အခန်း (၃၅) လူသန်ကြီးခြောက်ဦး၊ ဥက္ကဋ္ဌနှစ်ဦးနှင့် ဒိန်းကွန်လေးဦး

အောက်ထပ်သို့ ဆင်းလာပြီးနောက် ဝမ်လီသည် ကောင်းကင်ယံသို့ မော့ကြည့်လိုက်ရာ နေမင်းမှာ တရွေ့ရွေ့ မြင့်တက်လာနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူက ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်ရင်း ခေါင်းညိတ်ကာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

“ရာသီဥတုက တကယ်သာယာတာပဲ၊ တိုက်ပွဲနွှဲဖို့ အကောင်းဆုံးအချိန်ပဲ”

စကားအဆုံးတွင် ဝမ်လီသည် ကွင်းပြင်ကျယ်ဆီသို့ ဦးတည်ကာ လျှောက်လှမ်းသွားတော့သည်။ သူ၏အနောက်မှ ဝမ်ဆန်းသည်လည်း အပြေးအလွှား လိုက်ပါလာခဲ့သည်။ ဝမ်လီသည် ဒိန်းကွန်ရာထူးကို စိန်ခေါ်ပြီး သမဂ္ဂ၏ ဒိန်းကွန်အသစ် ဖြစ်လာရန် ရည်ရွယ်ထားရာ ဝမ်ဆန်းအနေဖြင့် စိုးရိမ်စိတ်အနည်းငယ် ရှိနေသော်လည်း တစ်ဖက်မှလည်း ရင်ခုန်စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် မျှော်လင့်နေမိသည်။

အမှန်တကယ်တော့ ဝမ်လီ့အတွက် အခွင့်အရေး မရှိသည်တော့ မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ရာခိုင်နှုန်းကမူ အလွန်နည်းပါးလှသည်။ စိန်ခေါ်ခြင်း နည်းလမ်းများသည် ကျောင်းတော်အတွင်း၌ လျှို့ဝှက်ချက်မဟုတ်သဖြင့် အလွယ်တကူ စုံစမ်းသိရှိနိုင်သည်။ ၎င်းတွင် အဓိကအားဖြင့် စည်းမျဉ်းနှစ်ခု ရှိသည်။ ပထမစည်းမျဉ်းမှာ လက်ရှိရှိနေသော ဒိန်းကွန်များထဲမှ တစ်ဦးကို ရွေးချယ်ပြီး ၎င်း၏တိုက်ခိုက်မှုကို အမွှေးတိုင်တစ်တိုင်စာ အချိန်အထိ ခံနိုင်ရည်ရှိအောင် တောင့်ခံပြခြင်းဖြင့် မိမိ၏စွမ်းရည်ကို သက်သေပြရမည် ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် ဥက္ကဋ္ဌ သို့မဟုတ် ဒုတိယဥက္ကဋ္ဌ နှစ်ဦးထဲမှ တစ်ဦးဦး၏ သဘောတူညီချက်နှင့် အသိအမှတ်ပြုမှုကို ရရှိလျှင် ဒိန်းကွန်အသစ် ဖြစ်လာနိုင်သည်။ ဒုတိယစည်းမျဉ်းမှာမူ လက်ရှိရှိနေသော ဒိန်းကွန်များထဲမှ တစ်ဦးကို ရွေးချယ်ကာ တိုက်ရိုက်အနိုင်ယူပြီး မိမိ၏ခွန်အားကို သက်သေပြရခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤနည်းလမ်းတွင် မည်သူ့၏ သဘောတူညီချက်မျှ ရယူရန် မလိုအပ်ဘဲ တိုက်ရိုက် ဒိန်းကွန်ဖြစ်လာနိုင်သည်။

ဤအရာအားလုံးကို လုပ်ဆောင်နိုင်ရန်အတွက် အခြေခံသတ်မှတ်ချက်မှာ ဝိညာဉ်စွမ်းအား အဆင့်တစ်ဆယ့်ငါး ရှိရမည် ဖြစ်သည်။ ကျောင်းသားများသမဂ္ဂတွင် ဥက္ကဋ္ဌတစ်ဦးနှင့် ဒုတိယဥက္ကဋ္ဌနှစ်ဦးဟူသော ရာထူးနေရာများမှာ အသေအချာ သတ်မှတ်ထားသော်လည်း ဒိန်းကွန်အရေအတွက်မှာမူ အကန့်အသတ်မရှိပေ။ သာမန်အားဖြင့် ဒိန်းကွန်ဖြစ်ရန် အဆင့်တစ်ဆယ့်ငါးအထိ မလိုအပ်သော်လည်း ကျောင်းတော်၌ ထူးချွန်ထက်မြက်သူ ဖြစ်ရန်တော့ လိုအပ်သည်။ ဝမ်ဆန်း စိုးရိမ်နေသည်မှာ ဝိညာဉ်စွမ်းအား အဆင့်တစ်ဆယ့်ငါးသာ ရှိသေးသော ဝမ်လီသည် ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော ဝိညာဉ်စွမ်းအားနှင့် ပြည့်စုံပြီး တိုက်ခိုက်ရေးအတွေ့အကြုံ ကြွယ်ဝသော စီနီယာများကို ရင်ဆိုင်သည့်အခါ အမွှေးတိုင်တစ်တိုင်စာ အချိန်အထိ ကြံ့ကြံ့ခံနိုင်ပါ့မလားဟူ၍ ဖြစ်သည်။ သို့သော် အကယ်၍ ဝမ်လီသာ အမှန်တကယ် တောင့်ခံနိုင်ပြီး အသိအမှတ်ပြုမှု ရရှိသွားပါက သူသည် ကျောင်းစတက်သည်နှင့် ကျောင်းသားများသမဂ္ဂ၏ ဒိန်းကွန် ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။ အဆောင်ဖော်ချင်း ဖြစ်ရုံမကဘဲ အောက်တန်းဝိညာဉ်သခင် အကယ်ဒမီတစ်ခုတည်းမှ လာသူများ ဖြစ်သဖြင့် ဝမ်ဆန်းသည်လည်း အလိုအလျောက် ဂုဏ်ယူမိနေသည်။

မကြာမီပင် သူတို့သည် ပင်မကွင်းပြင်ကျယ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။ ဝမ်လီသည် ကျောင်းသားများသမဂ္ဂ၏ မှတ်ပုံတင်ရုံးခန်းဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်လတာ ကာလအတွင်း ကျောင်းဝင်ခွင့် စစ်ဆေးမှု အောင်မြင်ခဲ့သော ကျောင်းသားသစ်များမှာ မိမိတို့ ဝါသနာပါရာ ကလပ်အသီးသီးသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။ ဝမ်ဆန်းသည်ပင် သားရဲဝိညာဉ်ကလပ်သို့ ဝင်ရောက်ထားပြီး ဖြစ်သည်။ ကျောင်းဖွင့်ခါနီးအချိန် ဖြစ်သဖြင့် ပြသထားသော အရောင်းဆိုင်များ၊ စာတန်းများနှင့် ကြော်ငြာဆိုင်းဘုတ်များကို မကြာမီ ဖျက်သိမ်းတော့မည် ဖြစ်ရာ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးမှာ ယခင်ရက်များကကဲ့သို့ စည်ကားခြင်းမရှိတော့ဘဲ တိတ်ဆိတ်ခြောက်ကပ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ဝမ်လီ မှတ်ပုံတင်ရုံးခန်းသို့ ရောက်ရှိလာခြင်းသည် အနီးနားရှိ သမဂ္ဂအဖွဲ့ဝင် အချို့၏ အာရုံစိုက်မှုကို ချက်ချင်း ရရှိသွားစေသည်။ ကျောင်းဝတ်စုံကို သေသပ်စွာ ဝတ်ဆင်ထားပြီး နုပျိုလှပသော ရုပ်ရည်နှင့် နားရွက်အထိ ဆံပင်အတို ညှပ်ထားသော မိန်းကလေးတစ်ဦးက ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် လျှောက်လာခဲ့သည်။ သူမက ဝမ်လီ့ကို ကြည့်ကာ သိမ်မွေ့စွာ ဆိုသည်။

“ညီလေး၊ ကလပ်တစ်ခုခုကို ဝင်ပြီးပြီလား။ အခု ကျောင်းသားများသမဂ္ဂကို ဝင်ချင်လို့လား”

ဝမ်လီသည် ထိုမိန်းကလေး၏ မျက်နှာကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ပြုံး၍ ပြန်လည် ဖြေကြားခဲ့သည်။

“မဝင်ရသေးပါဘူး အစ်မ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ဒီကိုလာတာ ကျောင်းသားများသမဂ္ဂကို ဝင်ချင်လို့ပါပဲ”

ထိုအခါ မိန်းကလေး၏ အပြုံးက ပိုမိုတောက်ပသွားပြီး မျက်ခုံးအစုံ ပင့်တက်သွားကာ အံ့သြဝမ်းသာစွာဖြင့် ဆိုသည်။

“ညီလေးက တကယ် မျက်စိစူးရှတာပဲ။ ကဲ၊ ဒီဘက်ကိုလာပြီး မှတ်ပုံတင်ပါဦး။ ညီလေးရဲ့ နာမည်၊ သိုင်းဝိညာဉ်နဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအား အဆင့်ကို ပြောပေးပါ၊ ဒါမှ တို့တွေက သင့်တော်တဲ့ အုပ်စုထဲကို ထည့်ပေးလို့ရမှာ။ ဒါနဲ့ တို့နာမည်က ရှန်လီ ပါ၊ တတိယနှစ်က စီနီယာအစ်မပေါ့”

ဝမ်လီက တည်ငြိမ်စွာပင် ပြောလိုက်သည်။

“ကျွန်တော့်နာမည်က ဝမ်လီ ပါ။ သိုင်းဝိညာဉ်က သန္ဓေပြောင်း ငွေပြာမြက်ပင် ဖြစ်ပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအားကတော့ အဆင့်တစ်ဆယ့်ငါးကို ခုတင်တင်ပဲ ရောက်ထားတာပါ။ စီနီယာအစ်မ ရှန်လီ၊ ကျွန်တော့်ကို ဘယ်အုပ်စုထဲမှ ထည့်ပေးဖို့ မလိုပါဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျွန်တော်က ဒိန်းကွန်အသစ် ဖြစ်လာဖို့အတွက် တိုက်ရိုက် စိန်ခေါ်ချင်လို့ပါ”

ထိုစကား ထွက်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ရှန်လီမှာ ဆွံ့အသွားရပြီး ဘေးနားရှိ အခြားသမဂ္ဂအဖွဲ့ဝင်များကလည်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်ကြတော့သည်။

“ဘာနော်”

သန္ဓေပြောင်း ငွေပြာမြက်ပင် သိုင်းဝိညာဉ်နှင့် ဝိညာဉ်စွမ်းအား အဆင့်တစ်ဆယ့်ငါး။ ဤအချက်အလက်များကို ပေါင်းစပ်လိုက်သည့်အခါ မည်သူမျှ လွယ်လွယ်ကူကူနှင့် မယုံကြည်နိုင်ကြချေ။ ရှန်လီသည် မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် ဖြစ်သွားရပြီး မျက်လုံးအစုံ ပြူးကျယ်လျက် ပါးစပ်ကို လက်ဖြင့်အုပ်ကာ ခက်ခက်ခဲခဲ မေးမြန်းလိုက်သည်။

“ညီလေး၊ မင်း တကယ် ပြောနေတာလား။ သန္ဓေပြောင်း ငွေပြာမြက်ပင်နဲ့ အဆင့်တစ်ဆယ့်ငါး ဝိညာဉ်စွမ်းအား ဟုတ်စ။ ဝမ်လီ၊ မင်းက တကယ်ပဲ ကျောင်းသားသစ် ဟုတ်ရဲ့လား”

မိမိ၏ အခြေအနေမှာ သာမန်ထက် အနည်းငယ် ဆန်းပြားနေသည်ကို ဝမ်လီ သိရှိသော်လည်း အလွန်အကျွံကြီးတော့ မဟုတ်ဟု ထင်မြင်မိသည်။ ရှရိုက်ခ်အကယ်ဒမီကဲ့သို့ နေရာမျိုးတွင် ကျောင်းဝင်ခွင့် လျှောက်ထားရန်အတွက်ပင် အသက်တစ်ဆယ့်နှစ်နှစ်တွင် ဝိညာဉ်စွမ်းအား အဆင့်နှစ်ဆယ့်တစ် ရှိရန် သတ်မှတ်ထားရာ ထိုနေရာ၌ ပါရမီရှင်များစွာ ရှိနေသည်ကို ကြည့်ခြင်းဖြင့် သူ ကျောင်းစတက်ချိန်တွင် အဆင့်တစ်ဆယ့်ငါး ရှိနေခြင်းမှာ ပုံမှန်အတိုင်းအတာအတွင်း၌သာ ရှိသေးသည်ဟု ယူဆနိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် ဝမ်လီက စိတ်ရှည်စွာဖြင့် ထပ်မံ ပြောပြလိုက်သည်။

“ကျွန်တော် တကယ် ကျောင်းသားသစ်ပါ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ သိုင်းဝိညာဉ်နဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအားမှာ ဘာပြဿနာမှ မရှိပါဘူး၊ ဘယ်အချိန်မဆို စမ်းသပ်စစ်ဆေးလို့ ရပါတယ်။ ကျွန်တော့်အနေနဲ့ ဒိန်းကွန်အသစ်ဖြစ်ဖို့ စိန်ခေါ်ခွင့် ရနိုင်မလား ခင်ဗျာ”

ရှန်လီသည် သလင်းကျောက်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် သံသယအချို့ ရှိနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း စိတ်လှုပ်ရှားမှုက ပို၍ ကြီးစိုးနေခဲ့သည်။ အဆုံးစွန်၌ သာမန်အားဖြင့် မည်သူမျှ မိမိ၏ သိုင်းဝိညာဉ်နှင့် ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို အလွဲသုံးစားလုပ်ကာ နောက်ပြောင်လေ့မရှိကြချေ။ အကယ်၍ ဤအရာများသာ အမှန်ဖြစ်ပါက ကျောင်းစတက်သည်နှင့် ဒိန်းကွန်ရာထူးကို စိန်ခေါ်ဝံ့သူအဖြစ် ဤကျောင်းသားသစ်သည် အောင်မြင်သည်ဖြစ်စေ၊ ရှုံးနိမ့်သည်ဖြစ်စေ သေချာပေါက် နာမည်ကျော်ကြားသွားပေလိမ့်မည်။

လူတိုင်း၏ စူးစိုက်ကြည့်ရှုမှုအောက်တွင် ဝမ်လီသည် သူ၏လက်ကို သလင်းကျောက်လုံးပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။ ခဏမျှအတွင်းမှာပင် သလင်းကျောက်လုံးမှ လင်းထိန်သော အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်လာခဲ့သည်။ ဝမ်လီသည် အမှန်တကယ်ပင် ဝိညာဉ်စွမ်းအား အဆင့်တစ်ဆယ့်ငါး ရှိနေရုံမကဘဲ သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအား အရည်အသွေးမှာလည်း အလွန် သန့်စင် မြင့်မားနေခဲ့သည်။

ရှန်လီသည် ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ အသက်ရှူပင် မှားသွားရပြီး သံသယအားလုံး ချက်ချင်း လွင့်ပျောက်သွားကာ အတိုင်းအဆမရှိသော စိတ်လှုပ်ရှားမှုများသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။ ဒါက တကယ့် ပါရမီရှင်အစစ်ပဲ။ ဝမ်လီက ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။

“အခုကော ယုံပြီလား ခင်ဗျာ”

ရှန်လီက ခေါင်းကို အကြိမ်ကြိမ် ညိတ်လိုက်မိသည်။ သူမသည် ယခုနှစ်တွင် တတိယနှစ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ဝိညာဉ်စွမ်းအားမှာ အဆင့်တစ်ဆယ့်လေးသာ ရှိသေးရာ ဝမ်လီ့ကို ရင်ဆိုင်ရသည့်အခါ သူမ၏ လေသံမှာ အလိုအလျောက် ပိုမို ရိုသေကိုင်းညွတ်သွားရသည်။

“တို့တွေ ချက်ချင်းပဲ ဒိန်းကွန်လေးဦးနဲ့ ဒုတိယဥက္ကဋ္ဌနှစ်ဦးကို အကြောင်းကြားလိုက်ပါ့မယ်။ ညီလေးသာ ဒိန်းကွန်အသစ် ဖြစ်ချင်တယ်ဆိုရင် သူတို့အားလုံးရဲ့ ရှေ့မှောက်မှာ သက်သေပြရမှာ ဖြစ်လို့ပါ”

ဝမ်လီက ပြုံး၍ ခေါင်းညိတ်ကာ ဆိုသည်။

“ဒါဆို အစ်မတို့ကို ဒုက္ခပေးရဦးမယ်”

ရှန်လီ အပါအဝင် ကျောင်းသားများသမဂ္ဂမှ အဖွဲ့ဝင်အချို့သည် သက်ဆိုင်ရာ ပုဂ္ဂိုလ်များကို အကြောင်းကြားရန် ချက်ချင်းပင် လူစုခွဲကာ ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။

…

နာရီဝက်ခန့်အကြာတွင် ဤသတင်းမှာ ကျောင်းတော်တစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။ ကျောင်းဖွင့်ခါနီးအချိန် ဖြစ်သဖြင့် ကျောင်းသား အများစုမှာ ကျောင်းသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိနေကြပြီ ဖြစ်သည်။ ကျောင်းသားများသမဂ္ဂ၏ ဒိန်းကွန်များသည် ကလပ်အသီးသီး၏ အကြီးအကဲများကဲ့သို့ပင် ကျောင်းတော်၌ အထူးချွန်ဆုံးသော ထိပ်သီးပညာရှင်များ ဖြစ်ကြသည်။ သာမန်အားဖြင့် ၎င်းတို့ကို စိန်ခေါ်ဝံ့သူ အလွန်ရှားပါးလှရာ ယခုအခါ စိန်ခေါ်သူ ပေါ်ပေါက်လာရုံမကဘဲ ၎င်းမှာ ကျောင်းစတက်ခါစ ကျောင်းသားသစ်တစ်ဦး ဖြစ်နေသဖြင့် ဤသည်မှာ အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ်ရာ သတင်းကောင်းတစ်ရပ် ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ဤသတင်းကြောင့် ကျောင်းသားအများအပြား စိတ်ဝင်တစား ရှိလာကြရုံမက ဆရာအများစုသည်လည်း အလွန် စိတ်အားထက်သန်သွားကြသည်။ သူတို့သည် ကွင်းပြင်ကျယ်ဆီသို့ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ရောက်ရှိလာကြရာ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးတွင် လူများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားပြီး အရောင်းဆိုင်များပေါ်တွင်ပင် လူများ ပြည့်လျှံသွားခဲ့သည်။ အနီးနားရှိ သစ်ပင်များပေါ်သို့ပင် တက်ရောက်ကာ ဝိညာဉ်စွမ်းအား အဆင့်တစ်ဆယ့်ငါးဖြင့် ကျောင်းဝင်လာပြီး ဒိန်းကွန်ရာထူးကို စိန်ခေါ်မည့် ကျောင်းသားသစ်ကို ကြည့်ရှုရန် စောင့်ဆိုင်းနေကြတော့သည်။

မကြာမီပင် လူအုပ်ကြီးထဲမှ တစ်စုံတစ်ဦးက ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“ဒုတိယဥက္ကဋ္ဌ ပိုင် ရောက်လာပြီ၊ ဒုတိယဥက္ကဋ္ဌ မုန့် လည်း ပါတယ်။ ဒိန်းကွန်လေးယောက်လည်း ပါလာတယ်ဟေ့။ အားလုံး လမ်းဖယ်ပေးကြပါဦး”

ပတ်ဝန်းကျင်တွင် လူဦးရေ အလွန်ထူထပ်နေသော်လည်း ထိုဆူညံသံများနှင့်အတူ လူအုပ်ကြီးမှာ ဘေးသို့ အလိုအလျောက် လမ်းဖယ်ပေးခဲ့ကြသည်။ လူရိပ် ခြောက်ခုသည် လူအုပ်ကြားမှ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့ကြရာ ၎င်းတို့မှာ အမျိုးသားငါးဦးနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့အားလုံးမှာ အသက် တစ်ဆယ့်ငါးနှစ် သို့မဟုတ် တစ်ဆယ့်ခြောက်နှစ် ဝန်းကျင်ခန့် ရှိကြပြီး အရပ်အမောင်းနှင့် ခန္ဓာကိုယ် တည်ဆောက်ပုံအရ အရွယ်ရောက်ပြီးသူများအလား ထွားကျိုင်းလှသည်။

ရှေ့ဆုံးမှ လျှောက်လှမ်းလာသော ပိန်ပိန်ပါးပါးနှင့် မျက်နှာတွင် ခက်ထန်သော အပြုံးတစ်ခုကို ဆင်မြန်းထားသူမှာ ပိုင်ချန် ဖြစ်ပြီး ကျောင်းသားများသမဂ္ဂ၏ ဒုတိယဥက္ကဋ္ဌတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူ၏ဘေးတွင် ကြံ့ခိုင်တောင့်တင်းသော ခန္ဓာကိုယ်၊ တည်ငြိမ်သော မျက်နှာပေးနှင့် တည်ကြည်သော အမူအရာ ရှိသူမှာ မုန့်တူး ဖြစ်ပြီး သူသည်လည်း သမဂ္ဂ၏ ဒုတိယဥက္ကဋ္ဌတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူတို့နှစ်ဦး၏ အနောက်မှ လိုက်ပါလာသော လူရိပ်လေးခုမှာမူ ကျောင်းတော်၌ ကျန်ရှိနေသော ဒိန်းကွန်လေးဦး ဖြစ်ကြသည့် ချင်ယီ၊ နေလ်၊ ချန်းနန် နှင့် လျိုစစ် တို့ပင် ဖြစ်ကြတော့သည်။