အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ဝမ်စိန့်သည် ထန်ဆန်း၏ လက်ချက်ဖြင့် မြေပြင်ပေါ်တွင် လှဲလူးနေရရှာပြီး မနည်းရုန်းကန်၍ ထနေခဲ့ရသည်။ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးတွင် ယခင်ကထက် ဒဏ်ရာဒဏ်ချက်များ ပိုမိုများပြားသွားသော်လည်း သူသည် ထန်ဆန်းအပေါ် ရန်ငြိုးဖွဲ့ခြင်း လုံးဝမရှိဘဲ သက်ပြင်းချကာ စိတ်သက်သာရာရသွားသည့်အလား ပြောလိုက်၏။
“ထန်ဆန်း။ ငါ မင်းကိုမနိုင်ဘူး၊ ဝမ်လီလည်း မင်းကို နိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။ ဒီနေ့ကစပြီး အခန်းနံပါတ် ၇ ရဲ့ ခေါင်းဆောင်က မင်းပဲ။”
ထန်ဆန်းသည် တည်ငြိမ်အေးစက်သော မျက်နှာထားဖြင့် ပြန်လည်ပြောဆိုလိုက်သည်။
“ကျွန်တော် မင်းနဲ့လည်း ရန်မဖြစ်ချင်ဘူး၊ ဒီအခန်းရဲ့ ခေါင်းဆောင်လည်း မလုပ်ချင်ဘူး။”
ဝမ်စိန့်သည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မျက်နှာတွင် ဖူးယောင်နေသော ဒဏ်ရာများဖြင့်ပင် အလွန်တည်ကြည်လေးနက်သော အမူအရာသို့ ပြောင်းလဲသွားရာ ကြည့်ရသည်မှာ အနည်းငယ် ရယ်ချင်စရာကောင်းနေတော့သည်။ သူက လေသံကို နှိမ့်ကာ ပြောလိုက်၏။
“ထန်ဆန်း။ ဒါက ဒီနေရာရဲ့ စည်းကမ်းပဲ။ တို့အလုပ်သင်ကျောင်းသားတွေဟာ နော့တန်ကျောင်းတော်မှာ ငွေကြေးနဲ့ အာဏာအတုအယောင် အနည်းဆုံးအစုအဖွဲ့ ဖြစ်တယ်။ ကျောင်းက ဆရာတွေက တို့ကို သဘောမကျပေမဲ့ ဗြောင်ကျကျတော့ အနိုင်မကျင့်ရဲကြဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျောင်းကို ငွေပေးပြီး တက်နေကြတဲ့ မှူးမတ်မျိုးနွယ်တွေနဲ့ အထက်တန်းလွှာကလေးတွေကတော့ တို့ကို အပျော်သဘောမျိုးနဲ့ အမြဲအနိုင်ကျင့်လေ့ရှိတယ်။ သူတို့နောက်ခံက အားကိုးစရာရှိတော့ ကျောင်းကဆရာတွေက ဆူပူရုံကလွဲလို့ ပြင်းပြင်းထန်ထန် အပြစ်မပေးရဲကြဘူး။ အဲဒီလို အနိုင်ကျင့်မခံရဖို့အတွက် တို့အလုပ်သင်ကျောင်းသားတွေဟာ အမြဲတမ်း စည်းစည်းလုံးလုံး နေကြရတယ်။ တို့ထဲမှာ အသန်မာဆုံးလူက ခေါင်းဆောင် ဖြစ်လာပြီး အားလုံးရဲ့ လေးစားမှုကို ခံရသလို အားလုံးကိုလည်း ကာကွယ်ပေးရတာ ထုံးစံပဲ။”
ထိုသို့ပြောဆိုနေစဉ် ဝမ်စိန့်၏ မျက်နှာတွင် မတတ်သာမှုများနှင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ ထန်ဆန်းသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိပြီး ဤမျှ သေးငယ်လှသော ကျောင်းတော်လေးအတွင်း၌ပင် ဤကဲ့သို့ ညစ်ထေးသောအရှုပ်ထုပ်များ ရှိနေလိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်မထားခဲ့ချေ။ သူသည် အခြားသူများ၏ ကိစ္စတွင် အလွန်အကျွံ မပတ်သက်ချင်သော်လည်း တစ်ကိုယ်တော်နေထိုင်ရင်း ရန်ရှာခံရလျှင် ပို၍အလုပ်ရှုပ်နိုင်သဖြင့် ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်၏။
“အကယ်၍ တစ်ယောက်ယောက်က တို့ကို လာပြီး အနိုင်ကျင့်ရင်တော့ ကျွန်တော် ဒီအတိုင်း ကြည့်နေမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ကို ခေါင်းဆောင်လို့တော့ မခေါ်ပါနဲ့၊ နားမလည်လို့ပါ။”
ထိုအချိန်တွင် ဝမ်လီ၏ အာရုံစိုက်မှုသည် ဝမ်စိန့်နှင့် ထန်ဆန်းတို့ထံ၌ မရှိတော့ဘဲ အိပ်ဆောင်တံခါးဝဆီသို့သာ အမြဲမပြတ် ရောက်ရှိနေခဲ့သည်။ မှန်းဆထားသည့်အတိုင်းပင် မကြာမီမှာပင် ကင်းမြီးကောက်မြီးကဲ့သို့ ကျစ်ဆံမြီးကို ကျောလယ်အထိ ကျစ်ထားသော ချစ်စဖွယ် မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးသည် အိပ်ဆောင်အတွင်းသို့ သွက်လက်စွာ လှမ်းဝင်လာခဲ့ပြီး အားလုံးကို ကြည့်ကာ နောက်ပြောင်ကျီစယ်လိုသော လေသံဖြင့် မေးလိုက်၏။
“ဒီနေရာက အခန်းနံပါတ် ၇ လား။”
ဝမ်လီသည် သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ချက်ကို ခိုး၍ ချလိုက်မိသည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများ လှုပ်ခတ်သွားပြီး စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်လိုက်မိ၏။
‘ထန်ဆန်းက အရင်ရောက်နေပြီး အခု ရှောင်ဝူပါ ရောက်လာပြီ။ ကံကြမ္မာရဲ့ စက်ဝိုင်းကတော့ တရွေ့ရွေ့ လည်ပတ်နေပြီပေါ့။’
ရှောင်ဝူ၏ စကားသံကြောင့် အိပ်ဆောင်အတွင်းရှိ ကျောင်းသားအားလုံး လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ထန်ဆန်းသည် ရှောင်ဝူကို ကြည့်ရင်း သူ၏ ညိုမည်းသော မျက်နှာပြင်တွင် ရှက်သွေးဖြန်းသွားခဲ့ရပြီး ဝမ်စိန့်ကို အံ့ဩတကြီး တီးတိုးမေးမြန်းလိုက်၏။
“ကျောင်းအိပ်ဆောင်တွေမှာ ကျား၊ မ ခွဲခြားထားတာ မရှိဘူးလား။”
ဝမ်စိန့်က သူ့ကို ထူးဆန်းသကဲ့သို့ ကြည့်ကာ ပြန်လည်ပြောပြလိုက်သည်။
“တို့တွေက အလုပ်သင်ကျောင်းသားတွေ ဖြစ်သလို ကလေးတွေပဲ ရှိသေးတာလေ။ ကျောင်းက တို့အတွက် အထူးတလည် စီမံပေးမှာ မဟုတ်ဘူး။”
ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် ဝမ်စိန့်သည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် တိုက်တွန်းလေ၏။
“မင်းက အခု ခေါင်းဆောင်ပဲလေ။ မြန်မြန်သွားပြီး သူ ဘယ်လောက်အစွမ်းထက်လဲဆိုတာ သင်ခန်းစာပေးလိုက်စမ်း။”
ထန်ဆန်းသည် ဤမိန်းကလေးငယ်အပေါ် အကြမ်းဖက်ရန် စိတ်ကူးမိသဖြင့် အနည်းငယ် တွေဝေသွားခဲ့ရသည်။ သူတို့နှစ်ဦး အခြေအတင် ဖြစ်နေစဉ်မှာပင် ရှောင်ဝူသည် အနားသို့ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့ပြီးနောက် ချိုသာစွာ ပြုံးပြရင်း ပြောလိုက်၏။
“ကျွန်မနာမည် ရှောင်ဝူ၊ ကခုန်ခြင်း ‘ဝူ’ ပါ။ လမ်းလေး ခဏလောက် ဖယ်ပေးလို့ ရမလား။”
ရှောင်ဝူသည် သူတို့၏ ရှေ့တည့်တည့်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ ထန်ဆန်းသည် ဝမ်စိန့်၏ တိုက်တွန်းမှုကြောင့် စကားစရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သို့သော် သူသည် ဝမ်စိန့်ကဲ့သို့ ရန်လိုခြင်းမျိုးမဟုတ်ဘဲ စည်းကမ်းအရသာ ပြောဆိုရန် ရည်ရွယ်ကာ ဆိုလိုက်၏။
“ကျွန်တော့်နာမည် ထန်ဆန်း၊ သိုင်းဝိညာဉ်က ငွေပြာမြက်၊ အဆင့်တစ်ဆယ် ဝိညာဉ်စစ်သည်ပါ။ ကျွန်တော်က… ဒီအခန်းရဲ့ ခေါင်းဆောင်ပါ။ အခန်းနံပါတ် ၇ ရဲ့ စည်းကမ်းအရ အသစ်ရောက်လာတဲ့သူဟာ မိမိရဲ့ သိုင်းဝိညာဉ်စွမ်းအားကို ပြသရမှာ ဖြစ်ပါတယ်။”
ရှောင်ဝူသည် ထန်ဆန်း၏ နောက်ကွယ်ရှိ ဝမ်စိန့်နှင့် ဘေးတွင် ရပ်နေသော ဝမ်လီတို့ကို ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုလိုက်သည်။ သူတို့မျက်နှာပေါ်ရှိ ဖူးယောင်နေသော ဒဏ်ရာများကို မြင်သောအခါ ရှောင်ဝူသည် သိုင်းဝိညာဉ်စွမ်းအား ပြသရမည်ဟူသော အဓိပ္ပာယ်ကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားခဲ့၏။ သူမသည် ကြောက်ရွံ့ခြင်း လုံးဝမရှိဘဲ စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ကောင်းပြီလေ။ ဒါဆိုရင်တော့ ကျွန်မ အားမနာတော့ဘူးနော်။”
ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် သူမသည် ရင်ခွင်ထဲမှ ကျောင်းဝတ်စုံကို ဘေးသို့ ချထားလိုက်ပြီးနောက် ထန်ဆန်း၏ စကားကို အတုယူကာ ဆိုလိုက်၏။
“ရှောင်ဝူ၊ သိုင်းဝိညာဉ်က ယုန်၊ အဆင့်တစ်ဆယ် ဝိညာဉ်စစ်သည်ပါ။”
မိတ်ဆက်စကား အဆုံးတွင် ရှောင်ဝူသည် ချက်ချင်းပင် လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး ညာဘက်ခြေထောက်ကို မြှောက်ကာ ထန်ဆန်း၏ မေးစေ့ဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ကန်သွင်းလိုက်တော့သည်။
ထန်ဆန်းသည် ရှောင်ဝူမှာလည်း အဆင့်တစ်ဆယ် ဝိညာဉ်စွမ်းအား ရှိနေသည်ကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ခေတ္တမျှ မှင်တက်သွားခဲ့ရသည်။ ထို့ပြင် ရှောင်ဝူ၏ တိုက်ကွက်က အလွန်လျင်မြန်လွန်းလှသဖြင့် သူသည် ကမန်းကတန်းသာ တုံ့ပြန်နိုင်ခဲ့၏။ သူက ဘေးသို့ ကိုယ်ကို တိမ်းစောင်းလိုက်ပြီး ရှောင်ဝူ၏ ခြေကျင်းဝတ်ကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဖမ်းချုပ်ကာ အခြားတစ်ဖက်ဖြင့် လှည့်ပတ်တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။
ထိုတိုက်ကွက်သည် အမှန်နှင့် အမှားကို ရောနှောထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ရှောင်ဝူ၏ နုပျိုလှပမှုကို အားနာမိသဖြင့် ထန်ဆန်းသည် မိမိ၏ အားအင်အားလုံးကို ထုတ်မသုံးဘဲ ညှာတာသော စိတ်ဖြင့်သာ တိုက်ခိုက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ သို့သော် ရှောင်ဝူ၏ စွမ်းအားက သူ ထင်ထားသည်ထက် ပိုမိုမြင့်မားလှပေသည်။ ထန်ဆန်း၏ တိုက်စစ်ကို ရင်ဆိုင်ရင်း ရှောင်ဝူသည် နောက်သို့ ဆုတ်ခွာခြင်းမရှိဘဲ ရှေ့သို့ ပိုမိုတိုးဝင်လာကာ လျင်မြန်လှသော လှည့်ကွက်တစ်ခုဖြင့် ထန်ဆန်း၏ ပုခုံးပေါ်သို့ ခွစီးလိုက်တော့သည်။
သူမသည် ခြေသလုံးနှစ်ဖက်ဖြင့် ထန်ဆန်း၏ လည်ပင်းကို ညှပ်ထားပြီးနောက် ခန္ဓာကိုယ်ကို လေးတစ်စင်ကဲ့သို့ လေထဲတွင် ကွေးညွတ်လိုက်ကာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ထန်ဆန်းကို အဝေးသို့ လွှဲပစ်လိုက်တော့သည်။ ရှောင်ဝူသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ အသာအယာ ပြန်လည်သက်ဆင်းနိုင်ခဲ့သော်လည်း ထန်ဆန်းမှာမူ ပြင်းထန်သော အသံနှင့်အတူ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဒလိမ့်ခေါက်ကွေး ပြုတ်ကျသွားခဲ့ရရှာသည်။
ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကျောင်းသားအားလုံး မှင်တက်သွားကြတော့သည်။ ထန်ဆန်းသည် သူတို့ထဲတွင် အသန်မာဆုံးလူဟု သတ်မှတ်ထားခဲ့ကြသော်လည်း ယခုအခါ ရှောင်ဝူက ပိုမိုရဲရင့်ထက်မြက်နေသည် မဟုတ်ပါလော။ ဤကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပါရမီရှင်သည် မည်သည့်နေရာမှ ရောက်ရှိလာခြင်းနည်း။
ဝမ်လီသည် သူတို့နှစ်ဦး၏ တိုက်ပွဲကို စိတ်ထဲမှ ပြန်လည်သုံးသပ်ရင်း အနည်းငယ် စိတ်ပျက်မိသွားသည်။ အကယ်၍ မိမိအနေဖြင့် ကူးပြောင်းလာရမည်ကို ကြိုတင်သိရှိခဲ့ပါက ထိုက်ချိကိုယ်ခံပညာကို သေချာပေါက် လေ့လာခဲ့မိပေလိမ့်မည်။ ယခုမူ မိမိထံတွင် စနစ်ချပ်ပြား ရှိနေသည်ကလွဲ၍ ထန်ဆန်းနှင့် ရှောင်ဝူတို့၏ ရှေ့တွင် မည်သည့် အားသာချက်မျှ မရှိချေ။
ထိုအချိန်တွင် ထန်ဆန်းသည် မြေပြင်မှ ခက်ခဲစွာ ထရပ်လိုက်ပြီး ရှောင်ဝူကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ မေးမြန်းလိုက်၏။
“မင်းက အဆင့်တစ်ဆယ် ဝိညာဉ်စစ်သည်လို့ ပြောခဲ့တယ်နော်။ မင်းကော မွေးရာပါ ဝိညာဉ်စွမ်းအားအပြည့် ပိုင်ရှင်လား။”
ရှောင်ဝူသည် တိုက်စစ်ကို ဆက်လက်ဆင်နွှဲရန် ပြင်ဆင်နေသော်လည်း ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ချိုသာစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ပြန်လည်ပြောလိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ်။ မင်း ဆက်ပြီး တိုက်ချင်သေးလို့လား။”
ထန်ဆန်းသည် ခေါင်းခါလိုက်ပြီးနောက် လက်ကို မြှောက်ကာ မိမိ၏ သိုင်းဝိညာဉ်ကို ထုတ်ဖော်လိုက်ရာ အပင်ငယ်တစ်ပင်သည် လေထဲတွင် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ သူက မတတ်သာဘဲ ပြောလိုက်၏။
“ဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ သိုင်းဝိညာဉ်ပါ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ သိုင်းဝိညာဉ်က မင်းရဲ့ တိုက်ကွက်အောက်မှာ ချုပ်ကိုင်ခြင်း ခံလိုက်ရတာ ဖြစ်လို့ ကျွန်တော် မင်းကို မနိုင်ပါဘူး။ ဒီနေ့ကစပြီး မင်းက ဒီအိပ်ဆောင်ရဲ့ ခေါင်းဆောင် ဖြစ်သလို တို့အားလုံးရဲ့ ခေါင်းဆောင်လည်း ဖြစ်ပါတယ်။”
ရှောင်ဝူသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အလွန်စိတ်ဝင်စားသွားသော်လည်း မျက်မှောင်ကို အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်၏။
“ငါက ဒီအိပ်ဆောင်ရဲ့ ခေါင်းဆောင် ဖြစ်လာပြီဆိုတော့ ပထမဆုံး စည်းကမ်းတစ်ခု ထုတ်ပြန်ရမယ်။ နောင်ကို ဘယ်သူမှ ငါ့ကို ခေါင်းဆောင်လို့ မခေါ်ရဘူး။ အားလုံးက ငါ့ကို ရှောင်ဝူအစ်မကြီးလို့ပဲ ခေါ်ရမယ်။”
အိပ်ဆောင်အတွင်းရှိ ကျောင်းသားအားလုံးသည် စောစောက ရှောင်ဝူ၏ ပြင်းထန်လှသော လှုပ်ရှားမှုများကို ပြန်လည်သတိရလိုက်ကြသဖြင့် မည်သူမျှ ငြင်းဆန်ရန် မဝံ့ရဲကြဘဲ တစ်ပြိုင်နက်တည်း အော်ဟစ်လိုက်ကြတော့သည်။
“ရှောင်ဝူအစ်မကြီး။”
ထိုအချိန်တွင် ဝမ်စိန့်သည် လုံးဝ အရှုံးပေးလိုက်ရတော့သည်။ ယခင်နှစ်က ကျောင်းသားအသစ် လုံးဝမရှိခဲ့သော်လည်း ယခုနှစ်တွင် မွေးရာပါ ဝိညာဉ်စွမ်းအားအပြည့် ပိုင်ရှင် နှစ်ဦးစလုံး တစ်ပြိုင်နက်တည်း ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သို့သော် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် သံသယဖြစ်မိသည်မှာ ငွေပြာမြက်ကဲ့သို့ သိုင်းဝိညာဉ်များသည် ယခုခေတ်တွင် ဤမျှအထိ အစွမ်းထက်နေကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ တစ်ယောက်က အဆင့်သုံး ဝိညာဉ်စွမ်းအား ရှိနေပြီး အခြားတစ်ယောက်က အဆင့်တစ်ဆယ် ဝိညာဉ်စွမ်းအား ရှိနေသည် မဟုတ်ပါလော။
ဝမ်စိန့်တစ်ယောက်တည်းသာ ဤသို့ တွေးတောနေခြင်း မဟုတ်ပေ။ အိပ်ဆောင်အတွင်းရှိ အခြားကျောင်းသားများသည်လည်း အလွန်အံ့အားသင့်နေကြပြီးနောက် ဝမ်လီထံသို့ အကြည့်များ စုပြုံရောက်ရှိသွားခဲ့ကြသည်။ ဝမ်လီသည် သူတို့၏ အကြည့်များကို ရင်ဆိုင်ရင်း ညာဘက်လက်ကို မြှောက်ကာ မိမိ၏ သိုင်းဝိညာဉ်ကို အသက်သွင်းလိုက်ရာ သာမန်ငွေပြာမြက်ထက် ပိုမိုထွားကျိုင်းပြီး မြင့်မားလှသော အပင်တစ်ပင်သည် သူ၏ လက်ဖဝါးပေါ်တွင် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ သူက တမင်တကာ လမ်းကြောင်းလွှဲရန် ပြောလိုက်၏။
“ဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ သိုင်းဝိညာဉ်ပါ၊ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲသွားတဲ့ ငွေပြာမြက်လို့ ခေါ်ပါတယ်။”
တုံလော်ကမ္ဘာမှ သာမန်လူများသည် ယေဘုယျအားဖြင့် တွေးတောဆင်ခြင်နိုင်စွမ်း အလွန်မြင့်မားခြင်း မရှိကြချေ။ ဝမ်လီ၏ ဝိညာဉ်နန်းတော် သက်သေခံလက်မှတ်တွင်လည်း ဆင့်ကဲပြောင်းလဲထားသော ငွေပြာမြက်ဟု ရေးသားထားသဖြင့် သူသည် ဤအားသာချက်ကို အသုံးချရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ နောင်အနာဂတ်တွင် မိမိ၏ ငွေပြာမြက်၌ မည်သို့သော ပြောင်းလဲမှုများ ပေါ်ပေါက်လာပါစေ ၎င်းကို ဆင့်ကဲပြောင်းလဲခြင်း ဟူသော စကားလုံးဖြင့်သာ အကြောင်းပြချက် ပေးနိုင်မည် ဖြစ်သည်။ တုံလော်တိုက်ကြီး၏ သိုင်းဝိညာဉ်အပေါ် စွဲလန်းယုံကြည်မှု အခြေအနေအရ မိမိအနေဖြင့် လအနည်းငယ်အတွင်း ဝိညာဉ်သခင် ဖြစ်လာပါစေ၊ သို့မဟုတ် ခြောက်နှစ်အတွင်း ဝိညာဉ်မဟာသခင် သို့မဟုတ် ဝိညာဉ်အရှင်သခင် ဖြစ်လာပါစေ၊ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲခြင်း ဟူသော စကားလုံးကို သုံးစွဲလိုက်ရုံဖြင့် အားလုံးက သဘာဝကျစွာ လက်ခံသွားကြပေလိမ့်မည်။
ထိုအချိန်တွင် ရှောင်ဝူသည် ထန်ဆန်း၏ ငွေပြာမြက်ကို အရင်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဝမ်လီ၏ လက်ဖဝါးပေါ်ရှိ ငွေပြာမြက်ကို ထပ်မံကြည့်ရှုလိုက်သည်။ သူမသည် ထူးခြားဆန်းပြားသော အရာတစ်ခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားသည့်အလား စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်၏။
“မင်းရဲ့ ငွေပြာမြက်က တကယ်ကို ကြီးမားတာပဲ။ ထန်ဆန်းရဲ့ အပင်ထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုပြီး ထွားကျိုင်းနေတာပဲ။”