အခန်း (၂၄) - ဟူလျဲ့နာကို ချစ်မြတ်နိုးခြင်း

ယနေ့တွင် ဘီဘီတုန်းသည် လီချန်အန်းနှင့် ဟူလျဲ့နာတို့ကို သူမ၏ အိပ်ဆောင်သို့ ခေါ်ယူထားသည်။ ဘီဘီတုန်း၏ မျက်နှာထက်တွင် ယခင်က ရှိနေခဲ့သော အုံ့မှိုင်းမှုများ ကင်းစင်သွားကာ တစ်ကိုယ်လုံးတွင်လည်း ကောင်းမွန်သော စိတ်နေစိတ်ထားများ အထင်အသား ပေါ်လွင်နေသည်။ လီချန်အန်း ပေးခဲ့သော အကြံဉာဏ်သည် ဘီဘီတုန်း ရင်ဆိုင်နေရသော အခက်အခဲကြီးကို ဖြေရှင်းပေးနိုင်ခဲ့သည်မှာ ထင်ရှားလှပေသည်။ ဤအချိန်၌ ဘီဘီတုန်းသည် ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီး ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း သရဖူကိုမူ ဆောင်းမထားပေ။ သူမ၏ ဆံနွယ်များကို ဖားလျားချထားခြင်းက ရင့်ကျက်သော အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ အလှတရားကို ပိုမိုပေါ်လွင်စေသည်။

ဘီဘီတုန်းသည် ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ပျင်းရိစွာ ထိုင်နေရင်း လီချန်အန်း မထွက်ခွာမီက ပြုလုပ်ပေးခဲ့သော မုန့်လေးများကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ကောက်စားနေသည်။ သူမ၏ နီရဲသော နှုတ်ခမ်းအစုံသည် အလွန်ပင် ဆွဲဆောင်မှု ရှိနေသည်။

"နာနာ... လာလေ၊ အရင်ဆုံး မင်းမောင်လေး လုပ်ထားတဲ့ မုန့်လေးတွေ စားဦး။ ပြီးမှ ဒီတစ်ခေါက် အတွေ့အကြုံနဲ့ ရလာတဲ့ ရလဒ်တွေကို ပြောပြတာပေါ့"

ဘီဘီတုန်းက လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ မုန့်တစ်ခြမ်းသည် ဟူလျဲ့နာ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ဟူလျဲ့နာသည် လီချန်အန်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးမှ ဘီဘီတုန်းကို ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။ မုန့်ကို တစ်ကိုက်စားလိုက်သည်နှင့် အရသာခံအာရုံမှာ ချက်ချင်းပင် လန်းဆန်းသွားသည်။ ဤသည်မှာ မောင်လေးကိုယ်တိုင် လုပ်ထားသော မုန့်ဖြစ်သဖြင့် အမှန်တကယ်ပင် အရသာရှိလှပေသည်။

"ဆရာ... ကျွန်တော်တို့ ဒီတစ်ခေါက် အပြင်ထွက်တဲ့အခါ တကယ်တော့ နည်းနည်း ဂရုမစိုက်မိခဲ့ပါဘူး။ ကျွန်တော် အစ်မတော်ကို ကာကွယ်ဖို့ ပျက်ကွက်ခဲ့လို့ အစ်မတော်ဟာ ဝိညာဉ်ဘုရင်ရဲ့ ကန်ထုတ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရပါတယ်။ ကျွန်တော်..."

လီချန်အန်းသည် တာဝန်ယူလိုစိတ်ဖြင့် အပြစ်အားလုံးကို မိမိအပေါ်သို့ ပုံချကာ ရှေ့သို့ တက်လာခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ လီချန်အန်း၏ ပါးနပ်မှုပင် ဖြစ်သည်။ အမျိုးသားတစ်ဦးသည် တာဝန်ယူတတ်ရမည်၊ အထူးသဖြင့် ဘီဘီတုန်း ရှေ့တွင် တာဝန်ယူတတ်မှုသည် အလွန်အရေးကြီးသည်။ ဘီဘီတုန်း၏ အတွေ့အကြုံများအရ တာဝန်မယူတတ်သော အမျိုးသားသည် သူမ၏ အမြင်တွင် အမှတ်ကောင်း ရမည်မဟုတ်ပေ။

ထင်သည့်အတိုင်းပင်၊ လီချန်အန်း၏ တက်ကြွစွာ တာဝန်ယူမှုကို မြင်သောအခါ ဘီဘီတုန်း၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာ ကွေးညွတ်သွားပြီး ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ လီချန်အန်း၏ သဘောထားကို အလွန်ကျေနပ်သွားသည်။

"ကောင်းပြီ၊ ချန်အန်း... ဒါက မင်းအပြစ် မဟုတ်ပါဘူး။ မူလအခြေအနေကို ငါသိပါတယ်။ ငါအပြစ်တင်ချင်တာကတော့ တဖက်မှာ ဝိညာဉ်ဘုရင် တစ်ယောက်ရှိနေတာကို သိရက်နဲ့ မင်းကိုယ်မင်း ယုံကြည်ချက်လွန်ကဲပြီး စခန်းထဲကို တစ်ယောက်တည်း ဇွတ်တိုးဝင်သွားတာကိုပဲ!"

သို့သော် လီချန်အန်းက မိမိအမှားကို အလွယ်တကူ ဝန်မခံပေ။ အကယ်၍ သူသာ ဝန်ခံလိုက်ပါက ဟူလျဲ့နာ စိတ်ပျက်သွားပေလိမ့်မည်။

"ဆရာ့ကို တင်ပြပါရစေ... တပည့်အနေနဲ့ ကျွန်တော့်လုပ်ရပ် မမှားဘူးလို့ ထင်ပါတယ်။ အစ်မတော် အဖမ်းခံရတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်တော်က အစ်မတော်ကို ကယ်တင်ချင်စိတ်ပဲ ရှိခဲ့တာပါ။ ကျွန်တော် သေရမယ်ဆိုရင်တောင် ဘာမှ တွန့်ဆုတ်နေမှာ မဟုတ်ပါဘူး!"

တွန့်ဆုတ်မနေဘူးဟူသော စကားလေးလုံးကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ဟူလျဲ့နာ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တုန်ရင်သွားပြီး သူမ၏ လှပသော မျက်ဝန်းအစုံမှာလည်း နီမြန်းလာသည်။ 'မောင်လေးက ငါ့အပေါ် ဒီလောက်တောင် ဂရုစိုက်တာလား... ဟုတ်တယ်၊ အဲဒီတုန်းက တစ်ဖက်လူက ဝိညာဉ်ဘုရင်လေ၊ ဒါတောင် မောင်လေးက မတွန့်မဆုတ်ဘဲ ပြေးဝင်လာခဲ့တာ။ ငါ့ကို ကယ်ဖို့အတွက် သူ့အသက်ကိုတောင် ပဓာနမထားခဲ့ဘူး...'

သူမနှင့် လီချန်အန်းတို့ကြားက ရင်းနှီးမှုများကို ပြန်လည်တွေးတောရင်း ဟူလျဲ့နာ၏ ရင်ထဲတွင် ထူးခြားသော ခံစားချက်တစ်ခု ကိန်းအောင်းလာသည်။

ဘီဘီတုန်းသည် လီချန်အန်း၏ စကားကို နားထောင်ပြီးနောက် သူ့ကို ရှုပ်ထွေးသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် အဘယ်ကြောင့် ဤကဲ့သို့သော အမျိုးသားမျိုးနှင့် တစ်ခါမျှ မဆုံတွေ့ခဲ့ရပါသနည်း။ ထို့နောက် ငိုင်နေသော ဟူလျဲ့နာကို ကြည့်လိုက်ရာ တစ်စုံတစ်ခုကို ရိပ်မိသွားသည်။ သို့သော်... စောလွန်းနေသေးသလား? ထို့ပြင် ဘီဘီတုန်းသည် အဘယ်ကြောင့်မှန်းမသိဘဲ သူမ၏ရင်ထဲတွင် ဖော်ပြမရသော ဟာတာတာ ခံစားချက်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေသည်။ ထိုခံစားချက်မှာ အဘယ်ကြောင့်ဖြစ်သည်ကိုမူ သူမကိုယ်တိုင် မသိပေ။

"မင်းတို့နှစ်ယောက် တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ချစ်ချစ်ခင်ခင် ရှိတာဟာ ကောင်းတဲ့အချက်ပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ စိတ်လိုက်မာန်ပါ မလုပ်ခင်မှာ ကိုယ့်ရဲ့ ဘေးကင်းလုံခြုံမှုကို အရင်စဉ်းစားစေချင်တယ်၊ ဟုတ်ပြီလား?"

ဤအချိန်တွင် လီချန်အန်းသည် ဦးဆောင်ကာ သူ၏အမှားကို နက်နက်နဲနဲ ပြန်လည်သုံးသပ်ပြလိုက်သည်။ သူတို့သုံးဦး ခေတ္တမျှ စကားစမြည် ပြောဆိုပြီးနောက် ဘီဘီတုန်းသည် သူတို့နှစ်ဦးကို ညစာ အတူစားစေပြီးမှ ပြန်ခွင့်ပြုခဲ့သည်။

မပြန်မီတွင် ဘီဘီတုန်းက သူတို့နှစ်ဦးကို အထူးမှာကြားလိုက်သည်။ "နောက်ဆိုရင် သင်ခန်းစာတွေ ပြီးတိုင်း ငါ့ဆီမှာ လာစာကြည့်ကြ၊ ညစာလည်း ဒီမှာပဲ စားရမယ်။ ကဲ... သွားကြတော့"

ဘီဘီတုန်း၏ စကားအရ သူမနှင့် လီချန်အန်းတို့ကြား ဆက်ဆံရေးသည် အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ နီးကပ်သွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း သိသာလှသည်။ မဟုတ်ပါက ညစာ အတူစားရန် ပြောဆိုမည် မဟုတ်ပေ။ ဟူလျဲ့နာမှာမူ ယခုထိ ငိုင်နေဆဲဖြစ်ပြီး ဘီဘီတုန်း အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို မသိရှာပေ။ သူမသည် လီချန်အန်း၏ ကျေးဇူးကြောင့်သာ အခွင့်အရေး ရနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဟူလျဲ့နာသည် ဝူဟွန်းနန်းတော် အနီးတွင် နေထိုင်သော်လည်း ယနေ့တွင် ချက်ချင်း ပြန်မသွားဘဲ လီချန်အန်းနှင့်အတူ လမ်းလျှောက်လာခဲ့သည်။ ယခုမှာ ညအချိန် ရောက်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ဝူဟွန်းမြို့တော်သည် မီးရောင်များဖြင့် လင်းထိန်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ ယနေ့ည၏ လမင်းမှာလည်း ပြည့်ဝန်းနေပြီး လရောင်သည် ဝူဟွန်းမြို့တော် တစ်ခုလုံးကို ဖြန့်ကျက်ထားသည်။

ဟူလျဲ့နာသည် လရောင်အောက်တွင် လီချန်အန်းနှင့်အတူ တိတ်ဆိတ်စွာ လမ်းလျှောက်နေသည်။ သူမတွင် လီချန်အန်းကို မေးချင်သော စကားများ ရှိနေသော်လည်း မည်သို့ စတင်ရမှန်း မသိဖြစ်နေသည်။ အဓိကအချက်မှာ ယနေ့ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော အရာများက များပြားလွန်းသဖြင့် ဟူလျဲ့နာအနေဖြင့် ရုတ်တရက် မတုံ့ပြန်နိုင်သေးခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် လီချန်အန်းသည် သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် အရေးပါသော နေရာတစ်ခုကို ချက်ချင်း ရယူသွားနိုင်ခဲ့သည်မှာ သံသယဖြစ်ဖွယ် မရှိပေ။

"အစ်မတော်... အစ်မတော့်မှာ နှစ်သက်တဲ့သူ ရှိလား?"

လီချန်အန်းက ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။ ကောင်မလေးတစ်ယောက်၏ စိတ်နှလုံးကို လှုပ်ခတ်အောင် လုပ်နိုင်သည့် အခိုက်အတန့်ကို လီချန်အန်းက လက်မလွှတ်ဘဲ အမိအရ ဖမ်းဆွဲလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

"အာ... မရှိ... မရှိပါဘူး၊ ငါက ငယ်သေးတယ်လေ..."

ဟူလျဲ့နာသည် ယခင်က ရှိခဲ့သော အစ်မတော်ကြီး၏ ဂုဏ်သိက္ခာများ ပျောက်ဆုံးကာ ရှက်သွေးဖြာနေသော မိန်းကလေးငယ်လေး တစ်ဦးကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

"အင်း... အဲဒါဆို ကောင်းတာပေါ့။ အစ်မတော်... ကျွန်တော် အရင် ပြန်တော့မယ်နော်၊ မနက်ဖြန်မှ တွေ့ကြတာပေါ့"

လီချန်အန်းက သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပြီး လက်ဝှေ့ယမ်းကာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ သူသည် အများကြီး မပြောဘဲ "အဲဒါဆို ကောင်းတာပေါ့" ဟူသော စကားလေးဖြင့်သာ အဆုံးသတ်ခဲ့သည်။ ယနေ့အတွက် စနောက်မှုက လုံလောက်သွားပြီ ဖြစ်သလို၊ ဤစကားသည် ဟူလျဲ့နာကို များစွာ စဉ်းစားစရာ ဖြစ်စေခဲ့သည်။

လီချန်အန်း ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ပြီး ဟူလျဲ့နာသည် ခြေဆောင့်ကာ နှုတ်ခမ်းဆူရင်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ "သူက ဘာဖြစ်နေတာလဲ? အရင်ဆုံး နှစ်သက်တဲ့သူ ရှိလားလို့ မေးတယ်၊ ပြီးတော့မှ ကောင်းတာပေါ့တဲ့။ အဲဒါ ဘာသဘောလဲ?"

လီချန်အန်း၏ ကျောပြင်ကို လက်သီးလေးဖြင့် ရွယ်ပြပြီးနောက် ဟူလျဲ့နာလည်း သူမ၏ နေအိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ သို့သော် သူမ၏ ရင်ထဲတွင် ယနေ့ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို တလဲလဲ ပြန်လည် မြင်ယောင်နေမိပြီး ပါးပြင်လေးများမှာလည်း ထပ်မံ နီမြန်းလာပြန်သည်။

လီချန်အန်း ဟိုတယ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ သူ၏ မိဘများနှင့် တာဝန်ခံအချို့ အစည်းအဝေး လုပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ လီချန်အန်း ပြန်လာသည်ကို မြင်သောအခါ အစေခံ မိန်းကလေးများက ပြုံး၍ နှုတ်ဆက်ကြပြီး လီချန်အန်းကလည်း တစ်ဦးချင်းစီကို ပြန်လည် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် လီချန်အန်းသည် အစည်းအဝေး စားပွဲတွင် ဝင်ထိုင်ကာ မိခင်ဖြစ်သူ၏ လက်မောင်းကို ဖက်၍ မေးလိုက်သည်။

"မေမေ... ဘာတွေ ပြောနေကြတာလဲ?"

ဘေးနားရှိ ဖခင်ဖြစ်သူ လီက ပြုံး၍ လီချန်အန်း၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "မင်း ရောက်လာတာ အတော်ပဲ။ ဒီနေ့ ပြောနေတဲ့ ကိစ္စက မင်းနဲ့လည်း ပတ်သက်နေတယ်။ ငါတို့ မိသားစု လုပ်ငန်းကို တရားဝင် တိုးချဲ့တော့မယ်"

လီချန်အန်း မိဘများ၏ လုပ်ငန်းသည် ယခင်က နောက်ခံ အားမကောင်းသောကြောင့် မချဲ့ထွင်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဖခင်ဖြစ်သူ၏ အမြော်အမြင်မှာ အလွန်ပင် စူးရှလှသည်။ သူသည် တိုးချဲ့မှုအတွက် တီယန်ဒူးနှင့် စတားလော့ အင်ပါယာ နှစ်ခုလုံး၏ မြို့တော်များကို အဓိက ရွေးချယ်ထားသည်။ ဟိုတယ်များ ဖွင့်လှစ်သည့်အပြင် လီချန်အန်း မကြာသေးမီက သုတေသန ပြုလုပ်ထားသော မုန့်ဆိုင်များကိုလည်း ဆက်တိုက် ဖွင့်လှစ်သွားမည် ဖြစ်သည်။

"ကောင်းပါတယ် ဖေဖေ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ မုန့်တွေက ဝိညာဉ်ကုန်းမြေ ဈေးကွက်မှာ နေရာရဦးမှာပါ။ ဖေဖေ ကြိုးစားပါဦး။ ဒါနဲ့ ဖေဖေ... ပြန်ရင် လူလွှတ်ပြီး ဒါလေးကို စမ်းကြည့်ပေးပါဦး၊ တစ်ခုခုကို အရည်ကျိုလို့ ရမလားလို့"

လီချန်အန်းသည် စက္ကူနှင့် ကလောင်ကို ယူကာ စာအချို့ ရေးလိုက်ပြီး ဖခင်ဖြစ်သူကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။ ကွပ်စ်သဲ၊ ထုံးကျောက်၊ ဆိုဒါပြာ... ဟုတ်ပါသည်၊ ဤအရာများသည် ဖန်ချက်ရန်အတွက် ကုန်ကြမ်းများ ဖြစ်သည်။ ဝိညာဉ်ကုန်းမြေတွင် ဖန်ထည်များ ရှိနှင့်ပြီးသား ဖြစ်သော်လည်း ကြည်လင်တောက်ပသော ဖန်မျိုးတော့ မရှိသေးပေ။ ဤသည်မှာ ဈေးကွက်သစ် တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။ လီချန်အန်းသည် ၎င်းကို ထုတ်လုပ်နိုင်မလားဆိုသည်ကို စမ်းသပ်ရန် စီစဉ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဖေဖေ... ဘယ်လို အပူချိန်က အသင့်တော်ဆုံးလဲဆိုတာ စာရင်းဇယားလေးတွေ သေချာ မှတ်ခိုင်းထားပါဦးနော်..."