အခန်း (၂၁) - ဟူလျဲ့နာ ဖမ်းဆီးခံရခြင်း၊ လီချန်အန်း၏ ဒေါသ!

ပေါ့ဆမိသွားသည်... အမှန်တကယ်ပင် ပေါ့ဆမိသွားခြင်းဖြစ်သည်! လီချန်အန်း၏ ရင်ထဲတွင် ဤစကားတစ်ခွန်းသာ ရှိတော့သည်။ ဓားပြတိုက်ခံရရုံမျှသာဟု သူထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း ဤ 'ကျန်းမာကျိ' ဆိုသူက ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ထွက်လာလိမ့်မည်ဟု အိပ်မက်ပင်မမက်ခဲ့မိပေ။ ထို့ပြင် ကျန်းမာကျိ၏ ဝိညာဉ်လက်နက်မှာ အခြားသော ဝိညာဉ်လက်နက်များကို ဝါးမြိုနိုင်စွမ်း ရှိနေသည်။

သို့သော် ကံကောင်းသည့်အချက်တစ်ခုမှာ ကျန်းမာကျိသည် ထိုလူ၏ ဝိညာဉ်လက်နက်ကို ဝါးမြိုပြီးနောက် သူ၏ ခွန်အားက တိုးမလာဘဲ အရှိန်အဝါများကသာ မတည်မငြိမ် ဖြစ်နေခြင်းပင်။ လီချန်အန်းကတော့ အခြေအနေကို ရိပ်မိလိုက်သည်။ ကျန်းမာကျိ၏ ဝိညာဉ်လက်နက်သည် အမှိုက်ပုံးတစ်ခုလိုသာ ဖြစ်ပြီး ဝါးမြိုထားသည့်အရာကို ပြန်လည်အသုံးချနိုင်သည့် စက်ရုံတစ်ခု မဟုတ်ပေ။ သို့မဟုတ်ပါက သူသည် ဤနှစ်များအတွင်း ဝိညာဉ်လက်နက်များကို ဝါးမြိုပြီး ကုန်းမြေတစ်ခုလုံးကို စိုးမိုးထားပြီးသား ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

သို့သော်ငြားလည်း ဝိညာဉ်ကွင်း ၅ ကွင်းပိုင်ရှင် ကျန်းမာကျိ၏ ခွန်အားကို လျှော့တွက်၍မရပေ။ လီချန်အန်းတို့မှာ သူ၏ လက်သီးချက်အောက်တွင် ကလေးငယ်များသဖွယ် ဖြစ်နေပြီး အပြန်အလှန် အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားကြသည်။

"ဟဲဟဲ..." ကျန်းမာကျိသည် လီချန်အန်းတို့အား ကြည့်ကာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ သူ လက်ကို ထပ်မံမြှောက်လိုက်စဉ်မှာပင် အဝေးမှ နီရဲသော အလင်းတန်းတစ်ခု ပြေးဝင်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ကျန်းမာကျိသည် လူအိုကြီးမဟုတ်ပေ။ သူသည် လက်မြန်ခြေမြန်ဖြင့် တစ်ဦးတည်းသော မိန်းကလေးဖြစ်သည့် ဟူလျဲ့နာ ကို ဖမ်းဆီးလိုက်ပြီးမှ စိတ်အေးသွားတော့သည်။

မကြာမီမှာပင် ထိုနီရဲသော အလင်းတန်းက သူတို့ရှေ့သို့ ရောက်လာသည်။ ထိုသူမှာ အကြီးအကဲဘုန်းတော်ကြီး ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဆံပင်ကို သေသေသပ်သပ် ဖီးလိမ်းထားသည့် မျက်လုံးအေးစက်စက်နှင့် လူအိုကြီးတစ်ဦးပင်။

ဒူလောင်ခါ ၏ အေးစက်လှသော အသံက ထွက်ပေါ်လာသည်။ "မင်းက ဝူဟွန်းနန်းတော်ကို ရန်စရဲတယ်ပေါ့လေ... မင်းလက်ထဲက လူကို ချက်ချင်းလွှတ်လိုက်!"

ဒူလောင်ခါသည် အပြင်ပန်းတွင် တည်ငြိမ်နေသော်လည်း ရင်ထဲတွင်တော့ တုန်လှုပ်နေချေပြီ။ ကျန်းမာကျိ ဖမ်းထားသည့်သူက အခြားသူမဟုတ်ဘဲ ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီး၏ တိုက်ရိုက်တပည့်၊ ဝူဟွန်းနန်းတော်၏ သန့်စင်သောသူတော်စင်မလေး ဟူလျဲ့နာ ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။ သူမ တစ်ခုခုဖြစ်သွားပါက သူလည်း အသက်ရှင်လျက် ပြန်သွားနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

ကျန်းမာကျိသည် ဝူဟွန်းနန်းတော်၏ အမည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ကျောချမ်းသွားသော်လည်း ဤသည်ကပင် ဓားစာခံကို ပိုမိုမြဲမြံစွာ ဖမ်းထားရန် အကြောင်းအရင်း ဖြစ်လာသည်။ ဤသည်မှာ သူ လွတ်မြောက်ရန် တစ်ခုတည်းသော အခွင့်အရေးပင်။

"ဟား... လွှတ်ပေးရမယ် ဟုတ်လား? မဖြစ်နိုင်တာ။ မင်းတို့ ငါ့ကို လွှတ်ပေးမယ်လို့ ကတိပေးမှ၊ ပြီးတော့ ငါ့ကို နောက်နောင် ဘယ်တော့မှ ဒုက္ခမပေးဘူးလို့ ကတိပေးမှ ဖြစ်မယ်!" ကျန်းမာကျိက ပြောရင်း ဟူလျဲ့နာ၏ လည်ပင်းကို ညှစ်ထားသည့် လက်ကို အားစိုက်လိုက်သည်။ သူသည် ဟူလျဲ့နာ၏ ခန္ဓာကိုယ်အလှကို ကြည့်ကာ သွားရည်ကျနေမိသည်။ ဤကဲ့သို့ မိန်းကလေးမျိုးနှင့် တစ်ကြိမ်လောက် ပျော်ပါးခွင့်ရမည်ဆိုလျှင် သေရကျိုးနပ်ပြီဟု သူတွေးနေသည်။

သို့သော် ကျန်းမာကျိ သတိမထားမိသည်မှာ ဘေးနားရှိ ချောမောသော ကောင်လေး၏ အမူအရာက အေးစက်လာခြင်းပင်။ လီချန်အန်းသည် ဒေါသထွက်လာလျှင် သူ၏ ဘယ်ဘက်နားရွက်ကို ကိုင်မိတတ်သည့် အကျင့်ရှိသည်။ ယခုမူ သူသည် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် လူသတ်ချင်စိတ်များ ပြင်းထန်နေပြီဖြစ်သည်။

'ငါ့မိန်းမကို ထိရဲတယ်ပေါ့... မင်း ဒီကမ္ဘာပေါ်ကို ရောက်လာတာကို နောင်တရစေရမယ်!'

ဒူလောင်ခါသည် ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ... သူမကို လွှတ်ပေးမယ်ဆိုရင် ငါတို့ မင်းကို ဘယ်တော့မှ ဒုက္ခမပေးတော့ဘူးလို့ ကတိပေးတယ်"

ဒူလောင်ခါသည် ဟူလျဲ့နာကို ကယ်တင်နိုင်စွမ်း ရှိသော်လည်း သူမ၏ အဆင့်အတန်းကြောင့် အမှားမခံနိုင်ဘဲ စွန့်စားခြင်းမပြုဝံ့ပေ။ ကျန်းမာကျိကတော့ ဟူလျဲ့နာ၏ အဆင့်အတန်းက ပိုမြင့်မားမှန်း သိသွားသဖြင့် လောဘပိုတက်လာသည်။

"မရသေးဘူး... ငါ စိတ်ပြောင်းသွားပြီ။ ရွှေဝိညာဉ်ဒင်္ဂါး တစ်သိန်း လိုချင်တယ်။ အဲဒီအချိန်ကျမှ ငါ့စခန်းကို လာရွေးကြတော့!" ကျန်းမာကျိက ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် တောင်ပေါ်သို့ အမြန်ဆုတ်ခွာသွားသည်။ သူသည် စခန်းသို့ရောက်လျှင် ဤမိန်းကလေးကို အရင်ဆုံး ပျော်ပါးပစ်မည်ဟု ကြံစည်ထားသည်။

လီချန်အန်းသည် သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအား ပြန်လည်ပြည့်ဝမှုကို ကြည့်ကာ ထွက်ပြေးသွားသော ကျန်းမာကျိကို ကြည့်ရင်း အေးစက်စက် ပြုံးလိုက်သည်။ သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအား ၅၀ ရာခိုင်နှုန်း ပြန်ပြည့်နေပြီဖြစ်ရာ နောက်ထပ် ၂၀ ရာခိုင်နှုန်းခန့် ပြည့်သည်နှင့် သူကိုယ်တိုင် သွားသတ်မည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ရှဲ့ယွဲ့ ၏ မျက်နှာမှာလည်း အလွန်ဆိုးရွားနေသည်။ မိမိ၏ ညီမလေး ဖမ်းဆီးခံထားရသည် မဟုတ်ပါလား။ "ဒုကျောင်းအုပ်ကြီး ဒူလောင်ခါ... ကျွန်တော့်ညီမလေးကို ကယ်ပေးပါဦး!"

ဒူလောင်ခါက ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။ "အခု ချက်ချင်းသွားလို့ မဖြစ်သေးဘူး။ ငါ အနီးအနားက ဝူဟွန်းနန်းတော်က လူတွေကို အရင်စုစည်းမယ်။ ပြီးမှ ရွှေဒင်္ဂါးတွေယူပြီး စစ်တပ်နဲ့ ချီတက်ပြီး ဒီတောင်ကို ဝိုင်းရမယ်။ မင်းတို့ ဒီမှာပဲ အမွှေးတိုင်တစ်တိုင်စာ အချိန်လောက် စောင့်နေကြ!"

ဒူလောင်ခါက ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် နီရဲသော အလင်းတန်းအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သူသည် အချိန်နှင့်အမျှ ပြိုင်ဆိုင်နေရခြင်း ဖြစ်သည်။

"မင်းတို့ သွားသတ်ချင်လား" လီချန်အန်းက ရှဲ့ယွဲ့နှင့် ရန် ကို တည်ငြိမ်စွာ မေးလိုက်သည်။

"သတ်ချင်တာပေါ့... ဒါပေမဲ့ တို့တွေက..." ရန်သည်လည်း ဟူလျဲ့နာကို စိတ်ထဲမှ ကြိုက်နေသူဖြစ်ရာ အလွန်စိုးရိမ်နေသည်။

"ဒါဆို ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို အမြန်ဆုံး ပြန်စုကြ။ ငါးမိနစ်နေရင် ငါတို့ကိုယ်တိုင် သွားမယ်!" လီချန်အန်းက ပြောပြီးသည်နှင့် တင်ပျဉ်ခွေကာ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို ပြန်လည်စုစည်းနေတော့သည်။ သူ နောက်ထပ် မစောင့်နိုင်တော့ပေ။ ရှဲ့ယွဲ့လည်း လီချန်အန်း၏ ပြတ်သားမှုကို မြင်သောအခါ တွန့်ဆုတ်မနေတော့ပေ။

ငါးမိနစ်အကြာ...

လီချန်အန်း မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်။ ယခင်က ရှိခဲ့သည့် ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော အရှိန်အဝါများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အလွန်အေးစက် ကြမ်းတမ်းသော အရှိန်အဝါများ ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

"သွားကြစို့!"

လီချန်အန်းသည် ရှေ့ဆုံးမှ အမြန်ဆုံး ပြေးထွက်သွားသည်။ ရှဲ့ယွဲ့နှင့် ယန်တို့လည်း တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ကာ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို အစွမ်းကုန်သုံးပြီး နောက်က လိုက်သွားကြသည်။

ကျန်းမာကျိသည်လည်း စခန်းသို့ အမြန်ပြန်ရောက်လာသည်။ လမ်းတွင် ဟူလျဲ့နာ မရုန်းကန်နိုင်ရန် မေ့လဲအောင် လုပ်ထားခဲ့သည်။

"မြန်မြန်... တစ်စခန်းလုံး သတိနဲ့နေကြ။ ဒီတစ်ခါ ငါတို့ ပြဿနာအကြီးကြီးနဲ့ တိုးနေတာ။ ဒါပေမဲ့ ဒါပြီးရင်တော့ မင်းတို့ တစ်သက်လုံး စားမကုန်တဲ့ စည်းစိမ်တွေ ရတော့မှာ..."

ကျန်းမာကျိသည် ဟူလျဲ့နာကို သူ၏ အခန်းထဲသို့ ပစ်ထည့်ထားခဲ့ပြီး လူယုံများနှင့် တိုင်ပင်ရန် ထွက်သွားသည်။

'မြန်မြန်... ပိုမြန်မြန်!' လီချန်အန်း၏ စိတ်ထဲတွင် ဤသို့သာ အော်ဟစ်နေသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အလွန်သန်မာသော်လည်း ယခု အရှိန်နှုန်းက သူ့ကိုပင် အမောဆို့စေသည်။ သို့သော် သူ မရပ်တန့်ဘဲ ပို၍ ပို၍ အရှိန်မြှင့်လိုက်သည်။

ရှေ့နားတွင် စခန်း၏ သစ်သားတံခါးကြီးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လီချန်အန်း စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။ ရောက်ပြီ!

ခရမ်းရောင် ဝိညာဉ်ကွင်းက ထွက်ပေါ်လာပြီး ပန်ဂူပုဆိန် သည် သူ၏ လက်ထဲတွင် ရောက်ရှိလာသည်။ ထို့ပြင် တုန်းဟွမ်ခေါင်းလောင်း ကိုလည်း ထုတ်ကာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ကာကွယ်လိုက်သည်။

"ဒီနေ့... ငါ့ကိုနတ်ဘုရားလာတားရင် လာတားတဲ့နတ်ဘုရားကို သတ်မယ်!"

ဝုန်း...

ခရမ်းရောင် ပုဆိန်အလင်းတန်းက တောက်ပစွာ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး စခန်းတံခါးကြီးသည် အပိုင်းပိုင်းအပြတ်ပြတ် ကွဲထွက်သွားတော့သည်။