ဤကျောင်းသားသမဂ္ဂ ဥက္ကဋ္ဌ ရာထူးကို ဝမ်လီ လုံးဝ လက်လွှတ်မည်မဟုတ်ပေ။
ဝမ်လီ မိမိကိုယ်ကိုယ် ရည်မှန်းချက် ချမှတ်ပြီးချိန်တွင် လီကျားအကယ်ဒမီ၏ ကျောင်းသားသစ် စာရင်းသွင်းကာ အရည်အချင်းစစ်ဆေးရာ နေရာသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုနေရာမှာ ခမ်းနားထည်ဝါသော အဆောက်အအုံကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပြီး ဟာလာပြင်ဖြစ်နေသော ခန်းမဆောင်ကြီးအတွင်း၌ စားပွဲနှင့် ကုလားထိုင်များကို အလယ်တွင် အစီအရီ ချထားသည်။ စားပွဲနောက်ဝယ် ဆရာနှစ်ဦး ထိုင်နေကြရာ တစ်ဦးမှာ ပြုံးရွှင်နေသော အဖိုးအိုတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ကျန်တစ်ဦးမှာမူ တည်ကြည်ခန့်ညားသော ရုပ်ရည်ရှိသည့် လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်သည်။
လမ်းပြလာခဲ့သော ကျောင်းသားက စားပွဲဆီသို့ ညွှန်ပြရင်း ပြောလိုက်သည်။
“ဒီနေရာက ကျောင်းသားသစ်တွေ စာရင်းသွင်းတဲ့နေရာပဲ။ ကျွန်တော်တို့တော့ ပြန်တော့မယ်။ ညီလေးတို့နှစ်ယောက် အရည်အချင်းစစ်ဆေးမှု အောင်မြင်ပြီးရင် ကျောင်းသားသမဂ္ဂကို ဝင်ဖို့ စဉ်းစားပေးပါဦး။ တို့ကတော့ အမြဲတမ်း ကြိုဆိုနေမှာပါ”
ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် ကျောင်းသားနှစ်ဦးသည် လှည့်ထွက်သွားကြသည်။ ဝမ်လီကလည်း စိတ်ထဲမှ အဆင်ပြေလျှင် လာခဲ့မည်ဟု မှတ်ချက်ပြုလိုက်သည်။
ထိုစဉ် ဆရာကောက်အန်းက ဝမ်လီတို့နှစ်ဦးကို ခန်းမထဲသို့ အမြန်ဝင်ရန် အချက်ပြပြီး မိမိကိုယ်တိုင်လည်း ရှေ့သို့ ခပ်သွက်သွက် လှမ်းဝင်သွားသည်။ သူသည် ဝမ်လီနှင့် ဝမ်ဆန်းတို့၏ ကိုယ်ရေးအချက်အလက် စာရွက်စာတမ်းများကို ထုတ်ယူကာ အဖိုးအိုအား ကမ်းပေးရင်း ရိုသေစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
“ဆရာကြီးလင်၊ ကျွန်တော်က နော့တိန်အကယ်ဒမီက ကောက်အန်းပါ။ ကျွန်တော်တို့ ကျောင်းအုပ်ကြီးက ဆရာကြီးကို နှုတ်ဆက်စကား ပါးလိုက်ပါတယ် ခင်ဗျာ။ ဒါက ဒီနှစ် ကျွန်တော်တို့ကျောင်းက ဆင်းလာတဲ့ ကျောင်းသားတွေကို စာရင်းသွင်းဖို့ ခေါ်လာတာပါ”
ဆရာကြီးလင်ဟု ခေါ်တွင်သော အဖိုးအိုသည် နှုတ်ခမ်းကို အနည်းငယ် တွန့်လိုက်ရင်း ခပ်ပြုံးပြုံး ပြောသည်။
“မင်းတို့ ကျောင်းအုပ်ကျန်းက တကယ်သာ ရိုးသားမယ်ဆိုရင် တို့ကျောင်းကို ပါရမီရှင် ကျောင်းသားတွေ ပိုပို့ပေးသင့်တာ။ အခုတော့ ဒီလို အလွတ်သဘော နှုတ်ဆက်စကားတွေက အပိုတွေပါကွာ”
ကောက်အန်းက ချက်ချင်းပင် တောင်းပန်သည့် အမူအရာ ပြလိုက်သည်။ ဤဆရာကြီးလင်သည် လီကျားအကယ်ဒမီ၏ ပြည်တွင်းရေးရာဌာနမှူး ဖြစ်ပြီး မိမိတို့ကျောင်းအုပ်ကြီးကဲ့သို့ပင် အစွမ်းထက်လှသော ဝိညာဉ်ဂိုဏ်းချုပ် အဆင့်ရှိသူ ဖြစ်သည်။ နော့တိန်အကယ်ဒမီတွင် ကျောင်းတွင်းကျောင်းပ ကိစ္စအားလုံးကို ပညာရေးဌာနတစ်ခုတည်းက စီမံသော်လည်း ဤကျောင်းတွင်မူ ကျောင်းသားများ၏ နေ့စဉ်ဘဝကို ပြည်တွင်းရေးရာဌာနက တာဝန်ယူပြီး ဝိညာဉ်ကွင်း အမဲလိုက်ခြင်း ကိစ္စရပ်များကိုမူ ပြည်ပရေးရာဌာနက သီးသန့် ကိုင်တွယ်ခြင်း ဖြစ်သည်။
ကောက်အန်းက ဘေးသို့ အနည်းငယ် ဖယ်ပေးရင်း သူ၏နောက်က ဝမ်လီနှင့် ဝမ်ဆန်းတို့ကို ပြသကာ ဆရာကြီးလင်အား ဆက်ပြောသည်။
“ဆရာကြီးလင် ရှုပါဦး၊ ဒီကျောင်းသားနှစ်ယောက်က ဒီနှစ် ကျွန်တော်တို့ကျောင်းရဲ့ အတော်ဆုံး ထူးချွန်ကျောင်းသားတွေမို့ ဆရာကြီးဆီကို တိုက်ရိုက် ခေါ်လာခဲ့တာပါ”
ထိုစဉ် စားပွဲဘေးရှိ တည်ကြည်သော ရုပ်ရည်နှင့် လူလတ်ပိုင်း ဆရာသည် ကိုယ်ရေးအချက်အလက်များကို ဖတ်ရှုရင်း အံ့အားသင့်စွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။
“အသက် ခုနစ်နှစ်တောင် မပြည့်သေးဘူး ဟုတ်လား။ ဆရာကြီးလင်၊ ဒီမှာ လာကြည့်ပါဦး”
ဆရာကြီးလင်၏ မျက်ဝန်းများ ချက်ချင်း တောက်ပသွားသည်။ သူသည် စာရွက်စာတမ်းကို လှမ်းမကြည့်ဘဲ ဝမ်လီနှင့် ဝမ်ဆန်းတို့ကိုသာ စူးစိုက်ကြည့်ကာ လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။
“ကလေးတို့၊ ဒီနားကို လာခဲ့စမ်း။ တို့ မြေစာပင် အရိုးအဆစ်တွေကို စမ်းသပ်ကြည့်ရအောင်”
ဝမ်လီက ဝေခွဲမနေဘဲ ရှေ့သို့ တက်လှမ်းသွားသည်။ အဖိုးအို မည်မျှပင် စမ်းသပ်စစ်ဆေးပါစေ မိမိ၏ အကြီးမားဆုံးသော လျှို့ဝှက်ချက်ကို သိရှိနိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်း ရဲရဲကြီး ယုံကြည်ထားသည်။ ထို့နောက် စားပွဲပေါ်မှတစ်ဆင့် လက်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။
ဆရာကြီးလင်၏ လက်ချောင်းများသည် အနည်းငယ် ပိန်လှီသော်လည်း အလွန် တည်ငြိမ်ကာ အားမာန်ပါလှသည်။ သူသည် ဝမ်လီ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး မိမိ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအား အနည်းငယ်ကို စီးဆင်းစေကာ စစ်ဆေးလိုက်သည်။ ခဏမျှ အကြာတွင် သူက အားရပါးရ အော်ဟစ် ရယ်မောလိုက်တော့သည်။
“သွေးလေလည်ပတ်မှု အားကောင်းပြီး အရိုးအဆစ် တည်ဆောက်ပုံက အလွန် ခိုင်မာတာပဲ။ ခန္ဓာကိုယ် ကြီးထွားနှုန်းကလည်း အရမ်းမြန်တယ်။ အသက်က ခြောက်နှစ်နဲ့ ရှစ်နှစ်ကြားပဲ ရှိဦးမယ်။ အဓိကက အရေပြား၊ အသားစနဲ့ ကြွက်သားတွေက သာမန်ထက် ပိုပြီး ကြံ့ခိုင်နေတာပဲ။ တို့ကျောင်းတော့ ရတနာတစ်ပါး တိုးပြီ ထင်တယ်”
ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး ဘေးနားရှိ ဝမ်ဆန်းကလည်း အရှုံးမပေးလိုသည့်အလား လက်ကို ရှေ့သို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။ ဝမ်လီ၏ ကျင့်ကြံခြင်း ပါရမီက သာလွန်သည်ကို ဝန်ခံသော်လည်း မိမိက ခွန်အားဗလ ကောင်းမွန်သော တိုက်ခိုက်ရေး သားရဲသိုင်းဝိညာဉ် ‘ကျားသစ်’ ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူဖြစ်ရာ ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်မှုအပိုင်းတွင် ဝမ်လီ့ထက် မနိမ့်ကျနိုင်ဟု ယူဆထားသည်။
ဆရာကြီးလင်က ဝမ်ဆန်း၏ လက်ကောက်ဝတ်ကိုပါ ဆုပ်ကိုင်ကာ စစ်ဆေးပြီးနောက် ပြုံးရွှင်စွာ ပြောလိုက်ပြန်သည်။
“ဒီကလေးကလည်း အလွန် စိတ်ချရမယ့် ပုံစံပဲ။ ဒီတစ်ခေါက် နော့တိန်အကယ်ဒမီက တို့ကျောင်းကို ပါရမီရှင် ကလေးနှစ်ယောက်လုံး ပို့ပေးလိုက်တာပဲ”
ကောက်အန်းက ထိုစကားကို ကြားသောအခါ စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်မိသည်။ မိမိတို့ကျောင်းတွင် မွေးရာပါ ဝိညာဉ်စွမ်းအား ပြည့်ဝသည့် ပါရမီရှင် နှစ်ဦး ကျန်ရှိနေသေးသော်လည်း ၎င်းတို့က ကျောင်းစောစောဆင်းရန် အစီအစဉ်မရှိခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
ဆရာကြီးလင်က ကောက်အန်း၏ အတွေးကို မသိရှိဘဲ မတ်တတ်ရပ်ကာ ပြုံးလျက် ဆိုသည်။
“ဒီကျောင်းသားနှစ်ယောက်ကို တို့ ချက်ချင်း လက်ခံလိုက်ပြီ။ ဆရာကောက်၊ မင်း အချိန်ရရင် ကျောင်းဝန်းထဲမှာ လျှောက်လည်လို့ ရတယ်။ တို့ကတော့ ဒီကလေးတွေကို ခေါ်ပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအားအဆင့် သွားစစ်ရဦးမယ်။ ရှောင်ရှင်း၊ မင်း ဒီနေရာကို ခဏ စောင့်ရှောက်ထားလိုက်ဦး။ ဝမ်လီ၊ ဝမ်ဆန်း၊ တို့နောက်ကို လိုက်ခဲ့ကြ”
ဝမ်လီနှင့် ဝမ်ဆန်းတို့သည် ထပ်မံ၍ ခက်ခဲသော အရည်အချင်းစစ်ဆေးမှုများ ပြုလုပ်ရန် မလိုတော့ဘဲ ကျောင်းဝင်ခွင့် ရရှိသွားပြီဖြစ်ကြောင်း ကောက်အန်း နားလည်လိုက်သည်။ ဆရာကြီးလင်၏ သဘောမှာ သူ ဆက်နေချင်လျှင် နေနိုင်ပြီး ပြန်ချင်လျှင် ပြန်နိုင်သည်ဟု ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်သည်။ ကောက်အန်းသည်လည်း မြို့ထဲသို့ သွားရောက်ကာ အပန်းဖြေရန် စိတ်ကူးရှိသဖြင့် ဝမ်လီတို့ကို မှာကြားလိုက်သည်။
“ဝမ်လီ၊ ဝမ်ဆန်း၊ ဆရာကြီးလင်က လီကျားအကယ်ဒမီရဲ့ ပြည်တွင်းရေးရာဌာနမှူးမို့ သူ့ရဲ့ စီစဉ်ညွှန်ကြားမှုတွေအတိုင်း သေချာ လိုက်နာကြ။ ဆရာ လီကျားမြို့မှာ တစ်ည နားဦးမယ်။ မင်းတို့ ကျောင်းဆောင်မှာ အခြေချပြီးရင် ဆရာ ရထားလုံးနဲ့ ပစ္စည်းတွေ လာပို့ပေးမယ်၊ လောလောဆယ် သယ်လာတဲ့ ပစ္စည်းတွေနဲ့တင် လုံလောက်မှာပါ”
ဝမ်လီနှင့် ဝမ်ဆန်းတို့က ပြိုင်တူ ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့သည်။
“ဟုတ်ကဲ့ပါ ဆရာ”
ရှောင်ရှင်းဟု ခေါ်တွင်သော တည်ကြည်သော ဆရာသည် ဝမ်လီတို့၏ အချက်အလက်များကို ဆရာကြီးလင်ထံ အပ်နှံပြီးနောက် နေရာတွင် ပြန်လည်ထိုင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ဆရာကြီးလင်က လှည့်ထွက်သွားရာ ဝမ်လီနှင့် ဝမ်ဆန်းတို့လည်း နောက်မှ အပြေးအလွှား လိုက်ပါသွားကြသည်။
မလှမ်းမကမ်းရှိ အခန်းအသစ်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ရာ ထိုအခန်းမှာ မကြီးမားလှဘဲ အတွင်း၌ ဆရာနှစ်ဦး ရှိနေသည်။ ၎င်းတို့သည် ဆရာကြီးလင် ဝင်ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ချက်ချင်း ထရပ်ကာ အလေးပြုကြသည်။
ဆရာကြီးလင်က လက်ဝှေ့ယမ်းကာ အားနာစရာမလိုကြောင်း အချက်ပြပြီးနောက် ဝိညာဉ်စွမ်းအား တိုင်းတာသည့် သလင်းလုံးကို ယူဆောင်ကာ ဝမ်လီ့ရှေ့သို့ ကမ်းပေးရင်း ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။
“လာပါဦး၊ မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအား ဘယ်လောက်ရှိလဲ အရင်ကြည့်ရအောင်”
ဝမ်လီက နှုတ်ခမ်းကို အနည်းငယ် စေ့လိုက်ပြီး သလင်းလုံးပေါ်သို့ လက်ကို တင်လိုက်သည်။ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် သလင်းလုံးထံမှ စူးရှတောက်ပသော အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်လာပြီး အခန်းတွင်းရှိ ဆရာများအားလုံး၏ မှင်တက်သွားသော မျက်နှာများပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။
ဆရာကြီးလင်သည်လည်း မျက်လုံးအစုံ ပြူးကျယ်သွားကာ မယုံကြည်နိုင်စွာ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။
“ဝိညာဉ်စွမ်းအား အဆင့် ၁၄ ဟုတ်လား”
ဝမ်လီက ရိုးသားအေးဆေးသော အပြုံးဖြင့် ရှက်ရွံ့ဟန်ဆောင်ကာ ရှင်းပြသည်။
“ကျွန်တော် ဝိညာဉ်ကွင်းကို စုပ်ယူပြီး ဝိညာဉ်နန်းတော်မှာ သခင်အဆင့် မှတ်ပုံတင်တုန်းက အဆင့် ၁၃ ပဲ ရှိသေးတာပါ။ ပြီးခဲ့တဲ့ နှစ်လနီးပါးလောက် ကျင့်ကြံပြီးတဲ့နောက်မှာ ဝိညာဉ်စွမ်းအား နောက်တစ်ဆင့် ထပ်တက်သွားတာ ထင်ပါတယ် ဆရာကြီး”
ဆရာကြီးလင်သည် အံ့အားသင့်စရာ အခြေအနေတစ်ခုကို ကြုံတွေ့ရမည်ဟု မျှော်လင့်ထားသော်လည်း ယခုကဲ့သို့ မမျှော်လင့်ဘဲ ကြီးမားလှသော ပါရမီရှင်တစ်ဦးကို တွေ့ရှိရသဖြင့် အလွန် ဝမ်းသာပီတိ ဖြစ်သွားရသည်။ ဤကဲ့သို့ ပါရမီမျိုးသည် ဖာ့သ်နော့ အလယ်တန်း ဝိညာဉ်သခင် အကယ်ဒမီသို့ပင် ကောင်းမွန်စွာ တက်ရောက်နိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။
ဝမ်လီ့ဘေးရှိ ဝမ်ဆန်းမှာမူ လုံးဝ ဆွံ့အသွားရသည်။ သူက ဝမ်လီသည် မိမိ၏အဆင့်ကို လိုက်မှီရုံသာ ရှိသေးသည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း ယခုမူ ဝမ်လီက မိမိကို အဝေးသို့ ဖြတ်ကျော်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ဝမ်လီ၏ တောက်ပလှသော ပါရမီရိပ်အောက်တွင် သူသည် ငြိမ်သက်စွာသာ စောင့်ဆိုင်းနေရတော့သည်။
ယခုအခါ ဆရာကြီးလင်သည် ဝမ်ဆန်းကိုပင် ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောဆိုတော့သည်။
“မင်းတို့ကျောင်းက မင်းအတွက် အလွန် အစွမ်းထက်တဲ့ ဝိညာဉ်သားရဲကို ပထမဆုံး ဝိညာဉ်ကွင်းအဖြစ် အမဲလိုက်ပေးခဲ့တာ ထင်တယ်”
သူသည် သလင်းလုံးကို ချထားခဲ့ပြီး ဝမ်လီ့လက်ကို ဆွဲကာ အခန်းပြင်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားရင်း ဆက်ပြောသည်။
“လာ၊ မင်းရဲ့ ပထမဆုံး ဝိညာဉ်စွမ်းရည်နဲ့ လက်တွေ့တိုက်ပွဲမှာ ဘယ်လိုအကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိလဲဆိုတာ သွားကြည့်ရအောင်”
ဝမ်လီသည် အတင်းအကျပ် ခေါ်ဆောင်ခြင်း ခံရသော်လည်း ရုန်းကန်ခြင်း မပြုခဲ့ပေ။ သူ၏ လေ့လာချက်အရ ဆရာကြီးလင်သည် ဤကျောင်းတွင် အာဏာနှင့် အဆင့်အတန်း အလွန်မြင့်မားသူ ဖြစ်ရာ မိမိ၏ ပါရမီကို သင့်တော်သလို ပြသခြင်းဖြင့် ကျောင်း၏ ပိုမိုအလေးထားမှုကို ရရှိနိုင်မည် ဖြစ်သည်။
၎င်းတို့ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် အခန်းထဲတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သော ဆရာနှစ်ဦးနှင့် ဝမ်ဆန်းတို့သာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်နေကြသည်။ ဝမ်ဆန်းက မဝံ့မရဲဖြင့် မေးလိုက်သည်။
“ဆရာတို့ ခင်ဗျာ၊ ကျွန်တော် အခု ဘာလုပ်ရမလဲ”
ဆရာတစ်ဦးက သလင်းလုံးကို ပြန်လည်ကောက်ယူကာ တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။
“လာပါဦး၊ မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကိုလည်း အရင် စစ်ဆေးကြည့်ရအောင်”
အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ဝမ်လီသည် ဆရာကြီးလင်၏ နောက်သို့ လိုက်ပါကာ အခြားအခန်းကျယ်ကြီးတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ဤအခန်းသည် အလွန် ကျယ်ဝန်းလှပြီး ကြမ်းပြင်နှင့် နံရံများကို အထူး ကြံ့ခိုင်အောင် မွမ်းမံထားသည်။ ဤနေရာတွင်လည်း ဆရာနှစ်ဦး ရှိနေကြရာ ဆရာကြီးလင်က ဝမ်လီကို ခေါ်ဆောင်လာပြီးနောက် ၎င်းတို့၏ လုပ်ဆောင်ချက်အားလုံးကို လက်ဟန်ပြ တားဆီးလိုက်သည်။
နောက်ဆုံးတွင် ဆရာကြီးလင်က ဝမ်လီ့ကို လေးနက်တည်ကြည်သော မျက်ဝန်းများဖြင့် စူးစိုက်ကြည့်ကာ အမိန့်ပေးလိုက်တော့သည်။
“ကောင်းပြီ ဝမ်လီ၊ မင်းရဲ့ သိုင်းဝိညာဉ်ကို ထုတ်ဖော်လိုက်စမ်း”