အခန်း (၆) - နေ့လယ်စာ နှစ်နပ်!

အစေခံမလေးသည် စက္ကူဗူးတစ်ခုကို အမြန်ယူဆောင်လာပြီး ပိပိတုန်း၏ ရှေ့မှောက်တွင် ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်ပြလိုက်သည်။ ထိုစက္ကူဗူးထဲတွင် မြေဝါရောင် အဝိုင်းလေး ခုနစ်လုံး၊ ရှစ်လုံးခန့် သပ်သပ်ရပ်ရပ် ရှိနေပြီး အပေါ်မှ နှမ်းနက်ကလေးများ ဖြန်းထားသည်ကို တွေ့ရသည်။ အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် ထိုအရာများ၏ အသွင်အပြင်မှာ သိပ်တော့ ဆွဲဆောင်မှု မရှိလှပေ။

အစေခံမလေးက "ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီး ခင်ဗျာ... သခင်မကြီးရဲ့ တပည့်လေးက ဒါဟာ သူကိုယ်တိုင် လုပ်ထားတဲ့ စားစရာဖြစ်ပြီး 'ကွတ်ကီး' လို့ ခေါ်ပါတယ်တဲ့၊ ဆရာ့ကို အထူးဂါရဝပြုတဲ့အနေနဲ့ ပို့ပေးလိုက်တာပါ" ဟု လျှောက်တင်လိုက်သည်။

"ကွတ်ကီး?"

ဘီဘီတုန်းအနေဖြင့် ဤသို့သော အစားအစာမျိုးကို ပထမဆုံး ကြားဖူးခြင်းဖြစ်ပြီး ထိုမညီမညာ အဝိုင်းလေးများကို ကြည့်ကာ သူမ၏ လှပသော မျက်နှာထက်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။ လီချန်အန်းကဲ့သို့ သေးငယ်သော ခန္ဓာကိုယ်လေးနှင့် ဤကွတ်ကီးများ ဖြစ်မြောက်အောင် လုပ်ဖို့ မည်မျှ ခက်ခဲမည်ကိုလည်းကောင်း၊ ထိုကလေး၏ စိတ်ရင်းမှန်မှုကိုလည်းကောင်း သူမ ခန့်မှန်းကြည့်နိုင်ပါသည်။ ဘယ်လောက်တောင် ကြာခဲ့ပြီလဲ... သူမကို ဤသို့ တစ်စုံတစ်ယောက်က ဂရုတစိုက် ပြုစုပေးခဲ့တာ ဘယ်လောက်တောင် ကြာခဲ့ပြီလဲ...။

ဘီဘီတုန်းသည် သွယ်လျသော လက်ချောင်းလေးများဖြင့် ဗူးထဲမှ ကွတ်ကီးတစ်ခုကို ယူကာ ပါးစပ်ကလေးထဲသို့ ထည့်လိုက်ပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း ကိုက်ဝါးကြည့်သည်။ သူမ၏ လှပသော မျက်ဝန်းအစုံကို မှိတ်လျက် အရသာကို ခံစားနေ၏။ အရသာမှာ အမှန်တကယ်ပင် ကောင်းမွန်လှပေသည်။

"ကောင်းပြီ... ဒီကွတ်ကီးဗူးကို ဒီမှာပဲ ထားခဲ့လိုက်တော့"

ဘီဘီတုန်းက မျက်လုံးကို မှိတ်ထားဆဲမှာပင် အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ!"

အစေခံမလေးက ရိုသေစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီးက ကွတ်ကီးအားလုံးကို သူမကိုယ်တိုင် စားမည်ဟု ဆိုလိုခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူမ နားလည်လိုက်သည်။ ကြည့်ရရော့ ထိုတပည့်သစ်လေးကို ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီး တကယ်ကို သဘောကျနေပုံရသည်။

..................

ဝူဟွန်းနန်းတော် ကျောင်းတော်၊ အထူးတန်း

အထူးတန်း၏ သင်ကြားမှုမှာ ပုံသေကားကျ မဟုတ်ဘဲ ကျောင်းသားတစ်ဦးချင်းစီ၏ အခြေအနေပေါ် မူတည်၍ သင်ကြားပေးခြင်း ဖြစ်သည်။ အထူးတန်း၏ ပထမ သုံးနှစ်တွင် နံနက်ပိုင်းကို အထွေထွေ ဗဟုသုတ သင်ကြားချိန်အဖြစ် သတ်မှတ်ထားသည်။ ဤအချိန်တွင် ဆရာများက ဝိညာဉ်လက်နက်အသုံးပြုပုံ၊ ဝိညာဉ်သားရဲ အမျိုးအစားများ၊ ဝိညာဉ်တိုက်ကြီး၏ သမိုင်းကြောင်း စသည်တို့ကို ရှင်းလင်းပို့ချပေးသည်။ နေ့လယ်ပိုင်းတွင်မူ သက်ဆိုင်ရာ လေ့ကျင့်ခန်းများနှင့် ဝိညာဉ်လက်နက်လမ်းညွှန်မှုများကို ပြုလုပ်ပေးသည်။

လီချန်အန်းသည် ဆရာမ၏ ပို့ချချက်ကို စိတ်ဝင်တစား နားထောင်နေပြီး လက်ထဲမှ ဘောပင်ကိုလည်း ရံဖန်ရံခါ လှည့်ကစားနေတတ်သည်။ သူ့အပေါ် ကျရောက်နေသော အကြည့်များကိုမူ သူ လုံးဝ ဂရုမစိုက်ပေ။ သူသည် ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီး၏ တိုက်ရိုက်တပည့် ဖြစ်သလို ဝိညာဉ်လက်နက်နှစ်ခုပိုင်ရှင် ဖြစ်သည် မဟုတ်ပါလား။ အထူးတန်းထဲတွင်ပင် ဤအဆင့်အတန်း နှစ်ခု ပေါင်းစပ်ထားသူမှာ အလွန်ပင် မြင့်မားလွန်းလှသည်။ နောင်တွင် သူ့ကို စိန်ခေါ်မည့်သူ ရှိလာနိုင်သော်လည်း လက်ရှိတွင်မူ အတန်းဖော်များက သူ၏ စရိုက်ကို အကဲခတ်နေကြဆဲဖြစ်၍ မည်သူမျှ လာရောက် မနှောင့်ယှက်ကြသေးပေ။

လီချန်အန်းအနေဖြင့် ဆရာမ၏ ပို့ချချက်များမှာ ပျင်းစရာမကောင်းသလို အရှိန်မှာလည်း သိပ်မမြန်လှဟု ခံစားရသည်။ ယခင်ဘဝက သူ ဖြတ်သန်းခဲ့ရသော စာမေးပွဲအသားပေး ပညာရေးစနစ်နှင့် ယှဉ်လျှင် ဤသင်ကြားမှုမှာ ကလေးကစားစရာကဲ့သို့ပင်။ ထို့ကြောင့် လီချန်အန်းသည် အားနေသဖြင့် စာသင်ရင်း စီနီယာအစ်မကြီး ဟူလျဲနာကို ခိုးကြည့်လိုက်ပြီး တိတ်တဆိတ် ခေါင်းညိတ်မိသည်။ ဟူလျဲနာမှာ အသက် ၁၀ နှစ်ခန့်ရှိပြီဖြစ်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာ အတော်လေး ဖွံ့ဖြိုးနေပြီဖြစ်သည်။ နောက်နှစ်အနည်းငယ်ဆိုလျှင်တော့ သူမသည် ဆွဲဆောင်မှုအပြည့်ရှိသော မြေခွေးမလေးတစ်ယောက် ဖြစ်လာမှာ အသေအချာပါပဲ။

ဟူလျဲနာကို အကဲခတ်ပြီးနောက် လီချန်အန်းက ချန်ရန်ရွှဲ ဘက်သို့ တိတ်တဆိတ် လှည့်ကြည့်ပြန်သည်။ သူမမှာလည်း အလှပိုင်ရှင်တစ်ဦးပင်၊ သို့သော် ဟူလျဲ့နာကဲ့သို့ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အလှမျိုး မဟုတ်ဘဲ အေးစက်စက်နှင့် တည်ငြိမ်လှပသော နှင်းတောင်ကုန်းပေါ်က အလှမျိုး ဖြစ်သည်။ လီချန်အန်း ခန့်မှန်းချက်အရဆိုလျှင် အများဆုံး နှစ်နှစ်၊ သုံးနှစ်အတွင်းမှာပင် ချန်ရန်ရွှဲသည် ကောင်းကင်ဒိုအင်ပါယာသို့ 'မင်းသားအစစ်နေရာမှာ ကြောင်သူတော် အစားထိုးဖို့' ထွက်ခွာသွားရတော့မည် ဖြစ်သည်။ ဟူး... ကံဆိုးရှာတဲ့ အမျိုးသမီးလေးပါပဲ။

နံနက်ခင်း စာသင်ချိန်မှာ လီချန်အန်း၏ အတွေးကမ္ဘာထဲတွင်ပင် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။ နောက်တစ်ဆင့်မှာ နေ့လယ်စာ စားချိန်ပင် ဖြစ်သည်။ နေ့လယ်စာစားပြီး ခေတ္တနားပြီးလျှင် နေ့လယ်ပိုင်း အတန်းများ စတော့မည်ဖြစ်ရာ အကွာအဝေး မည်မျှဝေးသည်ဖြစ်စေ ကျောင်းသားတိုင်း ကျောင်းမှာပင် စားကြရသည်။ လီချန်အန်း အကျေနပ်ဆုံး အချက်မှာ ကျောင်းတော်၏ အစားအသောက်များမှာ အခမဲ့ဖြစ်ပြီး အာဟာရလည်း ပြည့်ဝစုံလင်လှခြင်းပင်။ ဤသည်မှာ ကမ္ဘာ့နံပါတ်တစ် ကျောင်းတော်ကြီး၏ ဂုဏ်ယူဖွယ်ရာပင် ဖြစ်သည်။

လီချန်အန်းသည် မွှေးကြိုင်လှသော အစားအသောက်များကို တစ်ကိုယ်တည်း စားသောက်ရင်း ကျောင်းတော်ကို စိတ်ထဲမှ ချီးကျူးနေမိသည်။ ထိုအချိန်တွင် သူနှင့် မလှမ်းမကမ်းရှိ စားပွဲတစ်ခု၌ ပိန်ပါးပြီး ရင်းနှီးနေသော အရိပ်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ မနေ့က သူတွေ့ခဲ့သော မုရှီး မဟုတ်ပါလား။ လီချန်အန်းက အသာကြည့်နေရန် ကြံရွယ်သော်လည်း မနေ့က မြင်ခဲ့ရသော ဆွဲဆောင်မှုရှိသည့် မျက်ဝန်းအစုံကို သတိရသွားသည်။ လီချန်အန်းသည် သူ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ချက်ချင်း ပြောင်းလဲလိုက်သည်။ ငါက ငါးဖမ်းဘုရင် ပဲ၊ အခုကစပြီး ငါးစမွေးရတော့မယ်!

လီချန်အန်းသည် သူ၏ ထမင်းအိုးကို ကိုင်ကာ မုရှီး၏ စားပွဲဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ လီချန်အန်း ရုတ်တရက် ရောက်လာသဖြင့် ခေါင်းငုံ့စားနေသော မုရှီးမှာ လန့်သွားပြီး ခေါင်းကို အသာမော့ကာ လီချန်အန်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ကြောက်ကြောက်ရွံ့ရွံ့နှင့်ပင် ဆက်စားနေ၏။ သူမသည် မိဘမဲ့တစ်ဦး ဖြစ်သလို ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဝိညာဉ်လက်နက်ကြောင့် ဤကျောင်းတော်သို့ ရောက်ရှိလာသူ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ကောင်းကင်ဘုံ၏ မျက်နှာသာပေးမှုကို ခံထားရသော လီချန်အန်းကဲ့သို့ သူမျိုးနှင့် သူမ ယှဉ်ပြိုင်လိုစိတ် မရှိပေ။

သို့သော် မုရှီးက ရှောင်လိုသော်လည်း လီချန်အန်းကမူ ကပ်လိုနေသည်။

"လာပါ... မင်း စားနေတာတွေက အသီးအရွက်တွေချည်းပဲ၊ အာဟာရ မပြည့်ဝဘူး။ ဒီမှာ... ကြက်ပေါင်းတုံး စားကြည့်ပါဦး" ဟု ပြောကာ လီချန်အန်းက သူ၏ ကြက်ပေါင်းတုံးကို မုရှီး၏ ပန်းကန်ထဲသို့ ခင်မင်ရင်းနှီးစွာ ထည့်ပေးလိုက်သည်။

"ကျေး... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ကျွန်မ မစားတော့ပါဘူး" မုရှီးက မျက်နှာကို ဆံပင်ဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားဆဲမှာပင် အားနည်းသောအသံဖြင့် ငြင်းလိုက်သည်။

လီချန်အန်းက ပြုံးစိစိဖြင့် ခေါင်းခါလိုက်ကာ "မနေ့ကမှ ငါတို့ တွေ့ထားကြတာလေ၊ မင်း ငါ့ကို အထင်သေးလို့ မစားတာလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

မုရှီးက လက်ကို အသည်းအသန် ယမ်းပြရင်း "မဟုတ်... မဟုတ်ပါဘူး" ဟု ပြန်ပြောသည်။

"ဒါဆိုရင် စားလိုက်လေ"

"ဟုတ်... ဟုတ်ကဲ့၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

မုရှီးသည် အသက် ၆ နှစ်အရွယ် မိန်းကလေးငယ်မျှသာ ဖြစ်သည်။ လီချန်အန်းကဲ့သို့ ဝါရင့် လူလည်တစ်ဦးနှင့် တွေ့သည့်အခါ ဘာမှပြန်မပြောရဲဘဲ ခေါင်းငုံ့ကာ ဖြည်းဖြည်းချင်း စတင်စားသောက်ပါတော့သည်။ လီချန်အန်းကလည်း ဒီနေ့အတွက်တော့ မုရှီးနှင့် ရင်းနှီးသွားရုံဖြင့် ကျေနပ်နေပါသည်။ ထို့ကြောင့် စားသောက်ပြီးနောက် သူမကို နှုတ်ဆက်ကာ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူ၏ ပန်းကန်နှင့် ဇွန်း၊ ခက်ရင်းများကိုပင် ထိုမိန်းကလေးငယ်အား သိမ်းဆည်းခိုင်းခဲ့သေးသည်။

နေ့လယ်စာ စားပြီးနောက် လီချန်အန်းမှာ သွားစရာ နေရာမရှိသလို အတန်းတက်ဖို့လည်း အချိန်လိုသေးသဖြင့် ကျောင်းဝင်းထဲတွင် လျှောက်လည်နေလိုက်သည်။ ဝူဟွန်းနန်းတော်ကျောင်းတော်သည် အခြေခံမှသည် အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်စွမ်းအားရှင် ကျောင်းတော်အထိ အားလုံး ပါဝင်သော ကျောင်းတော်ကြီး ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ကျောင်းဝင်းထဲတွင် ကလေးငယ်များသာမက အသက် ၂၀ အရွယ် လူငယ်များကိုပါ တွေ့နိုင်ပါသည်။ လီချန်အန်း၏ ရုပ်ရည်မှာ အလွန်ချောမောလွန်းသဖြင့် စီနီယာအစ်မကြီးများက ခဏခဏ လှည့်ကြည့်နေကြသည်မှာ သူ့အတွက်တော့ အတော်လေးကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စရာပါပဲ။

"လီချန်အန်း"

သူ၏ ရုပ်ရည်ကြောင့် စိတ်ညစ်နေစဉ်မှာပင် နောက်ကွယ်မှ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ကျောင်းဝတ်စုံ အနီရောင်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သားရေဖိနပ်လေး စီးထားသည့် ဟူလျဲ့နာ လျှောက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဟူလျဲ့နာသည် မွေးရာပါ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အမျိုးသမီးမျိုး ဖြစ်သဖြင့် ကျောင်းဝတ်စုံ ဝတ်ထားလျှင်ပင် သူမ၏ အရှိန်အဝါကို ဖုံးကွယ်၍ မရနိုင်ပေ။ ထို့ပြင် သူမသည် လီချန်အန်းထက် အသက်အနည်းငယ် ပိုကြီးသဖြင့် တက်ကြွလှပသော ပျိုမေတစ်ဦး၏ အငွေ့အသက်များလည်း ပြည့်နှက်နေသည်။

"စီနီယာ အစ်မကြီး"

လီချန်အန်းက သူ၏ ငယ်ရွယ်မှုကို အသုံးချကာ ချိုချိုသာသာ ခေါ်လိုက်ပြီး မျက်လုံးလေးတွေ မှိတ်သွားအောင် ပြုံးပြလိုက်ရာ ဟူလျဲနာမှာ သူ၏ ပါးကို ဆွဲချင်စိတ် ပေါက်သွားရပြန်သည်။

"ဘယ်လိုလဲ မောင်လေး၊ ထမင်းစားပြီးပြီလား။ အစ်မတော့ မစားရသေးဘူး၊ အစ်မက ကျွေးမလို့ပဲ... ဒါပေမဲ့ အမလည်း မစားရသေးပါဘူး" ဟု ဟူလျဲ့နာက သူမ၏ ဆံနွယ်များကို အသာခါယမ်းရင်း နူးညံ့စွာ မေးလိုက်သည်။

လီချန်အန်းက ဒါကို ကြားတဲ့အခါ ချက်ချင်းပဲ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး "မစားရသေးဘူး အစ်မကြီး... ကျွန်တော် ထမင်းစားဆောင် ဘယ်မှာလဲဆိုတာတောင် ရှာမတွေ့သေးဘူး။ ဗိုက်တောင် တော်တော် ဆာနေပြီ" ဟု လိမ်ညာပြောဆိုလိုက်ပါတော့သည်။

"လာ... ဒါဆို အတူတူ သွားစားရအောင်"

ဟူလျဲ့နာက သူမ၏ မောင်လေးနှင့် ရင်းနှီးမှုရယူရန် ဖိတ်ခေါ်လိုက်ခြင်းပင်။

"ဟုတ်ကဲ့၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်မကြီး"

လီချန်အန်းက အပြစ်ကင်းစင်သော မျက်နှာပေးဖြင့် ဟူလျဲ့နာနောက်သို့ လိုက်သွားပါတော့သည်။