အခန်း (၂၆) - လောင်းကြေးထပ်မလား? ရှုံးရင် ငါ့ကို တစ်ချက်နမ်းရမယ်

လီချန်အန်းသည် မိမိရှေ့တွင် မတ်တပ်ရပ်နေသော အရပ်နှစ်မီတာခန့်ရှိသည့် လူသန်ကြီးကို ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုလူမှာ ဝိညာဉ်လက်နက်ကိုပင် ထုတ်မထားရသေးသော်လည်း အရပ်အမောင်းက အတော်ပင် ထွားကျိုင်းလှသည်။ လီချန်အန်းသည် ပထမတော့ အံ့သြသွားသော်လည်း နောက်တွင်မူ ဝမ်းသာသွားခဲ့သည်။ ဤလူသည် အိပ်ချင်နေတုန်း ခေါင်းအုံးလာပေးသကဲ့သို့ပင်။ အခြေအနေက ဤသို့ဖြစ်လာမှတော့ အားနာမနေတော့ဘဲ လက်ခံရုံသာ ရှိတော့သည်။

"ဟုတ်တယ်... ငါက လီချန်အန်းပဲ"

လီချန်အန်းသည် ချန်ရန်ရွှဲကို စိတ်အေးအေးထားရန် မျက်ရိပ်ပြလိုက်ပြီးနောက် ထိုင်ခုံတွင် တည်ငြိမ်စွာ ထိုင်လျက် ဟူယန်ကျော့ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင် ဆင်ချပ်ဝတ်ဂိုဏ်းမှလူများမှာ ဤမျှ ဦးနှောက်မရှိဘဲ ရိုးအ သောသူများဖြစ်ပါက နောင်တစ်ချိန်တွင် ဆင်ချပ်ဝတ်ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးကို အပိုင်ချုပ်ကိုင်ရန် သူ့အတွက် အခွင့်အရေးကောင်းပင် ဖြစ်သည်။

ဟူယန်ကျော့သည် လီချန်အန်း၏ ပိန်ပါးသော ခန္ဓာကိုယ်ကို ကြည့်ကာ အထင်သေးသော အမူအရာဖြင့် နှုတ်ခမ်းမဲ့လိုက်သည်။ "ငါ ဝိညာဉ်လက်နက်ကို ထုတ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ မင်းသာ ငါ့ရဲ့ ခုခံမှုကို ဖောက်ထွက်နိုင်ရင် ငါအရှုံးပေးမယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းသာ ငါ့ရဲ့ ခုခံမှုကို မဖောက်နိုင်ရင်တော့ ငါ့ညီကို တောင်းပန်ရမယ်!"

ချန်ရန်ရွှဲသည် လီချန်အန်း၏ ရှေ့ရှိ စားပွဲကို ရိုက်ကာ မတ်တပ်ရပ်ရန် ပြင်လိုက်သည်။ လီချန်အန်းနှင့် တစ်ဖက်လူမှာ အဆင့်ချင်း အလွန်ကွာခြားနေသဖြင့် သူမကိုယ်တိုင် ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်မှသာ ရလိမ့်မည်။

သို့သော် ချန်ရန်ရွှဲ မတ်တပ်မရပ်နိုင်မီမှာပင် သူမ၏လက်ကို လီချန်အန်းက မြဲမြံစွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

"နင် ဘာလုပ်တာလဲ၊ ငါ အဆင့် ၃၀ ကို ဖြတ်ကျော်ပြီးပြီ။ နင် ငါ့အတွက် စိုးရိမ်မနေနဲ့" ချန်ရန်ရွှဲသည် ရှက်ရွံ့နေရန် အချိန်မရှိသဖြင့် ခေါင်းငုံ့ကာ လီချန်အန်း၏ နားနားသို့ ကပ်၍ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

'အသက် ၁၀ နှစ်နဲ့ အဆင့် ၃၀ လား...' လီချန်အန်း ချက်ချင်းပင် သဘောပေါက်သွားသည်။ ချန်ရန်ရွှဲ၏ အိန်ဂျယ်ဝိညာဉ်လက်နက်မှာ အိန်ဂျယ်နတ်ဘုရားထံမှ ဆင်းသက်လာခြင်းဖြစ်ပြီး နတ်ဘုရားများ၏ ကောင်းချီးပေးမှုကို ခံထားရသည်။ သူတို့သည် မွေးရာပါ ဝိညာဉ်စွမ်းအား အဆင့် ၂၀ မှ စတင်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ ဤသို့ကြည့်လျှင် ထန်ဆန်းပင် ချန်ရန်ရွှဲနှင့် ယှဉ်ပါက အားနည်းသည်ဟု ဆိုရမည်။

သို့သော် လီချန်အန်းသည် အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို မိမိရှေ့က ကာကွယ်ခိုင်းမည့် လူစားမျိုး မဟုတ်ပေ။ ထို့ပြင် သူ၏ စွမ်းရည်အသစ်ကိုလည်း တရားဝင် မသုံးရသေးသည် မဟုတ်ပါလား။

လီချန်အန်းသည်လည်း ချန်ရန်ရွှဲကဲ့သို့ပင် သူမ၏ နားနားသို့ ကပ်ကာ လေပူလေးများ မှုတ်ထုတ်ရင်း အခွင့်ကောင်းယူလိုက်သည်။ "လောင်းကြေးထပ်မလား... ငါသာ သူ့ကို ဝမ်းလျှောအောင် လုပ်နိုင်ရင် နင် ငါ့ကို နမ်းရမယ်"

"နင်...!" ချန်ရန်ရွှဲသည် သူမ၏ ဖြူဖွေးသော လက်ညှိုးလေးဖြင့် လီချန်အန်းကို ချက်ချင်း ညွှန်ကာ မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းသွားသည်။ ဒီတပည့်စုတ်က ဤကဲ့သို့သော စကားမျိုးကို မည်သို့ပင် ရဲရဲတင်းတင်း ပြောဝံ့ရပါသနည်း။

"ဘာလဲ... ကြောက်သွားတာလား?" လီချန်အန်းက ချန်ရန်ရွှဲ၏ နားစည်ကို လေမှုတ်ရင်း ဆက်လက် ရန်စလိုက်သည်။

ချန်ရန်ရွှဲသည် မည်မျှ မာနကြီးသောသူ ဖြစ်သနည်း။ ထို့ပြင် ဟူယန်ကျော့၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားမှာ အဆင့် ၃၀ ကျော်နေပြီဖြစ်ကြောင်း သူမ ကောင်းကောင်းသိသည်။ လီချန်အန်းအနေဖြင့် တစ်ဖက်လူ၏ ခုခံမှုကို ဖောက်ဖျက်နိုင်ရန် မလွယ်ကူသလို၊ ဝမ်းလျှောအောင် လုပ်နိုင်မည်ဆိုသည်မှာ ပို၍ပင် မဖြစ်နိုင်ချေ။

"ကောင်းပြီလေ!" ချန်ရန်ရွှဲ ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။

လီချန်အန်းသည် အခွင့်ကောင်းယူကာ ချန်ရန်ရွှဲ၏ ဖျော့တော့တော့ ရွှေဝါရောင် ဆံနွယ်များကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး ကျေနပ်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ သူ နိုင်ပြီဟု စိတ်ထဲက ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

အကျိုးအမြတ် အများဆုံးရရှိရန်အတွက် လီချန်အန်းက ဟူယန်ကျော့ကို တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ... ယှဉ်ပြိုင်တာကို လူအများရှေ့မှာ လုပ်တာ ပိုကောင်းပါတယ်။ ငါတို့ အကယ်ဒမီရဲ့ သိုင်းကွင်းဆီ သွားကြရအောင်၊ အဲဒါက ပိုပြီး အဆင်ပြေတယ်"

ဟူယန်ကျော့သည် အများကြီး စဉ်းစားမနေဘဲ သဘောတူကာ ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။ ဤသို့ဖြင့် လီချန်အန်းက ရှေ့က လျှောက်ကာ၊ ချန်ရန်ရွှဲက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် နောက်က လိုက်လာပြီး၊ နောက်ဆုံးတွင် လူသန်ကြီး ဟူယန်ကျော့က လိုက်ပါလာခဲ့သည်။

ချန်ရန်ရွှဲက စိတ်မပူပါဘူးဟု ဆိုသော်လည်း ယခုအချိန်တွင် သူမ၏ ရင်ထဲ၌ မငြိမ်မသက် ဖြစ်နေသည်။ 'သူ အမှတ်မထင် အရိုက်ခံရပြီး သေမသွားအောင် ငါ သေချာ စောင့်ကြည့်ရမယ်။ အင်း... ငါက သူ့ကို စိတ်ပူလို့ မဟုတ်ပါဘူး၊ သူ့ခေါင်းထဲက အတွေးအခေါ်တွေ ပျောက်ပျက်သွားမှာ စိုးလို့ပါ' ဟု ကျောင်းသူလေး ချန်ရန်ရွှဲက မိမိကိုယ်မိမိ ဆင်ခြေပေးနေမိသည်။

လီချန်အန်းသည် အကယ်ဒမီ တံခါးဝသို့ ရောက်သည်နှင့် ယခင် အတန်းဖော် အချို့ကို လှမ်းတားလိုက်သည်။ "စီနီယာတို့... ဟိုမှာ ကြည့်လိုက်ဦး။ ဟိုတစ်ခေါက်က ငါတို့ကျောင်းကို လာစိန်ခေါ်တဲ့ ဟူယန်လီရဲ့ အစ်ကို ဟူယန်ကျော့လေ။ သူက ဒီနေ့ ငါ့ကို လာစိန်ခေါ်တာ၊ ကျောင်းသားတွေကို လာပြီး အားပေးဖို့ ခေါ်ပေးကြပါဦးလား"

လီချန်အန်းသည် အကယ်ဒမီတွင် အလွန် လူသိများသူ ဖြစ်သည်။ အမှန်တော့ သူသည် ဝိညာဉ်လက်နက်နှစ်ခုပိုင်ရှင် ဖြစ်သည့်အပြင် အလွန် ငယ်ရွယ်ပြီး ခန့်ညားသူဖြစ်ရာ အခြားသူများ မမှတ်မိမည်ကို စိုးရိမ်စရာမရှိပေ။

"အာ... ဟုတ်သားပဲ၊ စိတ်မပူနဲ့ မောင်လေး။ ငါတို့တစ်ကျောင်းလုံးက ဆရာ၊ ကျောင်းသားတွေကို ချက်ချင်း သတင်းသွားပို့လိုက်မယ်!" ဟု ကျောင်းသားတစ်ဦးက လေးနက်စွာ ခေါင်းငြိမ့်ပြပြီးနောက် သူ၏ သူငယ်ချင်းနှင့်အတူ ချက်ချင်း ပြေးထွက်သွားတော့သည်။

လီချန်အန်း ကျေနပ်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင်လည်း ရမှတ် တစ်ထောင်၊ နှစ်ထောင်ခန့် ပြန်လည်ရရှိနိုင်မည် ဖြစ်ရာ ယနေ့ည ပြန်ရောက်လျှင် အဆင့် ၂၀ သို့ တက်လှမ်းရန် ကြိုးစားနိုင်ပေလိမ့်မည်။

ကျောင်းတွင်း သတင်းပျံ့နှံ့မှုနှုန်းမှာ အလွန် လျင်မြန်လှသည်။ ယခုအချိန်မှာ နေ့လယ်စာ စားပြီးစ အားလပ်ချိန်ဖြစ်သဖြင့် ကျောင်းသား အမြောက်အမြား သိုင်းကွင်းဆီသို့ ပြေးလာကြသလို၊ ဆရာများကလည်း အခြေအနေကို ထိန်းသိမ်းရန်နှင့် ပွဲကြည့်စင်ကို ပြင်ဆင်ရန် အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာကြသည်။

မုရှီးသည် ထမင်းစားဆောင်တွင် ထမင်းစားနေရင်း ဤသတင်းကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် သူမ၏ မျက်ခုံးလေးများ တွန့်ချိုးသွားကာ စိတ်ထဲတွင် လူဆိုးလေး လီချန်အန်းကို တွေးမိသွားသည်။ ထို့နောက် ထမင်းပန်းကန်ကို ဘေးချကာ အပြင်သို့ အမြန် ပြေးထွက်လာခဲ့သည်။

"နောက်ထပ် တိုက်ပွဲတစ်ခုလား၊ ဒါက အနိုင်ကျင့်တာပဲ မဟုတ်လား!" ဟူလျဲ့နာသည် ရှဲ့ယွဲ့၏ ပုခုံးကို ပုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "အစ်ကို... ငါတို့ အတူတူ သွားရအောင်၊ မောင်လေး အနိုင်ကျင့်ခံရလို့ မဖြစ်ဘူး"

ယနေ့ နေ့လယ်က လီချန်အန်း၏ ငြင်းပယ်မှုအပေါ် မကျေနပ်သော်လည်း ဟူလျဲ့နာသည် သူ့အတွက် စိုးရိမ်စိတ်ကို မအောင့်နိုင်ဘဲ ရှဲ့ယွဲ့ကို ဆွဲကာ အားပေးရန် အပြေးအလွှား လာခဲ့သည်။

ရှဲ့ယွဲ့ : 'ငါ့ညီမလေးတော့ တကယ်ပဲ အခိုးခံရတော့မှာ ထင်တယ်...' ဟု စိတ်ထဲက တွေးနေမိသော်လည်း ဟူလျဲ့နာ၏ ဆွဲခေါ်မှုကြောင့် အတူတူ လိုက်ပါလာခဲ့ရသည်။

လီချန်အန်းနှင့် ဟူယန်ကျော့တို့သည် သိုင်းကွင်းပေါ်သို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် စကားမပြောကြတော့ပေ။ လီချန်အန်းသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုရင်း လူအများအပြား ရောက်ရှိလာသည်အထိ စောင့်ဆိုင်းနေသည်။ ယနေ့သည် လီချန်အန်းအတွက် အဆင့်ကျော် စိန်ခေါ်ပြီး ပညာရှိအရှိန်အဝါကို ထုတ်ဖော်ရမည့် အရေးကြီးသော နေ့တစ်နေ့ ဖြစ်သဖြင့် ကျောင်းသားအားလုံး လာရောက်ကြည့်ရှုကြရန် သူ မျှော်လင့်နေသည်။

"ဟေး... မင်း တိုက်မှာလား၊ မတိုက်ဘူးလား?" ဟူယန်ကျော့က စိတ်မရှည်သော လေသံဖြင့် အော်မေးလိုက်သည်။

လီချန်အန်းက လက်ဝှေ့ယမ်းပြကာ "ဘာလို့ စိတ်စောနေတာလဲ၊ ခဏလောက် စောင့်ပါဦး" ဟု ဆိုသည်။

ကျောင်းသားတိုင်းမှာ သူ့အတွက် စနစ်ရမှတ်များ ဖြစ်သဖြင့် လီချန်အန်းသည် မည်သည့် အတန်းဖော်ကိုမျှ လက်လွှတ်မည် မဟုတ်ပေ။ ဆယ်မိနစ်ခန့် ကြာပြီးနောက် ဝေးကွာသော နေရာမှ ပြေးလာသည့် နောက်ဆုံး ကျောင်းသားနှစ်ဦး ရောက်လာသည်ကို မြင်မှသာ လီချန်အန်းသည် ကိုယ်ကို မတ်လိုက်သည်။

"လာလေ!"

နက်မှောင်ပြီး ထက်မြက်လှသော ပန်ဂူပုဆိန်သည် လီချန်အန်း၏ လက်ထဲတွင် ဖြည်းညှင်းစွာ ပေါ်လာပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ ခြေဖဝါးအောက်မှ ခရမ်းရောင် ဝိညာဉ်ကွင်းတစ်ခု ဖြည်းဖြည်းချင်း ထွက်ပေါ်လာသည်။ အချို့သော အကဲခတ်သမားများက လီချန်အန်း၏ ဝိညာဉ်ကွင်းမှာ ယခင်ကထက် ပိုမိုနက်မှောင် တည်ငြိမ်လာသည်ကို သတိပြုမိကြသော်လည်း မည်သူမျှ မေးခွန်းမထုတ်ကြပေ။ အမှန်တော့ အပြောင်းအလဲမှာ အလွန်အမင်း ကြီးမားခြင်း မရှိသလို၊ လီချန်အန်း၏ ဝိညာဉ်ကွင်း အရည်အသွေး မြင့်တက်သွားလိမ့်မည်ဟုလည်း မည်သူမျှ မထင်ထားကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"စက္ကန့် ၃၀... စက္ကန့် ၃၀ အတွင်းမှာ မင်းကို ဝမ်းလျှောအောင် ငါ လုပ်ပြမယ်!" လီချန်အန်းက ညာလက်တွင် ပုဆိန်ကို ကိုင်ထားပြီး ဘယ်လက်မှ လက်ညှိုး၊ လက်လယ်၊ လက်သူကြွယ် သုံးချောင်းကို ထောင်ပြကာ မာနတထောင်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ဟူယန်ကျော့က အထင်သေးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ "လာလေ... ပါးစပ်နဲ့ပဲ ပြောနေလို့တော့ နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

လီချန်အန်းသည် အပြင်ပန်းတွင် မည်သည့် လှုပ်ရှားမှုမျှ မပြသော်လည်း ဟူယန်ကျော့ကို ကြည့်နေသော သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ပိုမို လေးနက်လာသည်။ သူသည် 'ဘယ်သူ ဝမ်းလျှောမလဲ ကြည့်လိုက်' စွမ်းရည်ကို စတင် အသက်သွင်းလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ဟူယန်ကျော့သည် ခုခံရေး အနေအထားကို ပြင်ရုံရှိသေးသော်လည်း ရုတ်တရက် သူ၏ ဝမ်းဗိုက်ထဲမှ အောင့်ရစ်လာကာ ဝမ်းသွားချင်စိတ် ပြင်းပြစွာ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ သို့သော် ဟူယန်ကျော့က ဂရုမစိုက်ဘဲ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် တောင့်တင်းခိုင်မာသဖြင့် ဘာမှ မဖြစ်နိုင်ဟု တွေးထားသည်။

သို့သော် လီချန်အန်းက စိတ်ထဲတွင် စက္ကန့်များကို ရေတွက်နေခဲ့သည်။ စက္ကန့် ၂၀ မြောက်သို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းရည်ကို စတင် ထုတ်ဖော်လိုက်တော့သည်။

ပန်ဂူပုဆိန်ထက်တွင် ခရမ်းရောင် အလင်းတန်းများ ပေါ်ထွက်လာပြီး လီချန်အန်းသည် ပုဆိန်ကို ကိုင်ကာ ဟူယန်ကျော့ဆီသို့ တိုက်ရိုက် ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။ ဟူယန်ကျော့မှာမူ မျက်နှာတွင် နာကျင်သော အမူအရာ ပေါ်လာပြီး တကယ်ကို အောင့်အည်းရ ခက်ခဲနေပြီ ဖြစ်သည်။

လီချန်အန်း၏ တိုက်ကွက် ရောက်ရှိခါနီးအချိန်တွင် ဟူယန်ကျော့၏ မျက်လုံးများမှာ ရုတ်တရက် ပြူးကျယ်သွားပြီးနောက် ကွင်းတစ်ခုလုံး ဟိန်းထွက်သွားစေမည့် အသံကြီး တစ်သံ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

"ပလွတ်...! ပလွတ်...!"