အခန်း ၂၅ ထောက်ပံ့ကြေးနှင့် ရွာအပြန်ခရီး
မိမိ၏ မည်သည့်အချက်က အဘိုးအို မာသီယူနိုကို တုန်လှုပ်သွားစေသနည်းဆိုသည်ကို ဝမ်လီ သေချာပေါက် နားလည်လှပေသည်။ ထို့ကြောင့် သူက ထူထဲသော မျက်ခုံးအစုံနှင့် ဝိုင်းစက်သော မျက်ဝန်းကြီးများကို ပင့်တင်ကာ ရိုးသားဖြူစင်သော အပြုံးတစ်ခုကို ဖော်ကျူးရင်း ရိုသေစွာ ပြောလိုက်သည်။
“ဆရာကြီး၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ သိုင်းဝိညာဉ်က ဗီဇပြောင်းလဲထားတဲ့ ငွေပြာမြက်မို့လို့ ထင်ပါတယ်။ ကျောင်းက ဆရာတွေရဲ့ လမ်းညွှန်မှုအောက်မှာ ကျင့်ကြံတဲ့အခါ အရှိန်အဟုန်က တော်တော်လေး မြန်ခဲ့တာပါ”
ဤသို့ပြောပြီးနောက် ဝမ်လီသည် မာသီယူနိုကို ကြည့်ကာ စိတ်ထဲမှလည်း ‘ကျွန်တော့်စကားကို ယုံပေးပါ’ ဟု ထပ်လောင်းဆုတောင်းနေမိသည်။
မာသီယူနိုကမူ ထိုစကားကို အမှန်ပင် ယုံကြည်သွားပုံရ၏။ သူသည် ဝမ်လီ၏ မှတ်တမ်းတွဲကို ငုံ့ကြည့်ရင်း စိတ်ထဲမှ တီးတိုးရေရွတ်နေမိသည်။
“ဗီဇပြောင်းလဲထားတဲ့ ငွေပြာမြက်... ဗီဇပြောင်းလဲထားတဲ့ ငွေပြာမြက်ပေါ့လေ...”
အဘိုးအိုသည် ထိုအကြောင်းပြချက်ကို စိတ်ထဲတွင် တဖြည်းဖြည်း လက်ခံလိုက်မိသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဗီဇပြောင်းလဲထားသော သိုင်းဝိညာဉ်ဖြစ်နေမှတော့ အနည်းငယ် ထူးခြားဆန်းပြားနေခြင်းမှာ သဘာဝကျလှပေသည်။
ချက်ချင်းပင် မာသီယူနိုသည် ဝမ်လီ၏ သိုင်းဝိညာဉ်နှင့် ဝိညာဉ်ကွင်းတို့မှာ အဆင့်တစ် ဝိညာဉ်သခင်တစ်ဦး၏ စံနှုန်းနှင့် ကိုက်ညီမှု ရှိ၊ မရှိ အတည်ပြုရန်အတွက် လုပ်ထုံးလုပ်နည်းများကို စတင်ဆောင်ရွက်တော့သည်။ သူက ကြင်နာသိမ်မွေ့စွာ ပြောလိုက်သည်။
“ကောင်းပြီလေ ဝမ်လီ၊ မင်းရဲ့ သိုင်းဝိညာဉ်ကို ဆင့်ခေါ်ပြပါဦး”
ဝမ်လီတွင် ဖုံးကွယ်ထားရမည့်အရာ မရှိသဖြင့် ချက်ချင်းပင် မိမိ၏ သိုင်းဝိညာဉ်ကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။ စိတ်အာရုံတစ်ခု လှုပ်ရှားလိုက်သည်နှင့် နို့နှစ်ရောင် အလင်းတန်းများ ဝင်းပလာပြီး လေဟာနယ်ထဲတွင် ပြာလွင်သော အပင်တစ်ပင်က အလိုအလျောက် ပေါက်ရောက်လာခဲ့သည်။ ထွားကျိုင်းသော နွယ်ပင်ကြီးများ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်အတူ ဝါကျင်ကျင် ဝိညာဉ်ကွင်းတစ်ခုကလည်း အထက်အောက် စည်းချက်ညီစွာ လွင့်မျောနေခဲ့၏။
မာသီယူနိုသည် ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ အံ့အားသင့်လွန်းသဖြင့် မျက်လုံးများ အဝိုင်းသား ဖြစ်သွားရပြီး အလျင်အမြန်ပင် မေးမြန်းလိုက်တော့သည်။
“ဒါက နှစ်တစ်ရာသက်တမ်းရှိ ဝိညာဉ်ကွင်းပါလား။ ဝမ်လီ... မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်ကွင်းက ဘယ်လို ဝိညာဉ်သားရဲမျိုးဆီက ရခဲ့တာလဲ”
ဝမ်လီက ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့သည်။
“နှစ်တစ်ရာသက်တမ်းရှိ တက်ကြွနွယ်ပင်ဆီကပါ ဆရာကြီး”
မာသီယူနိုက ထပ်မံမေးမြန်းပြန်သည်။
“ဝိညာဉ်ကွင်းကို စုပ်ယူပြီးတဲ့နောက်မှာ ထူးခြားတဲ့ စွမ်းရည်တစ်ခုခု ရခဲ့သေးလား”
ဝမ်လီသည် နှုတ်ခမ်းကို အသာဖိလိုက်မိသည်။ မာသီယူနို အမှန်တကယ် သိချင်နေသောအရာကို သူ ကောင်းစွာ သဘောပေါက်သော်လည်း မိမိ၏ ငွေပြာမြက်လျှို့ဝှက်ချက်ကို မည်သို့ ထုတ်ပြောနိုင်ပါအံ့နည်း။
“အဲဒါကတော့... ကျွန်တော့်ရဲ့ ငွေပြာမြက် သိုင်းဝိညာဉ်က နိုးထလာပြီးတဲ့နောက်မှာ အခြား ငွေပြာမြက်တွေထက် ပိုပြီး သန်မာလာပါတယ်။ ပထမဆုံး ဝိညာဉ်ကွင်းကို စုပ်ယူပြီးတဲ့အခါမှာတော့ အခုလို ထွားကျိုင်းတဲ့ နွယ်ပင်ကြီးတွေ ထွက်ပေါ်လာတာပါပဲ”
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မာသီယူနိုက မချင့်မရဲဖြင့် မေးလိုက်မိသည်။
“ဒါပဲလား”
ဝမ်လီက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
“ဒါပါပဲ ဆရာကြီး”
မာသီယူနို၏ စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်နေသော စိတ်အခြေအနေမှာ တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည်တည်ငြိမ်သွားခဲ့သည်။ သူသည် ဝမ်လီ၏ အခြေအနေကို အတော်အတန် သဘောပေါက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ ထိုဗီဇပြောင်းလဲထားသော သိုင်းဝိညာဉ်သည် ကျင့်ကြံခြင်းအပိုင်းတွင် ပါရမီ အလွန်ကောင်းမွန်သော်လည်း ငွေပြာမြက်မှ ဗီဇပြောင်းလဲလာခြင်းဖြစ်၍ ထူးခြားထက်မြက်သော စွမ်းရည်မျိုး မရှိချေ။ ဤသို့ဆိုလျှင် ၎င်း၏ တန်ဖိုးမှာ များစွာ လျော့ကျသွားရပေလိမ့်မည်။ ဝိညာဉ်နန်းတော်တွင် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ကျင့်ကြံနိုင်သော ပါရမီရှင်များမှာ မရေမတွက်နိုင်အောင် ရှိလှသည်။ ထူးခြားချက်မရှိသော ငွေပြာမြက် သိုင်းဝိညာဉ်မျိုးကို အထက်သို့ အစီရင်ခံစာ တင်ပြလျှင်ပင် အရေးတယူ လုပ်ကြမည် မဟုတ်ချေ။
ငွေပြာမြက်က ငွေပြာမြက်သာဖြစ်ပြီး အသုံးမကျသော သိုင်းဝိညာဉ်ကလည်း အသုံးမကျသော သိုင်းဝိညာဉ်သာ ဖြစ်နေဆဲပင်။ မာသီယူနိုသည် ဝမ်လီကို သနားကရုဏာသက်သော မျက်ဝန်းများဖြင့် ကြည့်လိုက်မိသည်။ ဤသိုင်းဝိညာဉ်ကသာ ဝမ်လီ၏ ခြေထောက်ကို ဆွဲထားခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ သူက ကြင်နာစွာ ပြောလိုက်၏။
“ကောင်းပါပြီ၊ သိုင်းဝိညာဉ်ကို ပြန်သိမ်းလိုက်ပါတော့”
ဝမ်လီ စိတ်အာရုံကို လှုပ်ရှားလိုက်သည်နှင့် နေရာအနှံ့ ပျံ့နှံ့နေသော ငွေပြာမြက် နွယ်ပင်ကြီးများသည် အလျင်အမြန်ပင် ကျုံ့ဝင်သွားပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။
ထိုအချိန်တွင် မာသီယူနိုသည် ဝိညာဉ်စွမ်းအား စမ်းသပ်သည့် ကျောက်စိမ်းလုံးတစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ ဝမ်လီ၏ ရှေ့သို့ ကမ်းပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။
“နောက်ဆုံးအဆင့်အနေနဲ့ မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို စမ်းသပ်ကြည့်ရအောင်”
ဝမ်လီသည်လည်း မိမိ၏ လက်ဝါးကို ၎င်းအပေါ်သို့ တင်လိုက်ရာ ချက်ချင်းပင် ကျောက်စိမ်းလုံးမှ အလင်းရောင်များ စူးရှစွာ တောက်ပလာခဲ့သည်။
မာသီယူနို၏ မျက်လုံးများမှာ နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လည်၍ အဝိုင်းသား ဖြစ်သွားရပြန်ပြီး အံ့အားသင့်စွာ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။
“ဝိညာဉ်စွမ်းအား အဆင့်တစ်ဆယ့်သုံးပါလား။ ဝမ်လီ... မင်း အမဲလိုက်ခဲ့တဲ့ တက်ကြွနွယ်ပင်ရဲ့ သက်တမ်းက မနည်းလှဘူး ထင်တယ်”
ထို့နောက် ဝမ်လီသည် မိမိ၏ လက်ကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ရိုးသားစွာ မေးမြန်းလိုက်သည်။
“ဆရာကြီး မာသီယူနို... ဒါဆိုရင် ကျွန်တော့်ရဲ့ မှတ်ပုံတင်ခြင်းက ပြီးမြောက်သွားပြီလားခင်ဗျာ”
မာသီယူနိုက ပြုံးလျက် ကြင်နာစွာ ပြန်ပြောခဲ့သည်။
“မကြာခင် ပြီးပါတော့မယ် ကလေးလေး”
မာသီယူနိုသည် စာရေးခုံဆီသို့ ပြန်သွားပြီး ထူးခြားသော စက္ကူတစ်ရွက်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ထိုစက္ကူမှာ ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ဖြူစင်နေပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအားလှိုင်းများ အနည်းငယ် စီးဆင်းနေသဖြင့် ဝိညာဉ်သခင်တစ်ဦးဦးက ဖန်တီးထားခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ အဘိုးအိုသည် ထိုစက္ကူချပ်ပေါ်တွင် ဝမ်လီ၏ အမည်၊ နေရပ်လိပ်စာ၊ သိုင်းဝိညာဉ်နှင့် ဝိညာဉ်စွမ်းအား အစရှိသော အချက်အလက်များကို အလျင်အမြန် ဖြည့်စွက်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် တံဆိပ်တုံး နှိပ်လိုက်တော့သည်။
ထိုအခါမှ မာသီယူနိုက ပြောလိုက်၏။
“ဝမ်လီ... ဒါဆိုရင် မှတ်ပုံတင်တာ ပြီးပြည့်စုံသွားပြီ။ အခုကစပြီး မင်းဟာ ထျန်းတိုအင်ပါယာရဲ့ အသိအမှတ်ပြု ဝိညာဉ်သခင်တစ်ဦး ဖြစ်သွားပြီ။ ဒီဝိညာဉ်သခင် သက်သေခံလက်မှတ်က မင်းရဲ့ အဆင့်အတန်းကို သက်သေပြလိမ့်မယ်။ မင်းကို ထျန်းတိုအင်ပါယာ၊ ဖာစနူနယ်နယ်မြေ၊ နော့တန်မြို့ရဲ့ ဝိညာဉ်နန်းတော်ခွဲမှာ မှတ်ပုံတင်ထားတာဖြစ်လို့ စစ်ရေးအရ အရေးကြီးတဲ့ နယ်မြေကလွဲရင် အင်ပါယာတစ်ခုလုံးမှာရှိတဲ့ ဘယ်မြို့တံခါးနဲ့ စစ်ဆေးရေးဂိတ်ကိုမဆို ဘာအတားအဆီးမှမရှိဘဲ ဖြတ်သန်းသွားလာနိုင်မှာပါ”
မာသီယူနို ကမ်းပေးလာသော ဝိညာဉ်သခင် သက်သေခံလက်မှတ်ကို လှမ်းယူလိုက်စဉ် ဝမ်လီသည် မိမိ၏ မှတ်ပုံတင်ကတ်ပြားကို လက်ခံရရှိလိုက်သည့်အလား ခံစားလိုက်ရသည်။ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ ကိန်းဝပ်နေသော ဤစက္ကူချပ်သည် ဝိညာဉ်သခင်တစ်ဦး၏ လက်ရာဖြစ်သဖြင့် အလွယ်တကူ အတုခိုးရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ အခြေအနေအချို့တွင် ဝိညာဉ်သခင်များ၏ နည်းလမ်းများက အမှန်တကယ်ပင် အဆင်ပြေလွန်းလှသည်။
ဝမ်လီသည် ထိုသက်သေခံလက်မှတ်ကို ချက်ချင်း သိမ်းဆည်းလိုက်သော်လည်း ထွက်ခွာခြင်းမရှိသေးဘဲ ပြုံးလျက် မေးလိုက်ပြန်သည်။
“ဆရာကြီး မာသီယူနိုကို ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ်ခင်ဗျာ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ကြားဖူးတာကတော့ ဝိညာဉ်နန်းတော်မှာ ဝိညာဉ်သခင်အဖြစ် မှတ်ပုံတင်ပြီးရင် ထောက်ပံ့ကြေးငွေ ရနိုင်တယ်ဆိုလို့ပါ”
မာသီယူနိုက ခေါင်းညိတ်ပြရင်း ဝမ်လီကို ရှင်းပြခဲ့သည်။
“ဟုတ်တာပေါ့”
ထို့နောက် သူသည် ‘ထျန်းတိုအင်ပါယာ - ဝိညာဉ်သခင် ထောက်ပံ့ကြေး လက်ခံရရှိမှု မှတ်တမ်းစာအုပ်’ ဟု ရေးသားထားသော စာအုပ်ငယ်တစ်အုပ်ကို ထုတ်ယူလိုက်ပြန်သည်။ အဘိုးအိုသည် ထိုစာအုပ်ငယ်ထဲတွင် ဝမ်လီ၏ အချက်အလက်အချို့ကို ရေးသားပြီးနောက် ဂရုတစိုက်ဖြင့် ကမ်းပေးလိုက်သည်။
“ဝမ်လီ... ဝိညာဉ်သခင် သက်သေခံလက်မှတ်နဲ့ ဒီစာအုပ်ငယ်ကို သေချာ သိမ်းဆည်းထားရမယ်။ မင်း ဘယ်နေရာကိုပဲသွားသွား ထောက်ပံ့ကြေး ထုတ်ယူချင်တယ်ဆိုရင် သက်သေခံလက်မှတ်ကို အရင်ပြရမှာဖြစ်ပြီး အဲဒီနောက်မှာတော့ ဒီစာအုပ်ငယ်ကို ပြရလိမ့်မယ်။ ဒီစာအုပ်ငယ်ကို ဆယ်နှစ်အထိ သုံးလို့ရတယ်။ ထောက်ပံ့ကြေး တစ်ကြိမ်ထုတ်တိုင်း တံဆိပ်တုံး တစ်ခါနှိပ်ပေးလိမ့်မယ်။ ဒါက လူတွေ မြို့တစ်မြို့ကနေ တစ်မြို့ကို ကူးလူးသွားလာပြီး နိုင်ငံတော်ရဲ့ ထောက်ပံ့ကြေးကို အထပ်ထပ်အခါခါ ထုတ်ယူတာမျိုး မဖြစ်အောင် ကာကွယ်ထားတာပဲ။ အကယ်၍ ဒီစာအုပ်ငယ် ပျောက်ဆုံးသွားလို့ အသစ်ပြန်လုပ်ချင်တယ်ဆိုရင်တော့ မင်းရဲ့ မူလမှတ်ပုံတင်ခဲ့တဲ့ နော့တန်မြို့ ဝိညာဉ်နန်းတော်ခွဲကို ပြန်လာရမှာဖြစ်ပြီး လုပ်ထုံးလုပ်နည်းတွေကလည်း အလွန်ပဲ ရှုပ်ထွေးလှတယ်”
ဝမ်လီသည် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားမိသည်။ ဝိညာဉ်နန်းတော်၏ စည်းမျဉ်းများမှာ တကယ်ကို စနစ်ကျလှပေသည်။ ဝိညာဉ်သခင်လောကတွင် ကာလကြာရှည်စွာ စည်ပင်ဝပြောနေသော အင်အားစုကြီးတစ်ခု ဖြစ်ထိုက်ပေစွ။
သူသည် စာအုပ်ငယ်ကို လှမ်းယူလိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။
“ဆရာကြီး မာသီယူနိုကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ကျွန်တော် နားလည်ပါပြီ”
ဤသို့ပြောပြီးနောက် ဝမ်လီသည် မာသီယူနိုကို နှုတ်ဆက်ကာ အခန်းထဲမှ ထွက်ခွာခဲ့တော့သည်။
သူသည် ဝိညာဉ်သခင် သက်သေခံလက်မှတ်နှင့် ထောက်ပံ့ကြေး စာအုပ်ငယ်တို့ကို ကိုင်ဆောင်ကာ ပထမထပ်ရှိ ဝန်ဆောင်မှုခန်းမဆီသို့ ဆင်းလာခဲ့ပြီး ဝိညာဉ်သခင် ဝန်ဆောင်မှုပြတင်းပေါက်ကို ရှာဖွေကာ သူ၏ ဘဝသက်တမ်းတွင် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် မိမိပိုင်ဆိုင်သော ရွှေပြားတစ်ပြားကို ထုတ်ယူနိုင်ခဲ့သည်။
ဝိညာဉ်နန်းတော်အပြင်ဘက်သို့ လှမ်းထွက်လာချိန်တွင် ဝမ်လီသည် လက်တစ်ဖက်၌ သက်သေခံလက်မှတ်နှင့် စာအုပ်ငယ်ကို ကိုင်ထားပြီး အခြားလက်တစ်ဖက်ကမူ ထုတ်ယူလာသော ရွှေပြားလေးကို အသာအယာ မြှောက်ကစားရင်း မျက်နှာတွင် အပြုံးများ လွှမ်းမိုးနေခဲ့သည်။
“ရွာကို ပြန်ဖို့ အချိန်တန်ပြီပေါ့”
သူက ရွာပြန်မည်ဟု ဆိုသော်လည်း ချက်ချင်း ထွက်ခွာခြင်းမရှိဘဲ မြို့ထဲတွင် လှည့်လည်သွားလာနေခဲ့သေးသည်။ သူ ဝတ်ဆင်ထားသော ကျောင်းဝတ်စုံကြောင့် မည်သည့်နေရာသို့ ရောက်ရှိပါစေ လူအများက သူ့ကို ကူညီရန် လိုအပ်ပါသလားဟု စိတ်အားထက်သန်စွာ မေးမြန်းကြသည်။ ထို့ကြောင့် ဝမ်လီသည် ဝက်အဝကြီးတစ်ကောင်လုံး အပါအဝင် ကြက်၊ ဘဲ၊ ငါး၊ ဟင်းသီးဟင်းရွက်မျိုးစုံနှင့် အမွှေးအကြိုင် အမျိုးမျိုးတို့ကို တော်တော်လေး သက်သာသော ဈေးနှုန်းဖြင့် ဝယ်ယူနိုင်ခဲ့သည့်အပြင် ဆန်နှင့် ဂျုံ အမြောက်အမြားကိုလည်း အားပေးခဲ့သေးသည်။ ထို့နောက်တွင် နွားလှည်းနှစ်စီးကို ငှားရမ်းလိုက်ရာ ၎င်းမှာ သူ လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် ထုတ်ယူလာသော ရွှေပြားကို တော်တော်လေး ပါးသွားစေခဲ့သော်လည်း ဝမ်လီကမူ စိတ်ကြည်နူးနေသဖြင့် ဂရုမစိုက်အားပေ။
လှည်းဂိတ်မှ လှည်းမောင်းသမားများသည် နွားလှည်းများကို မောင်းနှင်ရင်း ဝမ်လီနှင့် သူဝယ်ယူလာသော စားသောက်ကုန်ပစ္စည်းများကို တင်ဆောင်ကာ မြို့ပြင်သို့ ထွက်ခွာခဲ့ပြီး ဝမ်ကျာရွာဆီသို့ ဦးတည်မောင်းနှင်ခဲ့ကြသည်။ ပစ္စည်းအမြောက်အမြား သယ်ဆောင်လာခဲ့ရသော်လည်း ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် နေမဝင်မီ ရွာသို့ အရောက်ပြန်နိုင်ခဲ့ကြ၏။
ရုတ်တရက် ရွာထဲသို့ နွားလှည်းကြီးများ ဆိုက်ရောက်လာခြင်းက ရွာသူရွာသား အများအပြား၏ စုပြုံကြည့်ရှုခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ရွာလူကြီး အဘိုးဝမ်ဖင်ကိုပင် ပင့်ဖိတ်ကာ ရှေ့သို့ ထွက်၍ စုံစမ်းခိုင်းကြတော့သည်။
ထိုအချိန်တွင် ဝမ်လီသည် လှည်းပေါ်မှ သက်ဆင်းလိုက်ပြီး အဘိုးဝမ်ဖင်၏ အံ့အားသင့်နေသော မျက်ဝန်းများကို ကြည့်ကာ ပထမဆုံး စကားတစ်ခွန်းကို ပြောလိုက်လေသည်။
“အဘိုးရွာလူကြီး... ကျွန်တော် ဝိညာဉ်သခင် ဖြစ်လာပြီဗျ၊ ဒါကြောင့် ရွာတစ်ရွာလုံးကို ထမင်းကျွေးချင်လို့ပါ”