အခန်း (၁၀) - ဆရာမနဲ့အတူ ပထမဆုံး "အပြင်ထွက် ဒိတ်လုပ်ခြင်း"!

နောက်တစ်နေ့ နံနက်စောစောတွင် လီချန်အန်းသည် ဘီဘီတုန်းအတွက် သူကိုယ်တိုင် ပြုလုပ်ထားသော ကိတ်မုန့်ပါသည့် ထုပ်ပိုးငယ်လေးကို ကိုင်ဆောင်ကာ အိမ်မှ စောစောစီးစီး ထွက်လာခဲ့သည်။ ထို့အပြင် သူ၏လက်တွင် ဝိညာဉ်သိုလှောင်ပစ္စည်း တစ်ခုလည်း ပါရှိသည်။ ထိုပစ္စည်းထဲတွင် ခရီးသွားရာ၌ လိုအပ်မည့် ပစ္စည်းအချို့နှင့်... ပျော်ပွဲစားထွက်ရာတွင် သုံးမည့် ပန်းကန်ခွက်ယောက် အစုံအလင် ပါဝင်သည်! ဤဝိညာဉ်သိုလှောင်ပစ္စည်းကို လီချန်အန်း၏ ဖခင်ဖြစ်သူက ငွေအမြောက်အမြား အကုန်အကျခံကာ ဝယ်ယူပေးထားခြင်း ဖြစ်သော်လည်း သိုလှောင်နိုင်သည့် ပမာဏမှာ အလွန်အမင်း မကြီးမားလှဘဲ လုံလောက်ရုံသာ ရှိသည်။ ပိုမိုကောင်းမွန်သော ဝိညာဉ်သိုလှောင်ပစ္စည်းမျိုး ဝယ်ယူလိုပါက ဝိညာဉ်ဆရာ လောကအတွင်း၌ ဝယ်ယူမှသာ ပို၍ အဆင်ပြေမည် ဖြစ်သည်။ လီချန်အန်း၏ မိသားစုမှာ ယခင်က သာမန်လူတန်းစားများသာ ဖြစ်သဖြင့် ငွေရှိသော်လည်း ထိုကဲ့သို့သော ပစ္စည်းမျိုး ရရှိရန်မှာ မလွယ်ကူလှပေ။

ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီး နန်းဆောင်အနီးသို့ အပြေးလေး ရောက်လာသောအခါ ဘီဘီတုန်း ထိုနေရာတွင် ရပ်စောင့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် လီချန်အန်း၏ မျက်ဝန်းလေးများမှာ ချက်ချင်းပင် အရောင်တောက်သွားတော့သည်!

ယနေ့တွင် ဘီဘီတုန်းသည် အဖြူရောင် ခပ်ပွပွ အပန်းဖြေဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူမ၏ ဆံနွယ်များကို သွားလာရ လွယ်ကူစေရန် မြင်းမြီးပုံစံ စည်းနှောင်ထားရာ အလွန်ပင် သပ်ရပ်ပြီး ကျော့ရှင်းနေသည်။ သာမန် အဖြူရောင် ဝတ်စုံဖြစ်သော်လည်း ဘီဘီတုန်း၏ အရပ်ရှည်ပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ခန္ဓာကိုယ် အချိုးအစားကို ပေါ်လွင်စေရန် အကောင်းဆုံး ပံ့ပိုးပေးနေသကဲ့သို့ ရှိသည်။ လီချန်အန်းမှာ ကြည့်ရင်းနှင့်ပင် မျက်တောင်မခတ်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားရသည်။ 'ဆရာမကတော့ ဘယ်လို ဝတ်စုံမျိုးနဲ့မဆို လိုက်ဖက်လွန်းနေတာပဲ!'

"မင်္ဂလာရှိသော မနက်ခင်းပါ ဆရာမ"

ဘီဘီတုန်းသည် ချွေးသံရဲရဲဖြင့် ပြေးလာသော လီချန်အန်းကို မြင်သောအခါ နူးညံ့စွာ ပြုံးပြလိုက်ပြီး လီချန်အန်း၏ ခေါင်းကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ကာ အေးဆေးသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"မလောပါနဲ့၊ ဒီနှစ်ရက်အတွင်း ငါ့လက်ထဲမှာ ရှိတဲ့ အလုပ်ကိစ္စတွေကို ရွှေ့ဆိုင်းထားပြီးသားပါ။ မင်းအတွက် သင့်တော်တဲ့ ဝိညာဉ်ကွင်းတစ်ခု ရှာပေးဖို့ အချိန်အလုံအလောက် ရှိပါတယ်"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာမ၊ ဒါက ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် လုပ်ထားတဲ့ ကိတ်မုန့်ပါ၊ ဆရာမ မြည်းကြည့်ဦးမလား"

လီချန်အန်းက ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် ထုပ်ပိုးမှုကို ဖွင့်လိုက်ရာ ပုံသဏ္ဌာန် အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေသော ကိတ်မုန့်လေး တစ်ခုကို ဘီဘီတုန်း မြင်လိုက်ရသဖြင့် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။ 'ဒါက ကိတ်မုန့်လား?'

"ချန်အန်း... နောင်ကျရင် ငါ့အတွက် ဒါတွေ လုပ်မနေပါနဲ့တော့။ မင်းရဲ့ စေတနာကို ငါနားလည်ပါတယ်။ မင်း ကြိုးကြိုးစားစား သင်ယူနေတာကပဲ ငါ့အတွက် အကြီးမားဆုံးသော ကျေးဇူးဆပ်ခြင်းပဲ"

ဘီဘီတုန်းက ထိုသို့ပြောသော်လည်း သူမ၏ ဖြူစင်နူးညံ့သော လက်ချောင်းလေးများဖြင့် ကိတ်မုန့်ကို ကောက်ယူလိုက်သည်။ သူမက လီချန်အန်း၏ မျက်နှာကို ထောက်ထားသောအားဖြင့် တစ်ချက်ပြုံးလိုက်ပြီး ကိတ်မုန့်ကို တစ်ကိုက် ကိုက်လိုက်သည်။

သို့သော် ဘီဘီတုန်း ကိတ်မုန့်ကို ပြန်ချရန် ပြင်လိုက်ချိန်တွင် သူမ၏ လျှာဖျားပေါ်ရှိ အရသာခံ အာရုံများက ရုတ်တရက် လှုပ်ခတ်သွားသည်။ 'ဒီအရာက တကယ်ကို အရသာရှိတာပဲ!'

ထိုသို့ တွေးမိသည်နှင့် ဘီဘီတုန်းသည် နောက်ထပ် တစ်ကိုက် ထပ်ကိုက်လိုက်ပြီးနောက် ကိတ်မုန့်လေးကို လျင်မြန်ပြီး ကျော့ရှင်းစွာ ကုန်အောင် စားလိုက်ကာ လီချန်အန်းကို ချီးကျူးသည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ ဤတပည့်၏ ပါရမီ မည်မျှပင် မြင့်မားသည်ဖြစ်စေ၊ ဤမျှအထိ သိတတ်မှုနှင့် လက်ရာကောင်းမွန်မှုတို့မှာ ဘီဘီတုန်း၏ မျက်စိထဲတွင် မည်သူနှင့်မျှ မတူပေ။ သူမသည် ယခုတစ်ခေါက်တွင် တကယ်ပင် တပည့်ကောင်း တစ်ဦးကို လက်ခံမိလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် လီချန်အန်းက ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။ "ဆရာမ... ဆရာမရဲ့ ပါးစပ်နားမှာ ကိတ်မုန့်အစအနလေး တစ်ခု ကျန်နေသေးတယ်..."

ဘီဘီတုန်းမှာ ချက်ချင်းပင် ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်သွားပြီး လျှာလေးဖြင့် ပါးစပ်ထောင့်ကို သပ်လိုက်ကာ ချောင်းဟန့်၍ ပြောလိုက်သည်။ "ကဲ... ချန်အန်း၊ သွားကြရအောင်"

"ဆရာမ... ကျွန်တော်တို့ ပျံသွားမှာလား" လီချန်အန်းက ကြောင်တောင်တောင်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ ယခုထိ သူသည် ဝိညာဉ်သားရဲကို ဘယ်နေရာမှာ သွားရှာမည်ကို မသိသေးပေ။

ဘီဘီတုန်းက ခေါင်းခါပြလိုက်ပြီး မလှမ်းမကမ်းရှိ ဆန်းပြားသော မြင်းရထား တစ်စီးကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။ "ဒီတစ်ခါ ငါတို့သွားမှာက ဝူဟွန်းနန်းတော်က ဝိညာဉ်သားရဲတွေကို သီးသန့် မွေးမြူထားတဲ့ 'မဟာဝိညာဉ်တောအုပ်' ကို သွားမှာပါ။ ခရီးက နည်းနည်းဝေးတဲ့အတွက် မြင်းရထားနဲ့ သွားတာက ပိုအဆင်ပြေတယ်။"

သူမသည် ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီး ဖြစ်သဖြင့် နေရာအနှံ့ ပျံသန်းနေခြင်းမှာ လူမြင်မကောင်းသကဲ့သို့ မဟာဝိညာဉ်တောအုပ်မှာလည်း အမှန်တကယ်ပင် ဝေးကွာလှသဖြင့် ခရီးစဉ် တစ်လျှောက်လုံး ပျံသန်းရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။

ဘီဘီတုန်းက မြင်းရထားကို အချက်ပြလိုက်ရာ ရထားမောင်းသူသည် မြင်းရထားကို အမြန်ဆုံးနှင့် အတည်ငြိမ်ဆုံးဖြစ်အောင် မောင်းနှင်လာခဲ့သည်။

"ဒီမြင်းရထားမှာ ကတဲ့ မြင်းနှစ်ကောင်က နှစ်တစ်ရာသက်တမ်းရှိတဲ့ ဝိညာဉ်သားရဲတွေပဲ။ မြန်နှုန်းနဲ့ ဘေးကင်းမှုကိုတော့ အာမခံနိုင်တယ်။ ရထားပေါ်တက်ပါ"

ဘီဘီတုန်းက လီချန်အန်းကို အကျဉ်းချုပ် ရှင်းပြလိုက်ပြီးနောက် သူမကိုယ်တိုင် ရထားပေါ်သို့ အရင်တက်ကာ လီချန်အန်းကို ဆွဲတင်ရန်အတွက် သူမ၏လက်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။

လီချန်အန်း၏ စိတ်ထဲတွင် ပျော်လွင်နေသော်လည်း အပြင်ပန်းတွင်မူ အလွန်ပင် တည်ငြိမ်နေဟန် ဆောင်ထားသည်။ နတ်ဘုရားမရဲ့ လက်ကို ဆွဲရတာပဲလေ...။ သူသည် ဘီဘီတုန်း၏ လက်ကို အလျင်အမြန် ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ရထားပေါ်သို့ တက်လိုက်သည်။ သို့သော် ဘီဘီတုန်းက ရထားတံခါးဝတွင် ရှိနေသဖြင့် လီချန်အန်း ရထားပေါ်တက်သည့် အခိုက်တွင် ဘီဘီတုန်းနှင့် တစ်လက်မခန့်သာ ကွာဝေးတော့သည်။ ထိုအချိန်တွင် သူ၏ မျက်စိရှေ့တည့်တည့်တွင် ဘီဘီတုန်း၏ ရင်ဘတ်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

'အင်း... တကယ်ကို ကြီးမားပြီး မို့မောက်နေတာပဲ'။ ထိုမျှ အကွာအဝေးမှနေ၍ ဘီဘီတုန်းထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော ရနံ့ကိုလည်း ရရှိနေသည်။ ၎င်းမှာ အလွန်ပင် ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော်လည်း စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းလှသော ရနံ့ပင် ဖြစ်သည်။

ဘီဘီတုန်းသည် လီချန်အန်း၏ အတွေးစိမ်းများကို မသိရှာပေ။ သူမသည် လီချန်အန်းကို ကလေးတစ်ယောက်ကဲ့သို့သာ အမြဲသဘောထားသည်။ လီချန်အန်းက သူမ၏လက်ကို လွှတ်မပေးသေးသည်ကို မြင်သော်လည်း သူမ ဘာမှမပြောဘဲ လီချန်အန်းကို ရထားအတွင်းထဲသို့ ဆွဲခေါ်သွားခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် လီချန်အန်းသည် နတ်ဘုရားမ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားရသည့် ခံစားချက်ကို မျက်စိမှိတ်၍ အပြည့်အဝ ခံစားလိုက်သည်။ 'အင်း... အရမ်းကို ချောမွတ်ပြီး နူးညံ့တာပဲ၊ တကယ်ကို နေလို့ကောင်းလိုက်တာ...'

မြင်းရထားအတွင်းပိုင်း အပြင်အဆင်မှာလည်း အလွန်ပင် သပ်ရပ်လှပသည်။ ရထားကို သစ်သားကောင်းများဖြင့် ပြုလုပ်ထားပြီး ထိုင်ခုံများအပြင် အလယ်တွင် စားပွဲငယ်လေး တစ်ခုကိုလည်း ထည့်သွင်းထားသည်။ ဘီဘီတုန်းက လီချန်အန်းကို သူမ၏ ဘေးနားတွင် ထိုင်ရန် ပြောလိုက်သဖြင့် လီချန်အန်းသည် တခြားတစ်ဖက်သို့ သွားစရာမလိုတော့ပေ။ သို့သော် ရထားထဲရောက်သည်နှင့် ဘီဘီတုန်းက လီချန်အန်း၏ လက်ကို အလိုအလျောက် လွှတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ အဝတ်အစားများကို ပြင်ဆင်ကာ ထိုင်လိုက်သည်။

လီချန်အန်းအနေဖြင့် ဘီဘီတုန်းနှင့် ကပ်၍ ထိုင်ချင်သော်လည်း၊ ပိုမိုတည်ငြိမ်သည့် အသွင်ဆောင်ရန်အတွက် သူမနှင့် အနည်းငယ် အကွာအဝေးတစ်ခု ထား၍ ထိုင်လိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦး ထိုင်ပြီးသည်နှင့် မြင်းရထား စတင်ထွက်ခွာတော့သည်။ လီချန်အန်းသာ ပြတင်းပေါက်မှ ခေါင်းပြူ၍ မကြည့်ခဲ့လျှင် မြင်းရထားက ဤမျှအထိ မြန်ဆန်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြေးနေသည်ကို သိလိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။ ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်မှ ရှုခင်းများမှာ ပျံသန်းနေသကဲ့သို့ နောက်သို့ ကျန်ရစ်နေသော်လည်း ရထားအတွင်း၌မူ မည်သည့် လှုပ်ခါမှုကိုမျှ မခံစားရပေ။ ထို့အပြင် အပြင်ဘက်မှ ဆူညံသံများကိုလည်း ရထားက ကာကွယ်ထားသဖြင့် အလွန်ပင် သက်သောင့်သက်သာ ရှိလှသည်။

'တကယ်ပဲ အတွေ့အကြုံရှိတဲ့ ဒရိုင်ဘာက ကားကောင်းကောင်းကို မောင်းတာပဲ' ဟု လီချန်အန်း တွေးမိသည်။ ဘာကြောင့်ရယ်မသိ၊ လီချန်အန်း၏ စိတ်ထဲတွင် စိတ်ဝင်စားစရာ အချက်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ 'ဒီလို မြင်းရထားမျိုးက အရမ်းတည်ငြိမ်ပြီး အသံလုံတာပဲ၊ တကယ်လို့ ဒီထဲမှာ တစ်ခုခု လုပ်ကြရင်... အဟမ်း... ရင်ခုန်ဖို့ ကောင်းမလားမသိဘူး'။ 'အင်း... ဒါကိုတော့ နောင်ကျရင် သေချာပေါက် စမ်းကြည့်ရမယ်!'

ထိုသို့ တွေးရင်း လီချန်အန်းသည် ဘီဘီတုန်းကို မသိမသာ ခိုးကြည့်မိသည်။ ဤကဲ့သို့သော အလှအပမျိုးကို တစ်သက်လုံး ကြည့်နေရလျှင်ပင် အားရနိုင်မည် မဟုတ်ဟု သူခံစားရသည်။ အထူးသဖြင့် ဘီဘီတုန်း၏ ပြည့်စုံလွန်းသော မျက်နှာနှင့် သူမ၏ အရှိန်အဝါမှာ တကယ်ကို မှင်တက်စရာပင်။

ဘီဘီတုန်းသည် လီချန်အန်း၏ အကြည့်ကို မြင်သော်လည်း ဘာမှမထင်ဘဲ ပြုံးပြလိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒီတစ်ခါ မင်းနဲ့အတူ အပြင်ထွက်လာတာက တကယ်တော့ ငါကိုယ်တိုင်လည်း စိတ်အပန်းဖြေချင်လို့ပါ။ မကြာသေးခင်က အလုပ်တွေ အရမ်းများလွန်းလို့ ငါ့မှာ ဖိအားတွေ နည်းနည်းများနေတာ"

"ကဲ... ဒါတွေ ထားပါဦး၊ မင်းကို 'မဟာဝိညာဉ်တောအုပ်' အကြောင်း အကျဉ်းချုပ် ရှင်းပြမယ်"

"မဟာဝိညာဉ်တောအုပ်က တကယ်တော့ တီယန်ဒူး အင်ပါယာနဲ့ စတားလော့ အင်ပါယာ ကြားက တောင်တန်းတွေ အနီးမှာ ရှိတာ။ ဒါက ဝိညာဉ်ကုန်းမြေမှာ ဝိညာဉ်သားရဲတွေကို မွေးမြူလေ့ကျင့်ပေးတဲ့ အကြီးဆုံး တောအုပ်လို့ ပြောလို့ရတယ်။ ဝိညာဉ်သားရဲ အမျိုးအစားတွေ အများကြီး ရှိသလို၊ နှစ်တစ်ထောင်သက်တမ်းရှိတဲ့ ဝိညာဉ်သားရဲတွေလည်း ရှိတယ်။ ဒါကြောင့် မင်းရဲ့ ပထမဆုံး ဝိညာဉ်ကွင်းအတွက် သင့်တော်တဲ့ အကောင်ကို ဒီမှာ သေချာပေါက် ရှာတွေ့နိုင်မှာပါ"

လီချန်အန်းက ရုတ်တရက် အားနည်းသော လေသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဆရာမ... ကျွန်တော်က သက်တမ်း (၉၀၀) ဝန်းကျင်ရှိတဲ့ ပထမဆုံး ဝိညာဉ်ကွင်းကို ရှာချင်တာ၊ အဆင်ပြေနိုင်မလားဟင်"