အခန်း (၁၇) - မင်းတို့ စဉ်းစားပုံက အရမ်းကျဉ်းမြောင်းလွန်းတယ်!

တစ်ရက်ကြာပြီးနောက် ဝူဟွန်းကျောင်းတော်၏ ဂိတ်ပေါက်ဝတွင် ဆွေ့ယုံချင်းနှင့် ကွန်ထရာ အဆင့်ရှိ ဆရာတစ်ဦးတို့ ရပ်နေကြသည်။ သူတို့ရှေ့တွင် ထူးချွန်အတန်းမှ ကျောင်းသား ဆယ်ဦး ရှိနေ၏။ ၎င်းတို့ထဲတွင် ခြောက်နှစ်အရွယ် လီချန်အန်း ကဲ့သို့သော ကလေးငယ်များ ပါဝင်သလို အသက် ၁၈ နှစ်ဝန်းကျင် အဆင့် ၄၀ ကျော် ဝိညာဉ်ဂိုဏ်းသား များလည်း ပါဝင်သည်။ ဤသူများအားလုံးကို ဝူဟွန်းနန်းတော်၏ ပါရမီရှင်များဟု ခေါ်ဆိုနိုင်ပေသည်။

ထိုလူစုထဲတွင် လီချန်အန်းသည် ချန်ရန်ရွှဲ၏ ပုံရိပ်ကို မတွေ့ရသဖြင့် စိတ်ထဲမှ တစ်ချက် သဘောပေါက်သွားသည်။ ချန်ရန်ရွှဲ၏ သူလျှိုလုပ်ငန်းစဉ် စတင်တော့မည် ဖြစ်ပုံရသည်၊ သို့မဟုတ်ပါက သူမသည် ဤကဲ့သို့သော လှုပ်ရှားမှုမျိုးကို ပါဝင်မည်မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ဤသည်မှာလည်း ကောင်းပါသည်၊ သူအနေဖြင့် ဟူလျဲ့နာကိုပဲ အာရုံစိုက်ပြီး စနောက်နိုင်မည်ဖြစ်ရာ လှေနံနှစ်ဖက်နင်းမိသလို ဖြစ်မည့်အရေးကို စိုးရိမ်စရာမလိုတော့ပေ။ အဆုံးတွင်တော့ ဟူလျဲ့နာသည် သူက ချန်ရန်ရွှဲကို စနောက်ခဲ့သည်ကို မသိသလို၊ ချန်ရန်ရွှဲကလည်း သူက ဟူလျဲ့နာကို ကစခဲ့သည်ကို မသိပေ။ ဤသည်မှာ လီချန်အန်းအတွက် ကံကောင်းခြင်းတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

ယနေ့တွင် သူသည် အနက်ရောင် ဝတ်စုံကျပ်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ရှည်လျားသော ဆံပင်ကို အနီရောင် ကြိုးဖြင့် စည်းနှောင်ထားကာ အဖြူရောင်အောက်ခံပါသော အနက်ရောင် ဖိနပ်အရှည်တစ်စုံကို စီးထားသည်။ သူ၏ ချောမောသော မျက်နှာနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်ပါက လီချန်အန်းသည် ယနေ့တွင်လည်း အချောမောဆုံး ကလေးငယ် ဖြစ်နေဆဲပင်။

ဆွေ့ယုံချင်းက ဘေးနားရှိ ကွန်ထရာ အဆင့်ရှိ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးအား ညွှန်ပြကာ လေးစားစွာ မိတ်ဆက်ပေးခဲ့သည်။

“ကျောင်းသားတို့၊ ဒါက ဒုတိယကျောင်းအုပ်ကြီး ဒူလောင်ခါ ဖြစ်တယ်။ လက်ရှိမှာ ဒုတိယကျောင်းအုပ်ကြီးက ဧကရာဇ် အဆင့်ကို ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး ငါတို့ရဲ့ မစ်ရှင်အတွက် အဓိက စစ်ဆေးသူနဲ့ ခေါင်းဆောင်လည်း ဖြစ်တယ်။ သူက ငါတို့ရဲ့ ဘေးကင်းရေးကို တာဝန်ယူပေးမှာ ဖြစ်လို့ အားလုံးက နာခံမှုရှိကြဖို့ မျှော်လင့်တယ်”

လီချန်အန်းသည် ထိုအမည်ကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် မှတ်မိသွားသည်။ သူ ဘီဘီတုန်းကို ဆရာအဖြစ် ကန်တော့ရန် သွားစဉ်က ဘီဘီတုန်းသည် ဝူဟွန်းကျောင်းတော်၌ ဒုတိယကျောင်းအုပ်အဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်ရန် ဝတ်စုံနီ ဘုန်းတော်ကြီးတစ်ဦးကို စီစဉ်ပေးခဲ့ပြီး ထိုသူ၏ အမည်မှာ ဒူလောင်ခါပင် ဖြစ်သည်။ ယခုတော့ အားလုံး အဆင်ပြေသွားပြီ ဖြစ်သည်၊ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် ဆရာမှာ လူရင်းဖြစ်နေသဖြင့် ဘေးကင်းလုံခြုံမှုမှာ များစွာ မြင့်မားသွားလေပြီ။

ထိုစဉ် ဒူလောင်ခါက ရှေ့သို့ လှမ်းထွက်လာပြီး လီချန်အန်းနှင့် အခြားသူများကို တည်ငြိမ်စွာ ပြောကြားလိုက်သည်။

“ငါရှိနေတဲ့အတွက် မင်းတို့ရဲ့ ဘေးကင်းရေးကို အရမ်းကြီး စိုးရိမ်စရာမလိုပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ငါအလေးထား ပြောချင်တာက အခုလုပ်မယ့် မစ်ရှင်က အန္တရာယ်ရှိတယ်။ မင်းတို့က လူများတဲ့အတွက် ငါ တစ်ယောက်ချင်းစီကို အကုန် လိုက်မကြည့်နိုင်ဘူး။ ဒါကြောင့် အားလုံး သတိထားကြပါ၊ မဆင်မခြင် မလုပ်ကြနဲ့!”

ဒူလောင်ခါက စကားအများကြီး မပြောဘဲ နောက်သို့ တစ်လှမ်းဆုတ်ကာ ဆွေ့ယုံချင်းအား ဆက်လက် ပြောဆိုရန် အချက်ပြလိုက်သည်။ ဆွေ့ယုံချင်းက ဒူလောင်ခါအား ခေါင်းညိတ်ပြပြီးနောက် ဆက်ပြောသည်။

“ဒီတစ်ခေါက် ငါတို့ရဲ့ အဓိက တာဝန်က ဓားပြ ဝိညာဉ်ဆရာ အုပ်စုတစ်စုကို နှိမ်နင်းဖို့ပဲ။ သူတို့ထဲက အသန်မာဆုံးလူက ဝိညာဉ်ဘုရင် အဆင့်ကို ရောက်နေပြီ၊ ဒါကြောင့် ပေါ့ပေါ့တန်တန် မနေကြနဲ့၊ သူတို့က တကယ့် လူသတ်ဓားပြတွေပဲ!”

“အခု တစ်ဖွဲ့ကို လေးယောက်နှုန်းနဲ့ ရထားလုံးပေါ် တက်ကြ၊ ကျန်တဲ့ နှစ်ယောက်ကတော့ ငါတို့နဲ့ အတူလိုက်ခဲ့။ သတင်းအချက်အလက်တွေကို ရထားလုံးပေါ်မှာ မင်းတို့အတွက် တင်ပေးထားတယ်၊ ကဲ... သွားကြစို့!”

ဆွေ့ယုံချင်း စကားပြောအပြီးတွင် မနီးမဝေး၌ စောင့်ဆိုင်းနေသော ကြီးမားသည့် ရထားလုံး သုံးစီးမှာ ဖြည်းညင်းစွာ မောင်းနှင်လာပြီး ကျောင်းသားများလည်း အတူတကွ တက်ရောက်လိုက်ကြသည်။

လီချန်အန်းတွင် အတန်းထဲ၌ သူငယ်ချင်း မရှိသေးပေ။ ပြောရမည်ဆိုလျှင် ဟူလင်နာနှင့် ချန်ရန်ရွှဲသာ ရှိသည်။ ယခု ချန်ရန်ရွှဲ မရှိသဖြင့် သူသည် သဘာဝအတိုင်း ဟူလျဲ့နာနောက်သို့ လိုက်ပါသွား၏။ ဟူလျဲ့နာသည်လည်း သူမ၏ အစ်ကို ရှဲ့ယွဲ့ နှင့် ရှဲ့ယွဲ့၏ ဘေးမှ ရန် တို့နှင့် အတူရှိနေသည်။

ရှဲ့ယွဲ့သည် လီချန်အန်း တက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ဘာမှ မပြောပေ။ လီချန်အန်း၏ ပထမဆုံး ဝိညာဉ်ကွင်းသည် နှစ်တစ်ထောင် ဝိညာဉ်ကွင်း ဖြစ်နေခြင်းနှင့် ဟူယန်လီ၏ ခုခံမှုကို ပုဆိန်ဖြင့် ရိုက်ချိုးနိုင်ခဲ့ခြင်းတို့ကြောင့်သာ သူသည် ဤနေရာတွင် ထိုင်ရန် အရည်အချင်းရှိသည်ဟု မှတ်ယူထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ဟူလျဲ့နာကလည်း လီချန်အန်းအား ပြုံးပြကာ နှုတ်ဆက်သည်။

“မောင်လေး၊ မင်းလည်း ရောက်လာတာပဲ”

လီချန်အန်းက ခေါင်းညိတ်ပြကာ ရထားလုံးပေါ်ရှိ လူသုံးဦးအား ပြုံးပြလိုက်ရင်း -

“စီနီယာအစ်မ၊ နှုတ်ဆက်ပါတယ် စီနီယာတို့” ဟု ခေါ်ဆိုလိုက်သည်။

ရှဲ့ယွဲ့က ခေါင်းကို အနည်းငယ် မော့ကာ နှုတ်ဆက်ပြီး ရန်ကလည်း အော်ဟစ် နှုတ်ဆက်သည်။ သူတို့၏ အသိုင်းအဝိုင်းလေးသည် လီချန်အန်းကို အပြည့်အဝ လက်မခံသေးသော်လည်း ဤမျှဆိုလျှင်ပင် ကောင်းမွန်လှပြီ ဖြစ်သည်။ လီချန်အန်းသည်လည်း သွားရောက် ရောနှောခြင်း မပြုဘဲ ဟူလျဲ့နာနှင့် အနည်းငယ် စကားပြောပြီးနောက် သတင်းအချက်အလက် စာရွက်ကို ယူကာ ဖတ်ရှုလိုက်သည်။ အဆုံးတွင်တော့ ဤအလုပ်မှာ အသက်နှင့် ဆိုင်သည့်ကိစ္စ ဖြစ်သဖြင့် သူ အလေးအနက်ထားသင့်ပေသည်။

သတင်းအချက်အလက်များမှာ အလွန်မရှည်သော်လည်း တိုတောင်းခြင်းလည်း မရှိပေ။ ဓားပြများအကြောင်း မိတ်ဆက်ထားချက်မှာ အတော်လေး ပြည့်စုံသည်။ ဝိညာဉ်ဆရာရှိရာ နေရာတိုင်းတွင် အကျိုးစီးပွားများလည်း ရှိစမြဲပင်။ ဤအချိန်တွင် ယုတ်မာသော ဝိညာဉ်ဆရာ များ မရှိသေးသော်လည်း လမ်းမှားသို့ လိုက်သွားသော ဝိညာဉ်ဆရာများစွာ ရှိနေသေးသည်။ သူတို့သည် မိမိတို့၏ စွမ်းအားကို အသုံးပြု၍ ပိုမို ဖျက်ဆီးကာ ရမ်းကားနေကြသည်။

ဥပမာအားဖြင့် သူတို့ ယခု သွားရောက် ဝိုင်းရံနှိမ်နင်းမည့် ဓားပြအုပ်စု အမည်မှာ ရှိုးမင်းရှန် ဓားပြအဖွဲ့ဖြစ်သည်။ ထိုအဖွဲ့တွင် ဝိညာဉ်ဆရာ ခြောက်ဦးနှင့် ဝိညာဉ်ဆရာ မဟုတ်သူ ၂၅ ဦး ပါဝင်သည်။ သူတို့သည် စတားလော့ အင်ပါယာရှိ ရှိုးမင်းတောင် အနီးတွင် အခြေချနေသဖြင့် ရှိုးမင်းတောင် ဓားပြများဟု ခေါ်ဆိုကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤဓားပြအုပ်စုသည် ဖြတ်သန်းသွားလာသော ကုန်သည်အဖွဲ့များကို လုယက်ကာ အသက်မွေးကြသည်။ ဓားပြခေါင်းဆောင်မှာ ကွင်းငါးကွင်းပါ ဝိညာဉ်ဘုရင် တစ်ဦး ဖြစ်ပြီး ရှိုးမင်းတောင်၏ ရှုပ်ထွေးသော လမ်းကြောင်းများကြောင့် ယနေ့တိုင် သောင်းကျန်းနေနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သတင်းအချက်အလက်ထဲတွင် ရှိုးမင်းတောင်၏ ခန့်မှန်းမြေပုံနှင့် တစ်ဖက်လူ၏ လှုပ်ရှားမှု စည်းမျဉ်းများကိုပါ မှတ်သားထားရာ ၎င်းမှာ အလွန် ရှားပါးသော အချက်အလက်ပင်။

လီချန်အန်း၏ မှတ်ဉာဏ်မှာ ပြောစရာမလိုအောင် ကောင်းမွန်လှသည်။ တစ်ခေါက် ဖတ်ပြီးသည်နှင့် သူသည် စာရွက်ကို ချလိုက်ကာ မျက်စိမှိတ်၍ အချက်အလက်များကို အစာချေဖျက်နေလိုက်သည်။ ထိုစဉ် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို တစ်စုံတစ်ယောက်က တွန်းလိုက်သလို ခံစားလိုက်ရပြီး ဘေးနားမှ မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦး၏ သင်းပျံ့သော ရနံ့ကို ရလိုက်ရာ မည်သူဖြစ်မည်ကို သူ ခန့်မှန်းမိပြီးသား ဖြစ်သည်။

“စီနီယာအစ်မ၊ ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ?”

လီချန်အန်းက မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိနေသော ဟူလျဲ့နာကို ပြုံး၍ မေးလိုက်သည်။ ဟူလျဲ့နာကလည်း လှပသော အပြုံးတစ်ခု ပြန်ပေးကာ ရှဲ့ယွဲ့နှင့် ရန်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ပြီးနောက် -

“မင်း ဒီစစ်ဆင်ရေးအပေါ် ဘယ်လို ထင်သလဲဆိုတာ ငါတို့ မေးချင်လို့။ အချက်အလက်တွေကို ဖတ်ပြီးတာနဲ့ ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး အိပ်ပျော်သွားရတာလဲ?”

လီချန်အန်းသည် တစ်ဖက်ရှိ ရန်နှင့် ရှဲ့ယွဲ့တို့၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အနည်းငယ် လေးနက်နေသည်ကို သတိထားမိလိုက်သဖြင့် အံ့အားသင့်သွားရသည်။ ဤသို့ မဖြစ်သင့်ပေ။ သူတို့အနေဖြင့် ဤကဲ့သို့သော လှုပ်ရှားမှုမျိုးတွင် ပထမဆုံးအကြိမ် ပါဝင်ဖူးခြင်း မဟုတ်သင့်ကြောင်း ယုတ္တိတန်ပေသည်။

လီချန်အန်းက သူ၏ သိလိုစိတ်ကို မေးမြန်းလိုက်သောအခါ ရှဲ့ယွဲ့က သက်ပြင်းချရင်း အားကိုးရာမဲ့စွာ ပြောသည်။

“ငါတို့ လက်တွေ့တိုက်ခိုက်ရေး အတန်းတွေမှာ နှစ်ကြိမ်ထက်မက ပါဝင်ဖူးပါတယ်။ အတန်းထဲမှာဆိုရင် ဝိညာဉ်ဆရာ တစ်ယောက် နှစ်ယောက်ကို ပူးပေါင်း နှိမ်နင်းနိုင်ပေမဲ့... ဒီလို အခြေအနေမျိုးကို ရင်ဆိုင်ရတာ ဒါ ပထမဆုံးအကြိမ်ပဲ...”

ဤသို့ ပြောလိုက်ရာတွင် ရှဲ့ယွဲ့မှာ အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့သွားရသည်။ လီချန်အန်း၏ ရှေ့တွင် သူ မကျွမ်းကျင်ကြောင်း ဝန်ခံရခြင်းမှာ ရှက်စရာကောင်းသော်လည်း လီချန်အန်းက ဘယ်လို ယုံကြည်ချက်မျိုးဖြင့် မျက်စိမှိတ်ကာ "အိပ်စက်" နေနိုင်ရသနည်းဆိုသည်ကို သူ သိချင်နေမိသည်။

လီချန်အန်းသည် နားထောင်ပြီးနောက် ရုတ်တရက် မရည်ရွယ်ဘဲ ရယ်မောလိုက်မိသည်။ သူ ဘာတွေ တွေးနေခဲ့တာလဲ၊ ဒါပဲလား? ဪ... ငါ မေ့သွားတယ်၊ အနှစ်သာရအားဖြင့် သူတို့က စိတ်ထဲမှာ ကလေးတွေ ရှိသေးတာပဲ။ ထိုသို့ တွေးမိလိုက်သဖြင့် လီချန်အန်းက ရယ်မောခြင်းကို ရပ်လိုက်ပြီး ဖခင်ကြီးတစ်ဦးကဲ့သို့ လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“တကယ်တော့ မင်းတို့ စဉ်းစားပုံက အရမ်းကျဉ်းမြောင်းလွန်းတယ်လို့ ငါ ထင်တယ်။ ငါတို့က ဘာလို့ အားလုံးနဲ့ တစ်ပြိုင်တည်း ရင်ဆိုင်ဖို့ လိုမှာလဲ?”

“ငါတို့က ကုန်သည်အဖွဲ့ အသေးလေးတစ်ခုအဖြစ် ဟန်ဆောင်ပြီး တစ်ဖက်လူကို ငါးစာကျွေးရင် သူတို့ ထွက်လာမှာ မဟုတ်ဘူးလား? သိသာတာပေါ့၊ ထွက်လာမှာပဲ။ သူတို့က သူတို့ရဲ့ ဂူအောင်းထဲကနေ အကုန်ထွက်မလာရင် ဝိညာဉ်ဆရာ နှစ်ယောက် သုံးယောက်၊ ဒါမှမဟုတ် တစ်ယောက်တည်းကိုပဲ ဖြစ်ဖြစ် အတန်းတစ်ခုလုံးက ဝိုင်းတိုက်ဖို့ လိုအပ်လို့လား!”

ဟူလျဲ့နာ အပါအဝင် သုံးဦးသား၏ မျက်လုံးထဲတွင် ရုတ်တရက် အထင်ကြီး လေးစားမှုများ ပေါ်ပေါက်လာသည်။ သူတို့အားလုံးမှာလည်း ဦးနှောက်ရှိသူများ ဖြစ်ကြရာ သူက ဘာလို့ ထူးခြားနေရသနည်း?

“ဒေါင်! သင်သည် ရှဲ့ယွဲ့ရှေ့တွင် လူစွမ်းကောင်းဟန် ဖမ်းခဲ့သဖြင့် ရမှတ် +၂ ရရှိသည်။”

“ဒေါင်! ……”

ဝူဟွန်းနန်းတော်

ဘီဘီတုန်းသည် ပြုံးလျက် စာရွက်စာတမ်းတစ်ခုပေါ်တွင် လက်မှတ်ရေးထိုးလိုက်ရာ သူမ၏ စိတ်နှလုံးမှာ ရုတ်တရက် ပေါ့ပါးသွားရသည်။ သူမသည် လီချန်အန်း၏ နည်းလမ်းအတိုင်း အကြီးအကဲများနန်းဆောင်တွင် အစီအစဉ်များ ချမှတ်ထားပြီးဖြစ်ရာ နောင်တွင် များစွာ သက်သာရာရတော့မည် ဖြစ်သည်။

ထိုစဉ် အစေခံမလေးတစ်ဦးက ဘီဘီတုန်း၏ စားပွဲပေါ်သို့ သေတ္တာတစ်လုံးကို တိတ်တဆိတ် တင်လိုက်သည်။

“ဝူဟွန်းနန်းတော် အရှင်သခင်မ၊ ဒါက သခင်လေး လီချန်အန်းက ပို့ပေးလိုက်တဲ့ အချိုပွဲပါ”

“ချန်အန်းလား? သူတို့ အပြင်ထွက်သွားကြပြီ မဟုတ်လား?” ဘီဘီတုန်းက အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါဖြစ်သွားသည်။

“ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ ဒါပေမဲ့ သခင်လေး လီချန်အန်းက ဒီတစ်ခေါက်မှာ အချိုပွဲ ခုနစ်မျိုး သီးသန့် ပို့ပေးခဲ့ပါတယ်၊ အရှင်သခင်မကို တစ်ရက်ကို တစ်မျိုးစီ စားဖို့ မှာသွားပါတယ်...”

ဘီဘီတုန်း ဤစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် မျက်ဝန်းအစုံမှာ အနည်းငယ် စိုစွတ်သွားရသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမအပေါ် ဤမျှ ဂရုစိုက်လိမ့်မည်ဟု သူမ တစ်ခါမျှ မတွေးခဲ့ဖူးပေ။ သူမ ချစ်ခဲ့ဖူးသူပင်လျှင် ဤကဲ့သို့သော ဂရုစိုက်မှုကို တစ်ခါမျှ မပေးခဲ့ဖူးချေ။ ဘီဘီတုန်းသည် လီချန်အန်း၏ ချောမောသော မျက်နှာကို ချက်ချင်း ပြေးမြင်ယောင်မိသွားပြီးနောက် သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ကြင်နာတတ်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာကာ နှလုံးသားတစ်ခုလုံး နွေးထွေးသွားရလေတော့သည်။