နော့တန်ကျောင်းတော်၏ ပင်မတံခါးဝ။ တံခါးစောင့်နှစ်ဦးအနက် တစ်ယောက်သည် ဝိညာဉ်နန်းတော်၏ သက်သေခံလက်မှတ်ကို ကိုင်ဆောင်ထားရင်း နှာခေါင်းရှုံ့ကာ အထင်သေးသော မျက်နှာထားဖြင့် ရှေ့တွင်ရှိသော ဝတ်စုတ်နွမ်းပါးသည့် အဘိုးအိုနှင့် ကလေးငယ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ဒီသူတောင်းစားတွေက ဘယ်ကနေ ရောက်လာတာလဲ။ တို့နော့တန်ကျောင်းတော်ထဲကို ခိုးဝင်ချင်နေတာလား။ ငွေပြာမြက်လို အသုံးမကျတဲ့ သိုင်းဝိညာဉ်က အဆင့်တစ်ဆယ် ဝိညာဉ်စွမ်းအား ရှိတယ်လို့ ရေးထားရဲသေးတယ်။ ငါတို့ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်ကို အရူးအမှတ်လုပ်နေတာလား”
သူသည် ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် သက်သေခံလက်မှတ်ကို လှမ်းပစ်ပေးလိုက်ပြီး လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ မောင်းထုတ်လိုက်၏။
“မင်းတို့ အတုလုပ်လာတဲ့ လက်မှတ်ကို ယူပြီး အမြန်ထွက်သွားစမ်း။ မဟုတ်ရင်တော့ ငါတို့ လက်ကြမ်းတာ ခံရလိမ့်မယ်”
သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်ကျေးရွာ၏ ရွာလူကြီး ဂျက်သည် ဝိညာဉ်နန်းတော်၏ လက်မှတ်ကို အလျင်အမြန် ကောက်ယူလိုက်ပြီး မျက်နှာချိုသွေးကာ ရှင်းပြလိုက်သည်။
“ညီလေးတို့ရာ။ ဒီသက်သေခံလက်မှတ်က တကယ်အစစ်အမှန်ပါ။ ဝိညာဉ်နန်းတော်က တိုက်ပွဲဝိညာဉ်သခင်ကိုယ်တိုင် ရှောင်ဆန်းကို ပေးခဲ့တာပါ။ ငါတို့ကို ကျောင်းထဲ ပေးဝင်ပါဦး။ ကျောင်းက ဆရာတွေဆိုရင် ဒါအစစ်လား အတုလားဆိုတာ ခွဲခြားနိုင်မှာပါ”
တံခါးစောင့်သည် မျက်နှာပျက်သွားပြီး ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်၏။
“အဖိုးကြီး။ ဘယ်သူက မင်းညီလေးလဲ။ အခုချက်ချင်း ဖယ်စမ်း။ ငါတို့ကို အကြမ်းဖက်အောင် မလုပ်နဲ့”
အဘိုးအို ဂျက်သည် ထပ်မံရှင်းပြရန် ပြင်လိုက်စဉ် ဘေးတွင်ရှိသော ကလေးငယ်က လှုပ်ရှားလိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် ဆွဲအားတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာသကဲ့သို့ တံခါးစောင့်သည် အခြေမလှဘဲ ရှေ့သို့ ရုတ်တရက် လဲကျသွားခဲ့၏။ ကလေးငယ်သည် ထိုအခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ တံခါးစောင့်၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဖမ်းချုပ်လိုက်ရာ တံခါးစောင့်မှာ အားအင်သုံး၍မရဘဲ ရုန်းကန်နိုင်စွမ်း ကင်းမဲ့သွားခဲ့ရသည်။ ထို့နောက် သူသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို ရှေ့သို့ ကိုင်းညွတ်ကာ တံခါးစောင့်၏ ဝမ်းဗိုက်ကို တံတောင်ဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ဆောင့်ထုလိုက်၏။
“အား”
ခဏချင်းတွင်ပင် တံခါးစောင့်သည် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားပြီး နာကျင်စွာ အော်ဟစ်တော့သည်။ ထိုကလေးငယ်၏ လက်အင်္ကျီစအတွင်း၌မူ လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားသော စက်ကွင်းတစ်ခု ဖြုတ်လိုက်သည့် အသံအေးအေးလေး ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။ သူ၏ လက်မောင်းတွင် တပ်ဆင်ထားသော လက်စွပ်မြှားမြှားသည် မောင်းဖြုတ်ထားပြီး ဖြစ်သဖြင့် တံခါးစောင့်ကို အသက်ပျောက်အောင် လုပ်ရန် အသင့်အနေအထား ရှိနေပုံရသည်။
တံခါးစောင့်မှာ နှစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ တစ်ယောက် လဲကျသွားသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်တစ်ယောက်က ဒေါသချောင်းချောင်းထွက်ကာ အဘိုးအိုနှင့် ကလေးငယ်ကို အကြမ်းဖက်ရန် ပြင်လိုက်၏။
“အဖိုးကြီးနဲ့ ကောင်စုတ်။ တို့နော့တန်ကျောင်းတော်ကို ခိုးဝင်ချင်ရုံတင်မကဘူး လူကိုပါ ရိုက်ရဲတယ်ပေါ့။ မင်းတို့ကို ငါ ဘယ်လို ဆုံးမမလဲ ကြည့်ကြသေးတာပေါ့”
ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာသော အခြေအနေကြောင့် အဘိုးအို ဂျက်မှာ အံ့အားသင့်ကာ မှင်တက်နေခဲ့သည်။ သူ၏ ဘေးတွင်ရှိသော အသားညိုညို ပိန်ပိန်ပါးပါး ကလေးငယ်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင်မူ သတ်ဖြတ်လိုသော အရိပ်အယောင်များ အထင်အသား ပေါ်ပေါက်နေ၏။ ထိုတံခါးစောင့် မည်သို့ သေဆုံးရမည်ကို သူက ဆုံးဖြတ်ချက် ချပြီးသွားပြီ ဖြစ်ဟန်တူသည်။
ထိုအချိန်တွင် အေးစက်သောအသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။
“အားလုံး ရပ်လိုက်ကြစမ်း”
တံခါးစောင့်နှစ်ဦးစလုံး မှင်တက်သွားကြသည်။ မတ်တတ်ရပ်နေသော တံခါးစောင့်သည် လဲကျနေသူကို တွဲထူကာ ဘေးသို့ အမြန်ဖယ်ပေးလိုက်ပြီး ရိုသေစွာ ရပ်နေလိုက်ကြရ၏။ ထို့နောက် ပါးချိုင့်ကင်းမဲ့ပြီး တင်းမာသော မျက်နှာထားရှိသည့် အရပ်ရှည်ရှည် ပိန်ပိန်ပါးပါး အလယ်အလတ်အရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦး လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။ သူသည် အဘိုးအို ဂျက်နှင့် ထန်ဆန်းတို့၏ ရှေ့သို့ ရောက်လာပြီး တည်ကြည်စွာ ပြောလိုက်၏။
“အဘိုးအိုနဲ့ ကလေးတို့။ ဒီကိစ္စက တို့ကျောင်းတော်ရဲ့ အမှားပါ။ ဝိညာဉ်နန်းတော်ရဲ့ သက်သေခံလက်မှတ်ကို ကျွန်တော့်ကို ပြလို့ရမလား”
အဘိုးအို ဂျက်သည် အလွန်ဝမ်းသာသွားပြီး စောစောက အခြေအနေကြောင့် လက်မှတ်ကို အလျင်အမြန် ကမ်းပေးလိုက်ရင်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်သည်။
“ဆရာကြီးခင်ဗျာ။ ဒါက ဝိညာဉ်နန်းတော်က ပေးတဲ့ သက်သေခံလက်မှတ်ပါ။ ကျွန်တော်တို့ ရှောင်ဆန်းရဲ့ သိုင်းဝိညာဉ်က ငွေပြာမြက် ဖြစ်နေပေမဲ့ သူက တကယ်ပဲ အဆင့်တစ်ဆယ် ဝိညာဉ်စွမ်းအား ရှိတာပါ”
ဤအရပ်ရှည်ရှည် ပိန်ပိန်ပါးပါး အမျိုးသားသည်ကား ယွီရှောင်ကန်း ပေတည်း။ သူသည် နှစ်စဉ် ဤနေရာတွင် စောင့်ဆိုင်းနေလေ့ရှိပြီး မိမိ၏ သိုင်းဝိညာဉ်အယူအဆ ဆယ်ခုကို လက်တွေ့သက်သေပြပေးနိုင်မည့် သာမန်အရပ်သားထဲမှ ပါရမီရှင်ကလေးတစ်ယောက်ကို ရှာဖွေနေခြင်း ဖြစ်သည်။ အဆုံးစွန်တွင် သူ၏ သီအိုရီများသည် လက်ရှိဗဟုသုတများအပေါ် အခြေခံ၍ အနုမာနမှန်းဆထားခြင်းသာ ဖြစ်ပြီး လက်တွေ့ကျင့်သုံးမှု မရှိသေးသဖြင့် အင်အားကြီး အဖွဲ့အစည်းများနှင့် ဂိုဏ်းဂဏများက လက်မခံကြပေ။ မိမိကိုယ်မိမိ သက်သေပြရန်အတွက် သူသည် စမ်းသပ်ခံမည့် ကလေးတစ်ယောက်ကို အလွန် လိုအပ်နေခဲ့သည်။
ဝိညာဉ်နန်းတော်၏ သက်သေခံလက်မှတ်ကို အသေအချာ ဖတ်ရှုပြီးနောက် ယွီရှောင်ကန်း၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ဖော်ပြမတတ်နိုင်သော စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ ငွေပြာမြက်ကဲ့သို့ သိုင်းဝိညာဉ်သည် ဤမျှ မြင့်မားသော ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို မပေးစွမ်းနိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် အမှန်တရားက တစ်ခုတည်းသာ ရှိသည်။ ဤကလေးတွင် အခြားသော အလွန်မြင့်မားသည့် အရည်အသွေးရှိ သိုင်းဝိညာဉ်တစ်ခု ရှိနေရမည် ဖြစ်၏။
သူသည် မိမိ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများကို အတတ်နိုင်ဆုံး ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး ချောင်းတစ်ချက် ဟန့်ကာ အဘိုးအို ဂျက်နှင့် ထန်ဆန်းကို ကြည့်၍ တည်ကြည်စွာ ပြောလိုက်သည်။
“ပြဿနာမရှိပါဘူး။ ဒါက ဝိညာဉ်နန်းတော်က ထုတ်ပေးထားတဲ့ သက်သေခံလက်မှတ် အစစ်အမှန်ပါ။ အဘိုးအို။ ဒီကလေးကို ကျွန်တော့်ဆီမှာပဲ ထားခဲ့လိုက်ပါ။ ကျောင်းထဲကို ခေါ်သွားပြီး ကျောင်းအပ်နှံပေးပါ့မယ်”
ဂျက်သည် အတိုင်းထက်အလွန် ဝမ်းမြောက်သွားပြီး ယွီရှောင်ကန်းကို ပြောလိုက်၏။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာကြီး။ ကလေးကို ဆရာကြီးလက်ထဲပဲ အပ်ခဲ့ပါတော့မယ်”
ထို့နောက် သူက ထန်ဆန်းကို လှည့်၍ မှာကြားလိုက်သည်။
“ရှောင်ဆန်း။ ဒီဆရာကြီးနောက်ကို လိုက်သွားပါ။ ဟိုရောက်ရင် သေချာ ဂရုစိုက်ပြီး ပညာသင်ယူပါ၊ ကြိုးစားပြီး ကျင့်ကြံပါ”
ထန်ဆန်းကမူ စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်နေမိသည်။ ထိုတံခါးစောင့်နှစ်ယောက် ကံကောင်းသွား၍သာ ဖြစ်၏။ မဟုတ်ပါက ယနေ့ ဤနေရာတွင် သွေးစွန်းရပေလိမ့်မည်။ ထို့နောက် သူက ခေါင်းငုံ့ကာ ပြောလိုက်သည်။
“ကျွန်တော် သိပါပြီ ဘိုးဘိုး ဂျက်”
ယွီရှောင်ကန်းသည် ထန်ဆန်း၏ ရှေ့တွင် အထင်ကြီးစရာ ပုံရိပ်တစ်ခုကို ပြသလိုသဖြင့် တံခါးစောင့်နှစ်ဦးကို လှည့်ကြည့်ကာ အေးစက်စွာ သတိပေးလိုက်၏။
“လူကို အဝတ်အစားနဲ့ အထင်မသေးကြနဲ့။ နောက်တစ်ကြိမ် ဒီလို ထပ်ဖြစ်ရင်တော့ ဒီမှာ ဆက်နေဖို့ မလိုတော့ဘူး”
ထိုတံခါးစောင့်နှစ်ဦးသည် ကျောင်းတော်အတွင်း၌ အဆက်အသွယ်အချို့ ရှိကြသော်လည်း သူတို့ကိုယ်တိုင်မှာ သာမန်လူများသာ ဖြစ်ကြသည်။ ဝိညာဉ်သခင် ယွီရှောင်ကန်းကို ရင်ဆိုင်ရသောအခါ သူတို့ မချေပဝံ့ကြဘဲ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ကာ ကံဆိုးခြင်းကိုသာ လက်ခံလိုက်ကြရတော့သည်။
“ကျွန်တော်တို့ နားလည်ပါပြီ ဆရာကြီး”
ထို့နောက် ယွီရှောင်ကန်းသည် ထန်ဆန်းကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ တင်းမာသော မျက်နှာပေါ်တွင် နွေးထွေးသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာပြီး ညင်သာသောအသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။
“ရှောင်ဆန်း။ မင်းကို ဒီလိုပဲ ခေါ်မယ်နော်။ ငါနဲ့အတူ ကျောင်းထဲကို လိုက်ခဲ့ပါ”
ထန်ဆန်းသည် အဘိုးအို ဂျက်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ယွီရှောင်ကန်း၏ နောက်မှနေ၍ ကျောင်းတံခါးဝအတွင်းသို့ လျှောက်လှမ်းဝင်လာခဲ့သည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဝမ်ဖင်နှင့် ဝမ်လီတို့သည် ဤမြင်ကွင်းတစ်ခုလုံးကို အစအဆုံး မြင်တွေ့ခဲ့ကြရ၏။ ဝမ်ဖင်သည် ဝမ်လီကို အလျင်အမြန် ဆွဲခေါ်ကာ ကျောင်းတံခါးဝဆီသို့ အပြေးအလွှား လျှောက်လှမ်းသွားရင်း ပြောလိုက်သည်။
“ရှောင်လီ။ ငါတို့ အမြန်သွားရအောင်။ အဲဒီလူက ကျောင်းက ဆရာ ဖြစ်ရမယ်၊ အဆင့်အတန်းလည်း မြင့်ပုံရတယ်။ သူ့နောက်ကို လိုက်သွားရင် ကျောင်းအပ်ရတာ ပိုပြီး အဆင်ပြေလိမ့်မယ်”
ဝမ်လီကမူ ဘာမှ ထိတ်လန့်ခြင်း မရှိပေ။ စောစောက မြင်ကွင်းကို သူက စိတ်ဝင်တစား ကြည့်ရှုနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤမြင်ကွင်းသည် အလွန်ပင် ရိုးရာဆန်လှပေသည်။ နော့တန်ကျောင်းတော်က အခက်အခဲဖြစ်အောင် လုပ်ပြီး ထန်ဆန်းက ဒေါသထွက်ကာ သတ်ဖြတ်ချင်စိတ် ပေါ်ပေါက်နေခဲ့သည်။ အမှန်စင်စစ်တွင် ဆူးယွင်ထောင်း၏ နာမည်ကို အသုံးပြုလိုက်ရုံမျှဖြင့် ဤပြဿနာကို ပိုမိုလွယ်ကူပြီး ကျိုးကြောင်းဆီလျော်စွာ ဖြေရှင်းနိုင်ပေသည်။ အဆုံးစွန်တွင် ထိုတံခါးစောင့်နှစ်ယောက်သည် အသိပညာနည်းပါးသော သာမန်လူများသာ ဖြစ်ကြပြီး ဆူးယွင်ထောင်း ထုတ်ပေးထားသော သက်သေခံလက်မှတ်ကို သံသယဝင်ခြင်းသည် ဝိညာဉ်နန်းတော်ကို သံသယဝင်ခြင်းနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သဖြင့် သူတို့ သေလောက်အောင် ကြောက်ရွံ့သွားကြမည် ဖြစ်သည်။ ဆူးယွင်ထောင်း၏ အဆင့်အတန်းနှင့် အနေအထားသည် ဤတံခါးစောင့်နှစ်ဦး မပြစ်မှားဝံ့သော ပုဂ္ဂိုလ်ကြီး ဖြစ်ပေသည်။
ကျောင်းတံခါးဝသို့ ရောက်ရှိသောအခါ ဝမ်ဖင်သည် တံခါးစောင့်နှစ်ဦးကို ရင်ဆိုင်ကာ ဝမ်လီ၏ သက်သေခံလက်မှတ်ကို ကမ်းပေးလိုက်ပြီး ဝမ်လီကို ညွှန်ပြကာ ပြောလိုက်၏။
“ဒါက ကျွန်တော်တို့ရွာက ဝမ်လီ ပါ။ ဒါက သူ သိုင်းဝိညာဉ် နိုးထပြီးတဲ့နောက် ဝိညာဉ်နန်းတော်က တိုက်ပွဲဝိညာဉ်သခင်ကိုယ်တိုင် ထုတ်ပေးထားတဲ့ သက်သေခံလက်မှတ်ပါဗျာ”
ဒေါသထွက်နေသော တံခါးစောင့်နှစ်ဦးသည် သူတို့၏ စိတ်အာရုံကို ထိန်းချုပ်နေရသော်လည်း ဝိညာဉ်နန်းတော်မှ တိုက်ပွဲဝိညာဉ်သခင်ဟူသော စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဒေါသများ အလိုအလျောက် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရသည်။ သူတို့သည် ဝမ်လီ၏ သက်သေခံလက်မှတ်ကို ကြည့်ရှုပြီးနောက် အလွန်အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်ကြ၏။
“တစ်ယောက်က ငွေပြာမြက်။ အခုတစ်ယောက်ကလည်း ပြောင်းလဲသွားတဲ့ ငွေပြာမြက် ဖြစ်နေပြန်ပြီ။ ပြီးတော့ အဆင့်သုံး ဝိညာဉ်စွမ်းအားတဲ့။ ဒီနှစ်မှာ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ။ ရောက်လာတဲ့သူတွေက အကုန်လုံး ငွေပြာမြက်တွေချည်းပဲ”
ရှေ့သို့ အဝေးကြီး မရောက်သေးသော ယွီရှောင်ကန်းနှင့် ထန်ဆန်းတို့သည်လည်း ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ယွီရှောင်ကန်း၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အံ့အားသင့်ရိပ်များ ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သလို ထန်ဆန်းလည်း အလားတူပင် ဖြစ်သည်။
တံခါးစောင့်နှစ်ဦးသည် သက်သေခံလက်မှတ်ကို ပြန်လည်ကမ်းပေးပြီးနောက် ရှေ့တွင်ရှိသော အလားတူ အဘိုးအိုနှင့် ကလေးငယ်အတွဲကို ကြည့်ကာ လက်ဝှေ့ယမ်းပြရင်း ပြောလိုက်၏။
“ကျောင်းထဲကို ဝင်သွားကြပါ။ လျှောက်မသွားဘဲ… ပညာရေးရုံးခန်းကို တိုက်ရိုက်သွားပြီး ကျောင်းအပ်နှံလိုက်ကြ”