အခန်း (၃၄) ထပ်မံတိုးတက်ခြင်း

လီကျားအကယ်ဒမီ၏ အဆောင်ခန်းအတွင်း၌ ဖြစ်သည်။ ဝမ်လီသည် ဘေးတွင်ရှိနေသော ဝမ်ဆန်းကို ရုတ်တရက် လှည့်ပြောလိုက်သည်။

“ဝမ်ဆန်း၊ ငါ့ကို အကူအညီတစ်ခုလောက် ပေးပါဦး။ ငါ့ရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအားက အဆင့်တစ်ဆယ့်ငါးကို တက်တော့မယ် ထင်တယ်။ အာရုံစိုက်ပြီး ကျင့်ကြံဖို့ လိုနေလို့ ငါအထဲမှာ ကျင့်ကြံလို့ မပြီးမချင်း ဘယ်သူမှ နှောင့်ယှက်လို့မရအောင် အပြင်ကနေ စောင့်ကြည့်ပေးထားပါဦး”

ဝမ်ဆန်းသည် ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ မျက်လုံးအစုံ ပြူးကျယ်သွားပြီး မျက်နှာတစ်ခုလုံး အံ့သြတုန်လှုပ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားကာ အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။

“ဘာ၊ မင်းက ထပ်ပြီး အဆင့်တက်ဦးမလို့လား”

ဝမ်လီကမူ တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာပင် ဆိုသည်။

“မင်းက အရင်တစ်ဆင့်တက်တယ်၊ ငါက နောက်တစ်ဆင့် ထပ်တက်တယ်၊ ဒါက ပုံမှန်ပဲ မဟုတ်ဘူးလား”

ဝမ်ဆန်းက စိတ်ရူးပေါက်မတတ် မျက်နှာပေးဖြင့် ပြန်ပြောရှာသည်။

“ပုံမှန်ဟုတ်စ၊ ဘာမှမပုံမှန်ဘူး။ ငါက ရာစုနှစ်ဝိညာဉ်ကွင်းကို စုပ်ယူပြီး သုံးလေးလလောက် ကြိုးစားကျင့်ကြံမှ အဆင့်တစ်ဆယ့်နှစ်ကို ရောက်တာ။ မင်းကကျတော့ ရာစုနှစ်ဝိညာဉ်ကွင်း စုပ်ယူပြီး ပထမနှစ်လမှာတင် တစ်ဆင့်တက်တယ်၊ အခု နောက်ထပ်နှစ်လမှာလည်း ထပ်ပြီး အဆင့်တက်ဦးမလို့လား။ အဆင့်တစ်ဆယ့်ငါး ဝိညာဉ်စွမ်းအားဆိုတာ နည်းတဲ့အဆင့်လား”

ဝမ်လီသည် ထုံးစံအတိုင်းပင် တည်ငြိမ်စွာ ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။

“ဒါဆို မင်း ငါ့ကို ကူညီမှာလား၊ မကူညီဘူးလား”

ဝမ်ဆန်းက သွားကို ကြိတ်ကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“ကူညီရမှာပေါ့၊ မကူညီရင် လူမဟုတ်တော့ဘူး။ မင်းဘာသာမင်း စိတ်အေးလက်အေးသာ အဆင့်တက်ဖို့ လုပ်စမ်းပါ။ ငါကတော့ နည်းနည်းလေးမှ မနာလိုဘူး”

သူ၏ စိတ်ထဲတွင်မူ မနာလိုဖြစ်မှုကြောင့် တော်ကီဟောင်နေသော်လည်း လက်တွေ့တွင် ဝမ်ဆန်းသည် ငြင်းဆန်ခြင်းမပြုခဲ့ပေ။ သူသည် ဝမ်လီ့ကို ထိခိုက်မှုမရှိစေရန် အခန်းပြင်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ထွက်ခွာသွားပြီး တံခါးကိုလည်း အသံတစ်ချက်မျှမမြည်အောင် အသာအယာ ပိတ်ပေးခဲ့သည်။

ဝမ်ဆန်း ထွက်သွားပြီးနောက် အခန်းထဲတွင် ဝမ်လီတစ်ယောက်တည်းသာ ကျန်ရှိတော့သည်။ သူသည် သိုင်းဝိညာဉ်ကို ထုတ်ဖော်လိုက်ရာ ခန္ဓာကိုယ်ပတ်ပတ်လည်တွင် ငွေပြာမြက်ပင်များ ချက်ချင်း ဝန်းရံသွားပြီး ဝါကျင်ကျင် ဝိညာဉ်ကွင်းတစ်ကွင်းသည်လည်း အထက်အောက် နိမ့်ချည်မြင့်ချည်ဖြင့် လွင့်မျောနေတော့သည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ဝမ်လီ တိုးမြှင့်လိုသောအရာမှာ သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအား မဟုတ်ဘဲ ဝိညာဉ်ကွင်း ဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ကျင့်ကြံမှုဖြင့်ပင် ဝိညာဉ်စွမ်းအားမှာ အဆင့်တစ်ဆယ့်ငါးသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။ ဤသည်မှာ အနည်းငယ် မယုံနိုင်စရာကောင်းသော်လည်း မိမိကိုယ်တိုင်အတွက်မူ ထူးဆန်းသည်ဟု မခံစားရချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ၏ တရားထိုင် ကျင့်ကြံခြင်းနည်းစနစ်မှာ သာမန်ထက် ထူးခြားနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

မူရင်းစာအုပ်ထဲတွင် ထန်ဆန်း၏ ရွှန်ထျန်ကျင့်စဉ်သည် တာအိုဝါဒ၏ စစ်မှန်သော အဆင့်မြင့် ကျင့်စဉ်တစ်ခု ဖြစ်ပြီး အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသည့်အခါ ဦးခေါင်းထက်၌ ပန်းသုံးပွင့် ပွင့်အလား အဆုံးမရှိသော ခွန်အားများကို ပေးစွမ်းနိုင်သည်ဟု ဆိုထားသည်။ မိမိ၏ ကျင့်စဉ်ကမူ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်လျှင် မည်သို့ဖြစ်မည်ကို သူ မသိသော်လည်း လောလောဆယ်တွင်မူ ဤကျင့်စဉ်ကို စကားလုံးနှစ်လုံးဖြင့် အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုနိုင်သည်။ ယင်းမှာ လွှမ်းမိုးခြင်းနှင့် လုယူခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ပြင်ပလောကတွင် လွင့်မျောနေသော ဝိညာဉ်စွမ်းအားများကို လုယူစုပ်ယူပြီး မိမိ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ၎င်းသည် စိတ်စွမ်းအားနှင့် ခန္ဓာကိုယ်ခွန်အားကို အလွန်အမင်း ကုန်ခမ်းစေသည်။

တစ်နည်းအားဖြင့် သူ၏ သိုင်းဝိညာဉ်တွင် သက်စောင့်စွမ်းအား ထူးခြားချက် ပါဝင်နေသောကြောင့်သာ ကုန်ခမ်းသွားသော ခွန်အားများကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်လည် ဖြည့်တင်းနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ အခြားလူတစ်ဦးသာ ဤကျင့်စဉ်ကို ကျင့်ကြံပါက ခန္ဓာကိုယ် ကြီးထွားမလာမီ မိမိဘာသာ အခြောက်လှန်းသေဆုံးသွားလောက်သည်။

နှစ်လတာ အချိန်အတွင်းမှာပင် ဝိညာဉ်စွမ်းအား တစ်ဆင့်မျှ တိုးတက်မလာပါက ကျိုးကြောင်းဆီလျော်မှု မရှိပေ။ ထို့ပြင် အဆင့်တစ်ဆယ့်ငါး ဝိညာဉ်စွမ်းအားသည် နောက်လာမည့် ကျောင်းသားများသမဂ္ဂ ဥက္ကဋ္ဌလုပွဲတွင် ပါဝင်ရန် လုံလောက်သော အခြေခံအဆင့် ဖြစ်သည်။ ယခုအချိန်တွင် အရေးကြီးဆုံးမှာ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ကို အလောတကြီး မြှင့်တင်ရန် မဟုတ်ဘဲ မိမိ၏ အစစ်အမှန် စွမ်းရည်ကို တိုးတက်စေရန် ဖြစ်သည်။

အဆင့်တစ်ဆယ့်ခုနစ် သို့မဟုတ် တစ်ဆယ့်ရှစ် ရှိသော စီနီယာများကို အဆင့်တစ်ဆယ့်ငါးဖြင့် တိုက်ခိုက်ခြင်းက ပို၍ သဘာဝကျမည်လား၊ သို့မဟုတ် အဆင့်တစ်ဆယ့်ခုနစ် အချင်းချင်း တိုက်ခိုက်ခြင်းက ပို၍ သဘာဝကျမည်လား။ သေချာသည်မှာ စီနီယာအချင်းချင်း တိုက်ခိုက်ခြင်းကသာ ပို၍ ပုံမှန်ဖြစ်သည်ဟု မြင်ကြလိမ့်မည်။ နှစ်လအတွင်း ဝိညာဉ်စွမ်းအား သုံးလေးဆင့်မျှ ရုတ်တရက် တိုးတက်သွားပါက ဆရာကြီးလင်နှင့် ကျောင်းအုပ်ကြီးတို့က သူ့ကို ဓားဖြင့်မွှန်း၍ သုတေသနပြုလုပ်ကြမည်ကို စိုးရိမ်ရသည်။ သူသည် အဆင့်တစ်ဆင့်တည်းရှိသေးသော ဝိညာဉ်သခင်ငယ်မျှသာ ဖြစ်ပြီး မိမိစိတ်ကြိုက် အရာရာကို လုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်း မရှိသေးပေ။

ဤသည်ကို တွေးမိရင်း ဝမ်လီသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး မိမိရှေ့မှောက်ရှိ မျက်နှာပြင်ပေါ်မှ ဝိညာဉ်ကွင်းသက်တမ်း တိုးမြှင့်ခြင်း ကဏ္ဍတွင် အတည်ပြုချက်ကို နှိပ်လိုက်သည်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် လေဟာပြင်ထဲမှ အဆုံးမရှိသော စွမ်းအားများသည် ဝိညာဉ်ကွင်းအတွင်းသို့ ဒလဟော စိမ့်ဝင်သွားတော့သည်။ ဝိညာဉ်ကွင်းသည် တုန်ခါလျက် ကျုံ့လိုက်ပွလိုက် ဖြစ်နေရာ ယင်းမှာ သေဆုံးနေသော ဝိညာဉ်ကွင်းတစ်ခု မဟုတ်ဘဲ အသက်ရှင်နေသော ဝိညာဉ်သားရဲတစ်ကောင်အလား ထင်မှတ်ရသည်။ ၎င်း၏ နှလုံးခုန်သံမှာ ပြင်းထန်လှပြီး ခွန်အားများကလည်း အဆမတန် တိုးပွားလာခဲ့သည်။

ထိုခွန်အားများသည် ဝမ်လီ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ပြန်လည် စီးဆင်းလာသည်။ ဝမ်လီ၏ တစ်ကိုယ်လုံး ချက်ချင်း တင်းမာသွားရသည်။ စွမ်းအားများသည် ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့ လှည့်ပတ်စီးဆင်းလျက် ဆဲလ်တိုင်းကို ဖိအားပေးနေတော့သည်။ ဖျက်ဆီးခြင်းနှင့် ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း ဖြစ်စဉ်အတွင်း သူသည် ကြီးမားလှသော နာကျင်မှုကို ခံစားနေရသည်။

ဝမ်လီသည် သွားကို ကြိတ်ကာ အားတင်းအောင့်ခံထားသည်။ သူသည် နာကျင်မှုကို မခံနိုင်သော လူပျော့တစ်ယောက် မဟုတ်ပေ။ နော့တိန်ကျောင်းတော်၏ နောက်ဖေးတောင်ကုန်းတွင် နေ့စဉ် သစ်ပင်များကို ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် တိုက်ခိုက်စဉ်က တစ်ကိုယ်လုံး၌ ကောင်းသောနေရာဟူ၍ တစ်ကွက်မျှ မရှိခဲ့ဖူးချေ။ ထိုစဉ်ကပင် သူ အောင်မြင်စွာ ဖြတ်ကျော်နိုင်ခဲ့ပါက ယခုလည်း သေချာပေါက် အောင့်ခံနိုင်ရမည် ဖြစ်သည်။

အချိန်များ ကုန်ဆုံးလာသည်နှင့်အမျှ ဝိညာဉ်ကွင်း၏ တုန်ခါမှုနှင့် စွမ်းအားတိုးပွားမှုတို့က အဆုံးမရှိသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး ဝမ်လီ့ကို အတိုင်းအဆမရှိသော နာကျင်မှုများကို ပေးဆောင်နေတော့သည်။ သုံးလေးမိနစ်မျှသာ ကြာမြင့်ခဲ့သော်လည်း ဝမ်လီ့အတွက်မူ သုံးလေးနှစ်ခန့် ကြာမြင့်သွားသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

သို့သော် နောက်ဆုံးတွင် နာကျင်မှုအားလုံး ကုန်ဆုံးသွားပြီး တစ်ကိုယ်လုံးရှိ ဝေဒနာများ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ ဝမ်လီသည် အတိုင်းမသိသော စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် ကြည်နူးမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်၊ အရေပြား၊ အသားစ၊ ကြွက်သားများနှင့် ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါအားလုံးသည် ထိုကြည်နူးမှုထဲတွင် နစ်ဝင်သွားတော့သည်။ ဝမ်လီသည် အောင့်ထားသော အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူထုတ်လိုက်မှသာ ထိုခံစားချက်က တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်သွားသည်။

ထိုအခါမှ ဝမ်လီသည် မိမိ၏ ဝိညာဉ်ကွင်းကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ ၎င်းသည် ပိုမို နက်မှောင် တောက်ပလာသော်လည်း သူ့ကို မျက်မှောင်ကြုတ်သွားစေသည်။ ဝိညာဉ်ကွင်းကို နောက်တစ်ဆင့် မြှင့်တင်ရန်အတွက် အချိန်အတော်ကြာ စောင့်ဆိုင်းရဦးမည် ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ ဝါကျင်ကျင်အရောင်က ပိုမို ရင့်မှောင်လာပြီဖြစ်ရာ အကယ်၍ ခရမ်းရောင် သန်းလာပါက အနည်းငယ် အခက်အခဲ ရှိလာနိုင်သည်။

ထို့နောက် ဝမ်လီသည် မျက်နှာပြင်ပေါ်ရှိ အချက်အလက်များကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ ဝိညာဉ်ကွင်းသည် ၆၇၉ နှစ် သက်တမ်းသို့ ရောက်ရှိသွားပြီ ဖြစ်သည်။ လူအများစု၏ ဒုတိယ ဝိညာဉ်ကွင်းသည်ပင် ဤမျှ သက်တမ်းသာ ရှိတတ်ကြပြီး ယခုမူ ဤသည်မှာ သူ၏ ပထမဆုံး ဝိညာဉ်ကွင်းသာ ရှိသေးသည်။

ဝမ်လီသည် မိမိ၏ လက်ရှိ အခြေခံအုတ်မြစ်ဖြင့် ဒုတိယ ဝိညာဉ်ကွင်းကို စုပ်ယူသည့်အခါ ရာစုနှစ်ဝိညာဉ်ကွင်း မဟုတ်ဘဲ ထောင်စုနှစ်ဝိညာဉ်ကွင်းကို တိုက်ရိုက် စုပ်ယူနိုင်မလားဟု တွေးတောမိသည်။ သို့သော် ပြန်လည် စဉ်းစားကြည့်ပြီးနောက် ထိုအစီအစဉ်ကို လက်လျှော့လိုက်သည်။ သူ၏အတွက် ထောင်စုနှစ်ဝိညာဉ်ကွင်းမှာ ရှားပါးသောအရာ မဟုတ်သဖြင့် လောလောဆယ်တွင် စွန့်စားရန် မလိုအပ်ပေ။ တစ်ချက်မှာ ဝိညာဉ်ကွင်း စုပ်ယူစဉ် ဖြစ်ပေါ်လာမည့် စွန့်စားရမှု ဖြစ်ပြီး အခြားတစ်ချက်မှာ ပြင်ပလောကမှ ပေးလာမည့် ဖိအားများ ဖြစ်သည်။

ဝိညာဉ်ကွင်း သက်တမ်း တိုးတက်လာခြင်းကြောင့် သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းရည်မှာလည်း အဆမတန် တိုးတက်လာခဲ့ပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအား သုံးစွဲမှု နည်းနည်းဖြင့် ငွေပြာရောင် နွယ်ကြိုးများကို ပိုမို ထုတ်ဖော်နိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။ အလွယ်ကူဆုံး ပြောရလျှင် ယခင်က ပုံမှန်အခြေအနေတွင် နွယ်ကြိုး တစ်ဆယ့်နှစ်ချောင်းသာ ထုတ်နိုင်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ ပုံမှန်အခြေအနေ၌ပင် တစ်ပြိုင်နက်တည်း နွယ်ကြိုး သုံးဆယ့်ခြောက်ချောင်းအထိ ထုတ်ဖော်နိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။

ဝမ်လီ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ ကွေးညွတ်သွားပြီး လှောင်ပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ပို၍ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ တွေးကြည့်မည်ဆိုလျှင် သူ၏ ဝိညာဉ်ကွင်း သက်တမ်း တိုးတက်လာပြီးနောက် အကယ်၍ နှစ်တစ်သိန်း ဝိညာဉ်ကွင်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားပါက ဝိညာဉ်စွမ်းရည် တစ်ချက်တည်းဖြင့် ငွေပြာရောင် တောအုပ်တစ်ခုကို ဖန်တီးနိုင်မည် ဖြစ်သည်။ နှစ်တစ်သန်း ဝိညာဉ်ကွင်းဆိုလျှင်မူ စတားဒိုးတောအုပ်ကြီးနှင့်ပင် နှိုင်းယှဉ်နိုင်သော ငွေပြာရောင် တောအုပ်ကြီးတစ်ခုကို ဖန်တီးနိုင်လိမ့်မည် ဖြစ်သည်။ ထိုအခါကျလျှင် ရန်သူက မည်မျှပင် တိုက်ခိုက်နိုင်ပါစေ၊ မိမိအနေဖြင့် တောအုပ်ကြီးတစ်ခုလုံးဖြင့် ဝိုင်းရံတိုက်ခိုက်ရုံမျှဖြင့် အနိုင်ရနိုင်တော့သည်။

သူသည် မျက်နှာပြင်ကို ပြန်သိမ်းလိုက်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ အကြောလျှော့လိုက်သည်။ ဝတ်ဆင်ထားသော ကျောင်းဝတ်စုံမှာ ချွေးများဖြင့် စိုရွှဲနေသဖြင့် အဝတ်အစားကို ချက်ချင်း လဲလှယ်လိုက်ပြီးနောက် တံခါးကို ဖွင့်ကာ အပြင်သို့ လျှောက်လှမ်းခဲ့သည်။

ဝမ်ဆန်းသည် အခန်းထဲမှ ထွက်လာသော ဝမ်လီ့ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အခါ မှင်တက်သွားရသည်။ ဝမ်လီ အဆင့်တက်ရန် အချိန် သုံးလေးမိနစ်မျှသာ ကြာမြင့်ခဲ့သဖြင့် မြန်ဆန်လွန်းနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီသွားပြီး ဝမ်လီ့ကို ထိတ်လန့်စွာ ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

“ဝမ်လီ၊ မင်း တကယ်ပဲ အဲဒီလောက် မြန်မြန်နဲ့ အဆင့်တက်သွားတာလား။ အခု မင်းက တကယ်ပဲ အဆင့်တစ်ဆင့်တည်း တက်တာ ဟုတ်ရဲ့လား”

ဝမ်လီက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ကျေနပ်စွာ ဆိုသည်။

“သေချာတာပေါ့”

ထို့နောက် သူက အောက်ထပ်သို့ လျှောက်လှမ်းသွားသည်။ ဝမ်ဆန်းက နားမလည်နိုင်ဘဲ အနောက်မှ အော်မေးပြန်သည်။

“မင်း ဘယ်သွားမလို့လဲ”

ဝမ်လီက ပြန်ပြောခဲ့သည်။

“ကျောင်းသားများသမဂ္ဂကို သွားပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအား စစ်ဆေးမယ်၊ ပြီးရင် ဒိန်းကွန်ရာထူးအတွက် စိန်ခေါ်ပွဲ နွှဲမလို့”

ဝမ်ဆန်း မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားရသည်။ ကျောင်းသားများသမဂ္ဂသို့ ဝင်ရောက်လျှင် အစပိုင်း၌ သာမန်အဖွဲ့ဝင်သာ ဖြစ်သော်လည်း ဝိညာဉ်စွမ်းအား အဆင့်တစ်ဆယ့်ငါးသို့ ရောက်ရှိပါက စိန်ခေါ်ပွဲကို ဖြတ်ကျော်လျက် ဒိန်းကွန် သို့မဟုတ် ဒုတိယဥက္ကဋ္ဌ ရာထူးကို ရယူနိုင်သည်။ ထို့နောက်မှသာ ဥက္ကဋ္ဌလုပွဲတွင် ပါဝင်ခွင့် ရရှိမည်ဟူသော သတင်းကို သူတို့ ကြားသိထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် စောစောက ဝမ်လီ့ကို မြင်လိုက်ရသည့် အခိုက်အတန့်တွင် သူသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဖိအားတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဤသည်မှာ ဝိညာဉ်စွမ်းအား တစ်ဆင့်မျှ တိုးတက်ရုံဖြင့် ရရှိနိုင်သော အရှိန်အဝါမျိုး အမှန်ပင် ဟုတ်ပါလေစ။