အခန်း (၂၈) - ချန်ရန်ရွှဲ၏ အနမ်း

"ဒါ... ဒါကတော့..."

ယခုအခါ ဟူယန်ကျိန်းမှာ ဤစကားမှလွဲ၍ ဘာမှမပြောနိုင်တော့ဘဲ ဆွံ့အလျက်ရှိသည်။ သူတင်မကဘဲ ဘီဘီတုန်းပင်လျှင် ခေတ္တမျှ ကြောင်အသွားရသည်။ လီချန်အန်း၏ တိုက်ကွက်က မြန်ဆန်လွန်းလှသည်။ ဤစကားများကို နားထောင်ရသည်မှာ လီချန်အန်းနှင့် ဟူယန်ကျိန်း၏ မြေးနှစ်ယောက်ကြားတွင် ကြီးမားလှသော ရန်ငြိုးကြီး ရှိနေသကဲ့သို့ပင်။ ဤမျှအထိ ပြင်းထန်ဖို့ လိုအပ်လို့လား။

[ဒေါင်! ဟူယန်ကျိန်းရှေ့တွင် ပညာရှိအရှိန်အဝါ ထုတ်ဖော်မှု အောင်မြင်သဖြင့် ရမှတ် +၁၆]

[ဒေါင်! ဂိုစ့်ဒူလော့ရှေ့တွင်...]

ရမှတ်များစွာ ရရှိပြီးနောက် လီချန်အန်းသည် မျက်နှာမပျက်ဘဲ ဟူယန်ကျိန်းကို ဆက်လက် စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူသည် ပြိုင်ဘက်ကို အထင်ကြီးမိသွားပုံရသည်။ မေးခွန်းအနည်းငယ် မေးရုံဖြင့် တစ်ဖက်လူ ဤမျှအထိ ဖြစ်သွားလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။ စိန်ခေါ်မှုက လုံးဝကို မရှိတော့သလောက်ပင် မဟုတ်ပါလား။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ ဘီဘီတုန်းမှာ အမြန်ဆုံး သတိပြန်ဝင်လာသည်။ သူမသည် လီချန်အန်းကို ကျေနပ်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းတစ်ချက် ငြိတ်ပြကာ ဟူယန်ကျိန်းဘက်သို့ လှည့်၍ ခက်ထန်သော လေသံဖြင့် ဆိုသည်။

"ဂိုဏ်းချုပ်ဟူယန်အနေနဲ့ ကျွန်မတပည့်ရဲ့ မေးခွန်းတွေကို ဘယ်လိုဖြေမလဲဆိုတာ သိချင်မိတယ်၊ ဒါမှ ကျွန်မအနေနဲ့ အဆုံးအဖြတ်ကို အမြန်ဆုံး ပေးနိုင်မှာပါ"

ဘီဘီတုန်း၏ စကားမှာ အချိန်ကိုက် ကူညီလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ အဆုံးအဖြတ်... အခြား ဘာကို ဆုံးဖြတ်ရမည်နည်း။ ဟူယန်ကျိန်းအနေဖြင့် ဝူဟွန်းနန်းတော်ကို အထင်သေးသလား၊ ထိုသို့ အထင်သေးလျှင် ဝူဟွန်းနန်းတော်က ဘာဆက်လုပ်သင့်သလဲ ဆိုသည်ကို ဆုံးဖြတ်ခြင်းသာ ဖြစ်ပေမည်။

ဟူယန်ကျိန်းသည် ဝူဟွန်းနန်းတော်အတွင်းရှိ 'ဘွဲ့အမည်ရှိဝိညာဉ်' သုံးဦးကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ကလေးငယ် လီချန်အန်းကို ကြည့်ကာ ရုတ်တရက် ရင်ထဲ၌ ထိတ်လန့်သွားရသည်။ သူ၏ အမြင်တွင် ထို ဒူလော့ သုံးဦးစလုံးသည် လီချန်အန်းလောက် မကြောက်စရာကောင်းပေ။ လီချန်အန်း၏ မေးခွန်းသုံးခုမှာ အပိုအလုပ်ခံရခြင်း မဟုတ်ကြောင်း သူကောင်းကောင်း သိလိုက်သည်။

"ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီး... ကျွန်တော် အမှားလုပ်မိပါတယ်၊ အစကတည်းက ကျွန်တော့်မြေး နှစ်ယောက်လုံး မှားခဲ့တာပါ။ သူတို့က ကလေးကို အနိုင်မကျင့်သင့်ပါဘူး။ ကျွန်တော် ပြန်ရောက်ရင် သူတို့နှစ်ယောက်လုံးကို ကြိမ်လုံးနဲ့ ရိုက်ပြီး ဆုံးမပါ့မယ်။ ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီးအနေနဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ မိုက်မဲမှုကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါဦး"

"ဒါ့အပြင်... ကျွန်တော့်ရဲ့ ဆင်ချပ်ဝတ်ဂိုဏ်းဟာ အရင်က သတ်မှတ်ထားတဲ့ စည်းကမ်းချက်အားလုံးကို လက်ခံဖို့ အသင့်ရှိပါတယ်။ ဝူဟွန်းနန်းတော်နဲ့ မဟာမိတ်အဖြစ် လက်တွဲသွားမှာဖြစ်ပြီး ဘယ်တော့မှ ရန်သူမလုပ်ပါဘူး"

ဤစကားများကို ပြောပြီးနောက် ဟူယန်ကျိန်းမှာ ရုတ်တရက် အိုမင်းသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာ အနည်းငယ် တုန်ရီနေသည်။ သူ၏ ကောင်းမွန်သော အခြေအနေကြီးမှာ ယခုကဲ့သို့ ပျက်စီးသွားရုံတင်မက 'မလေးစားမှု' ဟူသော စွဲချက်ကြီးကိုပါ ရရှိသွားလိမ့်မည်ဟု အိပ်မက်ပင် မမက်ခဲ့ဖူးပေ။

"ကောင်းပါပြီ၊ စိတ်ချပါ ဂိုဏ်းချုပ်ဟူယန်၊ ကျွန်မတို့ ဝူဟွန်းနန်းတော်ဟာ ဆင်ချပ်ဝတ်ဂိုဏ်းလို မဟာမိတ်ကို ဘယ်တော့မှ မျက်နှာမပျက်စေရပါဘူး"

ဘီဘီတုန်းသည် ပြုံးလျက် ခေါင်းငြိတ်ပြလိုက်ပြီး စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။ ဆင်ချပ်ဝတ်ဂိုဏ်းမှာ ဂိုဏ်းကြီးလေးခုထဲတွင် ကိုင်တွယ်ရ အခက်ဆုံး ဖြစ်သည်။ ဆင်ချပ်ဝတ်ဂိုဏ်းကို သိမ်းသွင်းနိုင်ပြီဆိုလျှင် အခြားဂိုဏ်းများအတွက် ပူစရာမလိုတော့ပေ။ သူမ၏ တပည့်မှာ ယနေ့ သူမကို အကြီးအကျယ် ကူညီပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဝိညာဉ်လက်နက်နှစ်ခုပိုင်ရှင်၊ ထူးချွန်သော ပါရမီရှင် ကလေးတစ်ယောက်သည် ဤမျှလောက်ထိ ဉာဏ်ထက်မြက်ပြီး ရုပ်ရည်လည်း ချောမောနေလိမ့်မည်ဟု တွေးကြည့်ရန်ပင် ခက်လှသည်။ ဤကဲ့သို့သော လူမျိုးမှာ လောကရှိ ကောင်းကွက်အားလုံးကို သိမ်းပိုက်ထားသည့်နှယ်ပင်။ ဘီဘီတုန်းအနေဖြင့် ဤသို့သော တပည့်မျိုး ရရှိထားခြင်းမှာ အမှန်ပင် ကံကောင်းလှပေသည်။

ဟူယန်ကျိန်း ထွက်သွားပြီးနောက် ဘီဘီတုန်းသည် ပလ္လင်ပေါ်မှ ဆင်းလာပြီး လီချန်အန်း၏ ခေါင်းလေးကို ကိုယ်တိုင် ပွတ်သပ်ပေးကာ အတိုင်းထက်အလွန် ချစ်ခင်မြတ်နိုးမှုကို ပြသလိုက်သည်။ ထို့နောက်မှ လီချန်အန်းကို အတန်းတက်ရန် ပြန်လွှတ်လိုက်လေသည်။

"ဒီတပည့်လေးအပေါ် အကြီးအကဲ နှစ်ယောက် ဘယ်လိုမြင်သလဲ"

လီချန်အန်း ထွက်သွားပြီးနောက် ဘီဘီတုန်းက ဂိုစ့်နှင့် ကျူ တို့ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ သူမ၏ လေသံတွင် ဂုဏ်ယူမှုကို ဖုံးကွယ်မထားနိုင်ပေ။

"မဟာပါရမီရှင်ပဲ!" ကျူးဒိုလော်က ခဏစဉ်းစားပြီး ဤစကားလုံးဖြင့်သာ သူ၏ ခံစားချက်ကို ဖော်ပြလိုက်သည်။

"အကယ်၍ ဒီကလေးသာ ဧကရာဇ်တစ်ပါး ဖြစ်လာရင် ခေတ်သစ်တစ်ခုကို ဖန်တီးနိုင်လိမ့်မယ်။ အကယ်၍ ဂိုဏ်းချုပ်တစ်ယောက် ဖြစ်လာရင်လည်း တစ်လောကလုံးမှာ နံပါတ်တစ် ဖြစ်လိမ့်မယ်။ အကယ်၍ ရန်သူသာ ဖြစ်ခဲ့မယ်ဆိုရင်တော့... ရန်သူကို မိတ်ဆွေဖြစ်အောင် ပြောင်းလဲဖို့ပဲ ကျွန်တော် အကြံပြုချင်ပါတယ်" ဟု ဂိုစ့်က ခေတ္တစဉ်းစားပြီးနောက် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ငါပြောသားပဲ အဖိုးကြီးဂိုစ့်ရာ... ဒီကလေးကို မင်း ဒီလောက်တောင် အမွှမ်းတင်နေတာလား" ကျူးဒိုလော်က သူ၏ အဖော်ကို အံ့ဩစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ အဖော်ဖြစ်သူ ဤသို့ ချီးကျူးစကားပြောသည်ကို မြင်ရသည်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်သည်။

ဂိုစ့်က ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး ဘာမှ ထပ်မရှင်းပြတော့ပေ။ သူသည် လီချန်အန်းနှင့် အကြိမ်အနည်းငယ် ဆက်ဆံဖူးရာတွင် ဤကလေး၏ အကောင်းဆုံးအချက်မှာ ပါရမီမဟုတ်ဘဲ 'စိတ်နေစိတ်ထား' ဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရှိခဲ့သည်။ ပါရမီရှိခြင်းက မကြောက်စရာသော်လည်း ပါရမီရှိပြီး အဆင့်အတန်းလည်း ရှိပါလျက်၊ မိမိကိုယ်ကို သိမြင်ကာ အခြားသူများကို လေးစားတတ်ခြင်းကသာ ကြောက်စရာ အကောင်းဆုံး ဖြစ်သည်။ ဤသို့သော လူမျိုးအတွက် အောင်မြင်မှု ဆိုသည်မှာ မခဲယဉ်းလှပေ။ လီချန်အန်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် အခြားသော ပါရမီရှင်များမှာ အရောင်မှိန်သွားသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

တစ်လတိုင်တိုင် ကြာမြင့်ပြီးနောက်...

တစ်နေ့ နံနက်စောစော ဝူဟွန်းမြို့တော် ပြင်ပ၌ဖြစ်သည်။

ချန်ရန်ရွှဲသည် လူအချို့၏ ဝိုင်းရံကူညီမှုဖြင့် ရထားလုံးပေါ်သို့ တက်လိုက်ပြီး ဝူဟွန်းမြို့တော်မှ ထွက်ခွာကာ တီယန်ဒူး အင်ပါယာ၏ မြို့တော်ဖြစ်သော တီယန်ဒူးမြို့သို့ ဦးတည်ရန် ပြင်ဆင်နေသည်။ တီယန်ဒူးမြို့သို့ ရောက်လျှင် 'မင်းသားကို ကြောင်ဖြင့်လဲလှယ်ခြင်း' အစီအစဉ် စတင်တော့မည် ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ ဤလောကတွင် ချန်ရန်ရွှဲဟူသော အမည်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့မည် ဖြစ်ပြီး သတင်းအားလုံးမှာလည်း လျှို့ဝှက်ချက် ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။ တီယန်ဒူးအင်ပါယာ၏ မင်းသား 'ရွှယ်ချင်းဟဲ' အဖြစ်သာ ကျန်ရှိတော့မည် ဖြစ်သည်။

ချန်ရန်ရွှဲသည် တစ်ယောက်တည်း တိုက်ပွဲဝင်ရခြင်း မဟုတ်ပေ။ ဘီဘီတုန်းသည် သူမအတွက် သတင်းဖြန့်ရန် လူသုံးဦးအပြင် အကြီးအကဲများနန်းဆောင်မှ ဘွဲ့အမည်ရှိဝိညာဉ် နှစ်ဦးကိုပါ အစောင့်အရှောက်အဖြစ် ထည့်ပေးလိုက်သဖြင့် အင်အားမှာ အတော်ပင် တောင့်တင်းလှသည်။

ချန်ရန်ရွှဲသည် ဝူဟွန်းမြို့တော်ရှိရာ ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး တစ်စုံတစ်ဦးနှင့် ထားခဲ့သော ကတိကို သတိရကာ ပြုံးလိုက်မိသည်။ နှမြောစရာပဲ၊ ငါ စောစော ထွက်သွားရတော့မယ်။ မင်းက ငါ့ရင်ကို ပထမဆုံး လှုပ်ခတ်စေခဲ့တဲ့ အမျိုးသားပဲ၊ ငါ မင်းကို အမြဲ မှတ်မိနေမှာပါ

ချန်ရန်ရွှဲ ရထားလုံးပေါ်သို့ တက်ခါနီးတွင် ရုတ်တရက် ရင်းနှီးသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ "တစ်ယောက်ယောက်က ဒီလောက်တောင် အလောတကြီး ထွက်သွားရသလား? ငါ လိုက်ပို့ပေးပါ့မယ်"

ချန်ရန်ရွှဲ အံ့အားသင့်စွာ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ မလှမ်းမကမ်းရှိ သစ်ပင်တစ်ပင်အောက်တွင် လူငယ်တစ်ဦး မှီရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုလူငယ်သည် အဖြူရောင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အနည်းငယ် ရှည်လျားသော ဆံပင်များမှာ ပခုံးပေါ်တွင် ဝဲကျနေသည်။ ဆံပင်များမှာ အနည်းငယ် စိုစွတ်နေသဖြင့် ပြေးလာခဲ့ခြင်းကြောင့် ထွက်လာသော ချွေးများမှန်း သိသာလှသည်။ အထူးခြားဆုံးမှာ ထိုလူငယ်၏ မျက်နှာပင် ဖြစ်သည်။ ပြီးပြည့်စုံသော ရုပ်ရည်၊ ကောင်းမွန်သော အသားအရေနှင့် ဂရုမစိုက်သလို ရှိသော မျက်ဝန်းများမှာ လူတစ်ဖက်သားကို ဆွဲဆောင်ထားသည်။

"မင်း ဘာလို့ ဒီကို ရောက်နေတာလဲ"

ချန်ရန်ရွှဲသည် တစ်စုံတစ်ခုကို ရုတ်တရက် သတိရသွားပြီး သူမ၏ မျက်နှာလေးမှာ ပြန်လည် နီမြန်းလာပြန်သည်။

"ငါ လိုက်ပို့ပေးမယ်လို့ ပြောထားတယ်လေ၊ ဟိုဘက်မှာ ခဏလောက် စကားပြောကြမလား" လီချန်အန်းက ချန်ရန်ရွှဲ၏ အစောင့်များကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

ချန်ရန်ရွှဲက ငြင်းဆန်ချင်သော်လည်း တစ်စုံတစ်ခုကြောင့် "ကောင်းပြီလေ" ဟု ပြောမိသွားသည်။ အစောင့်များကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ချန်ရန်ရွှဲသည် လီချန်အန်းနောက်သို့ လိုက်ကာ အဝေးရှိ တောအုပ်ငယ်လေးဆီသို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ ဘာကြောင့် အဝေးသို့ သွားရသနည်း ဆိုသော် လီချန်အန်းအနေဖြင့် ဘွဲ့အမည်ရှိဝိညာဉ် အဘိုးကြီးနှစ်ယောက်က သူ့ကို ကြည့်နေသော အကြည့်များကို မနှစ်မြို့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဒါပေမဲ့ ဘာဖြစ်လဲ၊ ငါ့ရဲ့ မိန်းကလေးဆွဲဆောင်နိုင်စွမ်းက ဒီမှာပဲလေ၊ ချန်ရန်ရွှဲက ငါ့နောက် လိုက်ချင်နေတာကို မင်းတို့ ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ

အဘိုးကြီး နှစ်ယောက်မှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ပြီး ဘာလုပ်ရမှန်း မသိသဖြင့် မမြင်ချင်ယောင်ဆောင်နေလိုက်ကြသည်။ အကြောင်းမှာ တစ်ယောက်က အကြီးအကဲ၏ အချစ်တော် မြေးမလေး ဖြစ်ပြီး၊ နောက်တစ်ယောက်က ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီး၏ တိုက်ရိုက်တပည့် ဖြစ်နေသောကြောင့် သူတို့ကို သွားရောက် မနှောင့်ယှက်ရဲကြပေ။ မိမိတို့၏ သခင်မလေး ထိုဝက်ကလေး၏ လှည့်ဖြားမှုထဲ မပါသွားရန်သာ ဆုတောင်းနေကြရတော့သည်။

အဝေးရှိ တောအုပ်ငယ်လေးအတွင်း...

လီချန်အန်းသည် ချန်ရန်ရွှဲ၏ နားနားသို့ ကပ်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "မင်းရဲ့ ကတိကို အရင်လုပ်လိုက်ပါဦး။ နောင်တရတယ်လို့တော့ မပြောနဲ့ဦးနော်၊ ငါ မင်းကို အထင်မသေးပါရစေနဲ့"

ချန်ရန်ရွှဲ၏ နားရွက်လေးများမှာ အနီရောင် ပြောင်းသွားတော့သည်။ "ဘယ်... ဘယ်သူက နောင်တရတယ် ပြောလို့လဲ၊ နမ်းမှာပေါ့!"

ထို့နောက် ချန်ရန်ရွှဲသည် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ရှိ အားအင်အားလုံးကို စုစည်းလိုက်သည့်အလား မျက်လုံးများကို အတင်းမှိတ်လိုက်ပြီး တုန်တုန်ရီရီဖြင့် လီချန်အန်း၏ ပါးတစ်ဖက်ကို နမ်းရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

သို့သော် လီချန်အန်းက မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်နေပြီး ချန်ရန်ရွှဲ၏ ချယ်ရီသီးကဲ့သို့ နုနယ်သော နှုတ်ခမ်းလေး နီးကပ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူ၏ မျက်နှာအနေအထားကို လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲလိုက်သဖြင့် သူ၏ နှုတ်ခမ်းနှင့် ချန်ရန်ရွှဲ၏ နှုတ်ခမ်းတို့မှာ ထိကပ်သွားတော့သည်။

ပါးကိုပဲ နမ်းလို့ ဘယ်ရမလဲ၊ တစ်ချက်တည်းနဲ့ ဘယ်ကျေနပ်မလဲ ဟု ထို 'ပင်လယ်ဘုရင်' လေးက စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။

"အု... အင်း..."

ချန်ရန်ရွှဲမှာ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းအတွင်းသို့ လျှာတစ်ချောင်း ရောက်ရှိလာသကဲ့သို့သာ ခံစားလိုက်ရတော့သည်။