အခန်း (၃၃) ဂေါ်ဖာ

လီကျားမြို့တော်ရှိ ဝိညာဉ်နန်းတော်ခွဲ။

ဝမ်လီနှင့် ဝမ်ဆန်းတို့သည် ဤလအတွက် ထောက်ပံ့ကြေးဖြစ်သော ရွှေဝိညာဉ်ဒင်္ဂါးတစ်ပြားစီကို အောင်မြင်စွာ ထုတ်ယူနိုင်ခဲ့ကြသည်။ ထောက်ပံ့ကြေး ထုတ်ယူခြင်းသည် ဝိညာဉ်သခင်အဖြစ် စာရင်းသွင်းစဉ်ကကဲ့သို့ သိုင်းဝိညာဉ်ကို စစ်ဆေးခြင်း သို့မဟုတ် ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို စမ်းသပ်ခြင်းများ ပြုလုပ်ရန် မလိုအပ်ပေ။ ပထမထပ် ဝန်ဆောင်မှုခန်းမရှိ ဝိညာဉ်သခင် ဝန်ဆောင်မှုပြတင်းပေါက်တွင် မိမိတို့၏ ဝိညာဉ်သခင်သက်သေခံလက်မှတ်ကို ပြသရုံမျှဖြင့် မှတ်တမ်းတင်ပြီး ချက်ချင်း ထုတ်ပေးခြင်း ဖြစ်သည်။ ဝိညာဉ်သခင်များ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းရည်ဖြင့် အထူးပြုလုပ်ထားသော ဤအသိအမှတ်ပြု စာရွက်စာတမ်းများသည် အလွန် စိတ်ချရသော အတုအပမပြုလုပ်နိုင်သည့် စနစ်ရှိသဖြင့် မည်သည့်မြို့သို့ ရောက်ရှိပါစေ လွယ်ကူစွာ အသုံးပြုနိုင်သည်။

ရွှေဝိညာဉ်ဒင်္ဂါးတစ်ပြား၏ တန်ဖိုးမှာ ဒေသအလိုက် ကုန်ဈေးနှုန်း အနည်းငယ် ကွာခြားမှု ရှိနိုင်သော်လည်း ဖြုန်းတီးခြင်း မရှိပါက ဝမ်လီနှင့် ဝမ်ဆန်းတို့အား ကောင်းမွန်စွာ နေထိုင်စားသောက်နိုင်ရန် လုံလောက်သော ပမာဏ ဖြစ်သည်။ ထောက်ပံ့ကြေး ရရှိပြီးနောက် သူတို့ ပထမဆုံး လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်မှာ မြို့ထဲတွင် အဝစားကာ လီကျားမြို့တော်၏ ဒေသထွက် အစားအစာများကို မြည်းစမ်းကြည့်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

အပြန်လမ်းတွင် နှစ်ဦးသား လီကျားမြို့တော်၏ မြေဈေးအကြီးဆုံး ဗဟိုချက်မဒေသကို ဖြတ်သန်းခဲ့ကြရာ လူဦးရေ အဆမတန် စည်ကားလှသော ခမ်းနားထည်ဝါသည့် အဆောက်အအုံကြီးတစ်ခု သူတို့၏ မျက်စိရှေ့မှောက်သို့ ပေါ်လာခဲ့သည်။ သာမန် အရပ်သားများမှာ ဤနေရာသို့ လာလေ့မရှိကြချေ။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများ၏ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုနှင့် အမူအရာများကို ကြည့်ခြင်းဖြင့် ၎င်းတို့သည် အနည်းဆုံး လူလတ်တန်းစား မိသားစုများ သို့မဟုတ် ချမ်းသာကြွယ်ဝသော မှူးမတ်မျိုးနွယ်များ ဖြစ်ကြောင်း သိသာနိုင်ပြီး သာမန်လူများနှင့် စိတ်ဓာတ်ချင်း လုံးဝ မတူညီကြပေ။

“လီကျား ဝိညာဉ်တိုက်ခိုက်ရေးကွင်းကြီး။ ဒါက ဘာနေရာလဲ”

ဝမ်ဆန်းက ကြီးမားလှသော ဆိုင်းဘုတ်ကြီးကို ကြည့်ကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။ မြို့ငယ်လေးမှ လာသူပီပီ မြို့ကြီးပြကြီးများ၏ ဆန်းပြားသော နေရာများကို သူ ကောင်းစွာ မသိရှိသေးပေ။

ဝမ်လီသည် တည်ငြိမ်နေသော်လည်း သူ၏ မျက်ဝန်းအစုံတွင်မူ စိတ်အားထက်သန်မှု အလင်းတန်းများ ဖြတ်သန်းသွားသည်။ သူက ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောရင်း ရှင်းပြခဲ့သည်။

“ဝိညာဉ်ကြီးသခင်တွေ၊ အဲဒီထက် မြင့်တဲ့ ဝိညာဉ်သခင်ကြီးတွေကအစ ပတ်ဝန်းကျင်က ပရိသတ်တွေရဲ့ ဖျော်ဖြေမှုအတွက် အသက်နဲ့ရင်းပြီး တိုက်ခိုက်သတ်ဖြတ်ကြတဲ့ နေရာပေါ့”

ဝမ်ဆန်း ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အသက်ရှူပင် မှားသွားရသည်။ သူကဲ့သို့ သာမန် ဝိညာဉ်သခင်တစ်ဦးအတွက်မူ ဝိညာဉ်ကြီးသခင်နှင့် ဝိညာဉ်သခင်ကြီးဟူသော အဆင့်များသည် မော့ကြည့်ရသည့် အဆင့်မြင့် ပညာရှင်ကြီးများ ဖြစ်ကြသည်။ ထိုကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများက ဤသို့ လုပ်ဆောင်ကြသည်ကို သူ မယုံကြည်နိုင်ဖြစ်ကာ မေးမိသည်။

“သူတို့က ဒီလို အရှက်သိက္ခာမရှိတဲ့ အလုပ်မျိုးကို ဘယ်လိုလုပ် သည်းခံနိုင်ကြတာလဲ”

ဝမ်လီက ခေါင်းကို ရမ်းလိုက်ပြီးနောက် ဆက်လက် ရှင်းပြသည်။

“ပိုက်ဆံရတာပဲ၊ အရှက်ရစရာ မရှိပါဘူး။ လူတစ်ယောက်က စားဝတ်နေရေး ပြည့်စုံသွားပြီဆိုရင် စိတ်အပန်းဖြေမှုကို ရှာဖွေတတ်ကြတာ သဘာဝပဲ။ ဝိညာဉ်သခင်ဆိုတဲ့ ဆန်းကြယ်တဲ့ သက်မွေးဝမ်းကျောင်းပညာရှင်တွေရဲ့ အသားချင်းထိ တိုက်ခိုက်မှုတွေနဲ့ ပြင်းထန်တဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းရည် အားပြိုင်မှုတွေက သူတို့ကို အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားစေနိုင်လို့ ပိုက်ဆံကို ရက်ရက်ရောရော သုံးစွဲကြတာပေါ့။ ဝိညာဉ်တိုက်ခိုက်ရေးကွင်းကြီးက ပိုက်ဆံရသလို၊ ဝိညာဉ်သခင်တွေလည်း ပိုက်ဆံအများကြီး ရှာနိုင်ကြတယ်။ ပရိသတ်တွေကလည်း ကြည့်ရတာ သဘောကျတယ်ဆိုတော့ အားလုံးက မိမိတို့ လိုအပ်ချက်ချင်း တည့်နေကြတာပဲလေ”

ဝမ်ဆန်းသည် နားမလည်နိုင်သေးဘဲ ခေါင်းကို ရမ်းကာ ဆိုသည်။

“ငါတော့ သဘောမတူဘူး။ ဝိညာဉ်ကြီးသခင်တွေနဲ့ ဝိညာဉ်သခင်ကြီးတွေဆိုရင် ကျောင်းတွေမှာ ဆရာ လုပ်လို့ရတာပဲ။ အဲဒါဆို ပိုပြီး အလေးအမြတ်ပြု ခံရမှာ မဟုတ်ဘူးလား”

ဝမ်ဆန်း၏ စိတ်ထဲတွင် မြင့်မြတ်လှသည်ဟု ထင်မှတ်ထားသော ဝိညာဉ်သခင်များမှာ တစ်ခါတစ်ရံတွင် ထိုသို့ မဟုတ်ကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် သူ၏ စိတ်တွင် ကြီးစွာသော တုန်လှုပ်မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

ထို့ကြောင့် ဝမ်လီက သူ လက်ခံနိုင်မည့် နည်းလမ်းမျိုးဖြင့် ဆက်ပြောပြလိုက်သည်။

“မင်းမှာ ကျောင်းလခ အကြွေးရှိသေးတယ် မဟုတ်လား။ ဒီနေရာက ပိုက်ဆံ ရှာလို့ရတယ်၊ ပြီးတော့ အမြန်ဆုံး ရှာနိုင်တဲ့ နေရာပဲ။ မင်းသာ နိုင်အောင် တိုက်နိုင်မယ်ဆိုရင် တစ်လ နှစ်လအတွင်းမှာတင် ခြောက်နှစ်စာ ကျောင်းလခကို အလွယ်တကူ ရှာနိုင်လိမ့်မယ်”

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ဝမ်ဆန်း လုံးဝ တည်ငြိမ်မနေနိုင်တော့ပေ။ ကျောင်းလခမှာ သူ့အတွက် ကောင်းကင်ဘုံမှ ဂဏန်းအလား များပြားလွန်းလှသည်။ အရစ်ကျ ပေးသွင်းနိုင်သည် ဆိုသော်လည်း သူ၏ ပုခုံးပေါ်တွင် ကြီးမားသော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့သည်။ တစ်လ နှစ်လအတွင်း ခြောက်နှစ်စာ ကျောင်းလခကို ရှာနိုင်မည်ဟူသော စကားကြောင့် သူ၏ အသက်ရှူသံများပင် ပြင်းထန်လာရသည်။

“တကယ်ကြီးလား”

ထိုအခါမှသာ သူသည် မြင့်မြတ်မှုထက် ပိုက်ဆံရှာနိုင်ရန်က ပို၍ အရေးကြီးကြောင်း သဘောပေါက်သွားတော့သည်။

ဝမ်လီသည် လီကျား ဝိညာဉ်တိုက်ခိုက်ရေးကွင်းကြီးကို တစ်ချက် ထပ်မံကြည့်ရှုပြီးနောက် အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ရန် မရည်ရွယ်ဘဲ လှည့်ထွက်ခဲ့သည်။

“ကျောင်းပြန်ပြီး သေချာ လေ့ကျင့်ကြစို့။ အဲဒီနေရာက ဝိညာဉ်ကြီးသခင် အဆင့်ရောက်မှ သွားလို့ရတဲ့ နေရာမျိုး။ သာမန် ဝိညာဉ်သခင်တွေရဲ့ တိုက်ပွဲက ဝိညာဉ်ကြီးသခင်တွေလောက် စိတ်လှုပ်ရှားဖို့ မကောင်းဘူး။ ငါ ဝိညာဉ်ကြီးသခင် အဆင့်ကို ရောက်တဲ့နေ့ကျရင် ဒီဝိညာဉ်တိုက်ခိုက်ရေးကွင်းကြီးကို သေချာပေါက် ပြန်လာခဲ့မယ်”

ဝမ်ဆန်းသည် ဝမ်လီ့နောက်သို့ လိုက်ပါသွားသော်လည်း အနောက်သို့ လှည့်ကာ ဝိညာဉ်တိုက်ခိုက်ရေးကွင်းကြီးကို နက်ရှိုင်းစွာ ကြည့်ရှုခဲ့သည်။ အနာဂတ်တွင် ကျောင်းလခကြွေးမြီများကို အမြန်ဆုံး ဆပ်နိုင်ရန်အတွက် သူသည်လည်း ဤနေရာသို့ သေချာပေါက် လာရောက်ရမည် ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် ဝမ်လီ အဝေးသို့ ရောက်ရှိသွားသည်ကို မြင်သဖြင့် အမြန် လိုက်သွားရတော့သည်။

“ငါ့ကို စောင့်ဦးလေ”

လီကျားအကယ်ဒမီ ဂိတ်ဝသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိချိန်တွင် ဆရာကုအန်းမှာ ရှိမနေတော့ပေ။ ဝမ်လီနှင့် ဝမ်ဆန်းတို့သည် ရထားလုံးမောင်းသမားထံမှ သူတို့၏ အထုပ်အပိုးများကို ကိုယ်တိုင် သယ်ယူကာ အဆောင်ခန်းသို့ ပြန်ပြီး အိပ်ရာနေရာချခဲ့ကြသည်။ ဤသည်မှာ သူတို့ ဤကျောင်းတော်တွင် အခြေချပြီးစီးခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

မွန်းလွဲပိုင်းတွင် ဝမ်လီ အပြင်သို့ ထပ်မံ မထွက်တော့ဘဲ ကုတင်ပေါ်တွင် ဝင်ထိုင်ကာ ဆရာကြီးလင်နှင့် တိုက်ခိုက်စဉ်က ကုန်ခမ်းသွားသော ဝိညာဉ်စွမ်းအားများကို ပြန်လည် ဖြည့်တင်းရန် သွေးလေကို အရင်ဦးစွာ ထိန်းညှိလိုက်သည်။ ထို့နောက်မှ ကျင့်ကြံခြင်း အခြေအနေသို့ အစစ်အမှန် ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။ ဆရာကြီးလင်နှင့် လက်တွေ့ တိုက်ခိုက်ခဲ့ခြင်းမှ သူသည် အတွေ့အကြုံ ရမှတ်များစွာ ရရှိခဲ့သဖြင့် ဤအတွေ့အကြုံများသည် သူ၏ စွမ်းရည်ကို သိသာစွာ တိုးတက်လာစေမည်မှာ သေချာသည်။

သို့သော် သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ သိသိသာသာ တိုးတက်လာသည့်အခါ ဖြစ်ပေါ်လာမည့် နောက်ဆက်တွဲ အကျိုးသက်ရောက်မှုများကိုလည်း သူ ထည့်သွင်းစဉ်းစားရမည် ဖြစ်သည်။ သူသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် ကြိုးစားအားထုတ်သူတစ်ဦးအဖြစ် ပုံဖော်ထားဆဲ ဖြစ်ရာ တိုးတက်လာသော ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို ကျောင်းရှိ ဆရာများနှင့် ကျောင်းအုပ်ကြီး သိရှိသွားခဲ့လျှင်ပင် ဤတိုးတက်မှုအားလုံးမှာ မိမိ၏ ကိုယ်တိုင် ကြိုးစားအားထုတ်မှုကြောင့်သာ ဖြစ်ကြောင်း ရင်ဘတ်ချင်း အပ်ကာ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ အာမခံနိုင်သည်။ အဆုံးစွန်၌ အနာဂတ်တွင် ရရှိမည့် ဒုတိယ ဝိညာဉ်ကွင်းအတွက် ကျောင်းတော်နှင့် ကျောင်းအုပ်ကြီး၏ ကူညီပံ့ပိုးမှုကို ရယူရမည် ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

…

နောက်ထပ် လာမည့် နှစ်လတာ ကာလအတွင်း ဝမ်လီနှင့် ဝမ်ဆန်းတို့သည် လီကျားအကယ်ဒမီတွင်သာ ဆက်လက် နေထိုင်ခဲ့ကြသည်။ အချိန်များ ကုန်ဆုံးလာသည်နှင့်အမျှ ကျောင်းရှိ ကျောင်းသားအချို့မှာ နှစ်သစ်ကူးပွဲတော် ဆင်နွှဲရန် အိမ်ပြန်ကြပြီး အချို့မှာမူ ဆက်လက် သောင်တင်နေခဲ့ကြသည်။

ကျောင်းပိတ်ရက် ကုန်ဆုံးခါနီးအချိန်တွင် ကျောင်းတော်ကြီးသည် ပြန်လည် စည်ကားလာခဲ့သည်။ ကျောင်းသားများ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာကြရုံမကဘဲ ကျောင်းအုပ်ကြီးသည်လည်း ပြန်လည် ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ ကျောင်းအုပ်ကြီး၏ စာကြည့်ခန်းအတွင်း။

ဂေါ်ဖာ၏ ထွားကျိုင်းလှသော ခန္ဓာကိုယ်သည် နူးညံ့လှသော သားရေဆိုဖာပေါ်တွင် နစ်ဝင်နေသည်။ သူသည် ထင်ရှားသော နှာတံ မြင့်မြင့်၊ နက်ရှိုင်းသော မျက်ဝန်းအစုံနှင့် ပြာလဲ့သော မျက်ကြည်လွှာတို့ ရှိပြီး ဆံပင်ကိုလည်း သေသပ်စွာ ဖြီးသင်ထားသည်။ အသက်အရွယ်အရ သက်ကြီးပိုင်းသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ငယ်စဉ်က အလွန် ရုပ်ရည်ချောမောခဲ့သူ ဖြစ်ကြောင်း သိသာလှသည်။

သူသည် မိမိရှေ့မှောက်ရှိ ဆရာကြီးလင် အပါအဝင် ကျောင်း၏ အဆင့်မြင့် တာဝန်ရှိသူများကို ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

“မနှစ်က ဘွဲ့ရသွားတဲ့ ကျောင်းသားတွေ အားလုံး နေရာအသီးသီး ရရှိသွားကြပြီ။ အာပင်းဆိုရင်လည်း ထျန်းတု တော်ဝင် အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်သခင် အကယ်ဒမီကို အောင်မြင်စွာ တက်ရောက်ခွင့် ရခဲ့တယ်။ သူ့ရဲ့ စွမ်းရည်က အဲဒီ မှူးမတ်မျိုးနွယ်တွေရဲ့ သားသမီးတွေနဲ့ ယှဉ်ရင် အလွန် ထူးချွန်ပေမဲ့ အလယ်တန်း ဝိညာဉ်သခင် အကယ်ဒမီ အားလုံးက ဘွဲ့ရကျောင်းသားတွေနဲ့ ယှဉ်ရင်တော့ အကောင်းဆုံးလို့ ပြောလို့မရသေးဘူး။ တို့ကျောင်းရဲ့ အဆင့်အတန်းကို မြှင့်တင်ချင်ပြီး ထောက်ခံချက်ပေးနိုင်မယ့် နေရာ ပိုရချင်ရင်တော့ စစ်မှန်တဲ့ ပါရမီရှင်တစ်ယောက်ကို ပြုစုပျိုးထောင်ဖို့ လိုအပ်တယ်။ ဆရာကြီးလင်၊ မနှစ်က ခေါ်ယူခဲ့တဲ့ ကျောင်းသားသစ်တွေထဲမှာ ထူးထူးခြားခြား ပါရမီပါတဲ့ ကလေးမျိုး ရှိလား”

ဆရာကြီးလင်သည် ကျောင်း၏ ဝါရင့် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်ပြီး ကျောင်းတော်အတွက် နှစ်ပေါင်းများစွာ ပေးဆပ်ခဲ့သူ ဖြစ်သဖြင့် ဝိညာဉ်ဘုရင် အဆင့်ရှိသော ကျောင်းအုပ်ကြီး ဂေါ်ဖာသည်ပင် ဝိညာဉ်ဂိုဏ်းချုပ် အဆင့်ရှိသော လင်ယွန်းကို ဆရာကြီးလင်ဟု အလေးအမြတ် ထားကာ ခေါ်ဆိုခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုစကားကို ကြားလျှင် ဆရာကြီးလင်က ပြုံး၍ ပြန်လည် ဖြေကြားခဲ့သည်။

“အမှန်တကယ်ပဲ တစ်ယောက် ရှိပါတယ် ကျောင်းအုပ်ကြီး။ ဒီကလေးရဲ့ ပါရမီက အလွန် မြင့်မားလှပါတယ်။ ကျောင်းဝင်ခွင့် စာရင်းသွင်းချိန်မှာတင် ဝိညာဉ်စွမ်းအား အဆင့် ၁၄ ကို ရောက်နေပါပြီ။ သူ့ရဲ့ သိုင်းဝိညာဉ်က သန္ဓေပြောင်း သိုင်းဝိညာဉ် ဖြစ်ပေမဲ့ နှမြောစရာကောင်းတာက ငွေပြာမြက်ပင်ကနေ သန္ဓေပြောင်းလာတာ ဖြစ်နေလို့ သိုင်းဝိညာဉ်ရဲ့ အရည်အသွေးပိုင်းက အနည်းငယ် အားနည်းချက် ရှိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ ပါရမီကတော့ သံသယဖြစ်စရာ မလိုပါဘူး။ သူ အဆင့် ၁၄ ကို ရောက်နေချိန်မှာ သူ့အသက်က ခုနစ်နှစ်ပဲ ရှိပါသေးတယ်”

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ဂေါ်ဖာသည် ဆိုဖာပေါ်မှ ချက်ချင်း မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် အံ့သြတုန်လှုပ်မှု အလင်းတန်းများ တောက်ပလာကာ အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။

“အသက် ခုနစ်နှစ်နဲ့ အဆင့် ၁၄ ဟုတ်စ။ ဒီလို ပါရမီမျိုးက အဲဒီ ဂိုဏ်းကြီးတွေက ပါရမီရှင်တွေမှာပဲ ရှိနိုင်တာမျိုး။ ဒါပေမဲ့ နှမြောစရာကောင်းလိုက်တာ၊ ငွေပြာမြက်ပင်ကနေ သန္ဓေပြောင်းလာတဲ့ သိုင်းဝိညာဉ် ဖြစ်နေတယ်ပေါ့။ ဒီလို ပါရမီမျိုးကိုသာ အဓိက ဂိုဏ်းကြီး ခုနစ်ခုရဲ့ အစွမ်းထက်တဲ့ မျိုးရိုးလိုက် သိုင်းဝိညာဉ်တွေနဲ့ တွဲဖက်လိုက်မယ်ဆိုရင် အနာဂတ်မှာ ကုန်းမြေတစ်ခုလုံးကို တုန်လှုပ်စေမယ့် ပညာရှင်ကြီးတစ်ဦး သေချာပေါက် ဖြစ်လာမှာ”

စကားအဆုံးတွင် ဂေါ်ဖာသည် အလွန် နှမြောတသ ဖြစ်နေမိပြီး နောက်ဆုံး၌ သူက ထပ်လောင်း မှာကြားခဲ့သည်။

“ဆရာကြီးလင်၊ သေချာ စီစဉ်ပေးပါ။ ကျောင်းဖွင့်တာနဲ့ ဒီကလေးကို တို့ တွေ့ချင်တယ်။ သူ့ရဲ့ ကိုယ်ရေးအချက်အလက် မှတ်တမ်းတွေကိုလည်း တစ်ခါတည်း ယူခဲ့ပေးပါ”

ဆရာကြီးလင်က ဦးညွှတ်ကာ ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်သည်။

“ကောင်းပါပြီ ကျောင်းအုပ်ကြီး”