အခန်း ၂၆ စားသောက်ခြင်းနှင့် လေ့ကျင့်ခြင်း

ညမှောင်ရီပျိုးစအချိန်တွင် ဝမ်လီသည် အိမ်ထဲ၌ တစ်ယောက်တည်း ရှိနေခဲ့သည်။ သူသည် ခုတင်ပေါ်တွင် ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီးနောက် မိမိ၏ ရှေ့မှောက်တွင် ပေါ်လာသော စနစ်မျက်နှာပြင်ကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

ဝိညာဉ်ကွင်း၏ သက်တမ်းကို တိုးမြှင့်မည် (ဟုတ်ကဲ့/မဟုတ်ပါ)

သူသည် ဝိညာဉ်အမဲလိုက်တောအုပ်အတွင်း၌ အတွေ့အကြုံမှတ် တစ်ဆယ့်ရှစ်မှတ်အထိ ရရှိခဲ့သော်လည်း အသုံးပြုရန် သင့်တော်သော အခွင့်အရေးကို ရှာမတွေ့ခဲ့ချေ။ ယခုအခါ အိမ်သို့ ပြန်ရောက်နေပြီဖြစ်ရာ မည်သူမျှ လာရောက်မနှောင့်ယှက်နိုင်တော့သဖြင့် အတွေ့အကြုံမှတ်များကို အသုံးပြုကာ ဝိညာဉ်ကွင်းသက်တမ်း တိုးမြှင့်ခြင်းကို စမ်းသပ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူသည် စိတ်ထဲမှနေ၍ ‘ဟုတ်ကဲ့’ ဟု တီးတိုးရွေးချယ်လိုက်တော့သည်။

ခဏမျှအတွင်း ဝမ်လီသည် မိမိ၏ သိုင်းဝိညာဉ်ကို မလွှဲမရှောင်သာ ဆင့်ခေါ်လိုက်မိသည်။ ငွေပြာမြက်များက အလိုအလျောက် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ကြီးထွားလာပြီး ဝါကျင်ကျင် ဝိညာဉ်ကွင်းကြီးကလည်း အထက်အောက် လွင့်မျောနေခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေဟာနယ်ထဲမှ ဒြပ်မဲ့စွမ်းအင်အချို့က ဝိညာဉ်ကွင်းအတွင်းသို့ စီးဆင်းသွားပြီး ဝိညာဉ်ကွင်းကြီးမှာ သက်ရှိတစ်ခုကဲ့သို့ ကျုံ့နိုင်ပွနိုင် ဖြစ်လာကာ နှလုံးခုန်နေသည့်အလား လှုပ်ရှားလာခဲ့သည်။

ဝမ်လီသည် မျက်လုံးများ အဝိုင်းသား ဖြစ်သွားရသည်။ ထူးဆန်းသော စွမ်းအင်တစ်ခုက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ အလုံးအရင်းဖြင့် ဝင်ရောက်လာပြီး အနှံ့အပြားသို့ စီးဆင်းသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသောကြောင့်ပင်။ အရေပြား၊ အဆီပြင်၊ ကြွက်သား၊ အရိုးအဆစ်များနှင့် ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါများ... သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးမှာ ထိုစွမ်းအင်၏ ဆေးကြောသန့်စင်မှုကို ခံလိုက်ရပြီး ပျက်စီးခြင်းနှင့် ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း သံသရာကို ဖြတ်သန်းကာ သံမဏိကဲ့သို့ သွန်းလုပ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည့်အလား ခံစားလိုက်ရသည်။

သို့သော် ထိုခံစားချက်က လာခြင်းမြန်သကဲ့သို့ ပြန်ခြင်းလည်း မြန်လှပေသည်။ အသက်ရှူကြိမ် ဆယ်ဂဏန်းမျှအကြာတွင် ဝမ်လီသည် ပုံမှန်အခြေအနေသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ သူသည် လေပြင်းတစ်ချက်ကို ရှူထုတ်လိုက်ရာ မျက်ဝန်းအစုံတွင် အံ့အားသင့်ရိပ်များ ထင်ဟပ်သွားခဲ့သည်။ ဝိညာဉ်ကွင်း၏ သက်တမ်း တိုးမြင့်သွားရုံသာမက ခန္ဓာကိုယ်ကို သန့်စင်ပေးပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအားကိုပါ ပိုမိုသိပ်သည်းလာစေလိမ့်မည်ဟု သူ ထင်မထားခဲ့မိချေ။ ယင်းက သူ့အတွက် သတင်းကောင်းတစ်ရပ်ပင် ဖြစ်သည်။

ဝမ်လီသည် မိမိ၏ ပထမဆုံး ဝိညာဉ်ကွင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ ယခုအခါ သူ၏ ဝိညာဉ်ကွင်းသက်တမ်းမှာ အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင်ပင် လေးရာနှစ်ဆယ့်နှစ်နှစ်အထိ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူသာ အတွေ့အကြုံမှတ်များကို ဆက်လက်စုဆောင်းနိုင်ပါက ပထမဆုံး ဝိညာဉ်ကွင်းကို ကိုးရာကိုးဆယ့်ကိုးနှစ်သက်တမ်းအထိ မြှင့်တင်နိုင်မည်မှာ သေချာလှပေသည်။ လူအများကို တုန်လှုပ်ချောက်ချားမသွားစေရန် ထိန်းသိမ်းရမည် ဖြစ်သော်လည်း နောင်တစ်ချိန်တွင် ပထမဆုံးဝိညာဉ်ကွင်းကို နှစ်တစ်ထောင်၊ နှစ်တစ်သောင်း၊ နှစ်တစ်သိန်းနှင့် နှစ်သန်းချီသက်တမ်းအထိ ဖြစ်လာအောင် လုပ်ဆောင်နိုင်ရန်မှာ အိပ်မက်တစ်ခု မဟုတ်တော့ချေ။

မကြာခင်တွင် ဝမ်လီသည် သိုင်းဝိညာဉ်ကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး စိတ်ကူးယဉ်မှုများကို ဖျောက်ဖျက်ကာ တရားထိုင်ခြင်းကို စတင်လိုက်သည်။ နောင်တွင် အတွေ့အကြုံမှတ်များကို အသုံးပြုရမည့် နေရာများ ရှိလာဦးမည်ဖြစ်ရာ မိမိဘာသာ အပြင်းအထန် ကျင့်ကြံအားထုတ်မှသာ ဝိညာဉ်ကွင်းသက်တမ်း တိုးမြှင့်ရန်အတွက် အတွေ့အကြုံမှတ်များကို ပိုမိုထိရောက်စွာ အသုံးပြုနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

သူသည် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ပင်ပန်းနွမ်းနယ်သွားသည့်တိုင်အောင် ကျင့်ကြံပြီးနောက်မှသာ အိပ်စက်ခြင်းဆီသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ ဤနေရာက ကျောင်းတော်တွင် မဟုတ်သကဲ့သို့ ဝိညာဉ်အမဲလိုက်တောအုပ်ထဲတွင်လည်း မဟုတ်သဖြင့် သူသည် စိတ်အေးလက်အေးဖြင့် အိပ်ပျော်သွားခဲ့ရာ မနက်မိုးလင်းခါနီး သုံးနာရီကျော်မှသာ နိုးထလာခဲ့တော့သည်။

သို့သော် သူ ထရပ်ပြီး တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည့်အခါ အိမ်ရှေ့တွင် စားပွဲ၊ ကုလားထိုင်၊ ခုံတန်းလျားများနှင့် အိုးခွက်ပန်းကန်များကို ကိုယ်စီကိုင်ဆောင်ကာ စုရုံးရောက်ရှိနေကြသော ရွာသူရွာသား အမြောက်အမြားကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် မှင်တက်သွားခဲ့ရသည်။ ၎င်းတို့အားလုံးက ဝမ်လီကို မြင်သည်နှင့် စိတ်လှုပ်ရှားမှု၊ ဝမ်းမြောက်မှုများနှင့်အတူ ရိုသေလေးစားရိပ်များဖြင့် စိုက်ကြည့်လာကြသည်။

ဝမ်လီသည် ခေတ္တမျှ ကြောင်အမ်းသွားပြီးနောက် အဘိုးဝမ်ဖင်ကို လိုက်လံရှာဖွေကာ အနားသို့ အလျင်အမြန် လျှောက်သွားရင်း ပြောလိုက်သည်။

“အဘိုးရွာလူကြီး... အားလုံး ရောက်နေကြတာပဲ၊ ဘာဖြစ်လို့ ကျွန်တော့်ကို လာမနှိုးကြတာလဲ”

အဘိုးဝမ်ဖင်သည် ဝမ်လီကို ကြည့်ရင်း ကြည့်ရင်းဖြင့် ပိုမိုဂုဏ်ယူမိကာ စိတ်ကျေနပ်မှုများ လွှမ်းမိုးလာခဲ့သည်။ သူက ရှင်းပြခဲ့သည်။

“ဒါက ရွာသားအားလုံးရဲ့ ဆန္ဒပါကွယ်။ အဘိုးက မနေ့ညကတင် တစ်ရွာလုံးကို အကြောင်းကြားထားတာ။ အားလုံးက မင်း နော့တင်းကျောင်းတော်မှာ အပင်ပန်းခံပြီး ကြိုးစားခဲ့ရမှာပဲလို့ တွေးမိကြလို့ အခုရွာပြန်လာတဲ့အချိန်မှာ မနှောင့်ယှက်ချင်ကြဘူးလေ။ မင်းကို စိတ်အေးလက်အေး အနားယူစေချင်ကြတာ။ အခု မင်း နိုးလာပြီဆိုတော့ ပြောစရာရှိတာကို ပြောလိုက်ပါဦး”

ထိုစကားကြောင့် ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားပြီး အားလုံးက ဝမ်လီကို မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်လာကြသည်။

ဝမ်လီသည် မတတ်နိုင်တော့ဘဲ လေသံကို မြှင့်ကာ ပြောလိုက်တော့သည်။

“ဘိုးဘိုးတို့၊ ဦးဦးတို့... ကျွန်တော် ဝိညာဉ်သခင် ဖြစ်သွားပါပြီ။ နော့တန်မြို့ ဝိညာဉ်နန်းတော်မှာလည်း မှတ်ပုံတင်ပြီးသွားပြီဖြစ်လို့ ထျန်းတိုအင်ပါယာရဲ့ တရားဝင် ဝိညာဉ်သခင်တစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့ပါပြီ။ အဲဒီအတွက် ထောက်ပံ့ကြေးအနေနဲ့ ရွှေပြားတစ်ပြား ရခဲ့ပါတယ်။ ဒီရွှေပြားနဲ့ပဲ ကျွန်တော် စားသောက်ကုန် ပစ္စည်းအများကြီး ဝယ်လာခဲ့တာပါ။ ဘိုးဘိုးတို့၊ ဦးဦးတို့ အားလုံး ဝိုင်းကူညီပေးကြပါဦး။ ဒီနေ့ နေ့လယ်ကျရင် ကျွန်တော်တို့ အားလုံး တူတူ စည်းကားသိုက်မြိုက်စွာ စားကြသောက်ကြတာပေါ့”

ဝမ်လီ၏ စကားအဆုံးတွင် အားလုံးက ဝမ်းသာအားရဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ကြတော့သည်။ သူတို့ရွာမှ ထျန်းတိုအင်ပါယာ၏ တရားဝင် ဝိညာဉ်သခင်တစ်ဦး ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သာမန်အရပ်သားများအတွက်မူ ဝိညာဉ်သခင်ဟူသည် မှူးမတ်မျိုးနွယ်များနှင့် အဆင့်အတန်း တူညီလှပေသည်။ မိမိတို့ရွာမှ ဝိညာဉ်သခင်တစ်ဦး မွေးဖွားသန့်စင်လာခြင်းက ဂုဏ်ယူစရာကောင်းလှရုံသာမက နောင်တွင်လည်း အကျိုးကျေးဇူးများစွာ ရရှိနိုင်ပေသည်။ ထို့ထက် ပို၍ အရေးကြီးသည်မှာ ဝမ်လီသည် အောင်မြင်မှု ရရှိသွားသည့်တိုင်အောင် ရွာသူရွာသားများကို မေ့လျော့မသွားခြင်းပင်။

ရွာသားများ ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်ပြီးနောက် အဘိုးဝမ်ဖင်သည် ဝက်ပေါ်ရန်၊ ကြက်၊ ဘဲများ သတ်ဖြတ်ရန်အတွက် လူစုကို ချက်ချင်း စတင်တာဝန်ခွဲဝေပေးလိုက်ရာ ဝမ်လီ၏ အိမ်ဝင်းလေးအတွင်း၌ မကြာခင်မှာပင် ဆူညံစည်ကားသွားခဲ့တော့သည်။

မကြာမီ အိမ်ဝင်းအတွင်း၌ အဘိုးဝမ်ဖင်သည် လူအများကို လမ်းညွှန်ပေးရင်း ဝမ်လီကို လှည့်ကြည့်ကာ ကြင်နာစွာ မေးလိုက်သည်။

“ဝမ်လီလေး... ဒီတစ်ခေါက် ရွာကို ပြန်လာတာ ဘယ်လောက်ကြာကြာ နေမှာလဲ”

ဝမ်လီက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့သည်။

“ရွာမှာ တစ်လကျော်ကျော်လောက် နေမှာပါ အဘိုး...”

သူက ခေတ္တမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် အခြားအကြောင်းအရာတစ်ခုကို ဆက်ပြောလိုက်သည်။

“အဘိုးရွာလူကြီး... ကျွန်တော်က ဝိညာဉ်သခင် ဖြစ်သွားပြီဆိုတော့ နော့တင်းကျောင်းတော်ကနေ ကျောင်းပြီးဖို့ လျှောက်ထားလို့ ရပါပြီ။ မကြာခင်မှာပဲ ကျောင်းရဲ့ ထောက်ခံချက်နဲ့ အလယ်အလတ် ဝိညာဉ်သခင်ကျောင်းတော်ကို ဆက်တက်ရမှာပါ။ အဲဒီအခါကျရင် ရွာကို ပြန်မလာဖြစ်တာ နှစ်အတော်ကြာသွားနိုင်ပါတယ်”

အဘိုးဝမ်ဖင်သည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အံ့အားသင့်ရုံသာမက ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာလည်း ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။ ဝမ်လီသည် အခြေခံဝိညာဉ်သခင်ကျောင်းတော်မှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် ဝိညာဉ်သခင်တစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့ပြီဖြစ်ရာ နောင်တွင် အလယ်အလတ်ကျောင်းတော်ကို ဆက်တက်ပြီး ပြန်လာသည့်အခါတွင်မူ ပိုမိုကျော်ကြားပြီး အစွမ်းထက်သော ဝိညာဉ်သခင်ကြီးတစ်ဦး ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။ သူက ဝမ်လီကို သေချာစွာ စိုက်ကြည့်လိုက်မိသည်။ တစ်နှစ်မပြည့်သော အချိန်အတွင်း၌ ဝမ်လီသည် အရပ်အမောင်း ပိုမိုမြင့်မားလာပြီး ခန္ဓာကိုယ်လည်း ထွားကျိုင်းလာခဲ့သည့်အပြင် မျက်နှာပေးမှာလည်း လူကြီးတစ်ဦးကဲ့သို့ တည်ငြိမ်ရင့်ကျက်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

အဘိုးဝမ်ဖင်က ဝမ်းမြောက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“သွားပါ... သွားပါ... ရွာက အိမ်နဲ့ လယ်ကွင်းတွေကိုတော့ ရွာသားအားလုံးက ဝိုင်းဝန်းကြည့်ရှု စောင့်ရှောက်ပေးကြမှာပါ။ မင်း ဘယ်အချိန်ပဲ ပြန်လာချင် ပြန်လာချင်၊ ဒီနေရာက မင်းရဲ့ အိမ်အမြဲတမ်း ဖြစ်နေမှာပါ”

ဝမ်လီသည် ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ ယခုတစ်ခေါက် ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် မည်သည့်အချိန်တွင် ရွာသို့ ပြန်ရောက်လာဦးမည်ကို သူ မသိရှိချေ။ သို့သော် သူသည် ဤရွာ၌ မွေးဖွားခဲ့ခြင်းဖြစ်၍ ရွာနှင့် ရှိသော သံယောဇဉ်ရေစက်မှာ ဖြတ်တောက်၍ ရနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ ယခုကဲ့သို့ ရွာသားအားလုံးကို ထမင်းကျွေးခြင်းကလည်း သူ ထွက်ခွာသွားသည့်အခါ စိတ်ပူပန်မှု နည်းပါးစေရန်အတွက် ဖြစ်သည်။

နေ့လယ်အချိန်သို့ ရောက်သောအခါ အိမ်ဝင်းအတွင်းအပြင်မှ သင်းပျံ့လှသော အသားဟင်းနံ့များ လှိုင်လှိုင်ထွက်ပေါ်လာပြီး ရွာရှိ လူကြီးလူငယ်မရွေး အားလုံး ပျော်ရွှင်စွာ စားသောက်နေကြတော့သည်။ နှစ်သစ်ကူး သို့မဟုတ် ပွဲတော်ရက်များ မဟုတ်ဘဲနှင့် ဤကဲ့သို့ ကောင်းမွန်သော အစားအစာများကို စားသောက်ခွင့်ရရန် ခဲယဉ်းလှသဖြင့် အားလုံး၏ မျက်နှာတွင် အပြုံးများ ပွင့်လန်းနေခဲ့သည်။ စားပွဲဝိုင်းများ ဆက်တိုက်ချ၍ အိုးကြီးချက်ချက်ထားသော အမဲဟင်း၊ ဝက်ဟင်းများမှာ အလွန်အမင်း သန့်ပြန့်လှသည်မဟုတ်သော်လည်း ဆီဦးဆားဦး ကောင်းမွန်လှသဖြင့် လူတိုင်း၏ ပါးစပ်ဖျားတွင် စွဲမက်ဖွယ် ဖြစ်နေခဲ့ရသည်။ အားလုံးက မြိန်ရှက်စွာ စားသောက်ကြပြီးနောက် မှောင်ရီပျိုးစအချိန်ကျမှသာ လူစုခွဲခဲ့ကြတော့သည်။

နောက်တစ်နေ့တွင် ဝမ်လီ၏ အိမ်ရှေ့၌ စည်ကားနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း သူသည် နေ့တိုင်း လူမှုရေးကိစ္စများဖြင့် အချိန်မဖြုန်းနိုင်သဖြင့် ရွာနောက်ဘက်ရှိ တောင်ပေါ်သို့ တန်းစီတက်ခဲ့ပြီး မိမိ၏ ပထမဆုံး ဝိညာဉ်စွမ်းရည်ကို လေ့ကျင့်ရန် ပြင်ဆင်တော့သည်။

သူ၏ ပထမဆုံး ဝိညာဉ်စွမ်းရည်ဖြစ်သော ‘ကြီးထွားခြင်း’ သည် ပြာလွင်သော ငွေပြာမြက် နွယ်ပင်အမြောက်အမြားကို ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာစေနိုင်ပြီး စိတ်ကြိုက် ထိန်းချုပ်မောင်းနှင်နိုင်သည်။ ၎င်း၏ အသုံးချမှုအပိုင်းမှာ ကျယ်ပြန့်လှသော်လည်း အမှန်တကယ် ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်ရန်အတွက်မူ လေ့ကျင့်ခန်းဆင်းရန် လိုအပ်လှပေသည်။ ရန်သူတစ်ဦးနှင့် ရင်ဆိုင်ရပါက ဝမ်လီသည် နွယ်ပင်ခြောက်စီး၊ တစ်ဆယ့်နှစ်စီး သို့မဟုတ် နှစ်ဆယ့်လေးစီးကို အသုံးပြု၍ တိုက်ခိုက်ခြင်း သို့မဟုတ် ချည်နှောင်ခြင်းတို့ကို ပြုလုပ်နိုင်သည်။ သို့သော် ရန်သူနှစ်ဦး၊ လေးဦး သို့မဟုတ် ရှစ်ဦးနှင့် ရင်ဆိုင်ရပါက တည်ငြိမ်စွာဖြင့် လျင်မြန်ဖြတ်လတ်စွာ တုံ့ပြန်နိုင်ခြင်း ရှိ၊ မရှိ ဆိုသည်မှာ လေ့ကျင့်မှုအပေါ်တွင်သာ မူတည်ပေသည်။

စိတ်အာရုံကို ခွဲခြား၍ ထိန်းချုပ်ခြင်းမှာ ဘယ်လက်ဖြင့် စတုရန်းပုံဆွဲပြီး ညာလက်ဖြင့် စက်ဝိုင်းပုံဆွဲရသကဲ့သို့ ခက်ခဲလှပေသည်။ ဝမ်လီသည် ဘယ်ဘက်ရှိ ငွေပြာမြက်နွယ်ပင်ကို အသုံးပြု၍ ရစ်ပတ်နှောင်ဖွဲ့ရန် ကြိုးစားစဉ် တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် ညာဘက်ရှိ နွယ်ပင်ကို အသုံးပြု၍ ရိုက်နှက်ပုတ်ခတ်ရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ စတင်လေ့ကျင့်ခါစတွင် ဘယ်ညာရှိ နွယ်ပင်နှစ်စီးမှာ မိမိကိုယ်ကို မသိလိုက်ဘဲ တူညီသော လှုပ်ရှားမှုများကိုသာ အမြဲတမ်း ပြုလုပ်မိနေခဲ့သည်။ ဝမ်လီက ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိဖြင့် ခွဲခြားထိန်းချုပ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း အနည်းငယ် မျှ သတိလွတ်သွားသည်နှင့် လှုပ်ရှားမှုများက ပြန်လည်ထပ်တူကျသွားလေ့ရှိသည်။

ယင်းက ဝမ်လီကို အတော်လေး စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေခဲ့သည်။ အကြိမ်ကြိမ် အထပ်ထပ် လေ့ကျင့်ပြီးနောက်တွင်မှ သူသည် တဖြည်းဖြည်း လမ်းကြောင်းမှန်ပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သော်လည်း စိတ်အာရုံ နှစ်ခြမ်းကွဲနေသကဲ့သို့ အမြဲတမ်း ခံစားနေရဆဲပင်။

ရွာသားအချို့ကမူ စုစုရုံးရုံးဖြင့် တောင်ပေါ်သို့ လာရောက်ကြည့်ရှုလေ့ရှိကြသည်။ ၎င်းတို့သည် မြွေကြီးများကဲ့သို့ ထွားကျိုင်းလှသော နွယ်ပင်ကြီးများကို မြင်တွေ့ရသည့်အခါတိုင်း အံ့ဩမှင်တက်သွားကြပြီး ဝမ်လီအပေါ်တွင် ပိုမို၍ ရိုသေကြောက်ရွံ့စိတ်များ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ကြတော့သည်။

ဤသို့ဖြင့် အချိန်ကာလမှာ ရက်ပေါင်းလေးဆယ်ကျော်အထိ အလျင်အမြန် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့လေသည်။