အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ရှောင်ဝူသည် ထန်ဆန်း၏ အိပ်ရာတစ်ဝက်ကို အောင်မြင်စွာ ဖဲ့ယူထားနိုင်ခဲ့သည်။ ဤဖြစ်ရပ်တွင် ထန်ဆန်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် အကျပ်ရိုက်ဆုံးသူ ဖြစ်နေခဲ့ရသည်။ ဝမ်ဆန်းမှာမူ ဒဏ်ရာရထားသော်လည်း စားချင်သောက်ချင်စိတ်ကိုတော့ တားဆီးနိုင်ခြင်းမရှိဘဲ အသံကျယ်ကြီးဖြင့် လှမ်းပြောလိုက်သည်။
“နေ့လယ်စာစားချိန် ရောက်ပြီဟေ့။ အားလုံးအတူတူ ကျောင်းထမင်းစားဆောင်ကို သွားကြစို့”
ဝမ်လီသည် မနက်ပိုင်းက ရေနွေးနှင့် ရိက္ခာခြောက်ကိုသာ စားထားရသဖြင့် ယခုအချိန်တွင် ဗိုက်ဆာနေပြီ ဖြစ်ရာ ချက်ချင်းပင် ထောက်ခံလိုက်သည်။
“ကောင်းသားပဲ။ ကျောင်းဝင်းကြီးနဲ့လည်း တစ်ခါတည်း ရင်းနှီးသွားတာပေါ့”
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ထန်ဆန်းက ခေါင်းငုံ့သွားခဲ့သည်။ သူ့တွင် ပိုက်ဆံတစ်ပြားမှ မရှိချေ။ ဖခင်ဖြစ်သူ ထန်ဟောက် ပန်းပဲထု၍ ရသမျှ ငွေကြေးအားလုံးမှာ အရက်ဖိုးဖြင့်သာ ကုန်ဆုံးခဲ့ရသည်။ အိမ်တွင်လည်း ဝဝလင်လင် မစားခဲ့ရဖူးရာ ကျောင်းထမင်းစားဆောင်တွင် စားသောက်ရန် ငွေကြေး မည်သို့ရှိပါမည်နည်း။ ထို့ကြောင့် သူက အေးစက်စက် လေသံဖြင့်သာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။
“မင်းတို့ပဲ သွားကြပါ။ ငါကတော့ မုန့်ပဲ စားလိုက်ပါ့မယ်”
ရှောင်ဝူကပင် တုံ့ဆိုင်းတုံ့ဆိုင်းဖြင့် မေးလာသည်။
“ထမင်းစားဆောင်မှာ စားဖို့ဆိုရင် ဝိညာဉ်ဒင်္ဂါးတွေ လိုလို့လား”
ဝမ်ဆန်းလည်း ထိုစကားကြောင့် ကြောင်အသွားရသည်။ ထမင်းစားရန်အတွက် ဝိညာဉ်ဒင်္ဂါး လိုအပ်သည်မှာ အမှန်ပင် မဟုတ်ပါလော။ သူက ထန်ဆန်းနှင့် ရှောင်ဝူတို့ကို ကြည့်ကာ သူတို့၏ အခြေအနေကို ရိပ်မိသွားခဲ့သည်။ စကားလုံး နှစ်လုံးတည်းဖြင့် အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ရလျှင် ‘ပိုက်ဆံမရှိ’ ခြင်းပင်။ မွေးရာပါ အမြင့်ဆုံး ဝိညာဉ်စွမ်းအား ရှိပြီး တိုက်ခိုက်ရာတွင်လည်း အလွန်တော်ကြသည့် ပါရမီရှင်နှစ်ဦးမှာ ဆင်းရဲလွန်းနေကြသည်။ ဝမ်ဆန်းက မိမိ၏ ပိုက်ဆံအိတ်အတွက် စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားသော်လည်း ရင်ဘတ်ကို ပုတ်ကာ သဘောထားကြီးစွာ ပြောလိုက်သည်။
“ထမင်းစားဆောင်ကို အတူတူ သွားကြရအောင်။ ဒီနှစ်ရက်အတွင်း မင်းတို့ရဲ့ အစားအသောက် အားလုံးကို ငါပဲ တာဝန်ယူမယ်။ ငါတို့ ကျောင်းသားလုပ်သားအဖွဲ့သစ် အင်အားတောင့်တင်းလာတဲ့ အထိမ်းအမှတ် အောင်ပွဲခံတယ်လို့ပဲ သဘောထားလိုက်စို့”
ရှောင်ဝူသည် ချက်ချင်းပင် တက်ကြွလှုပ်ရှားစွာဖြင့် ခုန်ပေါက်ရင်း ဝမ်းသာအားရ ပြောတော့သည်။
“သိပ်ကောင်းတာပဲ”
ရှောင်ဝူ သဘောတူသည်ကို မြင်သောအခါ ထန်ဆန်းက ခဏမျှ ဝေခွဲမရဖြစ်နေပြီးမှ လှမ်းပြောလိုက်သည်။
“ကျေးဇူးပဲ”
ယခုအကြိမ်တွင် ကျောင်းသားလုပ်သားအားလုံး စုပေါင်း၍ ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။ ဤသည်မှာ သူတို့၏ ရှင်သန်ရေး နည်းလမ်းတစ်ခုလည်း ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် အမြဲတမ်း အတူတကွ သွားလာလေ့ရှိပြီး မည်သူမျှ တစ်ကိုယ်တော် ခွဲထွက်လေ့မရှိချေ။ လမ်းခုလတ်တွင် ဝမ်ဆန်းက ဝမ်လီကို ကြည့်ကာ ရုတ်တရက် ခေါင်းကုတ်ရင်း မေးလိုက်သည်။
“ဝမ်လီ။ မင်းမျက်နှာက အညိုအမည်းစွဲတာတွေက ဘယ်လိုဖြစ်လို့ ပျောက်လုနီးပါး ဖြစ်သွားရတာလဲ။ ဒီလောက်မြန်မြန် သက်သာသွားတာလား”
ဝမ်လီက မိမိ၏မျက်နှာကို ကြည့်ကာ မေးနေသည့် ဝမ်ဆန်း၏ မျက်နှာတွင်မူ အညိုအမည်းကွက်များ ပြည့်နှက်နေဆဲဖြစ်သည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူသည် အမှန်တရားကို ထုတ်မပြောဘဲ လွှဲပြောလိုက်သည်။
“သူက လက်ညှာတာပေးလို့ ထင်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် မြန်မြန် သက်သာသွားတာ အဆန်းမဟုတ်ပါဘူး”
တိုက်ခိုက်စဥ်က ရှောင်ဝူသည် လက်ညှာတာခြင်း လုံးဝမရှိခဲ့သည်ကို ဝမ်ဆန်း သိသော်လည်း ဤကိစ္စကို အရေးတကြီး မတွေးတောဘဲ လျင်မြန်စွာပင် မေ့ဖျောက်လိုက်သည်။ ဝမ်လီကလည်း အကျိုးအကြောင်း အများကြီး ရှင်းမပြတော့ဘဲ မိမိဘာသာသာ လျှို့ဝှက်ချက်ကို သိရှိထားလိုက်တော့သည်။
ကျောင်းထမင်းစားဆောင်။
ဤအဆောက်အအုံသည် နှစ်ထပ်အဆောက်အအုံ ဖြစ်ပြီး ကျောင်းရှိ ဆရာ၊ ကျောင်းသား သုံးရာကျော် တစ်ပြိုင်နက် စားသောက်နိုင်လောက်အောင် ကျယ်ဝန်းလှသည်။ အစပိုင်းတွင် အားလုံးက ရယ်မောမြူးထူးစွာ စကားပြောဆိုနေကြသော်လည်း အထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် လှောင်ပြောင်သရော်သံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်။
“ဟဲဟဲ။ ဒါ ဝမ်ဆန်းတို့လို ဆင်းရဲသား ငနွမ်းတွေပါလား”
စကားပြောသူသည် ပထမထပ်နှင့် ဒုတိယထပ် လှေကားထစ်များအကြားတွင် ရပ်နေသည်။ သူသည် အသက် တစ်ဆယ့်တစ်နှစ်၊ တစ်ဆယ့်နှစ်နှစ်ခန့် ရှိပြီး ရုပ်ရည်သန့်ပြန့်သော်လည်း မျက်ဝန်းထဲတွင်မူ မနာလိုဝန်တိုမှု၊ နှိမ့်ချဆက်ဆံမှုနှင့် အထင်သေးမှုတို့ ပြည့်နှက်နေသည်။ မိမိကိုယ်မိမိ လူဆိုးတစ်ယောက်ဖြစ်ကြောင်း၊ အရိုက်ခံရမည့် ဇာတ်ကောင်ဖြစ်ကြောင်း အရှက်မရှိ ထုတ်ဖော်ပြသနေသကဲ့သို့ပင်။
ရှောင်ဝူသည် ရှင်းတိုသစ်တောကြီး၏ မမကြီး ဖြစ်ပြီး ဘယ်ဘက်တွင် တိုက်တန် မျောက်ဝံကြီး၊ ညာဘက်တွင် ကောင်းကင်ပြာနွားသိုးမြွေကြီး ရှိခဲ့သူဖြစ်ရာ အဆဲခံရပြီး ငြိမ်ခံနေမည့်သူ မဟုတ်ချေ။ ထို့ပြင် ဝမ်ဆန်းက သူမ၏ အစားအသောက်ကို နှစ်ရက်တာ တာဝန်ယူထားသည် မဟုတ်ပါလော။ သူမသည် ချက်ချင်းပင် ရှေ့သို့ထွက်ကာ ခါးကိုထောက်၊ မျက်ခုံးကိုပင့်လျက် လှမ်းအော်လိုက်သည်။
“ဘယ်က ရူးနေတဲ့ခွေးက လာဟောင်နေတာလဲ”
လှေကားတွင် ရပ်နေသော ကောင်လေး၏ မျက်လုံးများက တောက်ပသွားခဲ့သည်။ တုံလော်ကမ္ဘာရှိ လူများသည် အသက် တစ်ဆယ့်တစ်နှစ်၊ တစ်ဆယ့်နှစ်နှစ် အရွယ်ဆိုလျှင် အရာရာကို နားလည်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။ သူက ရှောင်ဝူ၏ ဆဲဆိုမှုကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ရေရွတ်လိုက်သည်။
“ဒီလောက် ချစ်စရာကောင်းတဲ့ ကောင်မလေး ရှိနေတာပဲ။ ဝမ်ဆန်း။ ဒီနေ့တော့ မင်းကို လွှတ်ပေးလိုက်မယ်။ နောက်ရက်ကျရင်တော့ ငါတို့ ကောင်းကောင်း သိကြရသေးတာပေါ့”
ပြောပြီးသည်နှင့် သူသည် နောက်ပါကောင်လေးတစ်စုကို ခေါ်ကာ ရယ်မောလျက် ဒုတိယထပ်သို့ တက်သွားခဲ့သည်။ ရှောင်ဝူက နောက်ကနေ လိုက်ရန် ပြင်သော်လည်း ဝမ်ဆန်းက သူမကို အလျင်အမြန် တားဆီးလိုက်ရသည်။ ရှောင်ဝူကဲ့သို့ ရှေ့ကနေ မားမားမတ်မတ် ရပ်တည်ပေးသည့် စရိုက်ကို သူသဘောကျသော်လည်း သူ့တွင် ငွေကြေးအကန့်အသတ်ရှိသဖြင့် ဒုတိယထပ်သို့ မတက်ရဲချေ။ သူက လှမ်းပြောလိုက်သည်။
“မမရှောင်ဝူ။ ဒုတိယထပ်က သီးသန့် ဟင်းမှာစားရတဲ့နေရာမို့လို့ ဈေး အရမ်းကြီးတယ်။ ငါတို့ မတတ်နိုင်ဘူး။ သူတို့ကတော့ ဒုတိယထပ်ကို ကြိုက်သလို သွားနိုင်ပေမဲ့ ငါတို့ကတော့ အပေါ်ကိုမတက်တာ အကောင်းဆုံးပဲ”
ရှောင်ဝူသည် ငွေကြေးဆိုင်ရာ အသိအမြင် သိပ်မရှိသော်လည်း ဝမ်ဆန်း၏ အခြေအနေကို ကြည့်ကာ ရပ်တန့်လိုက်သည်။
အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ထန်ဆန်းသည် ကျောင်းဝင်းထဲသို့ နောက်မှ လိုက်ဝင်လာသော ယွီရှောင်ကန်းထံသို့ လျှောက်သွားကာ ရိုသေစွာဖြင့် ‘ဆရာ’ ဟု ခေါ်လိုက်သည်။ ယွီရှောင်ကန်းက သူ့ကို ဒုတိယထပ်သို့ ခေါ်သွားချင်သော်လည်း ရှောင်ဝူတို့ကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်ကာ စိတ်ကူးပြောင်းသွားပြီး အပေါ်သို့ မတက်တော့ဘဲ လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။
ထန်ဆန်း ပြန်ရောက်လာသောအခါ ဝမ်ဆန်းက အလျင်အမြန် သတိပေးလိုက်သည်။
“ထန်ဆန်း။ သီအိုရီမဟာသခင်ကြီးက ကျောင်းက ဆရာမဟုတ်ဘူး။ လျှောက်မခေါ်နဲ့ဦး။ သူက ကျောင်းရဲ့ ဧည့်သည်တော် တစ်ယောက်ပဲလေ။ အတန်းလည်း မသင်သလို ကျောင်းသားတွေကိုလည်း ဘာမှမပြဘူး။ ကျောင်းမှာ အလကား လာနေနေတဲ့သူလိုပဲ။ သူ့ကို သွားပြီး မျက်နှာလိုမျက်နှာရ လုပ်နေလည်း ဘာမှအသုံးမဝင်ဘူး”
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ထန်ဆန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး လေသံက အေးစက်သွားသည်။
“ဝမ်ဆန်း။ မဟာသခင်ကြီးက ငါ့ရဲ့ ဆရာပဲ။ မင်း ငါ့ဆရာကို နောက်တစ်ခါ အလေးမထားဘဲ ပြောဦးမယ်ဆိုရင်တော့ ငါ့ဘက်က ကြမ်းတမ်းမိရင် မင်းကို အပြစ်မပြောနဲ့”
ပြောပြီးသည်နှင့် သူသည် ထမင်းပင် ဆက်မစားတော့ဘဲ လှည့်ထွက်သွားခဲ့တော့သည်။ ဝမ်ဆန်းမှာမူ ကြောင်အလျက် ခေါင်းကိုသာ ကုတ်နေမိသည်။ သူက ထန်ဆန်းအတွက် စေတနာဖြင့် ပြောခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ပြန်လည်အဆဲခံရသဖြင့် စိတ်ပျက်စွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။
“ရူးနေတာလား မသိဘူး”
ဝမ်လီသည် ဤဖြစ်ရပ်အားလုံးကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့သော်လည်း နှုတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။ သူသည် ထမင်းစားဆောင်ရှိ အစားအသောက်များ မည်သို့ရှိသည်ကိုသာ ပိုမိုစိတ်ဝင်စားနေမိသည်။ သူ၏ လေ့လာချက်အရ ကျောင်းရှိ ကိုယ်ပိုင်ကျောင်းသား အများစုမှာလည်း ပထမထပ်တွင်သာ စားသောက်ကြပြီး ဒုတိယထပ်သို့ တက်နိုင်သည့် ကျောင်းသားမှာ အလွန်နည်းပါးသည်။ ထိုသူများ၏ မိသားစုမှာ ချမ်းသာကြွယ်ဝသူများ သို့မဟုတ် အရှိန်အဝါရှိသူများ ဖြစ်ကြပေလိမ့်မည်။
ပထမထပ်ရှိ အစားအသောက်များသည် ဒုတိယထပ်ကဲ့သို့ သီးသန့်မှာယူ၍ မရသော်လည်း ရွေးချယ်စရာ ဟင်းပွဲပေါင်း တစ်ဆယ်ကျော် ရှိနေပြီး ဟင်းသီးဟင်းရွက်နှင့် အသားဟင်းများ ပါဝင်ကာ ဈေးနှုန်းများကိုလည်း တရားဝင် ရေးသားထားသည်။ အသားဟင်းတစ်ပွဲလျှင် များသောအားဖြင့် ကြေးဝိညာဉ်ဒင်္ဂါး လေးပြားမှ ခြောက်ပြားအထိ ကျသင့်ပြီး ဟင်းသီးဟင်းရွက်ဟင်းမှာမူ တစ်ပြား သို့မဟုတ် နှစ်ပြားသာ ကျသင့်သည်။ ထမင်းတစ်ပွဲလျှင် ကြေးဝိညာဉ်ဒင်္ဂါး တစ်ပြား၊ ဆန်ပြုတ်တစ်ပွဲလျှင် တစ်ပြား ဖြစ်ပြီး အခြား မုန့်မျိုးစုံမှာမူ ဈေးနှုန်း ကွဲပြားကြသည်။ ကျောင်းသားလုပ်သားတစ်ဦး၏ တစ်နေ့တာ အချိန်ပိုင်းအလုပ်မှ ရရှိသော ဝင်ငွေမှာ ကြေးဝိညာဉ်ဒင်္ဂါး ဆယ်ပြားသာ ဖြစ်သဖြင့် အမှန်တကယ်ပင် ရွေးချယ်စရာ အများကြီးမရှိချေ။
ထန်ဆန်း မရှိသော်လည်း အားလုံးကတော့ ဆက်လက် စားသောက်ကြသည်။ ဝမ်လီကမူ မိမိပိုက်ဆံဖြင့် မိမိရှင်းကာ ကြေးဝိညာဉ်ဒင်္ဂါး ခြောက်ပြား သုံးစွဲပြီး ရိုးရှင်းသော အသား၊ ဟင်းသီးဟင်းရွက် ဟင်းပွဲတစ်ပွဲကို မှာယူလိုက်သည်။ ဤဟင်းပွဲသည် ကျောင်းသားလုပ်သားများအကြားတွင် အားကျစရာ ကောင်းလောက်အောင်ပင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။
ထမင်းစားပြီးနောက် ဝမ်ဆန်း၏ ဦးဆောင်မှုဖြင့် သူတို့သည် ကျောင်းဝင်းအတွင်း လှည့်လည်ကြည့်ရှုခဲ့ကြပြီး နောင်တွင် တက်ရောက်ရမည့် စာသင်ခန်းနှင့် သန့်ရှင်းရေး လုပ်ရမည့် ကစားကွင်း၏ တောင်ဘက်ရှိ ဥယျာဥ်ခြံကိုလည်း ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ကြသည်။
အိပ်ဆောင်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ကျောင်းသားလုပ်သား အများစုမှာ ကျင့်ကြံခြင်းကို စတင်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့အားလုံးမှာ ဆင်းရဲနွမ်းပါးသော မိသားစုမှ လာကြသူများ ဖြစ်ကြပြီး ခြောက်နှစ်တာ ကျောင်းသားဘဝအတွင်း အဆင့် (၁၀) သို့ ရောက်ရှိမှသာ ဝိညာဉ်သခင်အဖြစ် သတ်မှတ်ခြင်း ခံရမည်ဖြစ်ကာ အောင်မြင်စွာ ကျောင်းပြီးနိုင်မည် ဖြစ်သည်။ သို့မဟုတ်ပါက ကျောင်းက သူတို့အား နော့တန်ကျောင်းတော်၏ ကျောင်းသားတစ်ဦးအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုမည် မဟုတ်ချေ။
ဝမ်လီသည်လည်း ထိုနည်းတူပင် ဖြစ်သည်။ သူ့တွင် အခြေခံ တရားထိုင်ခြင်း နည်းလမ်းများ မရှိသော်လည်း အတွေ့အကြုံ ရမှတ် ၂၆ မှတ် ရရှိထားရာ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို မည်သို့မြှင့်တင်ရမည်နည်းဟူ၍ အမြဲ စမ်းသပ်ချင်နေခဲ့သည်။
သူသည် ခုတင်ပေါ်တွင် ကျင့်ကြံခြင်း ပုံစံဖြင့် ထိုင်လိုက်ပြီး စိတ်အာရုံဖြင့် စနစ်မျက်နှာပြင်ကို ဆက်သွယ်လိုက်သည်။ [ဝိညာဉ်စွမ်းအား - အဆင့် ၃ (၅၄%) +] ဟူသော နေရာရှိ အပေါင်းလက္ခဏာကို သူ၏ အသိစိတ်ဖြင့် နှိပ်လိုက်သည်။
မကြာမီတွင် မျက်နှာပြင်၌ [ဝိညာဉ်စွမ်းအား မြှင့်တင်ခြင်းကို စတင်မည်လား (ဟုတ်ကဲ့/မဟုတ်ပါ)] ဟူ၍ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။
ဝမ်လီသည် ‘ဟုတ်ကဲ့’ ဟူသော စကားလုံးကို သူ၏ အသိစိတ်ဖြင့် ထပ်မံ နှိပ်လိုက်သည်။ ထိုခဏချင်းတွင်ပင် ဝမ်လီ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် တုန်ခါသွားခဲ့ပြီး သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအား အားလုံးမှာ မမြင်နိုင်သော စွမ်းအားတစ်ခု၏ ဆွဲငင်မှုကို ခံလိုက်ရကာ နဂါး သို့မဟုတ် မြွေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း လွတ်လပ်စွာဖြင့် အရှိန်အဟုန်ပြင်းစွာ စီးဆင်းသွားခဲ့တော့သည်။