အခန်း (၁၁) - အံ့ဩဖွယ်ကောင်းသော ညတစ်ည...

"နှစ်ကိုးရာ ဝိညာဉ်ကွင်းလား... ချန်အန်း၊ ပထမဆုံး ဝိညာဉ်ကွင်းရဲ့ အမြင့်ဆုံး သက်တမ်းက နှစ်ပေါင်း လေးရာကျော်ပဲရှိတယ်ဆိုတာ မင်းသိရဲ့လား" ဘီဘီတုန်းသည် သူ့ကို တိုက်ရိုက်ဆူပူခြင်းမပြုဘဲ စိတ်ရှည်လက်ရှည် ရှင်းပြနေသည်။

လီချန်အန်းကတော့ ယင်းအတွက် အကြောင်းပြချက် ရှာထားပြီးသားဖြစ်သည်။ သူသည် ဘီဘီတုန်းအား ရိုးသားဖြူစင်သော မျက်ဝန်းများဖြင့် ကြည့်ကာ တည်ငြိမ်စွာပင် ပြောလိုက်သည်။

"ဆရာမ... ကျွန်တော့်မှာ ဝိညာဉ်လက်နက် နှစ်ခု ရှိတယ်ဆိုတာ ဆရာသိသားပဲ။ ပြီးတော့ ဒီဝိညာဉ်လက်နက် နှစ်ခုလုံးရဲ့ အရည်အသွေးက အရမ်းမြင့်မားနေတော့ ကျွန်တော့်ဝိညာဉ် နိုးထလာတဲ့အချိန်မှာပဲ ကျွန်တော့်ရဲ့ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကြံ့ခိုင်မှုကလည်း သိသိသာသာ မြင့်တက်လာခဲ့တာပါ။ မယုံရင် ဆရာမကိုယ်တိုင် စမ်းကြည့်မလား"

'နတ်ဘုရားမလေးနဲ့ ထိတွေ့ခွင့်ရမယ့် အခွင့်အရေးပဲ' ဟု လီချန်အန်းက ပြောရင်းတွေးလိုက်သည်။ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် ဘီဘီတုန်းက သူမ၏ ဖြူဖွေးနုနယ်သော လက်ဖဝါးလေးကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး လီချန်အန်းကို ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် ငါ့လက်ဖဝါးကို တစ်ချက်လောက် ထိုးကြည့်လေ"

လီချန်အန်းသည် တွန့်ဆုတ်မနေတော့ဘဲ လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်၊ အရှိန်ယူကာ လွှဲထိုးလိုက်သည်။ သူ၏ လက်သီးငယ်လေးသည် ဘီဘီတုန်း၏ လက်ဖဝါးဆီသို့ တိုက်ရိုက်ကျရောက်သွားသည်။ ထိုအခါ လီချန်အန်းသည် မိမိ၏ လက်ကလေးအား နူးညံ့အိစက်သော အရာတစ်ခုက ဖုံးအုပ်လိုက်သလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ အံ့ဩတုန်လှုပ်သွားသည့် ဘီဘီတုန်း၏ လှပသော မျက်ဝန်းအစုံကို မြင်လိုက်ရသည်။

"ဒိန်... ဘီဘီတုန်း၏ ရှေ့တွင် ပညာရှိ၏ အရှိန်အဝါ ထုတ်ဖော်မှု အောင်မြင်ပါသည်။ ရမှတ် +၁၈ ရရှိပါသည်။"

ဤမျှလွယ်လွယ်ကူကူ ရမှတ်ရလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားမိပေ။ ဘီဘီတုန်းသည် လီချန်အန်း၏ လက်ကလေးကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး စိတ်ကို ပြန်လည်တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းကာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ ခွန်အားက တကယ်ပဲ အားကောင်းတာပဲ။ ဝိညာဉ်ကွင်း နှစ်ကွင်းပိုင် ဝိညာဉ်ဆရာတစ်ယောက်ရဲ့ ခွန်အားနဲ့တောင် ညီမျှနေပြီ။ ဒါကြောင့် မင်းရဲ့ တောင်းဆိုချက်ကို လောလောဆယ် ငါသဘောတူလိုက်မယ်"

"ဒါပေမဲ့... မင်း ဝိညာဉ်ကွင်းကို စုပ်ယူနိုင်စွမ်း မရှိဘူးလို့ ငါတွေ့တာနဲ့ ချက်ချင်း တားဆီးနှောင့်ယှက်မှာနော်"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ ဆရာမ၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" လီချန်အန်းက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ ဘီဘီတုန်း၏ ခွင့်ပြုချက်ရပြီဆိုမှတော့ အရာအားလုံးက အဆင်ပြေသွားပြီဖြစ်သည်။ အမှန်တကယ်တော့ ဝိညာဉ်ကွင်းသက်တမ်း တစ်သိန်းတန်းကနေ စတင်သည့် ဝိညာဉ်ဆရာများနှင့် ယှဉ်လျှင် လီချန်အန်း၏ နှစ်ကိုးရာ ဝိညာဉ်ကွင်းက သာမန်ဟု ဆိုနိုင်သော်လည်း သူ၏ အကြီးမားဆုံး အားသာချက်မှာ ဝိညာဉ်ကွင်းသက်တမ်းကို အကန့်အသတ်မရှိ မြှင့်တင်နိုင်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

နှစ်ယောက်တည်း ရှိနေသည့် ရှားပါးအခွင့်အရေးတွင် လီချန်အန်းက ငြိမ်ငြိမ်လေး ကျင့်ကြံနေမည်မဟုတ်ပေ။ သူသည် ကျင့်ကြံခြင်းနှင့် ပတ်သက်သည့် အကြောင်းအရာများကို ဘီဘီတုန်းအား မေးမြန်းရင်းမှ တဖြည်းဖြည်းနှင့် နေ့စဉ်လူနေမှုဘဝ အကြောင်းအရာများအထိ စကားစပ်မိလာကြသည်။ ဤသည်မှာ 'ဘုရင်မတစ်ဦးနှင့် စကားပြောဆိုခြင်း အတတ်ပညာ' ပင် ဖြစ်သည်။

နှစ်ယောက်တည်း ရှိနေသည့် အချိန်များသည် အမြဲတမ်း လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးတတ်သည်။ လီချန်အန်းနှင့် ဘီဘီတုန်းတို့ စကားပြောကောင်းနေစဉ်မှာပင် မဟာဝိညာဉ်တောအုပ်သို့ ရောက်ရှိပြီဖြစ်ကြောင်း ရထားလုံးဆရာက အကြောင်းကြားလာသည်။

"ကဲ... ချန်အန်း၊ ဆင်းကြစို့" ဘီဘီတုန်းသည် လီချန်အန်း၏ လက်ကလေးကို သဘာဝကျကျပင် ဆုပ်ကိုင်ကာ ရထားလုံးပေါ်မှ ခေါ်ထုတ်သွားသည်။ ယခင်ကဆိုလျှင် ဘီဘီတုန်းသည် လီချန်အန်းအပေါ် ဤမျှ နူးညံ့သိမ်မွေ့ချင်မှ သိမ်မွေ့လိမ့်မည်။ သို့သော် လမ်းတစ်လျှောက် စကားပြောလာကြပြီးနောက်တွင် ဘီဘီတုန်းသည် ဤကောင်လေးအား ပို၍ သဘောကျလာမိသည်။

သူသည် ပါရမီရှိသည်၊ တစ်ခါတစ်ရံ သူမကို ရယ်မောအောင် လုပ်နိုင်သည်၊ သိတတ်လိမ္မာသည်၊ ထို့အပြင် ရုပ်ရည်ကလည်း အလွန်ချောမောသည်။ ဤကဲ့သို့သော တပည့်မျိုးကို ဘီဘီတုန်းအနေဖြင့် မည်သို့ မချစ်ဘဲ နေနိုင်မည်နည်း။ သူမကိုယ်တိုင်လည်း မိခင်တစ်ဦးဖြစ်သော်လည်း ချန်ရန်ရွှဲနှင့် သူမကြားက အဆင်မပြေမှုများကြောင့် လီချန်အန်းနှင့် ရှိနေချိန်တွင် မိခင်တစ်ဦး၏ ခံစားချက်ကို ပြန်လည်ရရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ရထားလုံးဆရာကို မှာကြားစရာရှိသည်များ မှာကြားပြီးနောက် ဘီဘီတုန်းသည် လီချန်အန်းအား ရှေ့နားရှိ တောအုပ်ကြီးထဲသို့ တိုက်ရိုက်ခေါ်ဆောင်သွားသည်။ ဝူဟွန်းနန်းတော်၏ ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီးဖြစ်သည့်အတိုင်း မည်သည့် ကြိုတင်ကာကွယ်မှုမျှ လုပ်စရာမလိုဘဲ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ဝင်သွားခြင်းဖြစ်သည်။

"ဆရာမ... ဒီတောအုပ်က ဘာလို့ ဒီလောက်တောဆန်နေတာလဲဟင်" လီချန်အန်းသည် လက်ထဲက နွေးထွေးမှုကို ခံစားရင်း ဘေးဘီကို စပ်စုကြည့်လိုက်သည်။ တောအုပ်ထဲ ရောက်သည်နှင့် လတ်ဆတ်သော လေထုနှင့် စိမ်းစိုနေသော သစ်ပင်ကြီးများကို တွေ့ရပြီး လူလုပ်စိုက်ခင်းနှင့် လုံးဝမတူပေ။

"တောဆန်တာပေါ့... ဒီတောအုပ်က သဘာဝအတိုင်း ဖြစ်တည်နေတာလေ။ ဒါပေမဲ့ ဒီထဲက ဝိညာဉ်သားရဲတွေရဲ့ အရေအတွက်နဲ့ သက်တမ်းကိုတော့ ဝူဟွန်းနန်းတော်ကပဲ ထိန်းချုပ်ထားတာ။ ဒါကြောင့်လည်း ဒါကို ဝူဟွန်းနန်းတော်ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်တောအုပ်လို့ ခေါ်တာပေါ့" ဘီဘီတုန်းက ပြောရင်း သူမ၏ အာရုံခံစွမ်းအားကို လွှတ်ထုတ်လိုက်သည်။ ကာကွယ်ရန်အတွက် မဟုတ်ဘဲ လီချန်အန်းနှင့် သင့်တော်မည့် ဝိညာဉ်သားရဲကို ရှာဖွေရန် ဖြစ်သည်။

"ချန်အန်း၊ ဒီတစ်ခါ မင်းရဲ့ ပန်ဂူပုဆိန် အတွက် ဝိညာဉ်ကွင်း ရှာပေးမယ်။ ပန်ဂူပုဆိန်က တိုက်ခိုက်ရေးမှာ အားသာတဲ့အတွက် အသက်ကိုးရာဝန်းကျင်ရှိတဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးအမျိုးအစားဝိညာဉ် သားရဲကိုပဲ အဓိကထား ရှာကြမယ်"

"ဆရာမက ကျွန်တော့်အပေါ် တကယ်ကောင်းတာပဲ" လီချန်အန်းက အလိုက်သင့် ပြောလိုက်ပြီး ဘီဘီတုန်းနောက်ကနေ တောနက်ထဲကို လိုက်ပါသွားသည်။ တောအုပ်အပြင်ဘက်တွင် ဆယ်နှစ်သက်တမ်းရှိ ဝိညာဉ်သားရဲများသာ များပြားသဖြင့် ဘီဘီတုန်းက လီချန်အန်းကို တောနက်ထဲအထိ ခေါ်သွားခြင်းဖြစ်သည်။ သူမသည် သူမ၏ ဘွဲ့အမည်ရှိဝိညာဉ် အရှိန်အဝါကို ထုတ်မသုံးသော်လည်း မည်သည့် ဝိညာဉ်သားရဲမှ လာရောက်ရန်မစရဲကြပေ။

"ချန်အန်း... မိုးလည်း ချုပ်တော့မယ်၊ တစ်ခုခု အရင်စားကြမလား" တောနက်ထဲက ကွင်းပြင်တစ်ခုသို့ ရောက်သောအခါ ဘီဘီတုန်းက ကောင်းကင်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ ဤနေရာက ဝိညာဉ်သားရဲများမှာ အနည်းဆုံး သက်တမ်း ငါးရာကျော်ရှိကြသည်။

"ချန်အန်း မှတ်ထားနော်... နောင်တစ်ချိန်မှာ ဝိညာဉ်သားရဲ အမဲလိုက်ထွက်ရင် တောထဲမှာ မီးမဖိုရဘူး။ ဒီတောထဲက ဝိညာဉ်သားရဲ အားလုံးကို မင်းရင်ဆိုင်နိုင်စွမ်းရှိမှသာ မီးဖိုရမှာ" ဘီဘီတုန်းက လီချန်အန်းကို ဗဟုသုတများ သင်ကြားပေးရင်း မီးဖိုရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ မီးမွှေးပြီးနောက် သူမ၏ အရှိန်အဝါအနည်းငယ်ကို ထုတ်လိုက်ရာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဝိညာဉ်သားရဲများမှာ ချက်ချင်း ငြိမ်သက်သွားကြတော့သည်။

"ဆရာမ... အသားကင် စားမလားဟင်" လီချန်အန်းသည် မီးပုံဘေးတွင် ထိုင်ကာ မီးရောင်အောက်တွင် လှပနေသော ဘီဘီတုန်း၏ မျက်နှာကို ငေးကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။

"အသားကင်လား... အင်း... ချန်အန်း၊ ဆရာမက ဟင်းမချက်တတ်ဘူးကွဲ့။ ဒီတော့ အခြောက်အခြမ်းပဲ စားကြတာပေါ့" ဘီဘီတုန်းက အားနာစွာ ပြောလိုက်သည်။ သို့သော် လီချန်အန်းက သူ့၏ ဝိညာဉ်သိုလှောင်ပစ္စည်းထဲမှ ပုလင်းခြောက်ခုနစ်လုံး၊ သံကျင်များနှင့် ကိရိယာများကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထုတ်လိုက်သည်ကို တွေ့သောအခါ ဘီဘီတုန်း အံ့အားသင့်သွားရသည်။

"ဆရာမ... ဒါက အသားကင်စင်၊ ဒါက ငရုတ်သီး၊ ဒါက ဆား၊ ဒါက ဇီယာ..." လီချန်အန်းက ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးကဲ့သို့ ဘီဘီတုန်းအား ရှင်းပြနေသည်။ ဘီဘီတုန်းသည် စိတ်ဝင်စားသွားကာ လီချန်အန်း ဘာလိုအပ်သလဲဟု မေးပြီးနောက် ကိုယ်ယောင်ဖျောက် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ဆယ်မိနစ်ခန့်အကြာတွင် သူမသည် သန့်စင်ပြီးသား တောကြက်နှစ်ကောင်နှင့် ယုန်တစ်ကောင်ကို ကိုင်ကာ ပြန်ရောက်လာသည်။

"ဒါတွေဆိုရင် တို့နှစ်ယောက် စားလို့လောက်မလား" ဘီဘီတုန်းက မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးကဲ့သို့ မျှော်လင့်တကြီး မေးလိုက်သည်။ ယခုအချိန်တွင် သူမသည် ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီးနှင့် မတူဘဲ အစားအသောက်ကောင်းကို စောင့်မျှော်နေသည့် မိန်းကလေးတစ်ဦးနှင့်သာ တူနေတော့သည်။

"လောက်ပါတယ် ဆရာမ၊ ကျွန်တော့်လက်ရာကိုသာ ကြည့်နေလိုက်တော့" လီချန်အန်းက ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်ကာ အသားများကို ကင်ရန် ပြင်ဆင်တော့သည်။ မကြာမီမှာပင် အသားကင်နံ့များ တောအုပ်ထဲတွင် သင်းပျံ့လာသည်။

ဘီဘီတုန်းသည် သစ်ပင်အောက်တွင် ဒူးလေးပိုက်ကာ လီချန်အန်း၏ လှုပ်ရှားမှုများကို ငြိမ်သက်စွာ ငေးကြည့်နေမိသည်။ သူမ၏ စိတ်ကူးများက လွန်ခဲ့သော ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော်ဆီသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားသည်။ ဤကဲ့သို့ စိတ်အေးလက်အေးနှင့် သက်သောင့်သက်သာ မရှိခဲ့ရသည်မှာ မည်မျှကြာခဲ့ပြီနည်း။

"ဆရာမ... ကြက်ကင် ရပါပြီ၊ မြည်းကြည့်ပါဦး" လီချန်အန်း၏ အသံကြောင့် ဘီဘီတုန်း သတိပြန်ဝင်လာသည်။ ရွှေအိုရောင်သန်းနေပြီး မွှေးရနံ့နှင့် ပြည့်စုံနေသည့် ကြက်ကင်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမ စားချင်စိတ်များ တဖွားဖွား ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

"ကျေးဇူးပဲ ချန်အန်း" ဘီဘီတုန်းက ကြက်ကင်ကို ယူကာ အနည်းငယ် မြည်းစမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"အင်း... ချန်အန်း၊ မင်းရဲ့ ကြက်ကင်က တကယ် အရသာရှိတာပဲ..."

"ဆရာမကြိုက်တယ်ဆိုရင် ကျွန်တော် ယုန်ကင် ဆက်လုပ်ပေးပါ့မယ်" လီချန်အန်းက ပျော်ရွှင်စွာ ပြောလိုက်သည်။ မိန်းမတစ်ယောက်ကို အနိုင်ယူချင်လျှင် သူမ၏ အစာအိမ်ကို အရင်ဆုံး အနိုင်ယူရမည် မဟုတ်ပါလား။