အခန်း (၁၆) ခရီးစဉ်အစနှင့် ဝိညာဉ်အမဲလိုက်တောအုပ်

သလင်းလုံးထက်မှ ဝင်းကနဲ လင်းပွင့်လာသော အလင်းရောင်ကို ကြည့်ရုံမျှဖြင့် ဝမ်လီ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားသည် အဆင့်တစ်ဆယ်သို့ ဧကန်မုချ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်း သံသယဝင်ဖွယ်မရှိ သက်သေပြနေသည်။ ထို့ကြောင့်ပင် စာသင်ခန်းအတွင်းရှိ လူအားလုံး ပိုမိုတုန်လှုပ်ခြောက်ခြားသွားကြရခြင်း ဖြစ်၏။ ဝမ်လီသည် ပထမတန်း ကျောင်းသားမျှသာ ရှိသေးသည်မဟုတ်ပါလော။ သို့သော် ၎င်းတို့ ပြန်လည်တွေးတောမိသောအခါ စိတ်ထဲ၌ သက်သာရာရသွားကြပြီး အံ့သြတုန်လှုပ်မှုများမှာလည်း ထုံထိုင်းအေးစက်သွားကြရသည်။ အကြောင်းမူကား ပထမတန်း ကျောင်းသားများထဲတွင် မွေးရာပါ ဝိညာဉ်စွမ်းအားအပြည့်ဖြင့် ဝိညာဉ်သခင်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနှင့်ပြီးဖြစ်သော ထန်ဆန်းနှင့် ရှောင်ဝူ ဟူသည့် ဂျီနီယပ်နှစ်ဦး ရှိနေနှင့်ပြီးဖြစ်သောကြောင့်တည်း။

ဤအခြေအနေတွင် တစ်ကိုယ်တည်း တွေဝေငေးမောနေမိသူမှာ ဝမ်စိန့်တစ်ယောက်သာ ရှိပေလိမ့်မည်။ သူနှင့် ဝမ်လီသည် အဆောင်တစ်ခုတည်းတွင် အတူနေထိုင်ကြသူများ ဖြစ်ကြသည်။ ဝမ်လီသည် မည်သည့်သတင်းအစအနမျှ ကြိုတင်မပေးဘဲ အဘယ်ကြောင့် ရုတ်တရက်ကြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအား အဆင့်တစ်ဆယ်သို့ ရောက်ရှိသွားရသနည်း။

ညွှန်ကြားရေးမှူး ဆူ၏ မျက်နှာထက်တွင်လည်း ထက်သန်သော အပြုံးရိပ်တို့ ထင်ဟပ်နေ၏။ ကျောင်းတော်တွင် ပထမတန်းနှင့်ပင် ဝိညာဉ်သခင်အဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်မည့် ပါရမီရှင်တစ်ဦး ထပ်မံပေါ်ထွက်လာခြင်းသည် မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဝမ်းမြောက်ဖွယ်ရာ ကိစ္စရပ်တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူသည် မမေးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

"ဝမ်လီ၊ မင်း ဘယ်တုန်းက အဆင့်တစ်ဆယ်ကို ဖောက်ထွက်အောင်မြင်သွားတာလဲ။"

ဝမ်လီသည် သလင်းလုံးပေါ်မှ လက်ကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ညွှန်ကြားရေးမှူး ဆူ၏ အမေးကို ရိုးသားဖြောင့်မတ်သော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ရင်ဆိုင်ကာ မုသားစကားကို အေးအေးလူလူပင် ဆိုလိုက်သည်။

"မကြာသေးခင်ကမှပါ ဆရာ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ သိုင်းဝိညာဉ်က သန္ဓေပြောင်းသိုင်းဝိညာဉ် ဖြစ်နေလို့ ထင်ပါတယ်။ ဒါကြောင့်မို့ ကျင့်ကြံရတာ နည်းနည်း ပိုမြန်နေတာပါ။"

ညွှန်ကြားရေးမှူး ဆူသည် ခေါင်းတညိတ်ညိတ် ပြုလုပ်မိသည်။ ဝမ်လီသည် သူတို့၏ မျက်စိအောက်တွင်သာ ကြိုးစားအားထုတ် ကျင့်ကြံခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရာ ယခုကဲ့သို့ အဆင့်တစ်ဆယ် ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်ခြင်းမှာ ၎င်း၏ ကိုယ်ပိုင်လုံ့လဝီရိယကြောင့်သာ ဖြစ်ရပေမည်။ သူသည် ဘေးနားရှိ မှတ်တမ်းတင်ရသော ဆရာအား ဝမ်လီ၏ နာမည်ကို စစ်ဆေးမှုအောင်မြင်သူများ စာရင်းတွင် ထည့်သွင်းရန် ညွှန်ကြားလိုက်သည်။ ဤသည်မှာ ဝမ်လီအနေဖြင့် ဆဋ္ဌမတန်း ကျောင်းသားများနှင့်အတူ ကျောင်းတော်ဆရာများ၏ ဦးဆောင်မှုအောက်တွင် ဝိညာဉ်အမဲလိုက်တောအုပ်သို့ လိုက်ပါကာ ဝိညာဉ်သားရဲကို ရှာဖွေခွင့်ရရှိသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သတ်မှတ်လိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်၏။

ထို့နောက် ညွှန်ကြားရေးမှူး ဆူသည် လေသံကို မြှင့်၍ ကျယ်လောင်စွာ ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"နှမြောစရာကောင်းတာကတော့ ပထမတန်းက ဝမ်လီအပါအဝင်မှ ငါတို့ကျောင်းမှာ ဝိညာဉ်စွမ်းအား အဆင့်တစ်ဆယ်ပြည့်တဲ့သူ ဆယ့်သုံးယောက်ပဲ ရှိတာပဲ။ အဆင့်တစ်ဆယ် မပြည့်သေးတဲ့ ကျောင်းသားတွေအနေနဲ့ နောက်လာမယ့် နှစ်လအတွင်းမှာ မိဘတွေကို အကြောင်းကြားပြီး ကျောင်းထွက်ရမယ့် လုပ်ငန်းစဉ်တွေကို လာရောက်ဆောင်ရွက်ကြဖို့ ပြောရမယ်။ အဆင့်တစ်ဆယ် ပြည့်ပြီးသား ကျောင်းသားတွေထဲမှာတော့ မင်းတို့မိဘတွေက ဝိညာဉ်သားရဲ ရှာဖွေဖမ်းဆီးဖို့ ကိုယ်တိုင် ကူညီပေးနိုင်တယ်ဆိုရင် ကျောင်းတော်က ဘယ်တော့မှ တားဆီးမှာ မဟုတ်ဘူး။ အကယ်၍ ကိုယ်တိုင်မလုပ်နိုင်လို့ ဆရာတွေရဲ့ ဦးဆောင်မှုအောက်မှာ ဝိညာဉ်သားရဲ သွားရောက်ရှာဖွေချင်တယ်ဆိုရင်တော့ ကျောင်းတော်ရဲ့ အစီအစဉ်တွေကို လိုက်နာရလိမ့်မယ်။ ဒီနေ့ အတန်းဆင်းတာနဲ့ မင်းတို့ရဲ့ အထုပ်အပိုးတွေကို ပြင်ဆင်ကြ၊ ရိက္ခာခြောက်နဲ့ ရေကို အလုံအလောက် ယူခဲ့ကြ။ ဖြစ်နိုင်ရင်တော့ ချပ်ဝတ်တန်ဆာနဲ့ လက်နက်တွေ ပါအောင် ယူခဲ့တာ အကောင်းဆုံးပဲ။"

သူသည် ခေတ္တမျှ ရပ်နားကာ အားလုံးကို ဝေ့ကြည့်ပြီးမှ ဆက်ပြောသည်။

"ကျောင်းတော်က ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်ထားတဲ့ ဝိညာဉ်အမဲလိုက်တောအုပ် ဖြစ်နေရင်တောင် အဲဒီထဲက ဝိညာဉ်သားရဲတွေက အလွန်ပဲ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှတယ်။ ဒါတွေကို မင်းတို့ရဲ့ ဆရာတွေ အတန်းထဲမှာ သင်ကြားဖူးလိမ့်မယ်လို့ ငါယုံကြည်တယ်။ ဒါကြောင့် တစ်ခုချင်းစီ ထပ်မပြောတော့ဘူး။ ငါတို့ နောက်နှစ်ရက်နေရင် တရားဝင် စတင်ထွက်ခွာကြမယ်။ ဒါဟာ ဝိညာဉ်သခင်တစ်ယောက် ဖြစ်လာဖို့အတွက် ဖြတ်သန်းရမယ့် တစ်ခုတည်းသော လမ်းစဉ်ပဲ။ ဘယ်သူမှ ပေါ့ပေါ့ဆဆ သဘောမထားကြနဲ့။"

သူ၏ စကားသံ ဆုံးသွားသောအခါ စာသင်ခန်းအတွင်း၌ ဝမ်းမြောက်သူနှင့် ဝမ်းနည်းသူဟူ၍ နှစ်အုပ်စု ကွဲပြားသွားတော့သည်။ ဝမ်းမြောက်နေသူများမှာမူ အဆင့်တစ်ဆယ် ဝိညာဉ်စွမ်းအားသို့ ရောက်ရှိနှင့်ပြီးသော ကျောင်းသားများဖြစ်ကြပြီး ညှိုးငယ်နေသူများမှာမူ အဆင့်တစ်ဆယ် မပြည့်သေးသည့် ကျောင်းသားများပင် ဖြစ်ကြသည်။

အတန်းဆင်းသည်နှင့် ဝမ်စိန့်သည် ဝမ်လီ၏ အနားသို့ အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာပြီး ၎င်း၏ ပုခုံးကို လှမ်းဖက်ကာ အားကျစိတ်၊ မနာလိုစိတ်တို့ ရောပြွမ်းနေသော လေသံဖြင့် ဆိုလာ၏။

"မင်းရဲ့ ငွေပြာမြက် သိုင်းဝိညာဉ်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်မြန်မြန် ကျင့်ကြံနိုင်ရတာလဲ။ အချိန်အနည်းငယ်အတွင်းမှာတင် အဆင့်တစ်ဆယ် ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို ရောက်သွားတာပဲ။"

ဝမ်လီသည် ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ငါ့ရဲ့ ငွေပြာမြက်က သန္ဓေပြောင်းထားတာလေ။ သာမန် ငွေပြာမြက်တွေနဲ့ ယှဉ်ရင်တော့ အနည်းနဲ့အများ ကွဲပြားမှု ရှိမှာပဲ။ ဒါကြောင့်မို့လို့ ကျင့်ကြံရတာ ပိုမြန်နေတာ ဖြစ်လိမ့်မယ်။"

ထိုရှင်းပြချက်ကို ကြားရသောအခါ ဝမ်စိန့်သည် ပို၍ပင် ရူးသွပ်မတတ် ဖြစ်သွားရသည်။ အခန်းဖော်တစ်ဦးအနေဖြင့် ဝမ်လီ လျင်မြန်စွာ ကျင့်ကြံနိုင်သည်ကို ဝမ်းသာမိသည်မှာ မှန်သော်လည်း မိမိထက် များစွာ သာလွန်မြန်ဆန်နေသည့်အခါတွင်မူ မျက်ရည်မဆည်နိုင်အောင် ခံစားရပေသည်။ ရှစ်လတာကာလအတွင်း သူသည် အဆင့်ကိုးမှ အဆင့်တစ်ဆယ်သို့သာ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့သော်လည်း ဝမ်လီမှာမူ အဆင့်သုံးမှ အဆင့်တစ်ဆယ်အထိ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ရာ ဤသည်မှာ အံ့မခန်းဖွယ်ရာ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုပင် မဟုတ်ပါလော။

အဆုံးတွင် သူသည် မိမိကိုယ်ကိုသာ ပြန်လည်နှစ်သိမ့်နိုင်တော့သည်။ ငွေပြာမြက်သည် ငွေပြာမြက်သာ ဖြစ်သည်၊ မည်မျှပင် သန္ဓေပြောင်းစေကာမူ အသုံးမဝင်သော သိုင်းဝိညာဉ်အဖြစ် ကျော်ကြားဆဲပင်။ မိမိ၏ တိုက်ခိုက်ရေးကျားသစ် သိုင်းဝိညာဉ်သည် ဝိညာဉ်ကွင်းကို ရရှိပြီးနောက်တွင် ဝမ်လီ၏ ငွေပြာမြက်ထက် ဧကန်မုချ ပိုမိုသန်မာလာလိမ့်မည်ဟု တွေးတောလိုက်မိသည်။

အခြားအတန်းများမှာမူ ယခုအချိန်တွင် စာသင်ဆဲ ဖြစ်ကြသဖြင့် ထမင်းစားဆောင်တွင် အစားအစာ အဆင်သင့်မရှိသေးပေ။ ဝမ်လီနှင့် ဝမ်စိန့်တို့သည် အဆောင်သို့ အရင်ဆုံး ပြန်လာခဲ့ကြသည်။ ဝမ်လီသည် မိမိ၏ ငွေအိတ်ကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ငါ ကျောင်းပြင်ပကို သွားပြီး ဆရာပြောတဲ့ ပစ္စည်းအချို့ သွားဝယ်မလို့။ မင်း လိုက်မလား။"

ဝမ်စိန့်သည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ခေါင်းကို ပြတ်ပြတ်သားသား ညိတ်ပြလိုက်သည်။ ယခုအချိန်သည် ကတ်စေးနှဲနေရမည့် အချိန်မဟုတ်ပေ။ ဝိညာဉ်သားရဲကို အောင်မြင်စွာ အမဲလိုက်နိုင်ပြီး ဝိညာဉ်ကွင်းကို ရရှိမှသာ နောင်တွင် ဝိညာဉ်သခင်တစ်ယောက် ဖြစ်လာနိုင်မည် ဖြစ်သည်။ သူက ချက်ချင်းပင် တုံ့ပြန်လိုက်၏။

"လိုက်မယ်၊ ငါ့ကို ခဏစောင့်ဦး။"

ဝမ်စိန့်သည်လည်း သေတ္တာအောက်ခြေမှ မိမိ၏ ငွေအိတ်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ သူ၏ မိသားစုသည် ချမ်းသာကြွယ်ဝခြင်းမရှိသော်လည်း ခရီးမထွက်မီက သူ၏ မိဘများသည် စုဆောင်းထားသော ငွေကြေးအချို့ကို ထည့်ပေးလိုက်ရာ ယခုအချိန်တွင် ထိုငွေများကို အသုံးပြုရပေတော့မည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် ကျောင်းပြင်ပသို့ အတူတကွ ခြေလှမ်းလှမ်းခဲ့ကြပြီး ပထမဦးစွာ ပန်းပဲဖိုသို့ ရှေးရှုခဲ့ကြသည်။ အချိန်က အလွန်ပင် လိုအပ်နေသဖြင့် လက်နက်များကို အသစ်အပ်နှံရန် မဖြစ်နိုင်တော့ရာ အဆင်သင့်ပြုလုပ်ထားသော လက်နက်များကိုသာ ကြည့်ရှုရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ လှံအရှည်ကြီးများနှင့် ဓားမြှောင်အကြီးစားများသည် သူတို့၏ ရွေးချယ်မှုဘောင်ထဲတွင် မရှိကြပေ။ ၎င်းမှာ အသုံးပြုရန် ခက်ခဲခြင်းကြောင့်သာမက သူတို့၏ ငွေကြေးအင်အားဖြင့်လည်း ဝယ်ယူနိုင်စွမ်းမရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဝိညာဉ်အမဲလိုက်တောအုပ်အတွင်း မိမိကိုယ်ကို ကာကွယ်ရန်နှင့် ဝိညာဉ်သားရဲများကို သတ်ဖြတ်ရန်အတွက် ဓားမြှောင်အတိုကိုသာ လက်နက်အဖြစ် ထည့်သွင်းစဉ်းစားနိုင်သည်။

ထိုအခိုက်တွင် သားရေဗေဒါပရွန်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အပေါ်ပိုင်းဗလာကျင်းထားသော သန်မာထွားကျိုင်းသည့် အလတ်တန်းစား အမျိုးသားတစ်ဦးသည် သူတို့ထံသို့ လျှောက်လှမ်းလာသည်။ သူသည် ဝမ်လီနှင့် ဝမ်စိန့်တို့ ဝတ်ဆင်ထားသော နော့တန်ကျောင်းတော်၏ ဝတ်စုံကို မြင်သောအခါ မျက်ဝန်းအစုံတွင် အားကျရိုသေမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားပြီး ထက်ထက်သန်သန်ပင် နှုတ်ဆက်လာ၏။

"ညီလေးတို့ နှစ်ယောက်က ဓားမြှောင်တွေကို ကြည့်ချင်တာလား။ ဒါတွေက အဆင့်မြင့်ဆုံး ပစ္စည်းတွေကြီးပဲ။ ပြီးတော့ အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ဒီဓားမြှောင်တွေကို မင်းတို့ နော့တန်ကျောင်းတော်က ကျောင်းသားတစ်ယောက် ကိုယ်တိုင် ထုလုပ်ထားတာ။ သူက ငယ်သေးပေမယ့် ပန်းပဲထုတဲ့ လက်ရာကတော့ ငါတို့ထက်တောင် မညံ့ဘူး။ သူ့နာမည်က ထန်ဆန်းတဲ့၊ မင်းတို့ သိကြမှာပါ။"

ဝမ်စိန့်သည် ထိုစကားကို ကြားရလျှင် လေသံခပ်ကျယ်ကျယ်ဖြင့် ပြန်လည်တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

"သိတာပေါ့၊ သိတာပေါ့။ သူက ငါတို့နဲ့ အခန်းဖော်ပဲလေ။"

ဝမ်လီ၏ မျက်ဝန်းအစုံသည် တစ်ချက်မျှ ဝင်းကနဲ ဖြစ်သွားသည်။ ထန်ဆန်း၏ စိတ်နေသဘောထားကို ခေတ္တဖယ်ထားလျှင်ပင် ၎င်း၏ လက်မှုပညာသည် အမှန်တကယ်ပင် ထူးချွန်လှပေသည်။ သူကလည်း လှမ်းပြောလိုက်၏။

"ဦးလေး၊ ကျွန်တော်တို့ လက်နက်ဝယ်တာက ဝိညာဉ်အမဲလိုက်တောအုပ်ကို သွားပြီး ဝိညာဉ်သားရဲ ရှာဖို့အတွက်ပါ။ ဒါကြောင့် လက်နက်က အပြစ်အနာအဆာ မရှိဖို့ လိုတယ်။ ကျွန်တော်တို့အတွက် ကောင်းမွန်တဲ့ ဓားမြှောင်နှစ်စင်းလောက် ရွေးပေးပါ၊ ပြီးတော့ စျေးကိုလည်း နည်းနည်း လျှော့ပေးပါဦး။ ကျွန်တော်တို့ ဒီမှာပဲ ဝယ်ပါ့မယ်။"

ဝိညာဉ်သားရဲများကို အမဲလိုက်မည့်အကြောင်း ကြားရသောအခါ ထိုသန်မာထွားကျိုင်းသော အမျိုးသားသည် ရိုသေခန့်ညားသော အမူအရာ ဖြစ်သွားရသည်။ ဤသည်မှာ မိမိ၏ ဆိုင်နာမည်ကို အပျက်အစီးခံ၍မရသော ကိစ္စဖြစ်ပြီး သူတို့၏ စကားပြောဟန်အရ ထန်ဆန်းနှင့် အလွန်ပင် ရင်းနှီးကြောင်း သိသာသဖြင့် သူသည် ထူးချွန်လှပသော ဓားမြှောင်နှစ်စင်းကို ရွေးချယ်ကာ သူတို့ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်ရင်း ဆိုသည်။

"ဒီနှစ်စင်းပဲ၊ အကောင်းဆုံးထဲက အကောင်းဆုံးတွေ။ ပုံမှန်ဆိုရင် တစ်စင်းကို ဝိညာဉ်ငွေဒင်္ဂါး တစ်ဆယ့်နှစ်ပြားထက်မနည်း ရောင်းတာ။ ဒီနေ့ မင်းတို့ အရေးတကြီး လိုအပ်နေတာမို့ တစ်စင်းကို ငွေဒင်္ဂါး ခုနစ်ပြားနဲ့ပဲ ယူသွားလိုက်။"

ဝမ်လီသည် ဓားမြှောင်ကို လှမ်းယူလိုက်ရာ ၎င်း၏ လေးလံသော အလေးချိန်ကို ခံစားရရုံမျှဖြင့် ထိုအမျိုးသား ပြောသည့်စကား မှန်ကန်ကြောင်း သိရှိလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ၊ ကျွန်တော်တို့ ယူမယ်။"

ဝမ်စိန့်သည်လည်း ထိုဓားမြှောင်ကို အလွန်ပင် သဘောကျသွားသည်။ ငွေကြေးအကုန်အကျများသဖြင့် စိတ်ထဲတွင် နှမြောတသဖြစ်မိသော်လည်း သွားကြိတ်ကာ ငွေချေလိုက်တော့သည်။ အသက်နှင့် ငွေကြေး မည်သည်က ပို၍ အရေးကြီးကြောင်းကိုမူ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အသေအချာ ခွဲခြားသိမြင်ပြီးသား ဖြစ်၏။

လက်နက်များ ဝယ်ယူပြီးနောက် သူတို့သည် ချပ်ဝတ်တန်ဆာများကို ဆက်လက်မကြည့်ရှုတော့ပေ။ အမှန်တကယ် အသုံးဝင်သော ပစ္စည်းများကို သူတို့ ဝယ်ယူနိုင်စွမ်းမရှိသလို အရည်အသွေးညံ့ဖျင်းသော ပစ္စည်းများကိုလည်း မလိုချင်ကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် သူတို့သည် သုံးပေါင်ခန့် ဆံ့သော ရေအိတ်တစ်လုံးစီကို ဝယ်ယူခဲ့ကြပြီး အသားခြောက်အချို့ကိုလည်း ဝယ်ယူခဲ့ကြသည်။ အသားခြောက်သည် ဆာလောင်မှုကို အချိန်ကြာမြင့်စွာ အောင့်ခံနိုင်ပြီး ခွန်အားကို ပိုမိုပေးစွမ်းနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်၏။ ရိက္ခာခြောက်များကိုမူ မဝယ်ယူသေးဘဲ မထွက်ခွာမီအချိန်ကျမှသာ ပြင်ဆင်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည်။

နှစ်ရက်လွန်မြောက်ပြီးနောက်။

အပြည့်အဝ ပြင်ဆင်ထားပြီး စွမ်းအင်များ ပြည့်ဝနေသော ဝမ်လီသည် အခြားဆဋ္ဌမတန်း ကျောင်းသား တစ်ဆယ့်နှစ်ဦးနှင့်အတူ ကွင်းပြင်ရှိ သတ်မှတ်ထားသော နေရာတွင် စုရုံးရောက်ရှိနေခဲ့သည်။ မကြာမီမှာပင် ကျောင်းအုပ်ကြီး ကျန်းဝေ၊ ညွှန်ကြားရေးမှူး ဆူမော့ဆူ နှင့် အခြားဆရာ ခြောက်ဦးအပါအဝင် စုစုပေါင်း လူကြီး ရှစ်ဦး ပါဝင်သော ဦးဆောင်မည့်အဖွဲ့ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

ကျန်းဝေသည် အနည်းငယ် ဝဖြိုးသော ကိုယ်လုံးရှိ၏။ အဆုံးတွင် သူသည် ရာထူးနေရာတွင် သက်တောင့်သက်သာ နေထိုင်ခဲ့သည်မှာ ကြာမြင့်ပြီ ဖြစ်သော်လည်း ၎င်း၏ လေးကွင်းဝိညာဉ်ဂိုဏ်းချုပ် အဆင့်ရှိသော ခွန်အားသည် ဤအဖွဲ့တွင် အသန်မာဆုံးဖြစ်ကြောင်း သံသယဝင်ဖွယ်မရှိပေ။

ထိုအခိုက်တွင် သူသည် လေသံကို မြှင့်ကာ ကျယ်လောင်စွာ အမိန့်ပေးလိုက်တော့သည်။

"ဝိညာဉ်အမဲလိုက်တောအုပ်ကို ထွက်ခွာကြမယ်။"