အခန်း (၂၇) လီကျား အလယ်တန်း ဝိညာဉ်သခင် အကယ်ဒမီ

ဝမ်လီ တစ်ခေါက်ပြန်ထွက်ခွာဖို့ ပြင်ဆင်ပြန်ပြီ ဖြစ်သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ရွာသူရွာသားအားလုံးက သူ့ကို လိုက်လံပို့ဆောင်ကြသည်။ မူလက ဝမ်လီ့ကို လက်ဆောင်ပစ္စည်းများ ပေးချင်ကြသော်လည်း ဝမ်လီက ငြင်းပယ်ခဲ့သည်။ ဝေးလံသောခရီးကို သွားရမည်ဖြစ်ပြီး လက်ရှိတွင် ပစ္စည်းသိုလှောင်နိုင်သည့် ဝိညာဉ်ကိရိယာလည်း မရှိသဖြင့် ပစ္စည်းအများအပြား သယ်ဆောင်ရန် မသင့်တော်ပေ။ လမ်းစရိတ်အတွက် လုံလောက်သော ဝိညာဉ်ဒင်္ဂါးအချို့ကိုသာ ယူဆောင်ကာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ထွက်ခွာခဲ့သည်။

ရွာသားအားလုံးကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ဝမ်လီသည် ရှန်ပုခြေလှမ်းကို အသုံးပြုကာ ခရီးနှင်ခဲ့သည်။ ခြေတစ်လှမ်းလျှင် ဆယ်မီတာခန့် ရောက်ရှိသဖြင့် အလွန် လျင်မြန်လှရာ မကြာခင်မှာပင် နော့တိန်အကယ်ဒမီသို့ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။

ဘွဲ့နှင်းသဘင် အခမ်းအနား ကျင်းပရန် သုံးရက်သာ လိုတော့သည်။ ထိုနေ့တွင် ကျောင်းဆင်းကြမည့် ကျောင်းသားများ၏ မိဘများနှင့် နော့တိန်မြို့မှ အထက်တန်းစား လူကြီးမင်းများ ကိုယ်တိုင်တက်ရောက်ကြမည် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် မကြာသေးမီက ကျောင်းတွင်း၌ သန့်ရှင်းရေးများ ပြုလုပ်နေကြပြီး အခမ်းအနားကျင်းပမည့် နေရာကိုလည်း ခမ်းနားထည်ဝါစေရန် ပြင်ဆင်နေကြသည်။

ကျောင်းဆင်းတော့မည့် ဝမ်လီအတွက်မူ ယင်းကိစ္စရပ်များက စိတ်ဝင်စားစရာ မဟုတ်ပေ။ အားလပ်ချိန်တွင် သူသည် ပညာရေးဌာနသို့ သွားရောက်ကာ အလယ်တန်း ဝိညာဉ်သခင် အကယ်ဒမီများနှင့်ပတ်သက်သော အချက်အလက်များကို ရှာဖွေစုံစမ်းခဲ့သည်။

မစုံစမ်းရသေးခင်က မသိခဲ့သော်လည်း စုံစမ်းကြည့်လိုက်သည့်အခါမှသာ အောက်တန်း၊ အလယ်တန်းနှင့် အထက်တန်း ဝိညာဉ်သခင် အကယ်ဒမီများအကြား ဆက်နွှယ်မှုများစွာ ရှိနေသည်ကို သိရှိရသဖြင့် ဝမ်လီ အံ့အားသင့်သွားရသည်။

ဖာ့သ်နော့ပြည်နယ်တွင် အကောင်းဆုံး အလယ်တန်း အကယ်ဒမီမှာ ဖာ့သ်နော့မြို့ရှိ ဖာ့သ်နော့ အလယ်တန်း ဝိညာဉ်သခင် အကယ်ဒမီ ဖြစ်သည်။ ကျောင်းဝင်ခွင့် သတ်မှတ်ချက်မှာ အလွန်တင်းကျပ်ပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအား အဆင့် ၁၃ နှင့်အထက် ရှိရမည့်အပြင် ပထမဆုံး ဝိညာဉ်ကွင်းသည်လည်း နှစ်တစ်ရာ ဝိညာဉ်ကွင်း ဖြစ်ရမည်။ သို့မဟုတ်ပါက မည်သို့မျှ ကျောင်းဝင်ခွင့်ရလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ထိုကျောင်းမှ ဘွဲ့ရရှိပါက အလားအလာ အလွန်ကောင်းမွန်ပြီး အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်သခင် အကယ်ဒမီကြီးများက အလုအယက် ခေါ်ယူကြသည်။ ထူးချွန်သော ကျောင်းသားများသည် သျှန်တောက် တော်ဝင် အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်သခင် အကယ်ဒမီသို့ပင် တက်ရောက်ခွင့် ရရှိနိုင်ကြသည်။

သျှန်တောက် တော်ဝင် အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်သခင် အကယ်ဒမီသည် အမှန်တကယ်ပင် မှူးမတ်မျိုးနွယ်များအတွက် အကယ်ဒမီတစ်ခု ဖြစ်သည်။ မှူးမတ်အဆင့်အတန်း ရှိရုံမျှဖြင့် ထိုကျောင်း၌ လွယ်ကူစွာ လေ့ကျင့်ခွင့်ရနိုင်သည်။ သို့သော် ကျောင်းဘက်က မှူးမတ်များ လာရောက်အပ်နှံသည်ကိုချည်း ထိုင်စောင့်နေခြင်း မဟုတ်ဘဲ ကျောင်းသားခေါ်ယူသည့် သီးသန့်လမ်းကြောင်းများလည်း ရှိသည်။ သီအိုရီအရ သျှန်တောက်အင်ပါယာအတွင်း တရားဝင် မှတ်ပုံတင်ထားသော အလယ်တန်း ဝိညာဉ်သခင် အကယ်ဒမီများအားလုံးသည် မိမိတို့၏ ထူးချွန်ကျောင်းသားများကို သျှန်တောက် တော်ဝင် အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်သခင် အကယ်ဒမီသို့ ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲဖြေဆိုရန် အဆိုပြုလွှာ ပေးပို့ပိုင်ခွင့် ရှိသည်။

သို့သော် ကျောင်းအဆင့်အတန်းအလိုက် ရရှိသည့် အဆိုပြုလွှာ အရေအတွက် မတူညီကြပေ။ အဆင့်မြင့်သော ကျောင်းများက သုံးနေရာမှ ငါးနေရာအထိ ရရှိနိုင်ပြီး အဆင့်နိမ့်သော ကျောင်းများမူ တစ်နေရာ သို့မဟုတ် နှစ်နေရာသာ ရရှိကြသည်။ အဆိုပါ အလယ်တန်း အကယ်ဒမီများမှ ကျောင်းအုပ်ကြီးများသည် ဝိညာဉ်ဘုရင် သို့မဟုတ် ဝိညာဉ်ဧကရာဇ် အဆင့်များ ဖြစ်ကြသဖြင့် သျှန်တောက် တော်ဝင် အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်သခင် အကယ်ဒမီကပင် ၎င်းတို့၏ ထောက်ခံချက်ကို အလေးထားရသည်။ ထိုကျောင်းအုပ်ကြီးများ၏ အင်အားသည် မှူးမတ်များနှင့် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်းရှိပြီး ၎င်းတို့ ပိုင်ဆိုင်သော ဆရာအင်အားနှင့် လူမှုကွန်ရက်များသည် သာမန်မှူးမတ်များကို အလွယ်တကူ ဖိနှိပ်နိုင်သည်။ မှူးမတ်များကိုသာ လက်ခံသည်ဟူသော တင်းကျပ်သည့် စည်းမျဉ်းများ၏ နောက်ကွယ်တွင် အဆုံးစွန်၌ အင်အားကိုသာ ကြည့်ရခြင်းဖြစ်ပြီး စည်းမျဉ်းကို ကျော်လွန်သည့် အခြေအနေများမှာလည်း အကြိမ်ကြိမ် ရှိခဲ့ဖူးသည်။

သျှန်တောက် တော်ဝင် အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်သခင် အကယ်ဒမီ။ ဝမ်လီ့မျက်ဝန်းများ တောက်ပသွားသည်။ သူသည် ထိုကျောင်း၏ ဆရာအင်အား၊ ပတ်ဝန်းကျင် အတုယူဖန်တီးမှု စနစ်နှင့် အခမဲ့ စားသောက်နေထိုင်ခွင့်များကို စိတ်မဝင်စားပေ။ သူ အဓိက စိတ်ဝင်စားသည်မှာ ထိုကျောင်းသို့ ရောက်လျှင် တူကုယန့်ကို တွေ့နိုင်ခြင်းနှင့် သူမ၏ အဘိုးဖြစ်သူ သျှန်တောက်ကုန်းမြေတွင် နာမည်ကျော်လှသော အဆိပ်ကျွမ်းကျင်သူ တူကုပေါ်ကို အသုံးချနိုင်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။ တူကုပေါ်၏ ရေခဲနှင့် မီးလျှံ စမ်းရေတွင်းနှစ်ဖြာရှိရာ နေရာသည် ဒဏ္ဍာရီလာ ဆေးဖက်ဝင်အပင်များ ရှိသည့်နေရာ ဖြစ်သည်။ ထိုနေရာသို့ သွားရောက်ကာ နတ်ဆေးပင်အချို့ကို မခူးယူနိုင်ပါက အလွန် နှမြောစရာကောင်းလိမ့်မည်။ နတ်ဆေးပင်အချို့ကို စားသုံးနိုင်လျှင် မိမိ၏ သိုင်းဝိညာဉ်ကို ဆင့်ကဲပြောင်းလဲစေနိုင်ရုံမက အနည်းဆုံးတော့ ရေခဲနှင့် မီးလျှံဒဏ်ကို ခံနိုင်ရည်ရှိသွားမည် ဖြစ်ရာ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ အရှုံးမရှိပေ။

သို့သော် ယင်းကိစ္စရပ်များက စဉ်းစားရန် အလှမ်းဝေးလွန်းသေးသည်။ လောလောဆယ်တွင် အလယ်တန်း ဝိညာဉ်သခင် အကယ်ဒမီတစ်ခုသို့ အရင်တက်ရမည် ဖြစ်သည်။ ဖာ့သ်နော့ အလယ်တန်း ဝိညာဉ်သခင် အကယ်ဒမီမှာမူ နော့တိန်မြို့နှင့် အလွန်ဝေးကွာပြီး ကြားထဲတွင် ဘေးအန္တရာယ်များလှသော ဖာ့သ်နော့လွင်ပြင်ကြီး ခြားနေသည်။ နော့တိန်အကယ်ဒမီသည်လည်း ထိုကျောင်းသို့ သွားရောက်ရန် တက်ကြွစွာ ထောက်ခံပေးမည်မဟုတ်ရာ မိမိဘာသာ သွားမည်ဆိုပါက ခရီးလမ်းက အလွန်ကြမ်းတမ်းလိမ့်မည်။

နော့တိန်မြို့နှင့် မလှမ်းမကမ်းတွင် နော့တိန်အကယ်ဒမီက အကြံပြုထားသော အလယ်တန်း ဝိညာဉ်သခင် အကယ်ဒမီ သုံးခုရှိသည်။ ၎င်းတို့မှာ ကက်ထ် အလယ်တန်း ဝိညာဉ်သခင် အကယ်ဒမီ၊ လီကျား အလယ်တန်း ဝိညာဉ်သခင် အကယ်ဒမီနှင့် လေဟယ် အလယ်တန်း ဝိညာဉ်သခင် အကယ်ဒမီတို့ ဖြစ်ကြသည်။

ဝမ်လီသည် ကျောင်းအချက်အလက်များကို သေချာစွာ ဖတ်ရှုပြီး တစ်ခုချင်းစီ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပြီးနောက် စိတ်ထဲတွင် ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခု ချလိုက်သည်။

လီကျား အလယ်တန်း ဝိညာဉ်သခင် အကယ်ဒမီကိုပဲ သွားတော့မည်။

ဝမ်လီ ထိုကျောင်းကို ရွေးချယ်ရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ လီကျား အလယ်တန်း ဝိညာဉ်သခင် အကယ်ဒမီ၏ ကျောင်းအုပ်ကြီး သော်ဖာကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူ၏ သိုင်းဝိညာဉ်မှာ မီးလျှံသစ်ကျားသစ် ဖြစ်ပြီး အလွန်အစွမ်းထက်သော မီးဓာတ်ဝိညာဉ် သားရဲ ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် သူသည် အဆင့် ၅၄ ရှိသော ဝိညာဉ်ဘုရင် တစ်ဦးလည်း ဖြစ်သည်။ ဝမ်လီ၏ ဒုတိယ ဝိညာဉ်ကွင်းအတွက် အပင်သဘာဝရှိသော ဝိညာဉ်သားရဲကို ရှာဖွေရန် အကောင်းဆုံးဖြစ်ရာ မီးဓာတ်ဝိညာဉ်သခင်များသည် အပင်အမျိုးအစား ဝိညာဉ်သားရဲများနှင့် ရင်ဆိုင်ရပါက ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်မှုကို ပြုလုပ်နိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် ကျောင်းအုပ်ကြီး၏ အကူအညီကို ရယူနိုင်လျှင် မိမိအတွက် အရည်အသွေးမြင့်မားသော အပင်အမျိုးအစား ဝိညာဉ်သားရဲကို ဒုတိယ ဝိညာဉ်ကွင်းအဖြစ် အမဲလိုက်ရရှိနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

မသိလိုက်ဘာသာဖြင့် ညနေခင်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ရာ ဝမ်လီသည် မထွက်ခွာမီအထိ မိမိနေထိုင်ခဲ့သော အလုပ်သင်ကျောင်းသား အဆောင်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ ယခုအခါ သင်ခန်းစာများ တက်ရောက်ရန် မလိုတော့သော်လည်း ဝမ်လီသည် ဤသုံးရက်တာ အချိန်ကို အလဟဿ မဖြုန်းတီးခဲ့ပေ။ လူသူကင်းဝေးရာ နေရာတစ်ခုကို ရှာဖွေပြီး စိတ်အာရုံခွဲခြမ်း ထိန်းချုပ်မှု လေ့ကျင့်ခန်းကို ဆက်လက် လေ့ကျင့်နေခဲ့သည်။

သုံးရက်မြောက်နေ့တွင် ကျောင်းဝန်းတစ်ခုလုံး ဆူညံစည်ကားနေခဲ့သည်။ ယခုနှစ်၏ ကျောင်းဆင်းပွဲရာသီသို့ ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်သည်။ ဆဋ္ဌမတန်း ကျောင်းဆင်းကျောင်းသားများအပြင် အခြားအတန်းများမှ ကျောင်းသားများ၊ မိဘများနှင့် နော့တိန်မြို့မှ မှူးမတ်များပါ တက်ရောက်လာကြသည်။ ဘွဲ့နှင်းသဘင် အခမ်းအနား၏ လုပ်ထုံးလုပ်နည်းများကို အသေးစိတ် ဖော်ပြရန်မလိုဘဲ ကျောင်းအုပ်ကြီးနှင့် ဌာနမှူးတို့က အမှာစကား ပြောကြားပြီးနောက် ကျောင်းဆင်းကျောင်းသားအားလုံး စင်ပေါ်သို့ တက်ရောက်ကာ ကျောင်းအုပ်ကြီးက ဘွဲ့လက်မှတ်များကို ကိုယ်တိုင် ပေးအပ်ခဲ့သည်။

ဝမ်လီသည်လည်း ထိုကျောင်းသားများထဲတွင် ပါဝင်သည်။ သူသည် ပထမတန်းဖြင့် ကျောင်းဆင်းရန် လျှောက်ထားခဲ့သဖြင့် ကျောင်းသားများ၊ မိဘများနှင့် မှူးမတ်များအကြား ပြောစရာ ဖြစ်ခဲ့ရသော်လည်း မည်သူမျှ အသေအချာ ဂရုမစိုက်မိကြပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လက်ရှိ နော့တိန်အကယ်ဒမီတွင် လူပြောအများဆုံး မျက်နှာသစ် ကြယ်ပွင့်နှစ်ပွင့်မှာ ထန်ဆန်းနှင့် ရှောင်ဝူတို့ ဖြစ်ကြပြီး ၎င်းတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် ပထမတန်းဖြင့် ဝိညာဉ်သခင် ဖြစ်လာကြသည့်အပြင် မွေးရာပါ ဝိညာဉ်စွမ်းအား ပြည့်ဝသူများလည်း ဖြစ်ကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဘွဲ့နှင်းသဘင် အခမ်းအနား ပြီးဆုံးပြီးနောက် ဆရာစူးမော့သည် ကျောင်းဆင်းကျောင်းသားအားလုံးကို ပြန်လည်စုစည်းကာ နူးညံ့စွာ ပြောကြားခဲ့သည်။

“ကောင်းပြီ ကျောင်းသားတို့။ အခု မင်းတို့အားလုံးဟာ နော့တိန်အကယ်ဒမီရဲ့ ထူးချွန်ကျောင်းဆင်းတွေ ဖြစ်သွားကြပြီ။ ကျောင်းက အကြံပြုထားတဲ့ အလယ်တန်း ဝိညာဉ်သခင် အကယ်ဒမီကို သွားချင်တယ်ဆိုရင် လိုက်လံပို့ဆောင်ပေးမယ့် ဆရာတွေ ရှိလိမ့်မယ်။ အကယ်၍ တခြားအစီအစဉ် ရှိတယ်ဆိုရင်လည်း ကျောင်းကနေ မိတ်ဆက်စာ ထုတ်ပေးပြီး မင်းတို့သွားချင်တဲ့ နေရာကို ရောက်အောင် အကောင်းဆုံး ကူညီပေးပါ့မယ်”

စူးမော့၏ စကားအဆုံးတွင် ဝမ်ဆန်းသည် ဝမ်လီ့အနားသို့ တိုးကပ်လာပြီး အသံတိုးတိုးဖြင့် မေးမြန်းခဲ့သည်။

“ဝမ်လီ၊ မင်း ဘယ်အကယ်ဒမီကို သွားဖို့ စိတ်ကူးထားလဲ”

ဝမ်လီက ဆုံးဖြတ်ပြီးသားဖြစ်၍ ဝေခွဲမနေဘဲ ဖြေကြားလိုက်သည်။

“လီကျား အလယ်တန်း ဝိညာဉ်သခင် အကယ်ဒမီ”

ဝမ်ဆန်းက ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောသည်။

“ဒါဆို ငါလည်း အဲဒီကျောင်းကိုပဲ လိုက်ခဲ့မယ်”

ဝမ်လီက ဝမ်ဆန်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ဘာမှမပြောသော်လည်း စိတ်ထဲတွင်မူ ဝမ်ဆန်းသည် ပိုမိုလွယ်ကူသော လမ်းကြောင်းကို ရွေးချယ်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်ဟု တွေးမိသည်။

မကြာမီ ကျောင်းသားအားလုံး ဆုံးဖြတ်ချက် ချပြီးသွားကြသည်။ မြို့တော်ဝန်၏ သားဖြစ်သူ ရှောင်ချန်ယွီ အပါအဝင် အားလုံးက ကျောင်းက အကြံပြုထားသော အလယ်တန်း ဝိညာဉ်သခင် အကယ်ဒမီများသို့ သွားရန် ရွေးချယ်ခဲ့ကြသည်။

ဆရာစူးမော့က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး မှာကြားခဲ့သည်။

“မနက်ဖြန်မနက် ကိုးနာရီမှာ စုကြမယ်၊ နောက်မကျစေနဲ့”

ကျောင်းသားအားလုံးက ညီညာစွာ ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့ကြသည်။

“ဟုတ်ကဲ့ပါ ဆရာ”

နောက်တစ်နေ့ နံနက်အစောပိုင်းတွင် ဝမ်လီနှင့် ဝမ်ဆန်းတို့သည် မိမိတို့၏ ပစ္စည်းများကို သိမ်းဆည်းလိုက်ကြသည်။ ဝမ်လီသည် လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုရင်း ထန်ဆန်းနှင့် ရှောင်ဝူတို့ကို ကြည့်ကာ အဓိပ္ပာယ်ပါသော အပြုံးတစ်ခုကို ပြုံးလိုက်ပြီး စိတ်ထဲက ရေရွတ်မိသည်။

နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်ဆုံကြတဲ့အခါ မင်းတို့ အံ့သြသွားစေရမယ်။