အခန်း (၂၉) - ငါ့ရည်းစားလုပ်ရတာ အဆင်ပြေရဲ့လား...

"အု... အင်း..."

လီချန်အန်းသည် ဤဘဝတွင် အနမ်းအတွေ့အကြုံ သိပ်မရှိသေးပေ။ ဟူလျဲ့နာနှင့် တစ်ကြိမ်မှာလည်း သူက အနမ်းခံခဲ့ရခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ကိစ္စမရှိပေ။ လီချန်အန်းသည် သူ၏ယခင်ဘဝက ဝါရင့် 'ပင်လယ်ဘုရင်' တစ်ဦးဖြစ်ခဲ့ဖူးရာ အနမ်းပညာတွင် အလွန်ကျွမ်းကျင်လှသည်။ သူသည် ချန်ရန်ရွှဲ၏ နီမြန်းသော နှုတ်ခမ်းလေးအတွင်းသို့ လျှာကို ထိုးသွင်းကာ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ဆက်လက်နမ်းရှိုက်လိုက်ပြီး လက်များကလည်း ချန်ရန်ရွှဲ၏ ခါးလေးကို တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်ထားလိုက်သည်။

ယခုအခါ ချန်ရန်ရွှဲတစ်ယောက် ဆွံ့အမှင်တက်နေရပြီဖြစ်သည်။ ပါးကိုတစ်ချက်နမ်းရုံနှင့် ပြီးပြီဟု သူမ ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း လီချန်အန်းက သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို တိုက်ရိုက်နမ်းလိမ့်မည်ဟု မည်သူက ထင်ထားပါမည်နည်း။ ဤသည်မှာ သူမ၏ 'ပထမဆုံးအနမ်း' ပင် ဖြစ်သည်။ ချန်ရန်ရွှဲ သတိဝင်လာချိန်တွင် လီချန်အန်း၏ လျှာမှာ သူမ၏ ပါးစပ်အတွင်း၌ လှည့်လည်နေချေပြီ။ အကြောင်းရင်းမသိဘဲ ချန်ရန်ရွှဲ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အားအင်ကုန်ခမ်းကာ ပျော့ခွေနေသဖြင့် လီချန်အန်းကို တွန်းထုတ်ချင်သော်လည်း တွန်း၍မရနိုင်တော့ပေ။

ချန်ရန်ရွှဲသည် မျက်လုံးများကို အတင်းဖွင့်ကာ လီချန်အန်း၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်ရင်း "အု... အင်း..." ဟု အသံပြုကာ သူမ၏ လက်ကလေးများဖြင့် လီချန်အန်း၏ ပုခုံးကို ထုရိုက်နေတော့သည်။

"ဟေး... တွေ့လား၊ ငါ မင်းကို မညာဘူးနော်၊ ငါ နမ်းလိုက်ပြီလေ"

လီချန်အန်းက နှုတ်ခမ်းချင်း ခွာလိုက်ပြီး သူ၏နှုတ်ခမ်းကို လျှာဖြင့် သပ်ရင်း တမ်းတမ်းတတ ပြောလိုက်သည်။

"ဒီလူယုတ်မာ!"

ချန်ရန်ရွှဲ၏ ကိုယ်ထဲတွင် ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ ချက်ချင်း ဆူဝေလာပြီး လီချန်အန်းကို ရိုက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။ သို့သော် လီချန်အန်းက မတုန်မလှုပ်ဘဲ ချန်ရန်ရွှဲကိုသာ တည်ကြည်စွာ ကြည့်နေသည်။ ချန်ရန်ရွှဲသည် သူ့ကို အမှန်တကယ် မရိုက်နိုင်ဟု သူ လောင်းကြေးထပ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် ချန်ရန်ရွှဲ၏ လက်မှာ လေထဲ၌ ရပ်တန့်သွားသည်။ "ဘာလို့ မရှောင်တာလဲ"

"မင်း ငါ့ကို မရိုက်ဘူးလို့ ငါယုံကြည်လို့ပါ..."

လီချန်အန်းက ပြောပြောဆိုဆို ချန်ရန်ရွှဲကို သူ၏ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းကာ ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမ၏ ပုခုံးကို ပုတ်ပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ငါ အတန်းထဲကို စဝင်ကတည်းက မင်းကို သတိထားမိတာ။ အဲဒီတုန်းက မင်းက အရမ်းချစ်ဖို့ကောင်းပြီး တစ်ယောက်တည်း အထီးကျန်နေသလိုပဲ"

"အေးစက်တဲ့ မိန်းကလေးတိုင်းရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ ကိုယ်ပိုင်ဇာတ်လမ်းတွေ ရှိတတ်တယ်လို့ ငါ အမြဲတွေးခဲ့တယ်။ မင်းရဲ့ ဇာတ်လမ်းက ဘာလဲဆိုတာ ငါမသိပေမဲ့ မင်းဘေးမှာ ငါ အမြဲတမ်း ရှိနေပေးချင်တယ်..."

"ဟီး... လူဆိုးကြီး၊ မင်းက ငါ့ထက် ငယ်တဲ့သူဖြစ်ပြီး ဘာလို့ ငါ့နားကို ချဉ်းကပ်တာလဲ၊ ဘာလို့ ငါ့ဘဝထဲကို အတင်းဝင်လာတာလဲ..."

ချန်ရန်ရွှဲက ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးရင်း လီချန်အန်း၏ ကျောကို လက်ဖြင့် ထုရိုက်နေသည်။ သို့သော် သူ၏ ရင်ခွင်ထဲမှတော့ ရုန်းမထွက်ခဲ့ပေ။ လီချန်အန်း သူမကို ပထမဆုံး စနောက်ခဲ့ပုံ၊ ထိုကောင်လေး၏ ဆိုးသွမ်းမှုနှင့် အမြဲတမ်း ဟန်ကိုယ်ဖို့ ပြုံးတတ်သော အပြုံးများကို သူမ ပြန်လည် မြင်ယောင်နေမိသည်။

"ရှောင်ရွှဲ... ငါ့ရည်းစား လုပ်မလား"

လီချန်အန်းက အခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ ညင်သာစွာ မေးလိုက်သည်။

"သွားစမ်းပါ၊ မင်းက ငါ့ထက် သုံးလေးနှစ်လောက် ငယ်တာကို၊ ဘယ်သူက မင်းရည်းစား လုပ်မှာလဲ"

ချန်ရန်ရွှဲက လီချန်အန်း၏ ပုခုံးပေါ်သို့ ခေါင်းမှီလိုက်ပြီး မျက်လုံးမှိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ သာမန် အမျိုးသားတစ်ဦးဆိုလျှင် ဤစကားကို ကြားသောအခါ စိတ်လှုပ်ရှားသွားနိုင်သော်လည်း လီချန်အန်းကတော့ 'ဝါရင့်ကစားသမား' မဟုတ်ပါလား။

လီချန်အန်းက သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ပြီး နောင်တရသလို လေသံဖြင့် ဆိုသည်။ "ကောင်းပြီလေ၊ ဒါဆိုလည်း... လတ်တလောမှာ ဆရာမက ငါနဲ့ စီနီယာမမကို သဘောတူအောင် လုပ်ပေးနေတာ၊ မင်းက မလိုချင်ဘူးဆိုတော့လည်း ငါ..."

"လုပ်ရဲလုပ်ကြည့်လေ!"

ချန်ရန်ရွှဲသည် လီချန်အန်း၏ ပုခုံးပေါ်မှ ချက်ချင်း ထလိုက်ပြီး သူ့ကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းလေးမှာ ဆူထွက်နေပြီး စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုး ဖြစ်နေပုံမှာ ချစ်စရာကောင်းလှသည်။ လီချန်အန်းက ထိုအခွင့်အရေးကို ယူကာ ချန်ရန်ရွှဲ၏ လက်ကလေးကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် ငါ မင်းကို စောင့်နေမယ်၊ ဟုတ်ပြီလား... မင်းရဲ့ လျှို့ဝှက်တာဝန်တွေ ပြီးတဲ့အထိ စောင့်မယ်၊ အဲဒီကျရင်တော့ မင်းက ငါ့ရည်းစား ဖြစ်ရမယ်"

ချန်ရန်ရွှဲသည် ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ခေါင်းငုံ့သွားသည်။ သူမ၏ ရှေ့တွင် အခက်အခဲနှင့် အန္တရာယ်များစွာ ရှိနေမည်ကို သိသော်လည်း ယခုအချိန်တွင်တော့ ခေါင်းလေးကို ညင်သာစွာ ငြိတ်ပြလိုက်ပြီး "အင်း..." ဟု အသံတိုးတိုးလေးဖြင့် ကတိပေးလိုက်သည်။ လီချန်အန်းသည်လည်း အခွင့်အရေးကို လက်လွှတ်မခံဘဲ ချန်ရန်ရွှဲကို ထပ်မံနမ်းလိုက်ပြန်သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့ ယခင်နှင့်မတူဘဲ ချန်ရန်ရွှဲကိုယ်တိုင်ကလည်း သူမ၏ လျှာလေးဖြင့် ပြန်လည် တုံ့ပြန်လာသဖြင့် လီချန်အန်းမှာ ချန်ရန်ရွှဲ၏ နှုတ်ခမ်းလွှာများကြား၌ အားရပါးရ ပျော်မြူးနေတော့သည်။

"ကဲ... ငါ သွားရတော့မယ်။ မင်း ငါ့ဆီ လာတွေ့နိုင်ရင် လာခဲ့ဖို့ မမေ့နဲ့ဦး၊ ပြီးတော့ မင်းရဲ့ စီနီယာမမကိုလည်း သွားပြီး ချစ်မနေနဲ့ဦးနော်"

ချန်ရန်ရွှဲသည် လီချန်အန်း၏ လက်ကို မလွှတ်ချင်ဘဲ ဆွဲထားရင်း လီချန်အန်းကြောင့် တွန့်ကြေသွားသော သူမ၏ အဝတ်အစားနှင့် ဆံပင်များကို ပြန်လည် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

"ကောင်းပါပြီ၊ ငါ့နှလုံးသားထဲမှာ မင်းတစ်ယောက်တည်း ရှိပါတယ်လို့ ငါ ကျိန်ဆိုပါတယ်။ အခွင့်အရေးရရင် မင်းဆီကို ငါ လာတွေ့ပါ့မယ်။ မင်းလည်း ငါ့ကို သတိရနေဖို့ မမေ့နဲ့ဦး"

လီချန်အန်းက မျက်နှာမပျက်ဘဲ တည်ကြည်စွာ ကျိန်ဆိုလိုက်သည်။ ယခုအချိန်တွင် သူ၏ နှလုံးသားထဲ၌ ချန်ရန်ရွှဲ တစ်ယောက်တည်းသာ ရှိနေသည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်သဖြင့် သူ လိမ်ညာနေခြင်း မဟုတ်ပေ။

လီချန်အန်းသည် ချန်ရန်ရွှဲကို ရထားလုံးဆီသို့ ပြန်မလိုက်ပို့တော့ပေ။ ဘွဲ့အမည်ရှိဝိညာဉ် အဘိုးကြီးနှစ်ယောက် တစ်ခုခုကို ရိပ်မိသွားပြီး သူ့ကို ထရိုက်မည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူသည် လမ်းဘေးတွင် ရပ်ကာ ချန်ရန်ရွှဲ ရထားလုံးပေါ်သို့ ပြန်တက်သွားသည်ကို ကြည့်နေလိုက်သည်။ ထို့နောက်မှ အသာအယာ ပြုံးရင်း ဤနေရာမှ ထွက်ခွာခဲ့သည်။

ဤတစ်ခါ ထွက်လာခြင်းက သူ၏ တာဝန်ကို ပြီးမြောက်စေခဲ့သည်။ ချန်ရန်ရွှဲကို သူ့အပေါ် စိတ်ဝင်စားရုံတင်မကဘဲ သူမ၏ နှလုံးသားတစ်ခုလုံးကို အပိုင်သိမ်းနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ချန်ရန်ရွှဲ ထွက်သွားပြီ ဖြစ်သဖြင့် ယခုအခါ သူသည် ကျန်ရှိသော အမျိုးသမီးသုံးဦးကိုသာ အာရုံစိုက်ကိုင်တွယ်ရန် ကျန်တော့သည်။

သို့သော် လီချန်အန်းမှာ အားနေသည်တော့ မဟုတ်ပေ။ လွန်ခဲ့သော သုံးရက်က သူသည် 'ပညာရှိအရှိန်အဝါ ထုတ်ဖော်မှု' မစ်ရှင်အသစ်တစ်ခုကို လက်ခံထားခဲ့သည်။

[ဒေါင်! လူအများရှေ့တွင် ပညာရှိအရှိန်အဝါ ထုတ်ဖော်မှု မစ်ရှင် ထွက်ပေါ်လာပြီ။ ဘီဘီတုန်း ကဲ့သို့သော အဆင့်မြင့်ပုဂ္ဂိုလ်များရှေ့တွင် အရှိန်အဝါ တစ်ကြိမ်ထုတ်ဖော်ပြပါက ဆုလာဘ်အဖြစ် ၁၀၀၀၀ ကုဗမီတာ ကျယ်ဝန်းပြီး အချိန်လုံးဝ ရပ်တန့်နေသော သိုလှောင်လက်ပတ် တစ်ခု ရရှိပါမည်]

ဤမစ်ရှင်က လီချန်အန်းကို အတော်လေး စိတ်ညစ်စေခဲ့သည်။ ဘီဘီတုန်းကဲ့သို့သော သူ၏ရှေ့တွင် ကိုယ်ဟန်ပြဖို့ လုပ်ပြရန်မှာ မလွယ်ကူလှပေ။ သို့သော် သူ့အတွက်တော့ မဖြစ်နိုင်သည် မဟုတ်။ ယနေ့ မလာမီကပင် သူသည် သူ၏ရမှတ်များကို အသုံးချကာ ဝိညာဉ်စွမ်းအား တိုးပွားစေသော အသီးများကို လဲလှယ်စားသုံးခဲ့ရာ သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားမှာ 'အဆင့် ၂၀' သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ထို့ပြင် လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်က ဝိညာဉ်သားရဲများကို သွားရောက် အမဲလိုက်မည့် အကယ်ဒမီ၏ အဖွဲ့တွင်လည်း သူ အမည်စာရင်း သွင်းထားခဲ့သည်။ ယနေ့မှာ ထိုအဖွဲ့ ထွက်ခွာရမည့်နေ့ပင် ဖြစ်သည်။ သူ၏ အစီအစဉ်မှာ ရိုးရှင်းပါသည်။ တစ်လကျော်အတွင်း အဆင့် ၂၀ သို့ ရောက်ရှိသွားခြင်းမှာ ဘီဘီတုန်းရှေ့တွင် ဟန်ပြရန် အကောင်းဆုံးနည်းလမ်း ဖြစ်သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် ဝိညာဉ်ကွင်း ရရှိပြီးပါက သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားမှာ အဆင့် ၂၀ ထက်ပင် ကျော်လွန်သွားပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင် ဘီဘီတုန်းကို လိုက်ပို့ခိုင်းမည့်အစား သူသည် အကယ်ဒမီအဖွဲ့နှင့် လိုက်သွားရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဘီဘီတုန်းမှာ လတ်တလောတွင် အလုပ်များနေသဖြင့် သူမကို မနှောင့်ယှက်ချင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် သူ၏ စနစ်က သတ်မှတ်ပေးထားသော ဒုတိယဝိညာဉ်ကွင်း၏ အမြင့်ဆုံး အဆင့်မှာ 'နှစ်ကိုးထောင်' အထိ ဖြစ်သည်။ မဟာဝိညာဉ်တောအုပ် တွင် သူနှင့် သင့်တော်သော ဝိညာဉ်သားရဲ မရှိပေ။ အခြားနေရာသို့ သွားမည်ဆိုလျှင်လည်း အချိန်အတော်ကြာမည် ဖြစ်သဖြင့် ဘီဘီတုန်းမှာ အချိန်မပေးနိုင်ပေ။

သို့သော် အကယ်ဒမီအဖွဲ့နှင့် သွားလျှင်မူ ကွဲပြားသည်။ အကယ်ဒမီသည် ကျောင်းသားတစ်ဦးချင်းစီအတွက် သေချာစဉ်းစားပေးမည် ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် ဤတစ်ကြိမ်တွင် နှစ်နှစ်ထောင်မှ နှစ်လေးထောင်အဆင့် ဝိညာဉ်သားရဲများ လိုအပ်သော ကျောင်းသားအချို့ ပါဝင်နေသဖြင့် အကယ်ဒမီက သတ်မှတ်လိုက်သော ခရီးစဉ်မှာ 'ကြယ်တာရာတောအုပ်' ပင် ဖြစ်သည်။

လီချန်အန်း အမည်စာရင်း သွင်းလိုက်စဉ်က အတော်လေး ဟိုးလေးတကျော် ဖြစ်သွားခဲ့သော်လည်း ဆရာဖြစ်သူက ထိုသတင်းကို ခေတ္တမျှ လျှို့ဝှက်ထားပေးခဲ့သည်။ တစ်လကျော်အတွင်း မဟာဝိညာဉ်ဆရာ အဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်ခြင်းမှာ အမှန်ပင် ထူးဆန်းလွန်းလှသည် မဟုတ်ပါလား။

လီချန်အန်းသည် အိမ်တွင် နံနက်စာ စားပြီးနောက် လိုအပ်သည်များကို သူ၏ သိုလှောင်အိတ်ထဲ ထည့်ကာ ဝူဟွန်းနန်းတော် အကယ်ဒမီသို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ မဟာဝိညာဉ်တောအုပ်သည် ဝူဟွန်းမြို့တော်နှင့် အတော်လေး ဝေးကွာသဖြင့် ခရီးစဉ်ကို စောစောထွက်ခွာရန် သတ်မှတ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

အကယ်ဒမီ ဂိတ်ဝသို့ ရောက်သောအခါ လီချန်အန်းသည် ဤခရီးစဉ်တွင် လိုက်ပါမည့် အဖွဲ့ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ လူဦးရေ အများကြီး မဟုတ်ဘဲ ကျောင်းသား ခြောက်ဦး၊ ခုနစ်ဦးခန့်သာ ပါဝင်သည်။ ထို့ပြင် အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်မည့် ဆရာတစ်ဦးနှင့် ဒုတိယကျောင်းအုပ် 'ဒူလောင်ခါ' လည်း လိုက်ပါမည် ဖြစ်သည်။ အမှန်စင်စစ် ဒူလောင်ခါကိုယ်တိုင် ဤခရီးစဉ်တွင် လိုက်ပါလာခြင်းမှာ လီချန်အန်း၏ အဆင့်အတန်းကြောင့်ပင် ဖြစ်ပေသည်။