြင်နိုင်နေသောကြောင့် လီချန်အန်းမှာ ခေါင်းလောင်းထဲတွင် ရှိနေသည်ဟု မထင်ရဘဲ၊ သူ၏ အပြင်ဘက်တွင် ခေါင်းလောင်းပုံစံ ထွင်းဖောက်မြင်နိုင်သော အကာအကွယ် အလွှာတစ်ခု ရှိနေသကဲ့သို့သာ ဖြစ်နေသည်။

ရှဲ့ယွဲ့က ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ သူ၏ လခြမ်းပုံစံ ဝိညာဉ်လက်နက် နှစ်ခုကို ထုတ်ဖော်လိုက်ပြီး အဝါရောင် ဝိညာဉ်ကွင်း နှစ်ကွင်းမှာလည်း သူ၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် ပုံမှန်အတိုင်း လှည့်ပတ်နေသည်။

"သတိထား!"

ရှဲ့ယွဲ့သည် လေထဲသို့ တိုက်ရိုက် ခုန်တက်လိုက်ပြီးနောက် လခြမ်းဓား နှစ်လက်မှာ လေထဲတွင် အရိပ်များဖြင့် ဝေ့ဝဲသွားကာ လီချန်အန်း၏ တုန်းဟွမ်ခေါင်းလောင်းပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် ကျရောက်သွားသည်။

'အင်း? ဘာမှမဖြစ်ပါလား... ကောင်းပြီ၊ ဝိညာဉ်စွမ်းအား အကုန်သုံးမယ်!'

ရှဲ့ယွဲ့မှာ တုံ့ပြန်မှု လုံးဝမရှိသည်ကို မြင်သောအခါ လျင်မြန်စွာ တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ သိက္ခာအတွက် သူသည် ချက်ချင်းပင် အရှိန်အကုန်မြှင့်၍ တိုက်ခိုက်လိုက်တော့သည်!

"ဝေါင်း..."

တုန်းဟွမ်ခေါင်းလောင်းမှာ တုန်ခါသွားသော်လည်း ထို့ထက်ပို၍ ဘာမှဖြစ်မလာတော့ပေ!

ရှဲ့ယွဲ့ - "တကယ်ကို ရှက်ဖို့ကောင်းလိုက်တာ..."