အခန်း (၁၉) - ကိုယ်တိုင်သွားလုပြီး မင်းလက်ထဲ အရောက်ပေးမယ်!

အကြမ်းဖျင်း စီစဉ်ပြီးနောက် လီချန်အန်းနှင့် အခြားသူများသည် မိမိတို့အခန်းသို့ ပြန်သွားကြသည်။ မည်သူမျှ ထုတ်မပြောသော်လည်း ဤမစ်ရှင်တွင် ကျော်ဖြတ်ရန် အခက်ခဲဆုံး တောင်ကြီးတစ်လုံး ရှိနေသေးသည်။ ၎င်းမှာ ရှိုးမင်းတောင် ဓားပြခေါင်းဆောင်ပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် ဝိညာဉ်ကွင်းငါးကွင်းရှိသော ဝိညာဉ်ဘုရင် တစ်ဦး မဟုတ်ပါလား။ ဝိညာဉ်ကွင်းဖွဲ့စည်းပုံမှာ အညံ့စားဖြစ်စေ၊ ခွန်အားမှာ အားနည်းသည်ဖြစ်စေ ဝိညာဉ်ဘုရင်မှာ ဝိညာဉ်ဘုရင်ပင် ဖြစ်သည်။ လီချန်အန်းတို့ကဲ့သို့ အဆင့်နိမ့်သူများ ယှဉ်နိုင်ရန် ခဲယဉ်းလှသည်။

အမှန်စင်စစ် ဤဝိညာဉ်ဘုရင်ကို ယှဉ်နိုင်မည့် တစ်ဦးတည်းသော အခွင့်အရေးမှာ ဆုန့်ရန်ထိုးတို့ အုပ်စုတွင်သာ ရှိသည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့၏ အစီအစဉ်မှာ မည်မျှပင် ပြည့်စုံစေကာမူ၊ ဓားပြများစွာကို သတ်နိုင်ပါစေကာမူ နောက်ဆုံးတွင် ဤတောင်ကြီးကို မကျော်လွှားနိုင်ပါက မစ်ရှင်မှာ ပြည့်စုံမည်မဟုတ်ပေ။

လီချန်အန်းသည် ကုတင်ပေါ်တွင် လက်နှစ်ဖက်ကို ခေါင်းခုအိပ်ရင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သို့သော် သူ အထူးတလည် ကြောက်ရွံ့မနေပါ။ ဤမစ်ရှင်မှ အကျိုးအမြတ်ကို မည်သို့ အများဆုံးရအောင် ယူမည်နည်းဆိုသည်ကိုသာ စဉ်းစားနေခြင်း ဖြစ်သည်။ အကျိုးအမြတ်ဟု ဆိုရာတွင် ကျောင်းတော်မှ ရမှတ်များသာမက သူ၏ ‘ဟန်ဖမ်းခြင်း’ မှရမည့် ရမှတ်များ ကလည်း အရေးကြီးသည်။ လူနည်းသည်ဖြစ်စေ၊ များသည်ဖြစ်စေ ‘ခြင်ဆိုတာလည်း အသားပဲ’ ဟူသော မူအတိုင်း သူ လက်လွှတ်မည်မဟုတ်ပေ။ လီချန်အန်း၏ အမြင်တွင် ဟန်ဖမ်းလို့ရပြီး ရမှတ်ရနိုင်မည်ဆိုပါက ကိစ္စကြီးကြီးငယ်ငယ် အကုန်လုံးမှာ ထိုက်တန်လှပေသည်။

ထိုသို့တွေးတောရင်း လီချန်အန်းသည် တဖြည်းဖြည်း အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။ လေ့ကျင့်ဖို့လား? သူ့အတွက် လေ့ကျင့်ဖို့ဆိုတာ မရှိပါ။ စနစ်ထဲကနေ ရမှတ်တွေနဲ့ လဲလှယ်လို့ရနေမှတော့ ဘာလို့ ပင်ပန်းခံ လေ့ကျင့်နေမှာလဲ...။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်စောစောတွင် လီချန်အန်းကို ရှဲ့ယွဲ့က လာနှိုးကာ သတင်းထူးတစ်ခု ပေးသည်။ ဆုန့်ရန်ထိုးနှင့် သူ၏ အဖွဲ့သား ခြောက်ဦးမှာ နံနက်အစောကတည်းက တည်းခိုခန်းမှ ထွက်ခွာသွားပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့ထွက်သွားပြီး မကြာမီမှာပင် ဆွေ့ယုံချင်းနှင့် အခြားဆရာတစ်ဦးတို့လည်း တိတ်တဆိတ် နောက်မှ လိုက်သွားကြသည်။

လီချန်အန်းကတော့ ‘ဒီလူငယ်တွေကတော့ စိတ်မြန်လက်မြန် ရှိလှချေလား’ ဟုသာ တွေးမိသည်။ သို့သော် ဒူလောင်ခါကတော့ သူတို့နောက်သို့ လိုက်မသွားဘဲ ကျန်နေခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ သူတို့ လေးယောက်၏ အဆင့်အတန်းမှာ မည်မျှ အရေးကြီးသည်ကို သက်သေပြနေခြင်း ဖြစ်သည်။

“ချန်အန်း၊ ငါတို့ ဘယ်အချိန် လှုပ်ရှားမလဲ?” ရှဲ့ယွဲ့က စိတ်မရှည်စွာ မေးသည်။ သူကိုယ်တိုင်လည်း လှုပ်ရှားချင်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း လီချန်အန်း၏ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာပုံနှင့် အခြေအနေကို ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းကို ယုံကြည်သဖြင့် လီချန်အန်း၏ စကားကိုသာ စိတ်ရှည်စွာ စောင့်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

လီချန်အန်းကတော့ မလောပါ။ အောက်ထပ်သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆင်းသွားပြီးနောက် စားသောက်ဆိုင်တွင် ထိုင်ကာ မနက်စာ နှစ်ပွဲ မှာလိုက်ပြီး ရှဲ့ယွဲ့ကို ထိုင်ရန် အချက်ပြသည်။

“စီနီယာ၊ ဒါကို မလုပ်ခင် ကျွန်တော် တစ်ခု မေးချင်တယ်။ စီနီယာက စုယွမ်ထောင်းကို အပြတ်အသတ် အနိုင်ယူချင်တာလား?”

ရှဲ့ယွဲ့က ခေါင်းညိတ်သည်။ “ဒါပေါ့၊ ဘာလို့ မယူချင်ရမှာလဲ?”

“ဒါဆိုရင် စီနီယာ ကျွန်တော့်ကို ကတိတစ်ခု ပေးရမယ်။ အကယ်၍ ဒီတစ်ခေါက်မှာ စုယွမ်ထောင်းကို အပြတ်အသတ် အနိုင်ရအောင် ကျွန်တော် ကူညီပေးခဲ့ရင်... နောင်တစ်ချိန်မှာ ကျွန်တော် တစ်ခုခု စော်ကားမိတာမျိုး ရှိခဲ့ရင် ကျွန်တော့်ကို လွှတ်ပေးရမယ်။”

လီချန်အန်းက ကြိုတင်ကာကွယ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ နောင်တစ်ချိန်တွင် ဤခဲအိုဖြစ်လာမည့်သူက သူ၏ ညီမလေးကို စည်းရုံးသိမ်းသွင်းထားမှန်း သိသွားလျှင်၊ ထိုသူမှာ မိန်းကလေး အများကြီးကြားတွင် နာမည်ကြီးနေသူဖြစ်မှန်း သိသွားလျှင် ပြဿနာတက်နိုင်သဖြင့် ကြိုတင် နှုတ်ဆက်ထားခြင်းပင်။ ရှဲ့ယွဲ့ကတော့ ထိုစကားကို ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသော်လည်း အနိုင်ရဖို့အတွက်ဆိုလျှင် ဘာမဆို ပြောမည်ဟု ဆုံးဖြတ်ထားသဖြင့် အေးဆေးစွာပင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“ကောင်းပြီ၊ အားလုံးကို ခေါ်လိုက်၊ ငါတို့လည်း ထွက်ကြမယ်။” လီချန်အန်းက အသားမုန့်ကို တစ်ကိုက် ကိုက်လိုက်ရင်း ပြောသည်။

“အားလုံးကို ခေါ်မယ်ဆိုတော့ သူတို့ရဲ့ အသိုက်အမြုံကို တိုက်ရိုက် သွားတိုက်မှာလား?” ရှဲ့ယွဲ့က စိတ်လှုပ်ရှားစွာ မေးသည်။

“မဟုတ်ဘူး၊ စီနီယာကလည်း... မနေ့က ဆွေးနွေးထားသလိုပဲ၊ ကုန်သည်အဖွဲ့တစ်ခုခု ဖြတ်သွားမလားဆိုတာ သွားကြည့်မယ်။ ရှိခဲ့ရင် အဲဒီထဲကို ရောနှောဝင်ရောက်ပြီး အရင် ချုံခိုတိုက်ခိုက်မယ်။” လီချန်အန်းက သူ၏ အစီအစဉ်ကို ရှင်းပြသည်။

စုယွမ်ထောင်းတို့တွင် လူခြောက်ယောက်သာ ရှိသည်။ လူအလိမ္မာဆိုလျှင် နေ့ခင်းဘက်တွင် သွားမတိုက်ပေ။ လီချန်အန်း လုပ်မည့်အရာမှာ ကုန်သည်အဖွဲ့ထဲသို့ ရောနှောဝင်ရောက်ကာ ဓားပြအချို့ကို အရင် သတ်ပစ်မည်။ ပြီးနောက် ‘မြွေကို ချောက်လှန့်’ သည့် နည်းကို သုံးမည်။ ဤနည်းဖြင့် ဓားပြများဘက်က လူအင်အား ဆုံးရှုံးသွားပါက ညဘက်တွင် ကင်းစောင့်မှု ပိုမိုတင်းကြပ်သွားမည်ဖြစ်ရာ ဆုန့်ရန်ထိုးတို့အတွက် အောင်မြင်ရန် ခက်ခဲသွားမည် ဖြစ်သည်။ လီချန်အန်းတို့ကတော့ ဝိညာဉ်ဆရာ အချို့ကို အရင်သတ်ထားပြီး ဖြစ်ရာ အစကတည်းက အမှတ်ချင်း ကွာခြားသွားပြီ ဖြစ်သည်။

ကုန်သည်အဖွဲ့ ရှာဖွေရသည်မှာ မခက်ခဲပါ။ အထူးသဖြင့် ရှဲ့ယွဲ့တို့ သုံးဦးမှာ ဝိညာဉ်ကွင်း နှစ်ကွင်းစီရှိသော ဝိညာဉ်ဆရာများ ဖြစ်ကြပြီး အခမဲ့ ကာကွယ်ပေးမည်ဟု ဆိုသောအခါ ကုန်သည်အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်က ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ လက်ခံလေတော့သည်။ ၎င်းမှာ အကြီးစား ကုန်သည်အဖွဲ့ မဟုတ်သော်လည်း တန်ဖိုးကြီး ပုလဲနှင့် ကျောက်မျက်များ သယ်ဆောင်လာခြင်း ဖြစ်သဖြင့် အကာအကွယ် ပိုလိုအပ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

လီချန်အန်းတို့ လေးယောက်မှာ အလွန်ငယ်ရွယ်ပြီး လီချန်အန်းမှာ ကလေးတစ်ဦး ဖြစ်နေသော်လည်း သူတို့အားလုံး ဝိညာဉ်ဆရာများ ဖြစ်နေခြင်းက ကုန်သည်အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ကို စိတ်ချစေခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် အစောင့်ဝတ်စုံများ ဝတ်ဆင်ထားသော လေးယောက်သားသည် ကုန်သည်အဖွဲ့နှင့်အတူ မြို့ပြင်သို့ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြသည်။

သူတို့ ထွက်ခွာသွားပြီး ၁၅ မိနစ်ခန့်အကြာတွင် ဒူလောင်ခါသည်လည်း တိတ်တဆိတ် နောက်မှ လိုက်ပါလာသည်။ သူသည် အနီးကပ် မလိုက်ဘဲ သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်အာရုံကို အသုံးပြု၍ ခပ်လှမ်းလှမ်းမှသာ စောင့်ကြည့်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

“မောင်လေး၊ သူတို့က ငါတို့အဖွဲ့ကို တကယ်ပဲ လုယက်လိမ့်မယ်လို့ မင်းထင်သလား?”

ဟူလျဲ့နာသည် ကြမ်းတမ်းသော အစောင့်ဝတ်စုံကို ဝတ်ထားသော်လည်း သူမ၏ ဆွဲဆောင်မှုမှာ ပျောက်ကွယ်မသွားဘဲ ပို၍ပင် ထူးခြားသော အလှတစ်မျိုး ဖြစ်နေသည်။

လီချန်အန်းက ရထားလုံးပေါ်ရှိ သေတ္တာများကို ကြည့်ကာ ယုံကြည်ချက်ရှိရှိ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ သူတို့အတွက် မဟုတ်သော်လည်း သာမန်ဝိညာဉ်ဆရာများအတွက်မူ ဤပစ္စည်းများသည် အလွန် ဆွဲဆောင်မှုရှိသည်။

ကုန်သည်အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်သည် ရှိုးမင်းတောင် ဓားပြများကို အတော်လေး ကြောက်ပုံရသည်။ တောင်ခြေသို့ ရောက်သည်နှင့် သူသည် ရထားမောင်းသမားများကို အရှိန်အပြည့်မြှင့်ရန် အမိန့်ပေးလိုက်၏။ ရှိုးမင်းတောင်၏ လမ်းကြောင်းမှာ အကွေ့အကောက်များပြီး မတ်စောက်လှသည်။ အချို့လမ်းများမှာ ရထားလုံးတစ်စီးသာ မနည်းဖြတ်ရသဖြင့် မောင်းသမားများ၏ ကျွမ်းကျင်မှုမှာ အလွန်အရေးကြီးသည်။

လီချန်အန်း အံ့သြသွားသည်မှာ ဤရထားမောင်းသမားများမှာ အတွေ့အကြုံရင့် ‘ဆရာကြီး’ များ ဖြစ်နေခြင်းပင်။ ဤကဲ့သို့ ကြမ်းတမ်းသော လမ်းပေါ်တွင်ပင် သူတို့သည် နှင်တံဖြင့် ရိုက်ကာ အရှိန်အကုန်တင်၍ မောင်းနှင်နေကြသည်။

“ဟိတ်! မြန်မြန်မောင်း!”

“သွား! သွား! သွား!”

ရထားလုံးများသည် တစ်စီးပြီးတစ်စီး အရှိန်မြှင့်ကာ ရှိုးမင်းတောင်ခြေတစ်လျှောက် ပြေးလွှားနေကြသည်။

ရှိုးမင်းတောင် ဓားပြစခန်း၊ အဓိက အိပ်ဆောင်

ဓားပြခေါင်းဆောင် ကျန်းမာကျိ သည် ကုတင်ပေါ်တွင် ကိစ္စပြီးမြောက်သွားသဖြင့် ပျင်းရိစွာ လဲလျောင်းနေသည်။ သို့သော် သူ၏ လက်ကြီးများကတော့ ဘေးနားရှိ မိန်းမလှလေး၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပွတ်သပ်နေဆဲပင်။

ထိုမိန်းမလှလေးက ကျန်းမာကျိအပေါ် မှီတွယ်ရင်း နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ကာ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော လေသံဖြင့် -

“အရှင်... ဒီနေ့ ပုလဲလက်ဝတ်ရတနာတွေ ပါတဲ့ အဖွဲ့တစ်ခု ဖြတ်သွားမယ်လို့ ကြားတယ်၊ အရှင် အဲဒါကို လိုချင်လား...”

“ကောင်းပြီလေ၊ ကိုယ်တော်က မင်းအတွက် လုယူပေးမယ်၊ မင်းကကော ကိုယ်တော့်ကို ဘယ်လို ပြန်ပြုစုမှာလဲ?” ကျန်းမာကျိက ပြောရင်း သူမ၏ နူးညံ့သော နေရာတစ်ခုကို အားထည့်ကာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

“ဒါဆိုရင်... အရှင် အမြဲတမ်း လိုချင်နေတဲ့ ပုံစံအတိုင်း ကျွန်မ ပြုစုပေးပါ့မယ်” မိန်းမလှလေးက ရှက်သွေးဖြာဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ဟားဟားဟား! ကောင်းပြီ၊ ကောင်းပြီ၊ ကိုယ်တော်တိုင် သွားလုပြီး မင်းလက်ထဲ အရောက်ပေးမယ်!”

ကျန်းမာကျိ၏ မျက်လုံးများတွင် ရမ္မက်ဇောများ တောက်ပလာသည်။ သူသည် ထိုကဲ့သို့ ပြုစုမှုကို မျှော်လင့်နေသည်မှာ ကြာပြီ မဟုတ်ပါလား...။