အခန်း (၂၃ ) - နည်းစနစ်

လီချန်အန်းတစ်ယောက် စီနီယာမမလေးမှာ ကျန်းမာကျီ၏ အောက်တန်းကျလှသော နည်းလမ်းဖြင့် လုပ်ကြံခံရလိမ့်မည်ဟု အိပ်မက်ပင် မမက်ခဲ့ဖူးချေ။ ပို၍ပင် မမျှော်လင့်ထားသည်မှာ ဆေးရှိန်ကြောင့် စီနီယာမမလေး၏ ခန္ဓာကိုယ် တုံ့ပြန်မှုမှာ ဤမျှ ပြင်းထန်နေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ လီချန်အန်းအနေဖြင့် တိုက်ရိုက်ကိစ္စများကို မလုပ်ဆောင်နိုင်သေးသော်လည်း ကမ္ဘာကူးလာသည့် လူလည်တစ်ဦးဖြစ်သည့်အားလျော်စွာ အခြားသော နည်းလမ်းများစွာ ရှိပေသေးသည်။ ဥပမာအားဖြင့် သူ အမြဲတမ်း ဂုဏ်ယူရသည့် လက်ချောင်းအစွမ်းများကဲ့သို့ပေါ့...။

လီချန်အန်းသည် ဟူလျဲ့နာ၏ ပြဿနာကို ကူညီဖြေရှင်းပေးပြီးနောက် တံခါးအပြင်ဘက်တွင် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေခဲ့သည်။ ယခုအခါ အပြင်ဘက်မှ တိုက်ပွဲသံများသည် ပိုမိုနီးကပ်လာလေပြီ။ သူသည် စခန်းအတွင်းရှိ ဝိညာဉ်ဆရာ အများစုကို ရှင်းလင်းပြီးဖြစ်သဖြင့် ရှဲ့ယွဲ့တို့အဖို့ အလွန်အမင်း ဖိအားမရှိတော့သော်လည်း ရန်သူအားလုံးကို အမြန်ဆုံး နှိမ်နင်းရန်မှာတော့ မလွယ်ကူလှချေ။

အမှန်စင်စစ် ဤနေရာသည် ချိုးမင်းရှန်းဓားပြများ၏ အခြေစိုက်စခန်း မဟုတ်ပါလား။ ရန်သူကို အမြန်ဆုံး နှိမ်နင်းနိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ သူတို့ဘက်က အငိုက်မိသွားသောကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။ ရန်သူများ သတိဝင်လာပါက အနောက်မှ လိုက်လာသော ရှဲ့ယွဲ့နှင့် ရန်တို့မှာ အခက်တွေ့နိုင်ပေသည်။

"ဟူး... ဒီမစ်ရှင်လည်း ပြီးသွားပြီပဲ၊ တကယ့်ကို အလှည့်အပြောင်းတွေ များလှချေရဲ့..."

တစ်ဖက်တွင်လည်း အချိန်တွေသာ ကုန်ဆုံးသွားသော်လည်း သူ၏ အထာကျလှသော နည်းစနစ်များမှာ ယခင်ဘဝကအတိုင်း မပြောင်းလဲသေးပေ။ စီနီယာမမလေး၏ "ဝေဒနာ" များကို မိနစ်ပိုင်းအတွင်း ဖယ်ရှားပေးနိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ သူ၏ ထူးကဲလှသော စွမ်းဆောင်ရည်ကြောင့်ပင် မဟုတ်ပါလား။ သို့သော် စီနီယာမမလေး၏ ခုနက တုံ့ပြန်မှုနှင့် ခန္ဓာကိုယ်အလှအပကို ပြန်လည်တွေးတောမိသောအခါ လီချန်အန်းမှာ ရင်ခုန်သံများ မထိန်းနိုင်အောင် ဖြစ်နေရသည်။

လီချန်အန်း သက်ပြင်းချနေစဉ်မှာပင် ဟူလျဲ့နာသည် အဝတ်အစားများ ပြန်ဝတ်ကာ အခန်းထဲမှ ထွက်လာသည်။ သို့သော် ယခုအချိန်တွင် ဟူလျဲ့နာသည် ခေါင်းကိုသာ ငုံ့ထားပြီး မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီရဲနေကာ ခြေထောက်များမှာလည်း အနည်းငယ် အားနည်းနေသယောင် ရှိသည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှလည်း ဖော်မပြနိုင်သော ဆွဲဆောင်မှုအရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်နေလေသည်။

ခုနက မြင်ကွင်းကို ပြန်တွေးမိတိုင်း ဟူလျဲ့နာမှာ ရှက်လွန်း၍ မျက်နှာ ဘယ်နားထားရမှန်းမသိ ဖြစ်နေရသည်။ စီနီယာမမလေးတစ်ယောက်အနေဖြင့် သူမ၏ ခန့်ညားထည်ဝါမှုများမှာ ယခုတော့ ပျောက်ဆုံးကုန်ပြီဟု သူမ ယူဆမိသည်။ သို့သော်လည်း ဂျူနီယာညီလေးမှာ တကယ့်ကို ရုပ်ဖြောင့်လှပြီး နောင်တစ်ချိန်တွင် သူနှင့်အတူ လက်တွဲခွင့်ရပါက ကောင်းမည်ဟုလည်း သူမ တွေးမိပြန်သည်။

"ဒါနဲ့... မောင်လေးရဲ့ နည်းစနစ်က ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် စွမ်းရတာလဲ၊ လက်ချောင်းလေးတွေကိုပဲ သုံးတာတောင်မှ ခံစားချက်က လွင့်မျောသွားမတတ်ပဲ..."

"ဟဲဟဲ... စီနီယာမမလေး၊ ဒါတွေကို ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလိုပဲ သဘောထားလိုက်ပါ၊ မမလေးက ဆေးခပ်ခံခဲ့ရတာပဲလေ။ ဒီအကြောင်းကို ကျွန်တော်ရယ် မမလေးရယ်ပဲ သိတာပဲကို" လီချန်အန်းက စကားလမ်းကြောင်းလွှဲကာ ဟူလျဲ့နာကို နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။ သူ၏ တည်ငြိမ်အေးဆေးသော လူကြီးလူကောင်းပုံစံကြောင့် ဟူလျဲ့နာ၏ စိတ်မှာ များစွာ တည်ငြိမ်သွားရပြီး ဤဂျူနီယာမောင်လေးအပေါ် ထားရှိသော ခံစားချက်မှာလည်း တစ်မျိုးတစ်ဖုံ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်မောင်လေးရယ်၊ ဒီတစ်ခါ မင်းသာ မရှိရင် ငါတော့ ဟိုလူ့လက်ထဲမှာ..." ဟူလျဲ့နာသည် လီချန်အန်းကို ကြည့်သည့် အကြည့်များမှာ ပိုမို နူးညံ့လာသည်။ ဤကောင်လေးသာ မရှိခဲ့လျှင် ယနေ့ သူမ၏ အပျိုစင်ဘဝမှာ ဆုံးရှုံးရပေတော့မည်။

နှစ်ဦးသား စကားစမြည်ပြောရင်း အနေရခက်သော အခြေအနေများ လျော့ပါးသွားချိန်တွင် ရှဲ့ယွဲ့နှင့် ရန်တို့မှာ အမောတကော ပြေးဝင်လာကြသည်။ ထို့နောက် လီချန်အန်းနှင့် ဟူလျဲ့နာတို့ စကားပြောနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသလို၊ ဘေးနားတွင် ဦးခေါင်းပေါက်ကွဲကာ သေဆုံးနေသော ကျန်းမာကျီ၏ အလောင်းကိုလည်း တွေ့လိုက်ရသည်။

"ချန်အန်း၊ ဒီကျန်းမာကျီကို မင်းသတ်လိုက်တာလား?" ရှဲ့ယွဲ့က အလောင်းကို ညွှန်ပြကာ မေးလိုက်သည်။

လီချန်အန်းက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး "သူက ဝိညာဉ်လက်နက်တွေ အများကြီး ဝါးမြိုထားတော့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ရှုပ်ထွေးပြီး ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် သေသွားတာပါ"

[ဒေါင်! သင်သည် ရှဲ့ယွဲ့၏ရှေ့တွင် အထာကျကျ စွမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့သဖြင့် ရမှတ် +၂ ရရှိပါသည်...]

လီချန်အန်းက ထိုသို့ပြောသော်လည်း ရှဲ့ယွဲ့တို့မှာ လူအများမဟုတ်ချေ။ အထူးသဖြင့် ဟူလျဲ့နာပင် ဖြစ်သည်။ သူမ၏ သတိမှာ အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးနေသော်လည်း တိုက်ပွဲသံများကိုမူ အသေအချာ ကြားခဲ့ရသည်။ ကျန်းမာကျီ သေဆုံးမှုမှာ လီချန်အန်းနှင့် လုံးဝ မကင်းနိုင်သည်ကို သူမ သိပေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ကောင်းကင်ယံမှ အရှိန်အဝါများ ပျံသန်းရောက်ရှိလာကြသည်။ ဒူလောင်ခါ ခေါ်ထားသော စစ်ကူများ ရောက်လာခြင်းပင်။ သို့သော် သူတို့ရောက်လာချိန်တွင် အရာအားလုံး ပြီးဆုံးသွားပြီဖြစ်ရာ လီချန်အန်းအတွက် ရမှတ်အချို့ ရရှိစေရန်သာ အထောက်အကူပြုတော့သည်။

အရာအားလုံး ပြီးဆုံးသွားပြီးနောက် လူတိုင်းသည် မြို့ငယ်လေး၌ တစ်ရက်ခန့် နားနေကြပြီးမှ ဝူဟွန်းမြို့တော်သို့ ပြန်မည့် ရထားလုံးပေါ်သို့ တက်ခဲ့ကြသည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် လီချန်အန်းနှင့် အခြားသူများက ပထမရထားလုံးတွင် လိုက်ပါကြပြီး စုယွမ်ထောင်းမှာမူ အနောက်မှ ငိုင်တိုင်တိုင်ဖြင့် လိုက်ပါလာခဲ့သည်။

ဤမစ်ရှင်မှာ စုယွမ်ထောင်းအတွက်တော့ တကယ့်ကို ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျမှုပင်။ ချိုးမင်းရှန်း ဓားပြစခန်းကို ကလေးငယ် သုံးဦးက ဤမျှမြန်မြန် နှိမ်နင်းနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ ဘယ်တုန်းကမှ မတွေးခဲ့ဖူးချေ။ သို့သော် ယခုအခါ စုယွမ်ထောင်း၏ မျက်လုံးထဲတွင် ပြိုင်ဘက်သစ်တစ်ဦး တိုးလာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ပန်ဂူပုဆိန်ကို ထမ်းကာ စခန်းထဲသို့ ဦးစွာ ပြေးဝင်သွားသော ထိုလူငယ်လေးပင်။

ဤကောင်လေးကို သာမန်အတိုင်း အကဲဖြတ်၍ မရနိုင်တော့ချေ! စုယွမ်ထောင်းနှင့် အခြားသူများ ထိုသို့ တွေးမိခြင်းကြောင့် လီချန်အန်းမှာ ရမှတ်များစွာ ရရှိခဲ့သဖြင့် အလွန် ကျေနပ်နေမိသည်။ စခန်းသို့ အမြန်ရောက်ရှိရန် သူသည် ဝိညာဉ်စွမ်းအားသီး ကိုးလုံးနှင့် ဝိညာဉ်ကွင်းသီး တစ်လုံး စားသုံးခဲ့ရသည်။ သူ၏ အဆင့်မှာ ၁၆ သို့ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့သော်လည်း ရမှတ် ၁,၉၀၀ ခန့် ကုန်ဆုံးခဲ့သဖြင့် လီချန်အန်းမှာ မိမိကိုယ်ကိုယ် အလွန် ဆင်းရဲသွားပြီဟု ခံစားနေရသည်။

အပြန်လမ်းတွင် လီချန်အန်းသည် ဟူလျဲ့နာ၏ သူ့အပေါ်ထားရှိသော သဘောထားမှာ သိသိသာသာ နီးကပ်လာသည်ကို သတိပြုမိသဖြင့် အလွန် ပျော်ရွှင်နေပြီး ဟူလျဲ့နာနှင့် စကားများများ ပြောဖြစ်ခဲ့သည်။

တစ်ဖက်တွင်မူ ယန်သည် ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ထားမိသည်။ သူ၏ ဒေါသများမှာ ပေါက်ကွဲမတတ် ဖြစ်နေရသည်။ သူလည်း လူကယ်ရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့ပါလျက်နှင့် အဘယ်ကြောင့် ရရှိလာသော ဆက်ဆံရေးမှာ လုံးဝ ကွာခြားနေရသနည်း။ ယန်သည် ပြန်ရောက်လျှင် လီချန်အန်းကို စိန်ခေါ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ဘယ်သူက တကယ့် အစွမ်းထက်သူလဲဆိုတာကို ဟူလျဲ့နာ သိစေရန်အတွက်ပင်။

ရှဲ့ယွဲ့ကမူ လီချန်အန်းကို ချီးကျူးစကားဆိုကာ သူ မည်သို့ ဤမျှမြန်မြန် ဝင်သွားနိုင်သည်ကို အဆက်မပြတ် မေးမြန်းနေသည်။

"ချန်အန်း၊ အဲဒီတုန်းက ငါနဲ့ရန်က မင်းနောက်ကနေ ရန်သူတွေကို ရှင်းလင်းပေးခဲ့တာတောင်မှ အတားအဆီးတွေ အများကြီးနဲ့ တွေ့ခဲ့ရပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအားတွေ ကုန်သလောက် ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။ မင်းက ဘယ်လိုလုပ် အထဲကို ဝင်သွားနိုင်တာလဲ?" ရှဲ့ယွဲ့က ဤမေးခွန်းဟောင်းကိုပင် ထပ်မေးပြန်သည်။

လီချန်အန်းမှာ ရှဲ့ယွဲ့ကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်မိသည်။ "ငါ အဆင့်တက်ပြီးမှ ဝိညာဉ်စွမ်းအားတွေ ပြည့်လာတာလို့ မင်းကို ပြောလို့ရမလား? ဒါမှမဟုတ် ငါ့ရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းရည် တိုးတက်ဖို့အတွက် ဝိညာဉ်ကွင်း သက်တမ်းကို နှစ်တစ်ရာလောက် အတင်းတိုးမြှင့်လိုက်တယ်လို့ ပြောရမလား?" ဟု စိတ်ထဲမှ တွေးနေမိသည်။

"စီနီယာ... ဝိညာဉ်ဆရာတိုင်းမှာ ကိုယ်ပိုင်လျှို့ဝှက်ချက် ရှိတာပဲလေ။ မေးလည်း ကျွန်တော်က ပြောမှာမဟုတ်ဘူး၊ ဘာလို့ အားစိုက်ပြီး မေးနေတာလဲ?" ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။

ထိုအခါ ဟူလျဲ့နာကလည်း ဝင်ကူပြောပေးသည်။ "ဟုတ်တယ် အစ်ကို၊ ဘာလို့ ညီလေးကို အတင်းဖိအားပေးနေတာလဲ?"

ရှဲ့ယွဲ့ : "ငါ့နှမလေးတော့ တစ်ပါးသူနောက် ပါသွားတော့မှာပဲလို့ ငါ ဘာလို့ ခံစားနေရတာလဲ..."

ဝူဟွန်းမြို့တော်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ညနေစောင်းနေပြီဖြစ်သည်။ လီချန်အန်းနှင့် ဟူလျဲ့နာတို့ ရထားလုံးပေါ်မှ ဆင်းချိန်တွင် ဘုန်းတော်ကြီးနန်းတော်မှ လူများက လာရောက်ကြိုဆိုကြပြီး ဘီဘီတုန်းက သူတို့ကို တွေ့လိုကြောင်း ပြောကြားလာသည်။

သိသာသည်မှာ ဘီဘီတုန်းသည် အာခီနာတောင်ကုန်းမှ အခြေအနေများကို အထူးသတင်းပေးများမှတစ်ဆင့် သိရှိထားပြီးဖြစ်ကာ သူမ၏ တပည့်များကို များစွာ စိုးရိမ်နေခြင်းပင်။ ဤသည်မှာ ဆရာတစ်ဦးအနေဖြင့် ဘီဘီတုန်း၏ မေတ္တာပင် ဖြစ်သည်။ သူမသည် ဤဖြစ်ရပ်ကို ကြားသိရသည်နှင့် တပည့်နှစ်ဦး ပြန်အလာကို စောင့်ကြိုကာ သူတို့ကို နှစ်သိမ့်ပေးရန်နှင့် မစ်ရှင်အတွေ့အကြုံများကို ဆွေးနွေးပေးရန် ပြင်ဆင်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

လီချန်အန်းကတော့ တွေးနေမိသည်မှာ ဤသည်မှာ ဆရာ့ထံမှ ရရှိသော နက်ရှိုင်းသည့် ချစ်ခြင်းမေတ္တာပင် ဖြစ်သည်ဟူ၍...။