အခန်း (၄၁) - အညှောင့်ပေါက်စတွင်တင် အမြစ်ပြတ်ချေမှုန်းခြင်း။

"ဖူး......"

ဘီဘီတုန်းသည် သုံးစက္ကန့်ခန့် ကြောင်အမ်းသွားပြီးနောက် လီချန်အန်းကို ထူးဆန်းသောအကြည့်ဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်ကာ မထိန်းနိုင်ဘဲ ရယ်မောလိုက်မိသည်။ သူသည် တည်ငြိမ်မှုမရှိ၍ မဟုတ်ဘဲ လီချန်အန်း၏ စကားများက ရယ်စရာကောင်းလွန်းနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"မင်းက ဘယ်နှစ်နှစ်ရှိသေးလို့လဲ၊ ကောင်းတာကျမသင်ဘူး"

ဘီဘီတုန်းက လီချန်အန်းကို အပြစ်တင်သည့် လေသံဖြင့် အသာအယာ ရိုက်နှက်လိုက်သည်။

"ဟွန့်၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော် မလုပ်နိုင်ဘူးလို့တော့ ပြောလို့မရဘူးလေ!"

လီချန်အန်းက စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုးဖြင့် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို လှည့်၍ ခုခံကာကွယ်လိုက်ရာ သူ၏မျက်နှာသည် ဘီဘီတုန်း၏ ရင်ဘတ်နှင့် တစ်စင်တီမီတာပင်မပြည့်သော အကွာအဝေးသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

အို……

ဘီဘီတုန်း၏ ပါးပြင်နှစ်ဖက်သည် ရုတ်တရက် နီမြန်းသွားကာ ခန္ဓာကိုယ်ကို အနောက်သို့ အနည်းငယ် ဆုတ်လိုက်ပြီးနောက် လီချန်အန်း၏ အဝတ်အစားများကို လက်ဖြင့်လှမ်း၍ ယူပေးလိုက်သည်။

"ဝတ်စုံ အရင်လဲလိုက်ဦး၊ အဝတ်အစားဝတ်ရင်း ငါပြောတာကို နားထောင်"

ဘီဘီတုန်းသည် အဝတ်အစားများကို လီချန်အန်း၏ ရှေ့တွင် ချပေးလိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ရင်ဘတ်မှ ကော်လံစကို ပြန်လည်ပြင်ဆင်ကာ လီချန်အန်းကို မျက်စောင်းတစ်ချက်ထိုးပြီး ဖိနပ်စီးလျက် ကုတင်ပေါ်မှ တိုက်ရိုက်ဆင်းသွားသည်။

လီချန်အန်းသည် ဘီဘီတုန်း စိတ်မဆိုးသည်ကို မြင်သောအခါမှ စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။ ယနေ့ညတွင် ဤသည်က သူ့အတွက် အနည်းငယ် စမ်းသပ်မှုတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ပြီး ရလဒ်ကလည်း မဆိုးလှဟု ဆိုရမည်ဖြစ်သည်။

ပထမဦးစွာ ဘီဘီတုန်းသည် သူ၏ အလွန်အကျွံပြုမူမှုအချို့ကြောင့် အမှန်တကယ် စိတ်ဆိုးမည်မဟုတ်ပေ။ အလွန်ဆုံးရှိလျှင် မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင်သာ အပြစ်တင်ပေလိမ့်မည်။ ဤသည်က လီချန်အန်းအနေဖြင့် လွန်ခဲ့သော နှစ်လအတွင်း မုန့်များ အမြဲတမ်းပို့ပေးခဲ့ခြင်းနှင့် အပြင်ထွက်သည့်အခါတိုင်း ဘီဘီတုန်းနှင့် ရင်းနှီးအောင် နေထိုင်ခဲ့ခြင်းတို့သည် အကျိုးသက်ရောက်မှုရှိကြောင်း သက်သေပြနေသည်။

အကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိသည်က ကောင်းမွန်လှသည်။ ဘီဘီတုန်း၏ စိတ်နေစိတ်ထားက မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊ အမှန်တကယ် စိတ်မဆိုးသည်ကပင် အဆင်ပြေလှပြီ ဖြစ်သည်။

လီချန်အန်းသည် အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ပြီးနောက် ကုတင်ပေါ်မှ ဆင်းမသွားဘဲ ဘီဘီတုန်း၏ ကုတင်ပေါ်တွင် တင်ပလ္လင်ခွေ ထိုင်နေလိုက်သည်။ ဘီဘီတုန်းသည် ထိုအခြင်းအရာကို မြင်သော်လည်း ဘာမျှမပြောဘဲ လီချန်အန်းကို ထိုင်ခွင့်ပြုထားသည်။

ဘီဘီတုန်းသည် ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ခန္ဓာကိုယ်ကို အနည်းငယ် ပြင်ထိုင်ကာ ပိုမိုသက်တောင့်သက်သာရှိသော အနေအထားသို့ ပြောင်းလဲလိုက်ပြီးနောက် မေးစေ့ကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ထောက်လျက် ပြောလိုက်သည်။

"နောက်ထပ် ရက်အနည်းငယ်ကြာရင် ငါတို့ရဲ့ ဝူဟွန်းနန်းတော်က သန့်ရှင်းသောသားတော် ရွေးချယ်ပွဲကို စတင်တော့မယ်။ အဲဒီအချိန်ကျရင် အသက်ဆယ်နှစ်နဲ့ အသက်ဆယ်နှစ်အောက် ထူးချွန်တဲ့ လူငယ်တွေအားလုံး ရွေးချယ်ပွဲမှာ ပါဝင်ယှဉ်ပြိုင်နိုင်တယ်"

"ရွေးချယ်တဲ့နည်းလမ်းကတော့ အရမ်းရိုးရှင်းပါတယ်၊ အဲဒါက ပြိုင်ပွဲတစ်ခုပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ပြိုင်ပွဲကတစ်ဆင့် သန့်ရှင်းသောသားတော်လောင်း သုံးဦးကို ရွေးချယ်မှာဖြစ်တယ်"

"အဲဒီနောက် ဒီကိုယ်စားလှယ်လောင်း သုံးယောက်က သူတို့ကိုယ်သူတို့ သက်သေပြဖို့ တစ်နှစ်အချိန်ရလိမ့်မယ်။ သက်သေပြရမယ့် နည်းလမ်းတွေကတော့ အများကြီးပဲ။ ဥပမာအားဖြင့် မင်းက ဝူဟွန်းနန်းတော်အတွက် ကြီးမားတဲ့ ပံ့ပိုးကူညီမှုတစ်ခု လုပ်ဆောင်နိုင်သလို၊ ဒါမှမဟုတ် တစ်နှစ်အတွင်းမှာ မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို သိသိသာသာ တိုးတက်အောင် လုပ်နိုင်တယ်။ ဒါကို စစ်ဆေးဖို့ အထူးဂျူရီအဖွဲ့ ရှိလိမ့်မယ်"

"တကယ်တော့ ဆရာက မင်းကို ပါဝင်ခွင့်ပေးဖို့ ရည်ရွယ်ချက်မရှိခဲ့ဘူး။ အသက်ဆယ်နှစ်အောက် လူငယ်တွေ ပါဝင်နိုင်တယ်ဆိုပေမဲ့ မင်းက ခုမှစတင်ရုံပဲ ရှိသေးတော့ သူတို့ကို ယှဉ်နိုင်မှာမဟုတ်ဘူး"

"ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့ မင်းက ဒုတိယဝိညာဉ်ကွင်းကို တိုးမြှင့်နိုင်ခဲ့ပြီဆိုတော့ အခြေအနေက ပြောင်းလဲသွားပြီ။ သူတို့ထဲက အများစုကလည်း ဒုတိယဝိညာဉ်ကွင်းအဆင့်တွေပဲမို့ တိုက်ရိုက်ရင်ဆိုင်ရရင် အများစုက မင်းကိုတောင် ယှဉ်နိုင်မှာမဟုတ်ဘူး"

"ကိုယ်စားလှယ်လောင်း သုံးယောက်ဖြစ်ပြီးနောက်ပိုင်း ကိစ္စရပ်တွေအတွက်တော့ ဆရာက မင်းရဲ့စွမ်းဆောင်ရည်ကို ပိုပြီးယုံကြည်တယ်။ မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအရှိန်ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ မင်းရဲ့ဉာဏ်ပညာပဲဖြစ်ဖြစ် ရွယ်တူတွေထဲမှာ ယှဉ်နိုင်သူမရှိဘူး။ ဒါကြောင့် သန့်ရှင်းသောသားတော် ရာထူးက မင်းအတွက်ပဲ။ ဒီနေ့ ဝိညာဉ်အမြုတေကို စုစည်းပြီးပြီဆိုတော့ မင်းမှာ အောင်မြင်နိုင်ခြေ ကိုးဆယ်ရာခိုင်နှုန်း ရှိနေပြီ!"

"ဆရာမ၊ သန့်ရှင်းသောသားတော် ဖြစ်လာရင် ဘာအကျိုးကျေးဇူးတွေ ရနိုင်မှာလဲဟင်"

လီချန်အန်းက လက်တွေ့ဆန်စွာ မေးမြန်းလိုက်သည်။ ဤသည်က အဓိကသော့ချက်ဖြစ်သည်။ ကောင်းပြီ၊ သန့်ရှင်းသောသားတော်အဖြစ် စွမ်းဆောင်ရည် ပြသရန် အခွင့်အရေးများစွာ ရှိလိမ့်မည်ဖြစ်သော်လည်း သူက ထိုထက်မက ပိုမိုလိုချင်သေးသည်။

လီချန်အန်း၏ စကားကြောင့် ဘီဘီတုန်းသည် အံ့ဩမသွားပေ။ လီချန်အန်း၏ ဉာဏ်ပညာအရ ထိုသို့မေးမြန်းလိမ့်မည်ကို သူမ တွေးဆထားပြီးသား ဖြစ်သည်။

"သန့်ရှင်းသောသားတော်ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ သန့်ရှင်းသောသမီးတော်ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ သူတို့နှစ်ယောက်လုံးက ပုပ်ရဟန်းမင်းနန်းဆောင်နဲ့ အကြီးအကဲများနန်းဆောင်တို့ရဲ့ အသိအမှတ်ပြုမှုကို ခံရတာဖြစ်လို့ သူတို့ရဲ့ အဆင့်အတန်းက အရမ်းမြင့်မားတယ်။ ဥပမာအားဖြင့် ဟူလျဲ့နာရဲ့ အခုလက်ရှိ အဆင့်အတန်းက အရမ်းမြင့်တယ်"

"ဒါ့အပြင် သန့်ရှင်းသောသားတော်နဲ့ သန့်ရှင်းသောသမီးတော်တို့က ဝူဟွန်းနန်းတော်ရဲ့ အစည်းအဝေးတိုင်းမှာ ပါဝင်ခွင့်ရှိပြီး မိမိတို့ရဲ့ အတွေးအခေါ်နဲ့ အကြံဉာဏ်တွေကို ထုတ်ဖော်ပြောဆိုခွင့်ရှိတယ်။ အကယ်၍ မင်းက လူအများစုရဲ့ ထောက်ခံမှုကို ရရှိရင် မင်းရဲ့ကိုယ်ပိုင်မူဝါဒတွေကို အကောင်အထည်ဖော်နိုင်တယ်!"

"ဒါတင်မကသေးဘူး၊ သန့်ရှင်းသောသားတော်နဲ့ သန့်ရှင်းသောသမီးတော်က ဝူဟွန်းနန်းတော်ရဲ့ အရင်းအမြစ်အများစုနဲ့ ကျွမ်းကျင်ပညာရှင်တွေအပြင် အကြီးအကဲများနန်းဆောင်က ဘွဲ့အမည်ရှိဝိညာဉ်တွေကိုပါ စေခိုင်းနိုင်ခွင့် ရှိတယ်!"

အကျိုးကျေးဇူးတွေက ဒီလောက်တောင် များပြားလှသည်လား။

လီချန်အန်းသည် စိတ်ထဲတွင် အသာအယာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သန့်ရှင်းသောသားတော်၏ ရာထူးက အခွင့်အလမ်း အတော်လေးကောင်းမွန်ပုံရသည်။ အခြားအရာများကို ထားခဲ့ဦးတော့၊ လီချန်အန်းအနေဖြင့် ဝူဟွန်းမြို့တော်၏ အရေးကိစ္စများတွင် ပါဝင်ရန်အတွက် ဤရာထူးက လိုအပ်လှသည်။

နောင်အနာဂတ်တွင် ဝူဟွန်းနန်းတော်သည် အောင်မြင်စွာ ရပ်တည်နိုင်ရန် သို့မဟုတ် ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ အာဏာချဲ့ထွင်ပြီး ဝိညာဉ်ကုန်းမြေတစ်ခုလုံးကို စည်းလုံးညီညွတ်စေရန်အတွက် အရာများစွာကို ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားရမည်ဖြစ်သည်။ ဥပမာအားဖြင့် ဝိညာဉ်လမ်းညွှန်ကိရိယာများကို လေ့လာခြင်း သို့မဟုတ် ပြည်သူတို့၏ လူနေမှုဘဝထဲသို့ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ဝင်ရောက်ခြင်းစသည်တို့ ဖြစ်သည်။

လီချန်အန်းသည် မိမိကိုယ်မိမိ သူတော်စင်တစ်ဦး သို့မဟုတ် မွန်မြတ်လှသော လူသားကြီးတစ်ဦးဟု မမှတ်ယူသော်လည်း၊ သူ၏မွေးဖွားလာမှုက ဝူဟွန်းနန်းတော်ကို ကူညီရန် သတ်မှတ်ပေးထားပြီးသား ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် သူ၏ ပစ်မှတ်ထားရမည့်သူ အများစုသည်လည်း ဝူဟွန်းနန်းတော်တွင် ရှိနေကြသည်။

"ကောင်းပါပြီ ဆရာမ၊ ကျွန်တော် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပါ့မယ်!"

လီချန်အန်းက တည်ကြည်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ယောက်ျားတစ်ယောက်၏ ကတိစကားကို ပြောကြားလိုက်သည်။

"မင်း အစွမ်းကုန် ကြိုးစားရင် ရပါပြီ။ မင်းအတွက် အတားအဆီးတွေကတော့ ကြီးမားလိမ့်မယ်လို့ ခန့်မှန်းရတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သန့်ရှင်းသောသားတော်နဲ့ သန့်ရှင်းသောသမီးတော်က ငါ့ဘက်မှာ ရှိနေရင် အကြီးအကဲများနန်းဆောင်က ပျော်မှာမဟုတ်ဘူး။ ဒါကြောင့် အကြီးအကဲများနန်းဆောင်က လွှတ်လိုက်တဲ့သူတွေကို မင်း သတိထားရမယ်"

ဘီဘီတုန်းက မည်သည့်သတ်မှတ်ချက်ကိုမျှ ပြဌာန်းခြင်းမရှိပေ။ အခြားအရာများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက သူမသည် မိမိ၏တပည့်ကို ဘေးကင်းလုံခြုံစေရန်သာ ဆန္ဒရှိသည်

သူ ပုပ်ရဟန်းမင်းနန်းဆောင်မှ ထွက်လာချိန်တွင် ညနေစောင်းနေပြီ ဖြစ်သည်။ ပုပ်ရဟန်းမင်းနန်းဆောင်၏ တံခါးဝမှ ထွက်လာသည်နှင့် လီချန်အန်းသည် လူတစ်ယောက်ကို စောင့်ဆိုင်းနေသည့်အလား ထိုနေရာတွင် လမ်းလျှောက်နေသော လူရိပ်တစ်ခုကို လှမ်းမြင်လိုက်ရသည်။

"မောင်လေး၊ မင်း နောက်ဆုံးတော့ ထွက်လာခဲ့ပြီပဲ!"

လီချန်အန်း ထွက်လာသည်နှင့် ထိုလူရိပ်သည် ချက်ချင်း ပြေးလာခဲ့သည်။ မွှေးပျံ့သော ရနံ့တစ်ခုနှင့်အတူ ပေါ်လာသူသည် ဟူလျဲ့နာမှတစ်ပါး အခြားသူ မဖြစ်နိုင်ပေ။

ယနေ့တွင် ဟူလျဲ့နာသည် ခန္ဓာကိုယ်အလှကို ပိုမိုပေါ်လွင်စေသော ပန်းရောင်ဂါဝန်နှင့် အပြာနုရောင် ဘွတ်ဖိနပ်အတိုတစ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ ဆံပင်များကို ပုခုံးပေါ်သို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ချထားပြီး သူမ၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှ ဆွဲဆောင်မှုအရှိန်အဝါများက ပြည့်နှက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

"အစ်မ၊ ဒီလောက်မိုးချုပ်နေတာကို ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲဟင်"

လီချန်အန်းက ဘာမျှမသိနားမလည်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ မိန်းမတစ်ယောက်က သင့်အပေါ် စိတ်အားထက်သန်ပြီး သင့်အနားသို့ ကပ်တွယ်ချင်နေချိန်တွင် သင်က အလွန်အမင်း တက်ကြွမပြရပေ။ သို့မဟုတ်ပါက သင်သည် တန်ဖိုးနည်းပြီး သူမနှင့် မထိုက်တန်ဟု ထင်မှတ်သွားစေနိုင်သည်။

"မင်း ပြန်ရောက်ပြီလို့ ကြားတာနဲ့ ငါ မင်းကို စောင့်နေတာ။ သွားကြစို့ မောင်လေး၊ အစ်မက မင်းကို အရသာရှိတဲ့ အစားအစာတွေ လိုက်ကျွေးမလို့"

ဟူလျဲ့နာသည် လီချန်အန်း၏ လက်ကို မသိမသာ ဆွဲကိုင်ကာ ညီမကောင်းတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဘေးဘက်လမ်းဆီသို့ ဦးတည်လျှောက်လှမ်းသွားသည်။

လီချန်အန်းသည် စိတ်ထဲတွင် တွက်ချက်လိုက်သည်။ သူသည် ဟူလျဲ့နာနှင့် စကားမပြောဖြစ်သည်မှာ သုံးလေးရက်ခန့် ရှိပြီဖြစ်ရာ ယခုအချိန်သည် ရင်းနှီးမှု ပြန်လည်ရယူရန် အချိန်ကောင်းပင် ဖြစ်သည်။

"ကောင်းပါပြီ အစ်မ၊ ဒါဆိုရင်တော့ ကျွန်တော် အားမနာတော့ဘူးနော်"

"ရပါတယ်၊ ငါ မင်းကို ပြောပြရဦးမယ်၊ ဒီဆိုင်က ငါတို့ကျောင်းနားမှာ ရှိတာ၊ အဲဒီက အစားအစာတွေက တကယ့်ကို အရသာရှိတာ"

ဟူလျဲ့နာက မျက်ခုံးပင့်လျက် ပြောလိုက်သည်။ တစ်စုံတစ်ခုသော အကြောင်းပြချက်ကြောင့် ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်မှစ၍ သူမသည် လီချန်အန်းကို ပို၍ပို၍ ခန့်ညားလာသည်ဟု ခံစားနေရသည်။ လီချန်အန်း၏ တော်သလောက်လည်း အလုပ်ဖြစ်မှုများနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ ဟူလျဲ့နာသည် လီချန်အန်းအကြောင်းကို မတွေးဘဲမနေနိုင် ဖြစ်နေရသည်။ ဤသည်က အချစ်လားဆိုသည်ကို သူမ မသိသော်လည်း လီချန်အန်းသည် သူမ၏စိတ်ထဲတွင် နက်ရှိုင်းစွာ နေရာယူထားပြီးဖြစ်ကြောင်းနှင့် သူမအနေဖြင့် လီချန်အန်း၏ အနားသို့ မသိစိတ်ဖြင့် ကပ်တွယ်လိုနေခြင်းကိုတော့ ဝန်ခံရပေမည်။

"ဒီနေရာက..."

လီချန်အန်းသည် ထိုဆိုင်ကို ကြည့်ပြီး စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားသည်။ ဤဆိုင်သည် သူနှင့် ချန်ရန်ရွှဲတို့ အမြဲတမ်း လာနေကျဆိုင် ဖြစ်နေသည်။

"ဟုတ်တယ်၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ" ဟူလျဲ့နာက မေးလိုက်သည်။

"အဲဒါက သိပ်ပြီး အရသာမရှိပါဘူး၊ အစ်မကြီး... ကျွန်တော်တို့ တခြားဆိုင် ပြောင်းရအောင်"

လီချန်အန်းက ခေါင်းခါယမ်းကာ ထိုဆိုင်ကို ငြင်းပယ်လိုက်သည်။ သူသည် ဟူလျဲ့နာကို ဤဆိုင်သို့ မည်သို့လုပ်၍ ထပ်ခေါ်သွားနိုင်မည်နည်း။ အကယ်၍ ဆိုင်ရှင်က မြင်သွားပြီး စကားတစ်ခွန်းစနှစ်ခွန်းစ လွတ်ခနဲ ပြောလိုက်လျှင် သူ၏လှေ မှောက်သွားမည် မဟုတ်ပါလား။

တကယ့် ပင်လယ်ဘုရင်စစ်စစ်ဆိုသည်မှာ စိုးရိမ်ပူပန်စရာ အခြေအနေများကို အညှောင့်ပေါက်စတွင်တင် အမြစ်ပြတ် ချေမှုန်းပစ်ရမည် ဖြစ်သည်။

…………