ကောင်းကင်ယံတွင် အလင်းရောင်ပင် သန်းမလာသေးဘဲ မည်းမှောင်နေဆဲဖြစ်သည်။
လမ်းဘေးဝဲယာတွင် ထွန်းညှိထားသော မီးရှူးတိုင်များ၏ အလင်းရောင်အောက်တွင် မြို့တော်၏ ဈေးတန်းကြီးမှာ စတင်၍ ဆူညံလှုပ်ရှားအသက်ဝင်နေပြီဖြစ်သည်။ ဆိုင်ပိုင်ရှင်များသည် ကုန်ပစ္စည်းများကို နေ့ခင်းဘက်ရောင်းချနိုင်ရန် ပြင်ဆင်ရင်း ကူးသွားကူးလာလှုပ်ရှားနေကြသည်။
သို့သော်လည်း နောက်တစ်ခဏ၌ပင် ကျယ်လောင်သော အော်ဟစ်ဆဲဆိုသံကြီးတစ်ခုက နံနက်ခင်း၏ တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွင်းလိုက်သည်။
"ကျိန်စာတိုက်ခံရမယ့် ရှောင်ချူဇီရဲ့... မင်း ငါ့ဆိုင်က အသားကို ခိုးသွားတာမလား"
သားသတ်ဆိုင်တစ်ခု၏ ရှေ့မှောက်မှ လေးနက်၍ အားပါသော အသံတစ်သံထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ပိန်လှီသော စာကလေးစုတ်ရှောင်ချူဇီကောင်လေးတစ်ဦးသည် အသားတုံးကို တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သေလုမတတ် ထွက်ပြေးနေသည်။
သူ၏ သစ်သားခြေတုထိပ်တွင် ပတ်ထားသော ဂွမ်းဟောင်းများ ကျွတ်ထွက်နေပြီဖြစ်ရာ ခြေတုကြီးက ကျောက်စက်ပြင် မြေပြင်ပေါ်သို့ အကြိမ်ကြိမ် ဆောင့်ကျသွားပြီး "ဒုန်း-ဒုန်း-ဒုန်း" ဟူသော မြည်သံစူးစူးကြီးကို ထွက်ပေါ်စေသည်။ သူ၏ ဘယ်ဘက်ခြေထောက် အောက်ပိုင်းတစ်ခုလုံး မရှိတော့ဘဲ သစ်သားခြေတုဖြင့် အစားထိုးထားသော်လည်း ပြေးနှုန်းကမူ နည်းနည်းမှ လျော့မသွားပေ။
ဆိုင်ပိုင်ရှင်ဝတုတ်ကြီးမှာမူ မောဟိုက်နေပြီး နောက်မှ မှီအောင် မလိုက်နိုင်တော့ပေ။ နှစ်ဦးကြားမှ အကွာအဝေးက ပိုမိုဝေးကွာသွားလေသည်။
နောက်ဆုံး၌ ဆိုင်ပိုင်ရှင်ဝတုတ်သည် မောဟိုက်စွာဖြင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားပြီး အားမလိုအားမရ အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။
"ရှောင်ချူဇီ... အဲ့ဒီမှာ ရပ်လိုက်စမ်း"
"မရပ်နိုင်ဘူးဗျာ"
ရှောင်ချူဇီသည် ဆိုင်ပိုင်ရှင်ဝတုတ် လိုက်မမီနိုင်တော့သည်ကို မြင်သောအခါ ခြေလှမ်းကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး လှည့်ကြည့်ကာ ပြောင်စပ်စပ်မျက်နှာဖြင့် လက်လှမ်းပြလိုက်သည်။
"ဒေါသမထွက်ပါနဲ့ဦးဗျာ... ဒါကို ကျွန်တော့်ဆီမှာ အရင်းအနှီး လာမြှုပ်နှံတာလို့ပဲ သဘောထားလိုက်ပါ"
"ထွီ... မင်းနှမကို သွားအရင်းအနှီးလုပ်လိုက်"
ဆိုင်ပိုင်ရှင်ဝတုတ်က မြေပေါ်သို့ တံတွေးထွေးထုတ်လိုက်ပြီး အားယူကာ မတ်တပ်ထရပ်လိုက်သည်။
"တစ်ခါခိုးတုန်းက ငါ့မှာ စေတနာရှိလို့ လွှတ်ပေးခဲ့တာ... ခုတော့ ဒုတိယအကြိမ်မြောက် ထပ်လာတာပဲ။ ငါ့ကို စိတ်မဆိုးဘူးလို့ ထင်နေတာလား"
ရှောင်ချူဇီသည် အဝေးမှ လက်ပြနှုတ်ဆက်ရင်း စိတ်ငြိမ်းချမ်းအောင် ချော့မော့လိုက်သည်။
"စိတ်လျှော့ပါဗျာ... ဒေါသထွက်ရင် ကျန်းမာရေးထိခိုက်လိမ့်မယ်"
ဆိုင်ပိုင်ရှင်ဝတုတ်၏ ဒေါသ အနည်းငယ်လျော့ပါးသွားသောအခါမှ သူက ဆက်ပြောလိုက်သည်။
"မနက်ဖြန် ကျွန်တော့်ရဲ့ ဝိညာဉ်နိုးထလာပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအားရလာရင် ဝိညာဉ်သခင် ဖြစ်လာတော့မှာဗျ... အဲဒီအခါကျရင် ဦးလေးကို ပိုက်ဆံပြန်ဆပ်ပါ့မယ်"
သူ၏ ညစ်ပတ်ပေရေနေသော မျက်နှာငယ်လေးပေါ်တွင်မူ အလွန် ဖြောင့်မတ်မှန်ကန်လှသည်ဟု ထင်ရသော အမူအရာတစ်ချို့ ရှိနေသည်။
ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှ ဆိုင်ရှင်များသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မထိမဲ့မြင် ပြုံးလိုက်ကြသည်။
"ဒီသူတောင်းစားလေးက ဘာအိပ်မက်တွေ မက်နေတာလဲ... ဝိညာဉ်သခင်ဆိုတာ မင်းလိုလူ ရည်မှန်းလို့ရတဲ့ အရာများ မှတ်နေသလား"
"ဝိညာဉ်သခင်တဲ့လား... အရိုးပေါ် အရေတင်နေတဲ့ ကောင်ကများ သနားစရာပဲ"
"ယောင်ဝါးဝါးဖြစ်နေတဲ့ ရှောင်ချူဇီပါပဲ"
ရှောင်ချူဇီသည် သူတို့၏ လှောင်ပြောင်မှုကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ဝတုတ်သည်ကို ပြုံးပြရင်း နှုတ်ဆက်ကာ ခပ်သွက်သွက်ပင် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။
ဆိုင်ပိုင်ရှင်ဝတုတ်သည် ကိုယ်ပေါ်မှ ဖုန်များကို ပုတ်ခတ်လိုက်ပြီး ဝေးကွာသွားသော ကျောပြင်သေးသေးလေးကို ကြည့်ကာ နှုတ်ခမ်းတွန့်လိုက်သည်။
'မင်း တကယ်ပဲ ဝိညာဉ်စွမ်းအား ရပါစေလို့သာ ဆုတောင်းလိုက်တော့...'
မြို့စွန်ရှိ ပစ်ပယ်ထားသော အိမ်ခြံဝင်းတစ်ခုအတွင်း၌။
ခြေကျိုးလေးသည် အိုးထဲတွင် ဆူပွက်နေသော အသားတုံးများနှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက် ရွက်ဝါများကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ ဆားအနည်းငယ် ခတ်လိုက်ပြီးနောက် မီးတောက်၏ လိမ္မော်ဝါရောင် အလင်းရောင်နှင့်အတူ တွေးတောမိသွားသည်။
'ငါ့နာမည်က ဖန်လင်း... ကမ္ဘာမြေက လာခဲ့တာ'
'လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်နှစ်က ထိုဒိုလော့ကုန်းမြေကို ရောက်လာခဲ့ပြီး ဘယ်ဘက်ခြေထောက်မရှိ၊ ညစ်ပတ်ပေရေနေတဲ့ ပိန်လှီလှသော သူတောင်းစားလေးဖြစ်လာခဲ့တယ်'
'ထိုသူတောင်းစားလေးမှာ နာမည်မရှိဘူး... သိတဲ့လူတိုင်းက ခြေကျိုးလေးလို့ပဲ ခေါ်ကြတာကြောင့် အရင်ဘဝက နာမည်ဖြစ်တဲ့ ဖန်လင်းဆိုပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်မှည့်လိုက်ရတာပေါ့'
'အခု ငါရောက်နေတဲ့နေရာက ထျန်းဒိုအင်ပါယာ၊ ဖာစီနိုပြည်နယ်ရဲ့ နော့တင်းမြို့ပဲ'
'ဒီနေရာဟာ ထန်ဆန်းရဲ့ နော့တင်းကျောင်းတော် တည်ရှိတဲ့နေရာပေါ့... မြို့ကြီးတစ်မြို့ မဟုတ်ပေမဲ့ အင်ပါယာနှစ်ခုရဲ့ နယ်စပ်ကုန်သွယ်ရေး ဗဟိုချက်တစ်ခုဖြစ်လို့ တိုးတက်စည်ကားတဲ့ နေရာတစ်ခုလို့ ပြောလို့ရတယ်'
'ဒါပေမဲ့ ဒီစည်ကားမှုတွေက တခြားသူတွေနဲ့ပဲ ဆိုင်တာပါ... မြေခွက်တစ်လုံးနဲ့ ဘဝကို စတင်ခဲ့ရတဲ့ မသန်စွမ်းသူတောင်းစားလေးဖြစ်တဲ့ ငါနဲ့တော့ ဘာမှမဆိုင်ပါဘူး'
'ခန္ဓာကိုယ်ချို့ယွင်းနေတဲ့ သူတောင်းစားတစ်ယောက်အနေနဲ့ ဖန်လင်းဟာ တကယ်ကို ဆင်းရဲဒုက္ခရောက်လှတယ်'
'ငါ့မှာ ပိုက်ဆံဆိုလို့ တစ်ပြားမှမရှိဘူး... ဖာထေးထားတဲ့ ပိတ်ချောဝတ်ရုံကြမ်းတစ်ထည်၊ လမ်းမှာကောက်ရတဲ့ အိုးဟောင်းတစ်လုံး၊ ချိုင့်ဝင်နေတဲ့ မြေခွက်တစ်လုံး၊ ကျိုးပဲ့နေတဲ့ ဓားထက်တစ်ချောင်း၊ ကောက်ရိုးဖိနပ်တစ်ရံ... ဒါတွေဟာ ငါ့ရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုအားလုံးပဲ'
'အစားအသောက် စိုးရိမ်စရာမလိုဘဲ ကျန်းမာသန်စွမ်းခဲ့တဲ့ ခေတ်သစ်လူသားတစ်ယောက်အနေနဲ့ ကိုယ်တိုင်လုပ်ထားတဲ့ ခြေတုနဲ့ တောင်းရမ်းစားသောက်ရင်း အသက်ဆက်နေရတဲ့ ဘဝကို ရောက်သွားတာဟာ ဖော်ပြလို့ပင် မရနိုင်တဲ့ ကွာခြားချက်ပဲ'
'ငါ့မျက်လုံးထဲမှာ တဖြည်းဖြည်းတိုးတက်နေတဲ့ တိုးတက်မှုဘားသာမရှိရင်... ပြီးတော့ ဆန်းကြယ်တဲ့ ဝိညာဉ်နဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းကမ္ဘာရဲ့ ဆွဲဆောင်မှုသာ မရှိရင် ဒီတစ်နှစ်လုံး ငါ တောင့်ခံနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး'
'ဟုတ်ပါတယ်... ငါ့မှာ ဖော်ပြလို့မရတဲ့ စနစ်တစ်ခုပါလာတယ်'
'ဒါဟာ ငါ့မျက်လုံးထဲမှာပဲ မြင်ရတဲ့ မီးခိုးရောင်တိုးတက်မှုဘားတစ်ခုပဲ... လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်နှစ်လုံး မီးခိုးရောင်တိုးတက်မှုဘားဟာ ပုံမှန်နှုန်းနဲ့ တဖြည်းဖြည်း တိုးတက်လာခဲ့တာ အခုဆိုရင် အဆုံးကို ရောက်တော့မယ်'
'ဒါဘယ်ကလာမှန်းမသိဘူး... ဘာလုပ်လို့ရမှန်းလည်း မသိဘူး။ နေပူစာလှုံတာ၊ အစားပိုစားတာ၊ တရားထိုင်တာမျိုးတွေ လုပ်ကြည့်ပေမဲ့ နည်းနည်းမှ မြန်မလာခဲ့ဘူး'
'စိတ်နဲ့ ဆက်သွယ်ကြည့်လိုက်တော့မှ ဒီတိုးတက်မှုဘားဟာ နောက်နှစ်ရက်နေရင် ၁၀၀ ရာခိုင်နှုန်း ပြည့်တော့မယ်ဆိုတာ သိလိုက်ရတယ်'
'၁၀၀ ရာခိုင်နှုန်း ပြည့်သွားတာနဲ့ တပြိုင်နက် ပြောင်းလဲမှုတွေ ရှိလာတော့မှာ သေချာတယ်'
'စနစ်နိုးထလာမယ့်နေ့ဟာ ငါ့ရဲ့ ဝိညာဉ် နိုးထမယ့်နေ့နဲ့ တစ်ထပ်တည်း ကျနေတာပဲ'
'အာဟာရတောင် မပြည့်ဝတဲ့ သူတောင်းစားလေးတစ်ယောက်အဖို့ ဆန်းကြယ်တဲ့ နောက်ခံမရှိရင် အသုံးမကျတဲ့ ဝိညာဉ်ပဲ နိုးထလာဖို့ များတယ်'
'ဝိညာဉ်စွမ်းအားဆိုရင် ပိုဆိုးတာပေါ့... ယွီရှောင်ကန်းရဲ့ မသမာတဲ့ စွမ်းအားတစ်ဝက်လောက် ရရင်တောင် ကံကောင်းလှပြီ'
'အသားလုံလောက်အောင် မစားရဘဲနဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာ လေ့ကျင့်တာတွေ လုပ်ရင် အလကား ခန္ဓာကိုယ် ပျက်စီးရုံပဲ ရှိမယ်။'
'အသားဓာတ်ရဖို့နဲ့ ခန္ဓာကိုယ် မပြိုလဲဖို့အတွက် ကြွက်ထောင်တာ၊ အင်းဆက်ဖမ်းတာအပြင် ခိုးယူတာကိုပဲ ရွေးချယ်ခဲ့ရတာပေါ့... ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူတောင်းစားလေးတစ်ယောက်ကို ဘယ်သူမှ သနားမှာ မဟုတ်လို့ပဲ'
'ငါ့မှတ်ဉာဏ်အရ သားသတ်ဆိုင်ပိုင်ရှင်ဝတုတ်ဟာ ဒီမြို့ကို ရောက်တာ မကြာသေးဘူး... သဘောထားလည်း ကောင်းတာမို့လို့ ငါ သွားခိုးရဲတာ'
'ခိုးတယ်ဆိုပေမဲ့လည်း ငါက ရည်မှန်းချက်ရှိတဲ့သူပါ... ဒီကျေးဇူးကို ငါ့ရဲ့ စာအုပ်ငယ်ထဲမှာ မှတ်ထားပြီး အောင်မြင်တဲ့အခါ ပြန်ဆပ်မှာပါ'
'ဒါတွေအပြင် ဖန်လင်းရဲ့ တစ်ခုတည်းသော မျှော်လင့်ချက်ကတော့ ငါ့မှာ ဆန်းကြယ်တဲ့ နောက်ခံတစ်ခုခု ရှိနေဖို့ပဲ... အဲဒီနောက်ခံကနေ အစွမ်းထက်တဲ့ ဝိညာဉ်တစ်ခု ရလာခဲ့ရင်...'
'အစားအသောက် မပြည့်စုံပေမဲ့လည်း ဝိညာဉ်စွမ်းအား ရလာပြီး ဝိညာဉ်သခင် ဖြစ်လာနိုင်ရင် ပိုကောင်းတာပေါ့'
'ဒါမှမဟုတ်ရင်တော့ ငါ့ရဲ့ စနစ်က အစွမ်းထက်ဖို့ သို့မဟုတ် ကူးပြောင်းလာသူတွေရဲ့ အခွင့်အရေးကိုပဲ မျှော်လင့်ရတော့မှာပဲ'
နှစ်ရက်ကြာပြီးနောက် ဖန်လင်းသည် စောစောစီးစီး နိုးထလာခဲ့သည်။
ပထမဦးစွာ ခြံဝင်းအတွင်းရှိ ထောင်ချောက်များကို စစ်ဆေးလိုက်ရာ ဘာမှမရှိသည်ကို တွေ့ရသည်။
ထို့နောက်မှ စိတ်အေးလက်အေးဖြင့် မျက်နှာသစ်၊ သစ်ခက်များဖြင့် သွားတိုက်ကာ သန့်ရှင်းခြောက်သွေ့သော အဝတ်အစားများကို လဲလှယ်လိုက်သည်။ ကောက်ရထားသော ပေါက်စီအေးနှစ်ခုကို ဝါးမြိုလိုက်ပြီးနောက် အခါတော်ရက် ရောက်ရှိလာသည်ကို ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်စောင့်နေလိုက်သည်။
မျက်လုံးထဲမှ တိုးတက်မှုဘားသည် ပုံမှန်အတိုင်း တဖြည်းဖြည်း တိုးတက်နေဆဲဖြစ်သည်။
ထိုတိုးတက်မှုဘားသည် မလှုပ်ရှားတော့သကဲ့သို့ ရှိနေသော်လည်း ရုတ်တရက် နိုးထလာသည့် သားရဲကြီးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်လာသည်။
တစ်နှစ်လုံးလုံး မသိမသာ တိုးတက်လာခဲ့ရာမှ နောက်ဆုံးအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
မိုးသောက်ယံ၏ ပထမဆုံး အလင်းရောင်ကဲ့သို့ ဆန်းကြယ်သော အလင်းရောင်တစ်ခုက ပတ်ဝန်းကျင်၏ တိတ်ဆိတ်မှုကို ထိုးခွဲလိုက်သည်။
မျက်စိထဲရှိ အရာအားလုံးသည် သက်ဝင်လှုပ်ရှားလာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
ထိုဆန်းကြယ်သော အလင်းရောင်နှင့်အတူ ဖန်လင်းသည် သူ၏ ဝိညာဉ်တစ်ခုလုံး မြင့်မြတ်သောအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
"ဖျတ်…"
ယားယံလာသဖြင့် မျက်နှာပေါ်မှ ခြင်ကို ရိုက်လိုက်ကာ စိတ်ကူးယဉ်အိမ်မက်ထဲမှ နိုးထလာပြီး မျက်နှာလေး ရှုံ့မဲ့သွားတော့သည်။