အခန်း ၈ ထန်ဆန်း ရန်သူကို အလွယ်တကူ

တောအုပ်ထဲမှ လေကိုခွဲ၍ ဓားမြှောင်တစ်လက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည့် စူးရှသော အသံတစ်သံ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ လူပိန်ရှည်ကြီး၏ လက်ထဲမှ သံချေးနံ့စော်နံနေသော လေပြင်းနှင့်အတူ ပါလာသည့် ဓားမြှောင်တိုသည် လင်းဖန်၏ မျက်နှာတည့်တည့်သို့ ပစ်မှတ်ထားကာ ခုတ်ပိုင်းလာခဲ့သည်။ ဓားသွားမှာ အနည်းငယ် ပဲ့နေသော်လည်း စူးရှလှသော အလင်းရောင်များ ဖြာထွက်နေသဖြင့် မျက်စိပင် မဖွင့်နိုင်လောက်အောင် ဖြစ်ရသည်။

သူ့နောက်မှ လိုက်ပါလာသော ပုတုတု လူနှစ်ယောက်သည်လည်း ကပ်လျက် ပါလာကြသည်။ ဘယ်ဘက်မှ လူသည် လက်ထဲမှ သစ်သားတုတ်ကို မြှောက်ကာ ထန်ဆန်း၏ ခါးအောက်ပိုင်းကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်နှက်လိုက်ပြီး ညာဘက်မှ လူသည် မြေကြီးပေါ်မှ ကျောက်ခဲတစ်လုံးကို ကောက်ယူကာ လင်းဖန်၏ ဦးခေါင်းနောက်စေ့သို့ အားကုန် လွှဲပစ်လိုက်သည်။ သူတို့၏ တိုက်ခိုက်မှု တွဲဖက်ပုံမှာ အနည်းငယ် အူကြောင်ကြောင်နိုင်သော်လည်း ကလေးနှစ်ယောက်ကို ဟိုဘက်ဒီဘက် မမျှအောင် အာရုံပြောင်းစေသည့် ‘ရန်သူ့အခြေစိုက်စခန်းကို တိုက်ခိုက်ပြီး မိတ်ဆွေကို ကယ်တင်ခြင်း’ ဟူသော စစ်ဗျူဟာအတိုင်း အသုံးပြုနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ထန်ဆန်းက “ဘေးကို သတိထား” ဟု အသံတိုးတိုးဖြင့် သတိပေးလိုက်ရင်း လင်းဖန်ကို ကာကွယ်ကာ နောက်သို့ အမြန် ဆုတ်လိုက်သည်။ သူ့လက်အင်္ကျီအတွင်းမှ ငွေပြာမြက်များသည် လှုပ်ရှားရန် အသင့်ဖြစ်နေသည်မှာ ကြာလှပြီ ဖြစ်သည်။ စိမ်းနုရောင် မြက်ပင်များသည် နေရောင်အောက်တွင် တောက်ပနေသည်။ ရှင်းလင်းသော ရန်သူ့အားနည်းချက်ကို မမြင်ရသေးသဖြင့် သူ ဇွတ်အတင်း မလှုပ်ရှားသေးပေ။ အကြောင်းမဲ့ တိုက်ခိုက်ခြင်းက ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို အလဟဿ ကုန်ဆုံးစေရုံသာ ရှိလိမ့်မည်။

လင်းဖန်သည် ထန်ဆန်း၏ အနောက်တွင် အကာအကွယ် ယူထားရသဖြင့် ထန်ဆန်း၏ အဝတ်အစားများထံမှ ရရှိသော မြက်ရနံ့နှင့် သစ်တောရနံ့ သင်းသင်းလေးကို ရရှိနေသည်။ သူ့ပုခုံးပေါ်မှ ပြောင်ချော်ချော် ဝိညာဉ်လေးသည်လည်း ခန္ဓာကိုယ်အသေးစားလေးကို တင်းခံထားသည်။ ‘အချက်အလက် ရှာဖွေစနစ်ကို ဖွင့်ပါ’ ဟူသော အတွေး လင်းဖန်၏ စိတ်ထဲတွင် ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် စိမ်းပြာရောင် ဒေတာမျက်နှာပြင်တစ်ခု သူတို့ရှေ့တွင် ပေါ်လာတော့သည်။ မြောက်မြားစွာသော ဒေတာအချက်အလက်များ ဖြတ်သန်းသွားပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် လူပိန်ရှည်ကြီး၏ ဘယ်ဘက်ခြေထောက် တည်နေရာ၌ ရပ်တန့်သွားသည်။

【ပစ်မှတ် - လူပိန်ရှည်ကြီး (အဆင့် ၁၅ ဝိညာဉ်ပညာရှင်၊ အဓိက အားနည်းချက် -> ဘယ်ဘက် ဒူးဆစ်။ ဝိညာဉ်စွမ်းအား ဆက်သွယ်မှု ကြန့်ကြာချိန် ၀.၃ စက္ကန့်။ ဒီနေရာကို တိုက်ခိုက်ပါ။)】

မျက်နှာပြင်ပေါ်ရှိ စာသားများသည် သိသာထင်ရှားသော အနီရောင် အာမေဍိတ်လက္ခဏာများနှင့်အတူ လင်းလက်နေသော မြှားပြကွက်များ ပါဝင်ပြီး လူပိန်ရှည်ကြီး ရှေ့သို့လှမ်းလာသော ဘယ်ဘက်ခြေထောက်ကို အသေအချာ ညွှန်ပြနေသည်။ ပြောင်ချော်ချော် ဝိညာဉ်လေးသည် လင်းဖန်၏ ပုခုံးပေါ်တွင် ခုန်ပေါက်နေပြီး ၎င်း၏ အသံချဲ့စက်အသေးစားလေးဖြင့် ထိုအားနည်းချက်ကို ညွှန်ပြကာ တိုက်ခိုက်ရန် အတင်းတိုက်တွန်းနေသကဲ့သို့ “တီ တီ” ဟု အသံမြည်နေသည်။

မျက်နှာပြင်ပေါ်ရှိ စာသားများနှင့် လင်းဖန်၏ အော်ဟစ်သံသည် တစ်ချိန်တည်းလိုလို ထွက်ပေါ်လာသည်။ “ဘယ်ခြေထောက်။ သူ့ဒူးက တောင့်တော့မယ်။” သူ့အသံမှာ ကြည်လင်ပြတ်သားလှသဖြင့် ဓားမြှောင်ခုတ်သံကိုပင် ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

ထန်ဆန်း၏ တုံ့ပြန်မှုက အလွန်တရာ မြန်ဆန်လှသည်။ လင်းဖန် စကားပြောလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ထန်ဆန်း၏ လက်ကောက်ဝတ်တွင် ပတ်ထားသော ငွေပြာမြက်များသည် ချက်ချင်း ရှည်ထွက်သွားသည်။ စိမ်းနုရောင် မြက်ပင်များသည် လေးကြိုးမှ လွတ်ထွက်သွားသော မြှားများကဲ့သို့ လူပိန်ရှည်ကြီး၏ ဘယ်ဘက်ဒူးဆစ်ဆီသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် သွားရောက်ပတ်ယှက်လိုက်သည်။ မြက်ပင်များ၏ အရှိန်မှာ လူပိန်ရှည်ကြီး၏ ဓားခုတ်ချက်ထက်ပင် မြန်ဆန်နေသေးသည်။ ဓားမြှောင် အောက်သို့မကျရောက်မီ ထိုအားနည်းချက်ရှိသော နေရာကို တင်းကျပ်စွာ တုပ်နှောင်ထားပြီး ဖြစ်သည်။

“ဂျွတ်” ဟူသော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ၎င်းမှာ အရိုးကျိုးသံမဟုတ်ဘဲ ဝိညာဉ်စွမ်းအား ဆက်သွယ်မှု အတင်းအကျပ် ဖြတ်တောက်ခံလိုက်ရသည့်အတွက် ဖြစ်ပေါ်လာသော အသံဖြစ်သည်။ လူပိန်ရှည်ကြီးသည် သူ၏ ဘယ်ဘက်ဒူးမှာ ရုတ်တရက် ပျော့ခွေသွားပြီး အားအင်များ ဆုတ်ယုတ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံး ဟန်ချက်ပျက်သွားကာ ရှေ့သို့ ထိုးလဲကျသွားတော့သည်။ လက်ထဲမှ ဓားမြှောင်တိုသည် “ချလွင်” ဟူသော အသံနှင့်အတူ မြေကြီးပေါ်သို့ ကျသွားပြီး ဖုန်မှုန့်များ လွင့်ပျံသွားသည်။

“ဘာလဲဟ။” လူပိန်ရှည်ကြီးသည် အံ့ဩလွန်းသဖြင့် ဒေါသတကြီး ဖြစ်သွားသည်။ သူသည် မတ်တပ်ရပ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း ဘယ်ဘက်ခြေထောက်ကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့သဖြင့် ဒူးတစ်ဖက် ထောက်လျက်သား ဖြစ်သွားပြီး အလွန် ကြည့်ရဆိုးနေတော့သည်။

လင်းဖန်သည် ထန်ဆန်း၏ အနောက်မှ ခေါင်းပြူထွက်လာပြီး သူ၏ ရယ်စရာကောင်းသော ပုံစံကို မြင်သောအခါ ချွန်ထက်သော စကားလုံးများဖြင့် ချက်ချင်း ပြန်လည်ကဲ့ရဲ့လိုက်သည်။ “မင်းခြေထောက်က ခဲဆွဲထားသလို ဖြစ်နေတာတောင် ရှေ့ကို တိုးချင်သေးတယ်ပေါ့။ ဝိညာဉ်စွမ်းအားတောင် မဆက်သွယ်နိုင်ဘဲနဲ့ ခေါင်းဆောင်လုပ်ဖို့ မျက်နှာပြောင်ဝံ့သေးတယ်။ တကယ့် အမှိုက်ပဲ။”

【တီ ပစ်မှတ်၏ ပြင်းထန်သော ဒေါသခံစားချက်ကို စစ်ဆေးတွေ့ရှိရသည်။ လူပိန်ရှည်ကြီး၏ ဒေါသပမာဏ +၃၀။ လက်ရှိ ၆၀/၁၀၀】

စာတန်းသည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း အသစ်ပြန်ဖြစ်သွားပြီး စိမ်းပြာရောင် တိုးတက်မှုပြဘားသည် အဝေးကြီးသို့ ရှေ့တိုးသွားသည်။ ပြောင်ချော်ချော် ဝိညာဉ်လေးသည် လင်းဖန်၏ ပုခုံးပေါ်တွင် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ လှည့်ပတ်နေပြီး ၎င်း၏ အသံချဲ့စက်လေးဖြင့် လူပိန်ရှည်ကြီးကို အောင်ပွဲခံသည့်အလား အသံပေးနေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ထန်ဆန်းထံသို့ ပြေးဝင်လာသော ပုတုတု လူသည်လည်း သူတို့အနားသို့ ရောက်ရှိလာပြီ ဖြစ်သည်။ သူ၏ ခေါင်းဆောင် ရှုံးနိမ့်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ သူသည် ချက်ချင်း အော်ဟစ်ကာ လက်ထဲမှ သစ်သားတုတ်ကို မြှောက်ပြီး ထန်ဆန်း၏ ကျောပြင်ကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်သည်။ ဤရိုက်ချက်တွင် သူ၏ အားအင်အားလုံးကို အသုံးပြုထားပြီး သစ်သားတုတ်ပေါ်တွင် ဝိညာဉ်စွမ်းအား၏ အလင်းရောင် အနည်းငယ်ပင် ထွက်ပေါ်နေသည်။

ထန်ဆန်းသည် သူ့ကျောကုန်းတွင် မျက်စိပါနေသကဲ့သို့ ရှိသည်။ ဘယ်ဘက်ခြေဖျားဖြင့် မြေကြီးကို အသာအယာ နင်းလိုက်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို ဘေးသို့ အမြန်လှည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် လက်ကို အနောက်သို့ လွှဲကာ လက်ကောက်ဝတ်တွင် ပတ်ထားသော ငွေပြာမြက် တစ်နွယ်ကို နှာစထွက်စေပြီး ပျော့ပျောင်းသော နှာဗျိုင်းတစ်ခုကဲ့သို့ ထိုလူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို တိကျစွာ ရိုက်ခတ်လိုက်သည်။

ထိုလူသည် နာကျင်လွန်းသဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ရပြီး လက်ထဲမှ သစ်သားတုတ်သည် မြေကြီးပေါ်သို့ ကျသွားသည်။ သူ သတိမပြုမိခင်မှာပင် ထန်ဆန်းသည် သူ့အနားသို့ ရောက်ရှိလာပြီး ညာဘက်လက်ဖဝါးဖြင့် သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ဖိတွန်းလိုက်သည်။ အားအလွန်အကျွံ မသုံးဘဲ လှည့်ပတ်မှု အရှိန်ကို အသုံးပြုကာ သူ့ကို အနောက်သို့ တွန်းထုတ်လိုက်ရာ ထိုလူသည် “ဗုန်း” ဟူသော အသံနှင့်အတူ ဖင်ထိုင်ရက် လဲကျသွားတော့သည်။

ထိုလူသည် ရင်ဘတ်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် အုပ်ကာ မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းလျက် “မင်းက ငါ့ကို ဘာလို့ တွန်းရတာလဲ” ဟု အော်ပြောလိုက်သည်။

【တီ ပစ်မှတ်၏ ဒေါသခံစားချက်ကို စစ်ဆေးတွေ့ရှိရသည်။ ပုတုတုလူ (ခ) ၏ ဒေါသပမာဏ +၂၀။ လက်ရှိ ၈၀/၁၀၀။】

စာတန်းသည် ဆက်လက် လည်ပတ်နေပြီး တိုးတက်မှုပြဘားသည် အဆုံးသတ်သို့ ရောက်ရှိလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ လင်းဖန်၏ စိတ်ထဲတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ လှိုင်းထလာသည်။ သူသည် နောက်ထပ် စကားအနည်းငယ် ပြောရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် ညာဘက်မှ ကျောက်ခဲပစ်သော လူသည်လည်း ပြန်လည်ပြေးဝင်လာသည်။ သူသည် လင်းဖန်ကို မတိုက်ခိုက်ဘဲ မြေကြီးပေါ်တွင် လဲနေသော လူပိန်ရှည်ကြီးထံသို့ တည့်တည့်ပြေးသွားကာ တွဲထူရန် ကြိုးစားသည်။

“သူ့ကို မထိနဲ့။” လင်းဖန်က ချက်ချင်း အော်ဟစ်တားဆီးလိုက်သည်။ မျက်နှာပြင်သည် ထိုလူထံသို့ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။ 【ပစ်မှတ် - ပုတုတုလူ (က)၊ အားနည်းချက် - ညာဘက် ခြေကျင်းဝတ်။ မတ်တပ်ရပ်မှု မတည်ငြိမ်။】

ထိုလူကြီးသည် လူပိန်ရှည်ကြီးကို တွဲထူပြီး ဟန်ချက်ညီအောင် လုပ်ပေးလိုက်သည်။ ထန်ဆန်း မတုံ့ပြန်နိုင်မီမှာပင် လူပိန်ရှည်ကြီးသည် မတ်မတ်ရပ်နိုင်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် မကျေနပ်မှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး လင်းဖန်၏ ပုခုံးပေါ်မှ ပြောင်ချော်ချော် ဝိညာဉ်လေးကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူသည် ယခုမှပင် ဤပွင့်လင်းမြင်သာသော ဝိညာဉ်လေးကို သတိပြုမိပြီး ထူးဆန်းသည်ဟု ခံစားရပုံပေါ်သည်။ သူက ချက်ချင်းပင် “မင်းရဲ့ ဒီထူးဆန်းတဲ့ ဝိညာဉ်က ဘာလဲ” ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။

လင်းဖန်သည် မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး သူ့ပုခုံးပေါ်မှ ဝိညာဉ်လေးကို တမင်သက်သက် လှုပ်ခါပြကာ “ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းကို နှိမ်နင်းနိုင်ရင် ပြီးတာပဲ” ဟု ပြောလိုက်သည်။ လူပိန်ရှည်ကြီးသည် ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရင်လာတော့သည်။

လူပိန်ရှည်ကြီးသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး ခေါင်းကို အနောက်သို့ ပြင်းထန်စွာ ဆတ်ခါလျက် စူးရှသော အော်သံတစ်သံကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ ဆဲဆိုသံမဟုတ်ဘဲ ငှက်မြည်သံနှင့် တူလှသည်။ ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် သူ့နောက်တွင် ဝါကျင့်ကျင့် ဝိညာဉ်ကွင်းတစ်ခု လင်းလက်လာပြီး ခြေထောက်အောက်မှ အနှစ်ရာချီ ဝိညာဉ်ကွင်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ လက်မောင်းနှစ်ဖက်လုံးတွင် အမွှေးအတောင် ပုံရိပ်ယောင်များ ပေါ်လာပြီး လက်ချောင်းများသည် ချွန်ထက်လာကာ သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးရှိ အရှိန်အဝါများ ရုတ်တရက် မြင့်တက်လာတော့သည်။

“အဲဒါ တောကြောင်သိမ်းငှက် ဝိညာဉ်ပဲ။” ထန်ဆန်း၏ မျက်လုံးများ ကျယ်သွားပြီး ထိုဝိညာဉ်ကို ချက်ချင်း မှတ်မိသွားသည်။ ၎င်းမှာ အနိမ့်ဆုံးအဆင့် သားရဲဝိညာဉ်သာ ဖြစ်သော်လည်း အချိန်တိုအတွင်း ပျံသန်းနိုင်သဖြင့် အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်ပညာရှင်များအကြား ကိုင်တွယ်ရ ခက်ခဲသော အရာဖြစ်သည်။

လင်းဖန်၏ မျက်နှာပြင်သည် ချက်ချင်း အသစ်ပြန်ဖြစ်သွားပြီး အနီရောင် သတိပေးချက်များစွာ ပေါ်လာသည်။ 【သတိပေးချက် ပစ်မှတ်သည် ဝိညာဉ်စွမ်းရည် - အနိမ့်ပျံသန်းခြင်း ကို ထုတ်လွှတ်တော့မည်။ ရှောင်တိမ်းရန် ဦးစားပေးမှု - မြင့်မားသည်။】

“သူ ပျံတော့မယ်။” လင်းဖန်က လူပိန်ရှည်ကြီး၏ နောက်ကွယ်မှ အမွှေးအတောင် ပုံရိပ်ယောင်များကို စိုက်ကြည့်ရင်း အော်ပြောလိုက်သည်။ မျက်နှာပြင်သည် အားနည်းချက်အသစ်ကို အမြန်ဆုံး ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားသည်။ 【ဝိညာဉ်စွမ်းရည် အားနည်းချက် -> အမွှေးအတောင် ပုံရိပ်ယောင်၏ ဆုံချက်၊ ဝိညာဉ်စွမ်းအား စုစည်းမှုနေရာသည် ဤနေရာတွင် ရှိသည်။ ၎င်းကို ဖြတ်တောက်လိုက်ပါက ပျံသန်းခြင်း ရပ်တန့်သွားလိမ့်မည်။】

သူသည် စကားလုံးများကို စနစ်တကျ မစီစဉ်နိုင်မီမှာပင် လူပိန်ရှည်ကြီး၏ လက်မောင်းဆုံချက်ကို တည့်တည့်ညွှန်ပြကာ “ထန်ဆန်း၊ သူ့တံတောင်ဆစ်ကို ရိုက်၊ အဲဒါ ဝိညာဉ်စွမ်းအား စုစည်းတဲ့နေရာပဲ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထန်ဆန်းသည် စိုးစဉ်းမျှ မဝေခွဲတော့ပေ။ လင်းဖန်၏ အသံ ဆုံးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူ၏ ငွေပြာမြက်များသည် လေကိုခွဲ၍ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ရှည်ထွက်သွားသည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ တုပ်နှောင်ရန် မဟုတ်ဘဲ တိကျလှသော နှာဗျိုင်းရှည်နှစ်ခုကဲ့သို့ လေခွဲသံနှင့်အတူ လူပိန်ရှည်ကြီး၏ တံတောင်ဆစ်နှစ်ဖက်ဆီသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ရိုက်ခတ်လိုက်သည်။

ပြတ်သားသော ရိုက်ခတ်သံနှစ်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီး ငွေပြာမြက်များသည် ပစ်မှတ်ကို တိကျစွာ ထိမှန်သွားသည်။ လူပိန်ရှည်ကြီးသည် သူ၏ တံတောင်ဆစ်များ ထုံကျင်သွားသလို ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရပြီး သူ့နောက်ကွယ်ရှိ အမွှေးအတောင် ပုံရိပ်ယောင်များ မှေးမှိန်သွားသည်။ ခုနကတင် စုစည်းထားသော ဝိညာဉ်စွမ်းအားများသည် လေလျှော့လိုက်သော ဘောလုံးကဲ့သို့ “ဟူး” ဟူသော အသံနှင့်အတူ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

“မဖြစ်နိုင်တာ။” လူပိန်ရှည်ကြီးသည် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူ၏ ပျံသန်းခြင်း ဝိညာဉ်စွမ်းရည် ဖြတ်တောက်ခံလိုက်ရသည့်အတွက် ခံစားလိုက်ရသော ဝေဒနာကြောင့် သူ၏ သွေးများ ဆူပွက်လာသည်။ သူ၏ အချည်းနှီးဖြစ်သွားသော လက်မောင်းများကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် တည်ငြိမ်နေသော ထန်ဆန်းနှင့် ကဲ့ရဲ့လှောင်ပြောင်နေသော လင်းဖန်တို့ကို ကြည့်ကာ သူ လုံးဝ ရူးသွပ်သွားတော့သည်။

သူသည် အားကုန်အော်ဟစ်ကာ “မင်းတို့နဲ့ အသေအလဲ တိုက်မယ်” ဟု ပြောရင်း မြေကြီးပေါ်မှ ဓားမြှောင်တိုကို ကောက်ယူလိုက်သည်။ သူ၏ ဘယ်ဘက်ခြေထောက်မှာ အဆင်မပြေတော့သော်လည်း လင်းဖန်ထံသို့ တည့်တည့် ပြေးဝင်လာသည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူသည် မည်သည့် သိုင်းကွက်ကိုမျှ ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ဓားကို ရမ်းကားစွာ ဝှေ့ယမ်းလျက် အသေခံတိုက်မည့် ပုံစံမျိုး လုပ်ဆောင်နေသည်။

ပုတုတု လူနှစ်ယောက်သည်လည်း မြေကြီးပေါ်မှ ပြန်လည်ထလာပြီး မျက်လုံးများ နီမြန်းလျက် ထန်ဆန်းထံသို့ ပြေးဝင်လာကြသည်။ “ခေါင်းဆောင်၊ ကျွန်တော်တို့ ကူညီမယ်။ ဒီနေ့ ဒီကလေးနှစ်ယောက်ကို အပိုင်းပိုင်း ပိုင်းပစ်ရမယ်။”

သို့သော် သူတို့၏ အရှိန်အဟုန်မှာ ပြင်းထန်လှသော်လည်း သူတို့၏ လှုပ်ရှားမှုများတွင် အားနည်းချက်များစွာ ရှိနေသည်။ လင်းဖန်၏ မျက်နှာပြင်တွင် ပစ်မှတ်သုံးခုလုံး၏ အားနည်းချက်များကို ချက်ချင်း မှတ်သားပေးလိုက်သည်။ 【လူပိန်ရှည်ကြီး - ညာဘက်ခြေထောက် မတည်ငြိမ်။ ပုတုတုလူ (က) - ခါးအောက်ပိုင်း ဝိညာဉ်စွမ်းအား ဟာကွက်။ ပုတုတုလူ (ခ) - လက်ကောက်ဝတ် အားနည်း။】

သူ စကားမပြောမီမှာပင် ထန်ဆန်းသည် နားလည်သွားခဲ့သည်။ ယခင် တိုက်ခိုက်မှုများက သူတို့အကြား ထူးဆန်းသော နားလည်မှုကို ပေးစွမ်းနိုင်ခဲ့သည်။ လင်းဖန်၏ မျက်နှာပြင်သည် သူ၏ ဒုတိယ မျက်လုံးတစ်စုံကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ မြှားညွှန်ပြသည့် နေရာကို မြင်သည်နှင့် မည်သည့်အရပ်သို့ တိုက်ခိုက်ရမည်ကို သူ ချက်ချင်း နားလည်သွားသည်။

ထန်ဆန်းသည် ခြေလှမ်းကျဲလိုက်ပြီး လူပိန်ရှည်ကြီး၏ ရမ်းကားသော ဓားချက်ကို ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။ ငွေပြာမြက်များသည် သုံးစု ကွဲထွက်သွားပြီး ထိုလူသုံးယောက်၏ အားနည်းချက်များဆီသို့ အသီးသီး ပတ်ယှက်လိုက်သည်။ ပထမတစ်စုသည် လူပိန်ရှည်ကြီး၏ ညာဘက်ခြေကျင်းဝတ်ကို ပတ်မိသွားသဖြင့် သူသည် နောက်တစ်ကြိမ် လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။ ဒုတိယတစ်စုသည် ပုတုတုလူ (က) ၏ ခါးအောက်ပိုင်းကို ရိုက်ခတ်လိုက်သဖြင့် သူသည် နာကျင်လွန်း၍ ကုန်းကုန်းကွကွ ဖြစ်သွားသည်။ တတိယတစ်စုသည် ပုတုတုလူ (ခ) ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ပတ်လိုက်ပြီး သူ ယခုမှ ကောက်ယူထားသော သစ်သားတုတ်ကို လုယူလိုက်သည်။

သုံးစက္ကန့်ပင် မပြည့်မီ အချိန်အတွင်းမှာပင် ထိုလူကြီးသုံးယောက်သည် မြေကြီးပေါ်သို့ နောက်တစ်ကြိမ် လဲကျသွားပြန်သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူတို့ မတ်တပ်ရပ်ရန်ပင် အားအင်မရှိတော့ပေ။ လူပိန်ရှည်ကြီးသည် မြေကြီးပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေပြီး ရင်ဘတ်မှာ နိမ့်ချည်မြင့်ချည်ဖြင့် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူနေရသည်။ သူ လင်းဖန်ကို ကြည့်လိုက်သော မျက်လုံးများတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ ယခုအချိန်အထိ သူ မသိနိုင်သေးသည်မှာ သူ လှုပ်ရှားလိုက်တိုင်း တစ်ဖက်လူက ကြိုတင်ခန့်မှန်းထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေရခြင်းပင်။

【တီ။ ပစ်မှတ်၏ စုပေါင်းဒေါသနှင့် စိတ်ပျက်လက်ပျက် ခံစားချက်ကို စစ်ဆေးတွေ့ရှိရသည်။ လူပိန်ရှည်ကြီး၏ ဒေါသပမာဏ +၁၀။ ပုတုတုလူ (က) +၅။ ပုတုတုလူ (ခ) +၅။ လက်ရှိ ၉၀/၁၀၀။】

လွှင့်စာတန်းရှိ တိုးတက်မှုပြဘားသည် နောက်ဆုံး အပိုင်းအစလေးသာ လိုတော့သည်။ လင်းဖန်သည် ထိုဟာကွက်လေးကို စိုက်ကြည့်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူသည် သတိမထားမိဘဲ ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးလိုက်ပြီး နောက်ဆုံး အဆုံးအဖြတ်ပေးမည့် စကားလုံးကို ပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် သူ၏ လက်မောင်းကို ထန်ဆန်းက ဖမ်းဆွဲလိုက်သည်။

“သူတို့ကို အသက်ချမ်းသာပေးလိုက်ပါ။” ထန်ဆန်း၏ အသံမှာ အလွန်တရာ တိုးညင်းလှသော်လည်း ငြင်းပယ်ရန်မလိုသော ပြတ်သားမှု ပါဝင်နေသည်။ “သူတို့က အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်ပညာရှင်တွေပဲ။ နောက်တစ်ခါ လှုပ်ရှားရဲမှာ မဟုတ်တော့ပါဘူး။”

လင်းဖန်သည် ခဏမျှ ကြောင်အသွားသည်။ ထန်ဆန်း၏ မျက်လုံးများထဲမှ ကြင်နာမှုကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် မြေကြီးပေါ်တွင် ကြောက်ရွံ့တုန်ရင်နေသော လူသုံးယောက်ကို ကြည့်ကာ သူ၏ နှုတ်ခမ်းဖျားသို့ ရောက်နေသော စကားလုံးများကို ပြန်လည်မျိုချလိုက်သည်။ အကယ်၍ သူတို့ကို သတိလစ်သွားသည်အထိ ကဲ့ရဲ့လိုက်ပါက နောက်ဆုံး လိုအပ်နေသော ဒေါသပမာဏ ၁၀ မှတ်ကို မည်သူက ပေးစွမ်းနိုင်တော့မည်နည်း။ ထိုသို့ဆိုလျှင် ဆုံးရှုံးမှု ဖြစ်သွားလိမ့်မည် မဟုတ်ပါလား။

သူသည် ပုခုံးတွန့်လိုက်ပြီး မြေကြီးပေါ်ရှိ လူသုံးယောက်ကို ကဲ့ရဲ့လိုက်သည်။ “မင်းတို့ ဒီနေ့ ကံကောင်းသွားတယ်။ ထန်ဆန်းက စိတ်ထားကောင်းလို့ မင်းတို့ကို ခွင့်လွှတ်ပေးလိုက်တာ။ နောက်တစ်ခါ လမ်းပိတ်ပြီး လုယက်ဖို့ ကြံစည်ဦးမယ်ဆိုရင် နောက်တစ်ကြိမ်ကျရင် မင်းတို့ရဲ့ ဝိညာဉ်ကွင်းတွေကို မတည်ငြိမ်အောင် လုပ်ပစ်မယ်။”

ထိုလူကြီးသုံးယောက်သည် ဘေးအန္တရာယ်မှ လွတ်မြောက်သွားသည့်အလား ဖြစ်သွားကြသည်။ သူတို့သည် လက်နက်များကို အလုအယက် ကောက်ယူကာ နောက်သို့ပင် ပြန်မကြည့်ဘဲ တောအုပ်ထဲသို့ တိုးဝင်ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။ သူတို့၏ ပျာပျာသလဲ ထွက်ပြေးသွားသော ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း လင်းဖန်၏ ပုခုံးပေါ်မှ ပြောင်ချော်ချော် ဝိညာဉ်လေးသည် ၎င်း၏ အသံချဲ့စက်လေးကို နှမြောတသစွာ လှုပ်ခါလျက် “ပြည့်ခါနီးလေး တင်။ အရှင်၊ နောက်တစ်ခါကျရင်တော့ သူတို့ကို အပြတ်ရှင်းရမယ်နော်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

လင်းဖန်က ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောင်ချော်ချော် ဝိညာဉ်လေးကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ပေးကာ “ဘာလို့ အလျင်လိုနေတာလဲ။ နော့ဒင်အကယ်ဒမီမှာ ဒီလိုလူအသေးစားလေးတွေ အများကြီး ရှိတာပဲ။ အဲဒီ ၁၀ မှတ်ကို မစုဆောင်းနိုင်မှာ စိုးရိမ်နေတာလား” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထန်ဆန်းသည် လင်းဖန်နှင့် သူ၏ ဝိညာဉ်တို့ အပြန်အလှန် လှုပ်ရှားနေသည်ကို စူးစမ်းလိုစိတ်အပြည့်ဖြင့် ကြည့်နေသည်။ သူသည် များများစားစား မမေးမြန်းဘဲ ငုံ့ကာ မြေကြီးပေါ်မှ ဓားမြှောင်တိုကို ကောက်ယူလိုက်သည်။ ဓားမှာ သံချေးတက်နေသော်လည်း အသုံးပြု၍ ရသေးသည်။ သူက ဓားမြှောင်ကို လင်းဖန်ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်ပြီး “လမ်းခရီးမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ဖို့ ဒါကို ယူထားပါ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

လင်းဖန်သည် ဓားမြှောင်ကို ယူကာ နှစ်ချက်မျှ ချိန်တွယ်ကြည့်ပြီးနောက် နှုတ်ခမ်းထောင့်ကို ကွေးညွတ်လျက် ပြုံးလိုက်သည်။ “ကျေးဇူးပဲ။ ဒါပေမဲ့ ငါ ဒါကို လိုအပ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ တကယ်တော့ ငါ့ရဲ့ ‘လက်နက်’ က ဓားထက် ပိုပြီး အသုံးဝင်တယ်။” သူသည် ပုခုံးပေါ်မှဝိညာဉ်လေးကို လှုပ်ခါပြလိုက်ရာ ထိုကောင်လေးသည်လည်း သဘောတူသည့်အလား ၎င်း၏ အသံချဲ့စက်ကို ချက်ချင်း မြှောက်ပြလိုက်သည်။

ထန်ဆန်းသည် လင်းဖန်၏ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားနေသော ပုံစံကို ကြည့်ပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်မှာ အနည်းငယ် ကွေးညွတ်သွားသည်။ နေရောင်ခြည်သည် သစ်ကိုင်း သစ်ရွက်များကြားမှ ဖြာကျလာပြီး သူတို့၏ အရိပ်များကို ရှည်လျားစွာ ဆွဲဆန့်ထားသည်။ လင်းဖန်သည် လက်ထဲမှ ဓားမြှောင်တိုကို ကစားရင်း စိတ်ထဲမှ တွေးတောနေသည်။ နောက်ထပ် ဒေါသပမာဏ ၁၀ မှတ် ရရှိပြီးသည်နှင့် သူသည် အဆင့် ၁ ဝိညာဉ်ပညာရှင်အဖြစ်သို့ တက်လှမ်းနိုင်မည် ဖြစ်သည်။ နော့ဒင်အကယ်ဒမီသို့ ရောက်သောအခါ သူ၏ ဒေါသကို ပေါက်ကွဲရန် ‘သင့်တော်သော’ လူတစ်ယောက်ကို ရှာဖွေရမည် ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် တောအုပ်အနက်ပိုင်းမှ အလွန်တရာ တိုးညင်းသော ဝိညာဉ်စွမ်းအား လှိုင်းတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ၎င်းမှာ ခုနက လူသုံးယောက်ထက် များစွာ ပိုမို အားကောင်းလှသည်။ လင်းဖန်၏ နားရွက်များ လှုပ်ခါသွားပြီး ပုခုံးပေါ်မှ ဝိညာဉ်လေးသည်လည်း ခန္ဓာကိုယ်ကို ချက်ချင်း တင်းခံလိုက်ကာ ၎င်း၏ အသံချဲ့စက်လေးကို ထိုလှိုင်းထွက်ပေါ်လာရာ အရပ်သို့ တည့်တည့် ညွှန်ပြလိုက်သည်။

“ဘာဖြစ်လို့လဲ။” ထန်ဆန်းသည် ချက်ချင်း သတိပြုမိသွားပြီး ငွေပြာမြက်များကို နောက်တစ်ကြိမ် လှုပ်ရှားရန် အသင့်ပြင်လိုက်သည်။

လင်းဖန်သည် မျက်စိကို မှေးလိုက်ပြီး တောအုပ်ထဲရှိ လှုပ်ရှားနေသော သစ်ပင်ရိပ်များကို ကြည့်ကာ အဓိပ္ပာယ်ပါသော အပြုံးတစ်ခုကို ဖော်ပြလိုက်သည်။ “ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ ‘ဧည့်သည်တွေ’ နောက်တစ်ခါ လာပြန်ပြီ ထင်တယ်။ ယခုတစ်ကြိမ် ဝိညာဉ်စွမ်းအားက ခုနက လူအသေးစား သုံးယောက်ထက် အများကြီး ပိုပြီး အားကောင်းတယ်။”

ထန်ဆန်း၏ မျက်လုံးများမှာ ရုတ်တရက် အေးစက်ပြီး ပြတ်သားသွားသည်။ သူသည် လက်သီးကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်လိုက်ပြီး ငွေပြာမြက်များသည် သစ်ပင်ရိပ်များ၏ အနက်ပိုင်းသို့ တိတ်တဆိတ် ပြန့်နှံ့သွားတော့သည်။ နော့ဒင်အကယ်ဒမီသို့ သွားရမည့် ခရီးလမ်းမှာ ငြိမ်းချမ်းလိမ့်မည် မဟုတ်ကြောင်း သေချာသလောက် ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ လင်းဖန်သည်လည်း တဖြည်းဖြည်း စိတ်လှုပ်ရှားလာပြီး ပြောင်ချော်ချော် ဝိညာဉ်လေးသည်လည်း သူ့ပုခုံးပေါ်တွင် ပျော်ရွှင်စွာ ခုန်ပေါက်နေသည်။ ၎င်းသည် မကြာမီ ရရှိတော့မည့် ဒေါသပမာဏကို မြင်တွေ့နေရသည့်အလား ရှိနေတော့သည်။