အခန်း (၁) ချန်းလန် အကယ်ဒမီ၊ နတ်ဘုရားတစ်ဝက်တို့၏ နယ်ပယ်

ဒိုလော့ တိုက်ပွဲဝင် နယ်မြေကြီး၏ မည်သည့် သမိုင်းမှတ်တမ်းတွင်မျှ ရေးထိုးထားခြင်း မရှိသော၊ လှပသာယာပြီး တိတ်ဆိတ်ဆန်းကြယ်သည့် တောင်ကြား လှိုဏ်ဝှမ်းတစ်ခု ရှိသည်။ ထိုနေရာသည်ကား 'ချန်းလန် အကယ်ဒမီ' ပင် ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် အကယ်ဒမီ၏ လေ့ကျင့်ရေး ကွင်းပြင်ကျယ်ထက်၌ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ ဒီရေအလား တိုးဝှေ့ ပေါက်ကွဲနေပြီး၊ အရှိန်အဝါ သက်ရောက်မှုများသည် အရပ်လေးမျက်နှာသို့ ရိုက်ခတ် လှိုင်းထနေသည်။

ဝတ်ရုံဖြူကို ဝတ်ဆင်ထားသော လင်းယွမ်သည် ကွင်းပြင်၏ ဗဟိုတည့်တည့်တွင် တည်ငြိမ် အေးဆေးသည့် အမူအရာဖြင့် ရပ်နေသည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ် ပတ်လည်၌ မမြင်နိုင်သော ဓားဝိညာဉ် အရှိန်အဝါများ နှောင်ဖွဲ့ထားကာ စိမ့်မဝင်နိုင်သည့် အတားအဆီးတစ်ခုပမာ ကာကွယ်ပေးထားသည်။

ထိုစဉ် လင်းယွမ်၏ နောက်ကျောဘက်မှ တစ္ဆေတစ်ကောင်အလား ဝေဝါးသော ပုံရိပ်တစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာသည်။ ထိုသူမှာ ကျူကျူချင်း ပင် ဖြစ်သည်။ လေထုကိုပင် စူးရှစွာ ခွဲခြမ်းသွားသည့် အော်သံနှင့်အတူ ထက်မြက်လှသော လက်သည်းကောက်များသည် လင်းယွမ်၏ ကျောပြင်ဆီသို့ ဦးတည်ကာ လျှပ်တစ်ပြက် ထိုးစိုက်ဝင်ရောက်လာသည်။ သို့သော် လင်းယွမ်၏ ကျောပြင်နှင့် လက်တစ်သစ်မျှ အကွာသို့ ရောက်ရှိချိန်၌ ထိုလက်သည်းများသည် မမြင်နိုင်သော ဓားဝိညာဉ် အတားအဆီးနှင့် တိုက်ရိုက် ရိုက်ခတ်မိသွားပြီး ရှေ့သို့ ဆက်မတိုးနိုင်ဘဲ တန့်သွားရတော့သည်။ မြက်စိမ်းရောင်ရှိသော မြွေဆိပ်လိုင်းတစ်ခုသည် သက်ရှိမြွေတစ်ကောင်အလား တိုးတိတ်စွာဖြင့် လင်းယွမ်၏ ခြေကျင်းဝတ်ကို ပတ်နွယ်ရန် ကြိုးပမ်းလာသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဟင်းလင်းပြင် လှိုင်းထွက်မှုနှင့်အတူ ရှောင်ဝူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် လင်းယွမ်၏ ဘယ်ဘက် ဘေးတိုက်မှ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာကာ ကတ်ကြေးတစ်ချောင်းအလား သူမ၏ ခြေနှစ်ချောင်းဖြင့် လင်းယွမ်၏ လည်ပင်းကို ညှစ်ရန် ခုန်ပျံဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

မိုးကောင်းကင်ထက်၌မူ ရေခဲဖီးနစ်ငှက်၏ ဧရာမ ပုံရိပ်ကြီးသည် ရွှယ်ချင်းအာ၏ နောက်ကျောတွင် ထက်မြက်စွာ ပေါ်ထွက်လာပြီး၊ အေးစက်စက် ရေခဲအရှိန်အဝါကြောင့် ချိုင့်ဝှမ်းတစ်ခုလုံး ခဲမတတ် ဖြစ်သွားရသည်။ ရေခဲစွမ်းအား၏ အထွတ်အထိပ် အလင်းတန်းကြီးတစ်ခုသည် ကောင်းကင်ထက်မှ တိုက်ရိုက် စီးဆင်းကျလာခဲ့သည်။

ကွင်းပြင်၏ အနောက်ဘက်အကျဆုံးတွင် နင်ရုန်ရုန်သည် ကိုးပါးရတနာ ဖန်စီနန်းတော်ကို လက်တွင် ကိုင်မြှောက်ထားပြီး လင်းလက်သော အလင်းတန်းပေါင်းများစွာကို တိုက်ရိုက်ပစ်လွှတ် ကူညီပေးနေသည်။ သူတို့အားလုံး၏ ခန္ဓာကိုယ်ထက်တွင် နောင်နှစ်ပေါင်း ၂၀,၀၀၀ အကြာမှ ပေါ်ပေါက်လာမည့် တိုက်ပွဲဝင် ချပ်ဝတ်တန်ဆာများ ဝတ်ဆင်ထားကြပြီး၊ နင်ရုန်ရုန်၏ လက်ထဲတွင်မူ ဝိညာဉ်ရေးရာ အမြောက်နှစ်ခုကိုပါ ဆုပ်ကိုင်ထားသေးသည်။

သို့သော်လည်း အရပ်လေးမျက်နှာမှ မီးကုန်ယမ်းကုန် ဝင်ရောက်လာသော တိုက်ခိုက်မှုများကို ရင်ဆိုင်ရာတွင် လင်းယွမ်သည် သူ၏ သိုင်းဝိညာဉ်ကိုပင် စုပ်ယူသုံးစွဲခြင်း မပြုခဲ့ပေ။

သူသည် ရိုးရှင်းစွာပင် ညာဘက်လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး လက်ချောင်းကို အထက်သို့ မြှောက်တင်လိုက်သည်။ ခဏချင်းမှာပင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ထောင်ပေါင်းများစွာသော ဓားစွမ်းအင်များ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာပြီး ခံစစ်နှင့် တိုက်စစ် တိုက်ခိုက်မှု အားလုံးသည် မီးခိုးငွေ့များအလား ကင်းစင်ပျောက်ကွယ်သွားရတော့သည်။

"ဟင်း" နင်ရုန်ရုန်သည် နှုတ်ခမ်းကို စူလိုက်ရင်း ရှေ့ဆုံးမှနေ၍ စိတ်ပျက်လက်ပျက် ရေရွတ်လိုက်သည်။ "ဆရာကတော့ ပိုပြီး သန်မာနေတုန်းပဲ မဟုတ်လား။ ဒီတစ်ခေါက် တိုက်ပွဲဝင် ချပ်ဝတ်တန်ဆာတွေနဲ့ ဝိညာဉ်လက်နက်တွေကိုပါ သုံးလိုက်ရင် ဆရာ့ရဲ့ သိုင်းဝိညာဉ်ကို ထုတ်သုံးအောင် အနည်းဆုံး ဖိအားပေးနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ထင်ထားတာ"

ရှောင်ဝူသည်လည်း ကောင်းကင်ထက်မှ မြေပြင်သို့ သက်ဆင်းလာရင်း စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ "နင်တို့ကို မပြောနဲ့ ဒီအကယ်ဒမီစဖွင့်တုန်းက ငါတစ်ယောက်တည်းပဲ တပည့်အဖြစ် ရှိခဲ့တာ ဒီလောက်နှစ်တွေအများကြီး ကြာခဲ့တာတောင် ဆရာ့ရဲ့ အစစ်အမှန် သိုင်းဝိညာဉ်က ဘာလဲဆိုတာ ငါအခုထိ မသိသေးဘူး"

"ငါတို့သိတာဆိုလို့ ဆရာ့မှာ သဘာဝလွန် ထူးဆန်းတဲ့ မျက်လုံးပုံစံ သိုင်းဝိညာဉ်တစ်ခုရယ် မင်းမဲ့ဆန်းကြယ်တဲ့ ဓားပုံစံ သိုင်းဝိညာဉ်တစ်ခုရယ် ရှိတယ်ဆိုတာပဲ"

ကျူကျူချင်းသည် နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားပြီး လင်းယွမ်ကို ကြည့်နေသော သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မကျေနပ်မှုနှင့်အတူ လေးစားအားကျမှုများ လျှံထွက်နေသည်။ "ဆရာ ကျွန်မ နောက်ထပ် ပိုပြီး သန်မာအောင် ကြိုးစားပါ့မယ်"

လင်းယွမ်သည် သူ့ရှေ့မှ လှပရွှန်းလဲ့သော တပည့်မလေးများကို ကြည့်ရင်း ကျေနပ်စွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။ "အဆောတလျင် ကျင့်စရာ မလိုပါဘူး။ မင်းတို့ထဲမှာ အသက်အကြီးဆုံးကမှ ၁၈ နှစ်ပဲ ရှိသေးတာ။ မင်းတို့ရဲ့ အနာဂတ်က အများကြီး သာလွန်တောက်ပနေပါသေးတယ်"

ဒုကုယန်က မကျေမနပ်စကား ဆိုလာခဲ့သည်။ "ဒါပေမဲ့ ဆရာကလည်း ငယ်သေးတာပဲလေ။ ဆရာ့အသက်က ဒီနှစ်မှ ၂၅ နှစ်ပဲ ရှိသေးတာ မဟုတ်ဘူးလား"

"ဟုတ်တယ် ဟုတ်တယ်" နင်ရုန်ရုန်က ရုတ်တရက် စိတ်ဝင်တစား ဖြည့်စွက်ပြောလိုက်သည်။ "ဆရာက သမီးရဲ့ ဓားဘိုးဘိုးထက်တောင် ပိုပြီး အဆပေါင်းများစွာ သန်မာနေသလိုပဲ။ ဓားဘိုးဘိုးဆိုရင် အသက် ၉၀ ရှိပြီ အဆင့် ၉၆ ပဲ ရှိသေးတယ်။ ဆရာကကျ ဘိုးဘိုးထက် အဆတစ်ရာမက ပိုသန်မာနေတာပဲ"

လင်းယွမ်သည် တဟားဟား ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏ ပုံရိပ်မှာ ဝေဝါးပျောက်ကွယ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ "ကဲပါ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ဆက်ပြီး လေ့ကျင့်ကြတော့။ ငါ့နောက်ကို လိုက်လာကြရင် မကြာခင်မှာ ငါ့လို သန်မာလာကြမှာပါ"

စကားပင် မဆုံးသေး၊ သူ၏ ပုံရိပ်သည် ထိုနေရာမှ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေပြီ။

"ဟာ ဆရာ ဘာလို့ ခိုးထွက်သွားပြန်တာလဲ" နင်ရုန်ရုန်သည် ဒေါသတကြီးဖြင့် ခြေဆောင့်လိုက်သည်။

သူတို့ ဆရာ့ထံမှ အချက်အလက်တစ်ခုခု တူးဆွမေးမြန်းရန် ကြိုးပမ်းလိုက်တိုင်း လင်းယွမ်သည် ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားလေ့ရှိပြီး တစ်ကြိမ်မျှ လွဲချော်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ ယခင်က သူမကို ဒီနေရာသို့ ခေါ်ဆောင်လာစဉ်ကလည်း ဒီလိုနည်းလမ်းဖြင့်ပင် ခေါ်ဆောင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး သူမ၏ ဓားဘိုးဘိုးနှင့် အရိုးအဘိုးတို့မှာ ရုတ်တရက် သတိမထားမိချိန်မှာပဲ သူမ ပျောက်ကွယ်လာခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

ချိုင့်ဝှမ်း၏ အခြားတစ်ဖက်ရှိ မဏ္ဍပ်ငယ်လေးအတွင်း၌ လင်းယွမ်သည် သက်သောင့်သက်သာရှိသော ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းရင်း အေးဆေးငြိမ်သက်စွာ ရှိနေသည်။

ခုနတင်ပဲ သူ၏ တပည့်မများ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်များ တိုးတက်လာမှုကြောင့် စနစ်၏ အကျိုးဆက် တုံ့ပြန်မှုကို ရရှိခဲ့ပြီး သူကိုယ်တိုင်လည်း အဆင့်သစ်သို့ တက်ရောက်သွားနိုင်ခဲ့သည်။

အဆင့် ၉၉၊ နတ်ဘုရားတစ်ဝက် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

သူသည် စိတ်ထဲမှ တိတ်ဆိတ်စွာ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ ဒီအရှိန်အဟုန်က နည်းနည်း နှေးကွေးနေတုန်းပဲ။ စနစ်ကို ရရှိခဲ့တာ တောက်လျှောက် ခြောက်နှစ်တာမျှ ကာလအတွင်းမှာမှ သူသည် ဝိညာဉ်ဒိုလော့ အဆင့်မှ နတ်ဘုရားတစ်ဝက် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိရန် အတော်အချိန်ယူခဲ့ရသည်။

ဒီစကားကို အခြားသူများ ကြားလိုက်ရပါက ဒေါသထွက်ဖွယ်ရာပင် ဖြစ်သည်။ အသက် ၂၅ နှစ်နှင့် နတ်ဘုရားတစ်ဝက် ဖြစ်လာသူကို အခြားသူများက မည်သို့ လိုက်မီနိုင်တော့မည်နည်း။

ထူးခြားသည့် သိုင်းဝိညာဉ်နှစ်ခုပါဝင်သည့် ထန်ဆန်း နှင့် ဘီဘီတုံ တို့ပင် အသက် ၁၉ နှစ်အရွယ်တွင် မည်သည့်အဆင့်၌သာ ရှိနေသေးသနည်း။

လွန်ခဲ့သော ၆ နှစ်၊ လင်းယွမ် အသက် ၁၉ နှစ်ပြည့် မွေးနေ့တွင် သူသည် အဆင့် ၈၀ ဝိညာဉ်ဒိုလော့အဆင့်သို့ တရားဝင် ရောက်ရှိခဲ့သည်။ ထိုအချိန်၌ပင် သူ့ထံသို့ 'တပည့်မွေး၍ သန်မာလာစေရန်' ဆိုသည့် စနစ်တစ်ခု ချိတ်ဆက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အမည်အတိုင်းပင် သူလက်ခံလိုက်သော တပည့်များ၏ ပါရမီနှင့် သန်မာမှု ပိုမိုကြီးမားလေလေ၊ သူရရှိမည့် အကျိုးကျေးဇူးများနှင့် သန်မာမှု တိုးတက်နှုန်းက ပိုမို မြန်ဆန်လေလေဖြစ်သည်။

တပည့်များကို လက်ခံရန် အကောင်းဆုံး နည်းလမ်းမှာမူ အကယ်ဒမီတစ်ခု ဖွင့်လှစ်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် ပါရမီကောင်းပြီး ထူးခြားသော သိုင်းဝိညာဉ်ရှိသည့် သူများအားလုံးကို နည်းမျိုးစုံဖြင့် လိုက်လံရှာဖွေကာ သူ့ထံတွင် လာရောက်လေ့ကျင့်စေခဲ့သည်။

ဟုတ်ပါသည်။ သင် ထင်သည့်အတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။ သူတို့အားလုံးကို တိုက်ရိုက် ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်လာခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

သူသည် ရိုးရိုးသားသားဖြင့် စိတ်ပါလက်ပါ တပည့်ခံယူလာမည့်သူကို ငံ့လင့်စောင့်ဆိုင်းနေသည့် နည်းလမ်းကို သုံးမနေချင်ခဲ့ပေ။ မြို့သစ်တွင် အသစ်စဖွင့်သော သူ၏ ချန်းလန်အကယ်ဒမီတွင် ဘာမျှမရှိသေးရာ မည်သူက သူ့ထံတွင် တပည့်ခံချင်မည်နည်း။ အသက် ၁၉ နှစ်နှင့် ဝိညာဉ်ဒိုလော့ ဖြစ်ခဲ့သည်ဆိုသော အချက်တစ်ခုတည်းနှင့် မလုံလောက်ပေ။

ထို့ကြောင့် လင်းယွမ်သည် ဆိတ်ငြိမ်လှသော ချိုင့်ဝှမ်းကြီးတစ်ခုကို အကယ်ဒမီ တည်ဆောက်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။

သူ၏ ပထမဆုံး တပည့်မှာ ရှောင်ဝူ ဖြစ်သည်။ သူမ နော့ဒင်းအကယ်ဒမီသို့ မဝင်ရောက်မီအချိန်ကပင် လင်းယွမ်က ကြားဖြတ်ဖမ်းဆီး ခေါ်ဆောင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ရှောင်ဝူသည် ကြယ်တာရာတောအုပ်မှ ထွက်လာသည်နှင့် သတ်ဖြတ်ခံရတော့မည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း လင်းယွမ်က သူမကို တပည့်အဖြစ်သာ လက်ခံချင်သည်ဟု ကြားလိုက်ရချိန်တွင် အံ့အားသင့်သွားခဲ့ရသည်။ သို့သော် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ရန်အတွက် အလိုက်သင့် ပေါင်းသင်းရင်း နောက်မှ ထွက်ပြေးရန် ကြံစည်ခဲ့သည်။ သူမ၏ အမြင်တွင် တပည့်မွေးသည်ဆိုသည်မှာ ဟန်ပြသာဖြစ်ပြီး သူမ၏ ကိုးခုမြောက် ဝိညာဉ်ကွင်းကို ရယူရန် မွေးမြူထားခြင်းဟု အမှတ်မှားခဲ့သည်။

သို့သော် ကြာလာသည်နှင့်အမျှ လင်းယွမ်သည် သူမ၏ ဝိညာဉ်ကွင်းကို စိတ်မဝင်စားရုံမျှမက၊ တပည့်အဖြစ် သေချာသင်ကြားပေးပြီး ရတနာများကိုပါ ပေးခဲ့သဖြင့် သူမ၏ သိုင်းဝိညာဉ်နှင့် သွေးမျိုးဆက်ပင် တိုးတက်ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရသည်။

ထို့နောက် လင်းယွမ်သည် ဒုကုယန်၊ ရဲ့လင်လင်၊ ရွှယ်ချင်းအာ၊ ကျူကျူချင်းနှင့် နင်ရုန်ရုန် တို့ကဲ့သို့သော ပါရမီရှင်များကိုလည်း အသီးသီး ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ ထိုသူများကို ဒီဆိတ်ငြိမ်သော ချိုင့်ဝှမ်းကြီးထဲ၌ စုစည်းလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

သူ၏ ဆန်းကြယ်သော ဝိညာဉ်စွမ်းအားကြောင့် နာမည်ကျော် ဒိုလော့ကြီးများ သူတို့၏ မြေးများ ပျောက်ဆုံးသွားကြောင်း သတိပြုမိချိန်တွင် အရာအားလုံးက နောက်ကျသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ဒီပြုမူပုံသည် အလွန်ပင် ဗီလိန်ဆန်သော လုပ်ရပ်တစ်ခု ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သည်။ သို့သော် လင်းယွမ် ဘာမှ အမှားမလုပ်ခဲ့ပေ။ သူသည် တိုက်ပွဲဝင်နယ်မြေကြီး၏ ပဋိပက္ခများ၊ အင်အားစုများ၏ ရှုပ်ထွေးမှုများနှင့် မပတ်သက်ဘဲ ငြိမ်းချမ်းစွာ နတ်ဘုရားအဆင့်သို့ တက်ရောက်ချင်ရုံမျှသာ ဖြစ်သည်။

နင်ရုန်ရုန်နှင့် အခြားသူများသည်လည်း စတင်ချိန်တွင် မလိုလားခဲ့ကြသော်လည်း မကြာမီမှာပင် ထိုခံစားချက်များ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရသည်။ သူတို့ ဝတ်ဆင်ထားသော ဝိညာဉ်လက်နက်များနှင့် တိုက်ပွဲဝင် ချပ်ဝတ်တန်ဆာများမှာ လင်းယွမ် ပေးအပ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ၏ သင်ကြားပေးမှုအောက်တွင် သူတို့၏ အစွမ်းအစများသည် မူလကထက် အဆမတန် ပြောင်းလဲတိုးတက်လာခဲ့သည်။

ထို့အပြင် လင်းယွမ်သည် ဒုကုဘို ကိုတောင် အသာစီးရယူကာ ရေခဲမီး ယင်ယန်‌ရေတွင်းမှ ဆေးပင်များကို ရယူထားခဲ့သေးသည်။ ဒါတွေအားလုံးသည် သူ၏ ထူးခြားဆန်းပြားလှသော သိုင်းဝိညာဉ်ကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ကံကြမ္မာ အကွေ့အပြောင်းကား လာရောက်ပေပြီ။

မည်သည့် အကြောင်းပြချက်မှ မရှိဘဲ ဒိုလော့တိုက်ပွဲဝင်နယ်မြေကြီးတစ်ခုလုံး၏ မိုးကောင်းကင်ကြီးသည် တောက်ပလှသော ရွှေရောင်အလင်းတန်းကြီးများဖြင့် လွှမ်းမိုးဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့သည်။ ကျယ်ပြောလှသော မိုးကောင်းကင်ကြီးသည် ဒိုလော့နယ်မြေ၏ မည်သည့်နေရာမှမဆို ထင်ရှားစွာ မြင်တွေ့နိုင်စရာ ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ထို မိုးကောင်းကင်ကြီးထက်တွင် စာလုံးကြီးများသည် တဖြည်းဖြည်း ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

"သိုင်းဝိညာဉ် အဆင့်သတ်မှတ်ချက် စာရင်း"