အခန်း (၄၉) - ခဏလောက်စောင့်ပါဦး တစ်ခေါက်လောက်ပါပဲ။
“တကယ်ပဲ ရဲ့မိသားစု ကုန်သည်အသင်း ဖြစ်နေတာပဲ။ ဒါဆိုလည်း မင်းတို့သခင်ကို ပြန်ပြောလိုက်ပါ၊ ငါတို့ ဟုန်မိသားစု ကုန်သည်အသင်း ပြန်ရောက်တာနဲ့ ဒါကို အဆတစ်ရာ ပြန်ပေးဆပ်စေရမယ်လို့!”
ပိုင်ရွှယ်၏အနားရှိ အပြာရောင်ဂါဝန်ဝတ် မိန်းကလေးငယ်သည် အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ် မြေခွေးအုပ်စုကို ကြည့်ကာ ရုတ်တရက် အော်ဟစ်ပြောဆိုလိုက်သည်။
“ရှောင်ဟွမ်း... ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း!” ပိုင်ရွှယ် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ ဒီစကားမျိုးကို စိတ်ထဲတွင်သာ တွေးရုံဖြင့် လုံလောက်လှပြီ၊ ဘာကြောင့် လူချင်းတွေ့နေချိန်မှာ ထုတ်ပြောရသနည်း။ ဒါသည် ရန်ငြိုးကို ပိုကြီးအောင် လုပ်လိုက်ခြင်း မဟုတ်ပါလား။
“အသုံးပြုနည်းကို အရင်ပေး!” အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့်လူသည် လေသံကို ပြောင်းလဲထားဆဲဖြစ်ပြီး ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှ ပြင်းထန်သော အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်နေပြီး အကယ်၍ ပိုင်ရွှယ်သာ မပေးပါက ချက်ချင်း လက်ပါတော့မည့်အတိုင်းပင်။
“ငါ နင်တို့ကို ပေးနိုင်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ နင်တို့လည်း ကတိတည်ဖို့ မျှော်လင့်တယ်!” ပိုင်ရွှယ်သည် သူမ၏ ခါးပိုက်အိတ်ထဲမှ စာသားများ ပြည့်နှက်နေသည့် စာရွက်တစ်ရွက်ကို ထုတ်ယူကာ အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ်လူသားထံသို့ တိုက်ရိုက် လွှင့်ပစ်ပေးလိုက်သည်။
“သွား... သေတ္တာတွေကို သွားယူကြ!” အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ်လူသားသည် စာရွက်ကို ဖမ်းယူကာ အကဲခတ်ကြည့်ပြီးနောက် သူ၏နောက်မှလူများကို အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
“ဟုတ်ကဲ့!” လူကိုးယောက်သည် မြင်းပေါ်မှ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ဆင်းလာကြပြီး သေတ္တာများကို တစ်လုံးစီ မလိုက်ကြသည်။
“အခု... ဒီအမျိုးသမီးနှစ်ယောက်ကလွဲလို့ ကျန်တဲ့ကောင်တွေအကုန်လုံးကို သတ်ပစ်!” အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့်လူက ဆက်လက်အမိန့်ပေးသည်။
“ဘာလဲ... နင်တို့က ကတိဖျက်မလို့လား” ပိုင်ရွှယ် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး စိတ်ပျက်ဒေါသထွက်သွားသည့် အရိပ်အယောင်များ ပြသလာသည်။
“ဟားဟား... ငါက ကတိဖျက်ရုံတင်မကဘူး၊ မင်းတို့ သခင်နဲ့ အစေခံ နှစ်ယောက်လုံးကိုပါ ဖျက်ဆီးပစ်ဦးမှာ၊ ဖျက်ဆီးပြီးမှ သတ်မယ်၊ သတ်ပြီးရင်လည်း ထပ်ပြီး ဖျက်ဆီးဦးမှာ!” အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့်လူက ရယ်မောရင်း လည်ပင်းလှီးပြသည့် အမူအရာကို လုပ်ပြလိုက်သည်။
သို့သော် လီချန်အန်း တစ်စုံတစ်ခု မလုပ်ဆောင်ရသေးမီမှာပင် ပိုင်ရွှယ်သည် ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်သည်။ ထိုအပြုံးမှာ အထူးပင် ညို့ဓာတ်ပြင်းပြီး လှပလွန်းလှသည်...
“ဟားဟားဟား... ဟားဟားဟား၊ နင်တို့ ရဲ့မိသားစုက တကယ်ပဲ ငါ့အနားမှာ အဆင့်မြင့်ပညာရှင် မရှိဘူးလို့ ထင်နေတာလား”
ပိုင်ရွှယ် စကားဆုံးသည်နှင့် သာမန်အစောင့်တစ်ဦးသည် ရုတ်တရက် ရှေ့သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူ ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်တိုင်း ခန္ဓာကိုယ်မှ ဝိညာဉ်စွမ်းအား လှိုင်းတုန်ခါမှုများမှာ သိသိသာသာ ပိုမိုပြင်းထန်လာခဲ့သည်။
ဝိညာဉ်သူတော်စင်! မထူးဆန်းတော့ပါဘူး၊ ငါ ဘာလို့ တစ်ဖက်လူရဲ့ တည်ရှိမှုကို သတိမထားမိတာလဲ။
လီချန်အန်းသည် သာမန်အစောင့်တစ်ဦးအဖြစ် ဟန်ဆောင်နေသည့် ထိုလူကို ကြည့်ပြီးနောက် ပိုင်ရွှယ်ကို ကြည့်ကာ စိတ်ထဲတွင် သူမအား ‘ဉာဏ်နီဉာဏ်များတဲ့ မိန်းမ’ ဟု ထပ်မံ၍ တံဆိပ်ကပ်လိုက်ပြန်သည်။ သည်အမျိုးသမီးသည် တကယ်ကို တစ်ခုခုတော့ တစ်ခုခုပင်။ ဝိညာဉ်သူတော်စင် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေသည့် ဝိညာဉ်ဆရာတစ်ဦးသည် အဆင့်မြင့်ဝိညာဉ်ဆရာ နယ်ပယ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားပြီဟု ပြောနိုင်ပြီး မိမိ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို ကောင်းမွန်စွာ ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။ ထို့ကြောင့် လီချန်အန်း သတိမထားမိသည်မှာ ပုံမှန်ပင် ဖြစ်သည်။
“သခင်မလေး!” ဝိညာဉ်သူတော်စင်သည် ပိုင်ရွှယ်၏ အနားသို့ လျှောက်လှမ်းလာပြီး ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။
“အဖိုးယန်... သူတို့ကို အကုန်သတ်ပစ်ပါ!” ပိုင်ရွှယ်က ဆွဲဆောင်မှုပြင်းလှသည့် အသံဖြင့် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
“ဟုတ်ကဲ့!”
အဖိုးယန်၏ နောက်ကွယ်တွင် အဝါရောင်နှစ်ကွင်း၊ ခရမ်းရောင်နှစ်ကွင်းနှင့် အနက်ရောင် သုံးကွင်းရှိသည့် ဝိညာဉ်ကွင်းများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးသည် အစိမ်းရောင် ကြယ်ပျံတစ်စင်းကဲ့သို့ တစ်ဖက်ရှိ အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ် လူအုပ်ထဲသို့ တိုးဝင်သွားတော့သည်...
ဝိညာဉ်သူတော်စင်နှင့် ဝိညာဉ်ဧကရာဇ်တို့ကြားရှိ ကွာဟချက်ကို လူဦးရေဖြင့် အစားထိုး၍ မရနိုင်ပေ။ ထို့ပြင် အဖိုးယန်၏ ဝိညာဉ်ကွင်း အချိုးအစားမှာ အကောင်းဆုံး အချိုးအစား ဖြစ်နေသည့်အပြင် ဝိညာဉ်လက်နက်မှာလည်း သားရဲဝိညာဉ်အမျိုးအစား ဖြစ်နေသည်။ ထို့ကြောင့် အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ် အုပ်စုမှာ အနည်းငယ်မျှပင် ပြန်လည်မခုခံနိုင်ဘဲ အဖိုးယန်၏ လက်ချက်ဖြင့် သေမင်းနိုင်ငံသို့ ရောက်ရှိသွားကြတော့သည်။
“သခင်မလေး... အကုန်လုံး ရှင်းလင်းပြီးပါပြီ” အဖိုးယန်သည် ပိုင်ရွှယ်၏အနားသို့ မည်သည့် ခံစားချက်မျှမရှိသည့် မျက်နှာထားဖြင့် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။
“အဖိုးယန် ပင်ပန်းသွားပါပြီ၊ ကုန်ပစ္စည်းတွေကို ပြန်သိမ်းပြီး ခရီးဆက်ကြရအောင်” ပိုင်ရွှယ်က ခေါင်းကို အနည်းငယ် မော့ကာ ပြောလိုက်သည်။
“ခဏလောက် စောင့်ပါဦး!”
“အဖိုးယန်... ဒီအခွင့်အရေးကို သုံးပြီး ဒီမိန်းမယုတ် ပိုင်ရွှယ်ကို ဖမ်းဆီးဖို့ ကျွန်မ အမိန့်ပေးတယ်! ဒါမှသာ ကျွန်မတို့ ဒီအခွင့်အရေးကို သုံးပြီး အပြစ်ကို ရဲ့မိသားစုအပေါ် တိုက်ရိုက်ပုံချနိုင်မှာ၊ ပြီးတော့ ဒုတိယသခင်မကြီးရဲ့ တာဝန်ကို အောင်မြင်အောင် ထမ်းဆောင်နိုင်မှာ!”
ရှောင်ဟွမ်းသည် ရုတ်တရက် ရှေ့သို့ ထွက်လာပြီး ပိုင်ရွှယ်ကို ပြုံးလျက် စိုက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“ဘာ... နင်... နင်က...”
ပိုင်ရွှယ်သည် မျက်လုံးအစုံ ပြူးကျယ်သွားရသည်။ သူမ အယုံကြည်ရဆုံးသော လက်အောက်ခံငယ်နှင့် ဘေးနားက အစေခံမိန်းကလေးသည် ဒုတိယသခင်မကြီး၏ လူ ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု လုံးဝ ထင်မထားခဲ့ပေ။ မထူးဆန်းတော့ပါ၊ ရှောင်ဟွမ်းက စောစောက ဘာကြောင့် တစ်ဖက်လူကို တမင်တကာ ဆွပေးခဲ့သလဲဆိုတာ မထူးဆန်းတော့ပါ။ သူမသည် သည်တစ်ခေါက်မှာ အကုန်လုံးကို အကွက်ချ ဖျက်ဆီးပစ်ရန် ကြိုတင်စီစဉ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။
သို့သော် ယခုအချိန်တွင် ပိုင်ရွှယ်အနေဖြင့် တုံ့ပြန်ရန် နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ။ အဖိုးယန်သည် အေးစက်သော မျက်နှာထားဖြင့် ပိုင်ရွှယ်၏ ရှေ့သို့ အလျင်အမြန် လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။
“ခဏလောက် စောင့်ပါဦး!”
ထိုအချိန်တွင် နောက်ထပ် အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။ စကားပြောလိုက်သူမှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ ရှိုးထောင် ဟုခေါ်သည့် ရိုးအေးလှသော လူသားပင် ဖြစ်သည်။
“မင်းက သေချင်နေတာလား” ရှောင်ဟွမ်းက ထိုလူကို အေးစက်စွာ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ဝိညာဉ်ကွင်း သုံးကွင်းသာ ရှိသည့်လူက ဘာလှိုင်း ထအောင် လုပ်နိုင်မည်နည်း။
“ဟားဟား... မင်းတို့ကို အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ငါက ဒုတိယသခင်ကြီးဘက်က လူပဲ။ ဒီနေ့ နေ့လယ်စာထဲမှာ ငါ အဆိပ်ခတ်ထားပြီးသား၊ အဲဒီအဆိပ်က ဝိညာဉ်သူတော်စင်အဆင့်ကိုတောင် သက်ရောက်မှုရှိတဲ့ အဆိပ်ပဲ။ ဒါကြောင့် အခု မင်းတို့ ငါ့စကားကို ရိုးရိုးသားသား နားထောင်တာ ပိုကောင်းလိမ့်မယ်”
ရှိုးထောင်၏ ရိုးအေးလှသော မျက်နှာပေါ်တွင် လူမိုက်အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။ ယနေ့ လှုပ်ရှားမှုမှာ တကယ့်ကို အချိန်ကိုက်ပင်။ ထိုအချိန်ကျလျှင် ဒုတိယသခင်ကြီးအနေဖြင့် မိသားစုထဲတွင် ပထမအဆောင်နှင့် ဒုတိယအဆောင်တို့ မသင့်မြတ်ဘဲ နှစ်ဖက်လုံး သေကြေပျက်စီးသွားသည့်အတွက် ကုန်သည်အသင်းကို ဆက်လက်အုပ်ချုပ်ရန် မသင့်တော်တော့ကြောင်း အဆိုပြုနိုင်ပြီဖြစ်သည်။
“ဟားဟားဟား... အခု မင်းတို့ ခန္ဓာကိုယ်တွေ အားနည်းပြီး ခေါင်းတွေ မူးဝေလာတာကို ခံစားနေရပြီ မဟုတ်လား။ ဟားဟားဟား... ဒီနေ့ မင်းတို့အားလုံး သေရမယ်! ငါ့ရဲ့ မျိုးရိုးအမှန်ကို မင်းတို့ကို ပြောပြရရင်... ငါ့နာမည်က ရှိုးထောင် ကွ!”
ရှိုးထောင်က ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။
“ခဏလောက် စောင့်ပါဦး!”
“ရှိုးထောင်... တကယ့်ကို အကွက်ကောင်းပဲဗျာ!”
လီချန်အန်းသည် ဘေးမှနေ၍ ဒီပြဇာတ်ကို ကြည့်ရှုနေပြီးနောက် နှလုံးသားထဲမှ လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ချီးကျူးကာ လက်ခုပ်တီးလိုက်တော့သည်။ အံ့ဩစရာပင်၊ တကယ့်ကို အံ့ဩစရာပင်။ ယနေ့ အလှည့်အပြောင်းများမှာ များလွန်းလှသဖြင့် သူပင် ခဏမျှ တုံ့ပြန်ရန် မေ့သွားရသည်။ သို့သော် ယနေ့ တကယ့်ကို မျက်စိပွင့်သွားခဲ့ရသည်ဟု ပြောရမည်။
“မင်း... မင်းလည်း ငါ့ရဲ့ နေ့လယ်စာကို သိသိသာသာ စားခဲ့တာပဲ၊ ဘာလို့ အဆိပ်မမိတာလဲ”
ရှိုးထောင်သည် အားနည်းခြင်းမရှိသည့် လီချန်အန်းကို ကြည့်ကာ ခဏမျှ ကြောင်အသွားရသည်။ ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။
“ငါ့ရဲ့အဆိပ်က ၉၉ ရာခိုင်နှုန်းသော ဝိညာဉ်ဆရာတွေကို သက်ရောက်မှုရှိတာ၊ မင်း... မင်း ဘာလို့ ဘာမှမဖြစ်တာလဲ!”
“ဟဲဟဲ... ငါက ကံကောင်းလို့ အဲဒီ တစ်ရာခိုင်နှုန်းထဲမှာ ပါသွားတာလို့ ပြောရင် မင်း ယုံမလား” လီချန်အန်း စကားမပြောနိုင်တော့ပေ။ ကံက အရမ်းကောင်းနေတော့လည်း သူ မတတ်နိုင်တော့ပါ။
“ဟွန်း... နို့နံ့မစင်သေးတဲ့ကောင်၊ အဆိပ်မမိလည်း ငါ မင်းကို သတ်နိုင်တယ်၊ ငါက ဝိညာဉ်သခင် ကွ!” ရှိုးထောင်က သွားကြိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။
ထို့နောက် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ဝိညာဉ်ကွင်းသုံးကွင်းဖြစ်သည့် အဖြူတစ်ကွင်း၊ အဝါတစ်ကွင်းနှင့် ခရမ်းတစ်ကွင်းတို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ထွက်ပေါ်လာသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ဝါကျင်ကျင် အမွှေးအမျှင်များ ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး လက်သည်းများမှာလည်း ကျားလက်သည်းများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။
“သေပေတော့!”
ရှိုးထောင်သည် ခြေလက်များကို အသုံးချကာ ဆာလောင်နေသော ကျားတစ်ကောင်ကဲ့သို့ လီချန်အန်းထံသို့ တိုက်ရိုက် ခုန်အုပ်လိုက်တော့သည်။
လီချန်အန်းက ခေါင်းကို အနည်းငယ် ရမ်းလိုက်ပြီး - “ထားပါတော့... မင်း မသေခင် ငါ့အတွက် ရမှတ် အချို့ ပံ့ပိုးပေးခဲ့တာပေါ့”
ထို့နောက် သူသည် ညာလက်ကို မြှောက်လိုက်ရာ လင်းလက်တောက်ပပြီး ရှေးကျလှသည့် အနက်ရောင် ပုဆိန်တစ်လက် သူ၏လက်ထဲတွင် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ပုဆိန်သွား၏ နက်မှောင်မှုမှာ ကြည့်ရုံမျှဖြင့် စူးရှထက်မြက်သည့် ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနိုင်သည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လီချန်အန်း၏ နောက်ကွယ်၌ ခရမ်းရောင်တစ်ကွင်း၊ အနက်ရောင် သုံးကွင်း ဟူသည့် ဝိညာဉ်ကွင်းလေးကွင်း ဖြည်းဖြည်းချင်း ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ စတုတ္ထမြောက် ဝိညာဉ်ကွင်းမှာ အရောင်အနက်ဆုံး ဖြစ်ပြီး အနက်ရောင်ထဲတွင် သွေးကဲ့သို့ နီမြန်းသည့် အရောင်အဝါပင် စိမ့်ထွက်နေသည်။
“ဝိညာဉ်... ဝိညာဉ်ဂိုဏ်းချုပ်... ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ” ရှိုးထောင်သည် လေထဲတွင်ပင် ဆွံ့အသွားရသည်။ သူသည် သည်မျှ ငယ်ရွယ်သည့် ဝိညာဉ်ဂိုဏ်းချုပ်ကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးသလို၊ သည်မျှ ထူးဆန်းအစွမ်းထက်သည့် ဝိညာဉ်ကွင်း ပေါင်းစပ်မှုကိုလည်း မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။
[ဒေါင်! သင်သည် ရှိုးထောင်၏ ရှေ့တွင် အစွမ်းထုတ်ပြခဲ့သဖြင့် ရမှတ် +၈ ရရှိပါသည်။]
[ဒေါင်! သင်သည် ပိုင်ရွှယ်၏ ရှေ့တွင်...]
“ကဲ... လမ်းခရီးကို ဆက်သွားနိုင်ပါပြီ”
တစ်ဖက်လူက ရမှတ်များကို ဆက်တိုက် ပံ့ပိုးပေးပြီးနောက် လီချန်အန်းသည် ပုဆိန်ကို ခပ်ဖွဖွလေး ဝှေ့ယမ်းလိုက်တော့သည်။
မည်သည့် ဝိညာဉ်စွမ်းအား လှိုင်းတုန်ခါမှုမျှ လျှံထွက်မလာဘဲ၊ မည်သည့် တောက်ပသော အရောင်အဝါမျှ ရှိမနေသော်လည်း ရှိုးထောင်သည် ထိုနေရာတွင်ပင် အသက်ပျောက်သွားခဲ့ရသည်။ တစ်ကွက်တည်းဖြင့်... သေဆုံးသွားခဲ့ရသည်။
“မင်း... မင်း တကယ်တော်တာပဲ!”
ထိုအချိန်တွင် မီးတောက်ကဲ့သို့ နီမြန်းသော ပုံရိပ်တစ်ခုသည် လီချန်အန်း၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် တိုးဝင်လာခဲ့သည်။ သူမ၏ ပူနွေးသော ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် လီချန်အန်းကို ဖက်တွယ်ထားရင်း တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။
လီချန်အန်း : ငါက ဘယ်နေရာမှာ တော်လို့လဲ...