အခန်း (၅) ဒေါသအမှတ်များ ပြည့်သွားခြင်းနှင့် လေဟာနယ်ပုန်းကွယ်ခြင်း စွမ်းရည်ပွင့်လာခြင်း

ဝိညာဉ်တော် ခန်းမဆောင်အတွင်းရှိ လေထုသည် ရုတ်တရက်ပင် ပိုမိုတင်းမာပူပြင်းလာတော့သည်။ ဆူယွန့်ထောင်က သူ၏လက်ကောက်ဝတ်ကို ပြင်းထန်စွာ ခါယမ်းလိုက်ရာ ခဲရောင်ဖျော့ဖျော့ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများက သူ၏လက်မောင်းတစ်လျှောက် ဖြည်းညှင်းစွာ မြင့်တက်လာသည်။ ထိုအခါ သူ၏လက်ကောက်ဝတ်ကို ရစ်ပတ်ထားသော ငွေပြာမြက်မှ ရှူးရှူးရှဲရှဲ အသံများ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။ သူက နူးညံ့ပြီး ပါးလွှာသော မြက်ပင်အချို့ကို အားဖြင့် ဆွဲဖြတ်လိုက်ရာ ပြတ်ထွက်သွားသော မြက်ပင်စကလေးများထံမှ ဝိညာဉ်စွမ်းအား အလင်းတန်းလေးများ ဖျတ်ခနဲ လင်းလက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

"မင်းက ဒီလို အောက်တန်းစားမြက်ပင်လေးနဲ့ ငါ့ကို ဖမ်းထားနိုင်မယ် ထင်နေတာလား" ဆူယွန့်ထောင်က အံကြိတ်ကာ စကားတစ်လုံးချင်းစီကို ဒေါသတကြီး ထွေးထုတ်လိုက်သည်။ လင်းဖန်းကို စိုက်ကြည့်နေသော သူ၏အကြည့်များက ထိုကောင်စုတ်လေးကို အစိမ်းလိုက်ဝါးစားမတတ် ပြင်းထန်လှသည်။ "ဒီနေ့တော့ မင်းလို မောက်မာလှတဲ့ ကောင်စုတ်လေးကို မမေ့နိုင်စရာ သင်ခန်းစာတစ်ခု ပေးရုံတင်မကဘဲ ဝိညာဉ်တော်ခန်းမရဲ့ အာဏာစက်ကို စိတ်ကြိုက် စော်ကားလို့မရဘူးဆိုတာပါ ပြရတာပေါ့"

ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် သူက ညာလက်ကို ထပ်မံမြှောက်လိုက်ပြန်သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူ စုစည်းလိုက်သော ဝိညာဉ်စွမ်းအားက စောစောကထက် ပိုမိုများပြားလှသည်။ ဝါကျင်ကျင် ဝံပုလွေလက်သည်း ဝိညာဉ်ရိပ်ကလည်း ပိုမိုကြီးမားလာပြီး လက်သည်းထိပ်ဖျားမှ အေးစက်သော အလင်းရောင်များ ဖြာထွက်နေသည်။ ထိုအရှိန်အဝါကြောင့် ခန်းမဆောင်အတွင်းရှိ အပူချိန်ပင် အနည်းငယ် ကျဆင်းသွားသလို ခံစားရသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ရွာသားများက အနောက်သို့ အလုအယက် ဆုတ်ခွာသွားကြပြီး သတ္တိနည်းသော ကလေးအချို့မှာမူ မိဘများအနောက်တွင် ပုန်းကွယ်ကာ အော်ပင်မအော်ရဲကြတော့ချေ။

ဆူယွန့်ထောင်က လက်ကောက်ဝတ်ကို အသာအယာ လှုပ်ရှားကာ အဘိုးဂျက်ရှိရာဘက်သို့ ဝိညာဉ်စွမ်းအား အရှိန်အဝါတစ်ခုကို စေလွှတ်လိုက်သည်။ အဘိုးဂျက်က တားဆီးရန် ရှေ့သို့ ပြေးဝင်သော်လည်း ထိုစွမ်းအားကြောင့် အနောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားကာ ခါးနှင့် နက်မှောင်သော ကျောက်ခဲစက်ဝိုင်းတို့ ပြင်းထန်စွာ ဆောင့်မိသွားတော့သည်။ သူက နာကျင်လွန်းသဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်မိပြီး ပြောရှာသည်။

"ဆရာဆူယွန့်ထောင်... ကျေးဇူးပြုပြီး သနားငဲ့ညှာပေးပါဦး။ ကလေးက ငယ်သေးလို့ပါ စိတ်ထဲမထားပါနဲ့ဗျာ" အဘိုးဂျက်က နာကျင်နေသော ခါးကို လက်ဖြင့်ဖိကာ အသံများ တုန်ရီနေသော်လည်း ရှေ့သို့ အတင်းတိုးရန် ကြိုးစားနေရှာသည်။

လင်းဖန်းက အသံကုန်အော်ကာ တားလိုက်သည်။ "အဘိုး... အနားမလာနဲ့" အဘိုးဂျက်သာ နောက်ထပ် တစ်လှမ်းတိုးလာပါက ဆူယွန့်ထောင်၏ တိုက်ခိုက်မှုဒဏ်ကို ပိုမိုပြင်းထန်စွာ ခံရလိမ့်မည်ကို သူ သိနေသည်။ ယခုအချိန်တွင် သူ မိမိကိုယ်ကိုယ်သာ အားကိုးရတော့မည်။ သူ၏ ဒေါသအမှတ်က ၉၅ မှတ် ရှိနေပြီဖြစ်ရာ အမြင့်ဆုံးအမှတ် ရောက်ရန် ၅ မှတ်သာ လိုတော့သည်။ ဆူယွန့်ထောင်၏ အနာပေါ်ကို နောက်ထပ်တစ်ကြိမ် တုတ်ကျအောင် လုပ်နိုင်လျှင် ဒေါသအမှတ်များ အပြည့်အဝ ရရှိတော့မည် ဖြစ်သည်။

လင်းဖန်း၏ အကြည့်က ခန်းမဆောင်အတွင်းသို့ လျင်မြန်စွာ ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး ထောင့်စွန်းတွင်ရှိသော ဂေါင်ရှန်းဟုခေါ်သည့် ကောင်လေးထံတွင် ရပ်တန့်သွားသည်။ ဂေါင်ရှန်းက တတိယမြောက် ဝိညာဉ်နိုးထခဲ့သော ကောင်လေး ဖြစ်သည်။ ထိုစဉ်က ဆူယွန့်ထောင်က သလင်းလုံးကို ကြည့်ပြီး သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားက အဆင့်တစ်ဝက်သာ ရှိသည်ဟု ပြောခဲ့သည်။ သို့သော် လင်းဖန်း ထင်ထင်ရှားရှား မှတ်မိနေသည်မှာ ထိုအချိန်က သလင်းလုံးဆီမှ ဖျော့တော့သော အပြာရောင်အလင်း ထွက်ပေါ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုအလင်းက အားနည်းသော်လည်း အဆင့် ၁ ရှိနေသည်မှာ သေချာလှပေသည်။

"ခင်ဗျား တကယ် လုပ်ရဲလား" လင်းဖန်းက ချက်ချင်းပင် မေးခွန်းထုတ်လိုက်ရာ သူ၏အသံတွင် ကြောက်ရွံ့ရိပ် အနည်းငယ်မျှ မပါဝင်ဘဲ ခိုင်မာသော ယုံကြည်ချက်များသာ ပြည့်နှက်နေသည်။ "ဆူယွန့်ထောင်... ကျွန်တော့်ကို အပြစ်မပေးခင် တစ်ခုလောက် မေးပါရစေ။ တတိယမြောက် နိုးထခဲ့တဲ့ ဂေါင်ရှန်းရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအားက အဆင့်တစ်ဝက်ပဲ ရှိတယ်လို့ ခင်ဗျား ပြောခဲ့တယ်မဟုတ်လား"

ဆူယွန့်ထောင် ကြောင်အမ်းသွားပြီး မျက်မှောင်ကို အလွန်အမင်း ကုပ်လိုက်မိသည်။ "အဓိပ္ပာယ်မရှိတာ။ သလင်းလုံးက နည်းနည်းလေးပဲ လင်းတာကို အဆင့်တစ်ဝက်မဟုတ်လို့ ဘာဖြစ်ရမှာလဲ။ မင်းလို ကောင်စုတ်က စကားလမ်းကြောင်း လွှဲချင်နေတာလား။ နောက်ကျသွားပြီကွ"

လင်းဖန်းက ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတက်လိုက်ရာ သူ၏ပုခုံးပေါ်ရှိ ဒွိဒွိလေးဝိညာဉ်ရိပ်လေးမှ ငွေရောင်အလင်းတန်းများ ရုတ်တရက် လင်းလက်လာသည်။ သူ၏လက်ထဲရှိ မိုက်ခရိုဖုန်းအသေးစားလေးက ဆူယွန့်ထောင်ထံသို့ ဦးတည်နေပြီး တကယ့်ကို ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်တော့မည့် ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေသည်။

"အဲဒီအချိန်တုန်းက ကျွန်တော် ဘေးကနေ သေသေချာချာ ကြည့်နေတာ။ ဂေါင်ရှန်းရဲ့ သလင်းလုံးက ထွက်တဲ့ အပြာရောင်အလင်းက အဆင့် ၁ အမှတ်အသားကို သိသိသာသာ ရောက်နေတာဗျ။ ခင်ဗျား မျက်စိမှုန်နေလို့ အဆင့် ၁ ကို အဆင့်တစ်ဝက်လို့ မှားမြင်ပြီးတော့များ ဒီမှာ လာပြီး ဝိညာဉ်နိုးထပေးတဲ့လူ လုပ်နေသေးတယ်"

"ခင်ဗျားက အခြေခံအကျဆုံး အမှတ်အသားတွေကိုတောင် ခွဲခွဲခြားခြား မသိဘူး။ ခင်ဗျား မျက်စိက တကယ့်ကို ကန်းနေတာပဲ"

"မင်း... လျှောက်ပြောနေတာပဲ" ဆူယွန့်ထောင်၏ မျက်နှာက ခရမ်းချဉ်သီးကဲ့သို့ ချက်ချင်း နီမြန်းသွားသည်။ သူ တကယ်ပင် သေသေချာချာ မကြည့်ခဲ့မိပါ။ ဝိညာဉ်စွမ်းအား သုညဖြစ်သော ကောင်လေးများ ဆက်တိုက်ထွက်ပေါ်လာသဖြင့် သူ၏ စိတ်ရှည်မှုများ ကုန်ဆုံးနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ဂေါင်ရှန်း၏ သလင်းလုံးက အနည်းငယ် လင်းလာသည်ကို မြင်သောအခါ သူက ဂရုမစိုက်ဘဲ အဆင့်တစ်ဝက်ဟု အလွယ်တကူ ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုအခါ လင်းဖန်းက လူပုံအလယ်တွင် ဖော်ကောင်လုပ်လိုက်သဖြင့် သူ ဘယ်လိုလုပ် ဝန်ခံနိုင်မည်နည်း။

"ကျွန်တော် လျှောက်ပြောတာ ဟုတ်မဟုတ် ခင်ဗျား ဂေါင်ရှန်းကို နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်ပြီး စမ်းသပ်ခိုင်းရဲလား။ အကယ်၍ သလင်းလုံးက အဆင့် ၁ ကို ပြခဲ့ရင် ခင်ဗျားရဲ့ ဓမ္မဆရာ ရာထူးကို ပိုပြီး ယုံကြည်စိတ်ချရတဲ့လူတစ်ယောက်ဆီ လွှဲပေးသင့်တယ် မဟုတ်လား" လင်းဖန်းက လှောင်ပြုံးပြုံးရင်း ထောင့်စွန်းရှိ ဂေါင်ရှန်းကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

မိမိအမည်ကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ဂေါင်ရှန်းက ကြောက်လန့်တကြား အနောက်သို့ ဆုတ်သွားတော့သည်။ သူ၏မိဘများကလည်း လက်ကို အလျင်အစလို ယမ်းခါရင်း ပြောကြသည်။ "မဟုတ်ပါဘူး... မဟုတ်ပါဘူး ဆရာ ပြောတာ မမှားပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့ ဂေါင်ရှန်းက ဒီလို အခွင့်အရေးမျိုး မရပါဘူး..." သူတို့သည် ဝိညာဉ်တော်ခန်းမကို မဆန့်ကျင်ရဲကြပါ။ လင်းဖန်း ပြောနေသည်မှာ အမှန်တရားဖြစ်ကြောင်း သိနေသော်လည်း ဘာမှမတတ်နိုင်ဘဲ လက်ခံလိုက်ရုံသာ ရှိတော့သည်။

လင်းဖန်း ဂရုစိုက်သည်က ဂေါင်ရှန်း၏ စမ်းသပ်မှုရလဒ် မဟုတ်ဘဲ ဆူယွန့်ထောင်၏ တုံ့ပြန်မှုသာ ဖြစ်သည်။ သူ ထင်သည့်အတိုင်းပင် ဆူယွန့်ထောင်၏ ဒေါသက ဘယ်လိုမှ ထိန်းချုပ်၍ မရတော့ချေ။ သူ၏ ရင်ဘတ်က ပြင်းထန်စွာ နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေပြီး ခဲရောင်ဖျော့ဖျော့ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများကလည်း ပရမ်းပတာ ဖြစ်နေသည်။ သူ၏ ဝမ်းဗိုက်အောက်နားရှိ အထီးကျန်ဝံပုလွေ သိုင်းဝိညာဉ်ရိပ်မှာလည်း ပေါ်လိုက်ပျောက်လိုက် ဖြစ်နေပြီး သူ မည်မျှအထိ ဒေါသအိုးပေါက်ကွဲနေကြောင်း ထင်ရှားလှပေသည်။

ထိုစဉ် လင်းဖန်း၏ ပုခုံးပေါ်ရှိဝိညာဉ်ရိပ်လေးဆီမှ စူးရှသော အပြာရောင်အလင်းတန်းများ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး မိုက်ခရိုဖုန်းလေးမှလည်း တီတီခနဲ အသံနှစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ လေထုထဲတွင် ကြီးမားသော အပြာရောင် စာသားလေးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ရွာသားများပင် မရေမရာ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

[ဒေါသအမှတ် ပြည့်သွားပါပြီ။ လက်ရှိ ဒေါသအမှတ် ၁၀၀/၁၀၀ ဖြစ်သည်။ ပထမဆုံး စွမ်းဆောင်ရည်ဖြစ်သော 'လေဟာနယ်ပုန်းကွယ်ခြင်း' ပွင့်သွားပါပြီ။ အရှင်... မိမိခန္ဓာကိုယ်၏ ပြောင်းလဲမှုကို လျင်မြန်စွာ ခံစားကြည့်ပါ]

လင်းဖန်း ဘာမှမတုံ့ပြန်ရသေးခင်မှာပင် သူ၏တစ်ကိုယ်လုံး အေးမြသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ၎င်းက အေးစက်ခြင်းမျိုး မဟုတ်ဘဲ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ပေါ့ပါးသွားပြီး လေထုထဲတွင် ပျော်ဝင်သွားသကဲ့သို့ ခံစားချက်မျိုး ဖြစ်သည်။ သူက အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ မိမိ၏လက်များက တဖြည်းဖြည်း ပွင့်လင်းမြင်သာလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ ဝတ်ဆင်ထားသော အဝတ်ကြမ်းအင်္ကျီ၏ အရောင်က တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်သွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေထုနှင့် လုံးဝ တစ်သားတည်း ဖြစ်သွားတော့သည်။ သူ၏ပုခုံးပေါ်ရှိ ဒွိဒွိလေးဝိညာဉ်ရိပ်လေးသာ လေထဲတွင် ပျံဝဲနေသော ငွေရောင်အလင်းစက်လေးတစ်ခုအဖြစ် ကျန်ရှိနေတော့သည်။

'ဒါက ပျောက်ကွယ်သွားတာလား' လင်းဖန်း အံ့ဩဝမ်းသာ ဖြစ်သွားရသည်။ ဤခံစားချက်က တကယ့်ကို ထူးဆန်းအံ့ဩဖွယ် ကောင်းလှသည်။ သူက ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရာအားလုံးကို ထင်ထင်ရှားရှား မြင်နေရသော်လည်း ပတ်ဝန်းကျင်ရှိလူများကမူ သူ့ကို လုံးဝ မမြင်နိုင်ကြတော့ချေ။

"ဝုန်း"

ဆူယွန့်ထောင်၏ ဝံပုလွေလက်သည်းက စောစောက လင်းဖန်း ရပ်နေခဲ့သော နေရာကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်ရာ အပြာရောင် ကျောက်ပြားပေါ်တွင် ကျင်းအသေးစားလေးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားပြီး ကျောက်ခဲစကလေးများ လွင့်စင်သွားသည်။ သို့သော် သူ ဘာကိုမှ မထိမှန်ခဲ့ပါ။ လင်းဖန်းက လေထုထဲတွင် သဲလွန်စမကျန် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"သူ... ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ" ဆူယွန့်ထောင် ကြောင်အမ်းသွားသည်။ သူက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားဖြင့် ခန်းမဆောင်တစ်ခုလုံးကို ရှာဖွေသော်လည်း လင်းဖန်း၏ အရှိန်အဝါကို လုံးဝ ရှာမတွေ့ခဲ့ချေ။ "ကောင်စုတ်လေး... မင်း ဘယ်မှာ ပုန်းနေတာလဲ။ သတ္တိရှိရင် ထွက်လာပြီး ငါနဲ့ ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်စမ်း"

လင်းဖန်း နောက်ဆုံးတွင် စိတ်အေးသွားတော့သည်။ သူက ရှေ့သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ နှစ်လှမ်းတက်လိုက်ရာ သူ၏ခြေသံက လုံးဝ ထွက်ပေါ်မလာခဲ့ချေ။ ဆူယွန့်ထောင်က သူ၏ရှေ့တွင် ဟိုဟိုဒီဒီ လျှောက်လှမ်းနေသော်လည်း သူ၏တည်ရှိမှုကို လုံးဝ သတိမပြုမိချေ။ ဤသို့ မမြင်ကွယ်ရာမှ ကြည့်နေရသည့် ခံစားချက်က တကယ့်ကို ထူးခြားလှပေသည်။

ထိုစဉ် လင်းဖန်း၏ စိတ်ထဲတွင် စက်ရုပ်ဆန်သော အသံတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ၏နားစည်နားတွင် ပြောနေသကဲ့သို့ ထင်ရှားလှသည်။

[ဒေါသကျင့်ကြံခြင်းစနစ် ပွင့်သွားပါပြီ။ လက်ရှိအဆင့်က အဆင့် ၀ (၁၀၀/၁၀၀) ဖြစ်ပြီး အဆင့်တက်ရန် သတ်မှတ်ချက်နှင့် ကိုက်ညီသဖြင့် အချိန်မရွေး အဆင့် ၁ ဝိညာဉ်စစ်သည်တော်အဖြစ်သို့ ကူးပြောင်းနိုင်ပါပြီ]

'ကျင့်ကြံခြင်းစနစ် ဟုတ်လား' လင်းဖန်း၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်း လင်းလက်သွားသည်။ နောက်ဆုံးတော့ သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ကျင့်ကြံခြင်းနည်းလမ်း ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ တခြားလူများကဲ့သို့ တရားထိုင်ခြင်းဖြင့် ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို စုပ်ယူရခြင်းမျိုး မဟုတ်ဘဲ ဒေါသအမှတ်များကို လုံလောက်စွာ စုဆောင်းရုံဖြင့် အဆင့်တက်နိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဒါက သူ့အတွက် သီးသန့်ဖန်တီးထားသော စနစ်တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

ဆူယွန့်ထောင်က ခန်းမထဲတွင် ဒေါသတကြီး ဟိုဟိုဒီဒီ လျှောက်နေဆဲ ဖြစ်ပြီး ပါးစပ်မှလည်း တတွတ်တွတ် ဆဲဆိုနေသည်။ "မင်းလို ကောင်စုတ်လေး... ထွက်လာစမ်း။ ပုန်းနေတာက ဘာအရည်အချင်းမို့လို့လဲ။ မင်း တကယ် အရည်အချင်းရှိရင် ငါတို့ မျက်နှာချင်းဆိုင် တိုက်ခိုက်ကြမယ်"

သူ၏ ပျာပျာသလဲ ဖြစ်နေသော ပုံစံကို မြင်သောအခါ လင်းဖန်းက မနေနိုင်ဘဲ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို မမြင်ရသော်လည်း အသံကမူ ကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်လာဆဲ ဖြစ်သည်။

"ခင်ဗျားနဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင် တိုက်ရမယ် ဟုတ်လား။ ကျွန်တော်ကတော့ ခင်ဗျားလို အဆင့်မမှီတဲ့ ဓမ္မဆရာကို ငိုအောင်လုပ်မိပြီး ဝိညာဉ်တော်ခန်းမရဲ့ သိက္ခာကို ချမိမှာ စိုးလို့ပါ"

ဆူယွန့်ထောင်က အသံလာရာဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သော်လည်း ဗလာကျင်းနေသော လေထုကိုသာ တွေ့လိုက်ရသည်။ သူသည် လင်းဖန်း၏ တည်နေရာကို လုံးဝ မခန့်မှန်းနိုင်တော့ချေ။ သူက ဒေါသတကြီးဖြင့် ဘေးရှိ နက်မှောင်သော ကျောက်ခဲကို ကန်ကျောက်လိုက်ရင်း အော်သည်။

"သတ္တိရှိရင် ပုန်းမနေနဲ့။ ထွက်လာစမ်း။ ဒီနေ့ မင်းကို အသေမရိုက်ရရင် ငါ့နာမည် ဆူယွန့်ထောင် မဟုတ်ဘူး"

"ပြန်လှန်တိုက်ခိုက်ပြီးမှ ထွက်ပြေးတာက အင်တာနက်ပေါ်က လူမိုက်တွေရဲ့ ဟောင်းနွမ်းနေတဲ့ နည်းဗျူဟာပဲ။ ခင်ဗျားကတော့ ဘယ်တော့မှ တတ်မှာမဟုတ်ပါဘူး" လင်းဖန်းက ပြုံးလျက် ပြောရင်း ခန်းမဆောင်အတွင်း တမင်တကာ ပတ်လျှောက်နေသဖြင့် အသံက အရှေ့ဘက်မှတစ်ခါ အနောက်ဘက်မှတစ်လှည့် ထွက်ပေါ်နေကာ ဆူယွန့်ထောင်ကို လုံးဝ ဝေဝေဝါးဝါး ဖြစ်သွားစေသည်။ "ခင်ဗျား အရင်ဆုံး အမှတ်အသားတွေကို သေသေချာချာ ဖတ်တတ်အောင် သင်လိုက်ပါဦး။ မဟုတ်ရင် နောက်တစ်ကြိမ် ဝိညာဉ်နိုးထပွဲကျရင် ဝိညာဉ်စွမ်းအား အပြည့်ရှိတဲ့လူကို သုညလို့ မှားပြောမိရင် ရယ်စရာဖြစ်နေဦးမယ်"

ဆူယွန့်ထောင် လုံးဝ ရူးသွပ်သွားပြီး "ငါ မင်းကို သတ်မယ်" ဟု အော်ဟစ်တော့သည်။ သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများက ခန်းမဆောင်အတွင်း ရူးသွပ်စွာ စီးဆင်းလာပြီး နက်မှောင်သော ကျောက်ခဲစက်ဝိုင်းကို ရိုက်ခွဲလိုက်သည်။ အပြာရောင် သလင်းလုံးမှာလည်း ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ လိမ့်ကျသွားပြီး ကွဲအက်လုမတတ် ဖြစ်သွားသည်။ အဘိုးဂျက်က အလျင်အစလို ပြေးဝင်ကာ သလင်းလုံးကို မြဲမြံစွာ ဖက်ထားလိုက်ရသည်။ အခြားရွာသားများမှာမူ ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် ခန်းမဆောင်အပြင်ဘက်သို့ ထွက်ပြေးပုန်းကွယ်ကုန်ကြပြီး မိမိတို့ဆီသို့ ဒဏ်ရာများ ကူးစက်လာမည်ကို စိုးရိမ်နေကြသည်။

လင်းဖန်းက ထန်ဆန်း၏ ဘေးနားသို့ လျှောက်သွားပြီး အမြဲတမ်း တည်ငြိမ်နေတတ်သော ထိုကောင်လေးကို ကြည့်လိုက်သည်။ ထန်ဆန်းက ခေါင်းငုံ့ကာ တစ်ခုခုကို ရှာဖွေနေသကဲ့သို့ ကြမ်းပြင်ကို စိုက်ကြည့်နေသော်လည်း သူ၏အကြည့်က လင်းဖန်းရှိရာဘက်သို့ ခဏခဏ ရောက်လာသဖြင့် တစ်ခုခု မူမမှန်သည်ကို ရိပ်မိနေကြောင်း ထင်ရှားလှပေသည်။

လင်းဖန်းက ထန်ဆန်းကို နှုတ်ဆက်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် သူ၏အကြည့်က ထန်ဆန်း၏ ညာလက်ဆီသို့ ရုတ်တရက် ရောက်ရှိသွားသည်။ ထန်ဆန်း၏ ညာလက်က ခန္ဓာကိုယ်ဘေးတွင် အောက်သို့ စိုက်ချထားသည်။ အင်္ကျီလက်က အများစုကို ဖုံးကွယ်ထားသော်လည်း လင်းဖန်းက ထိုလက်ကောက်ဝတ်ပေါ်တွင် မထင်မရှားသော နက်မှောင်သည့် အရိပ်တစ်ခုကို အတိုင်းသား မြင်လိုက်ရသည်။

ထိုအရိပ်က ကြီးမားလှပြီး ပုံသဏ္ဌာန်က တူတစ်လက်နှင့် တူကာ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ရှုပ်ထွေးသော အဆင်တန်ဆာများ ရေးထိုးထားသည်။ ထိုအရိပ်က ခဏမျှသာ ဖျတ်ခနဲ ပေါ်လာခြင်းဖြစ်သော်လည်း ၎င်းထံမှ အလွန်အမင်း အာဏာစက်ပြင်းထန်ပြီး မုန်တိုင်းထန်သော ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ၎င်းက ငွေပြာမြက်၏ နူးညံ့မှုမျိုး မဟုတ်ဘဲ အရာအားလုံးကို ရိုက်ချိုးဖျက်ဆီးပစ်နိုင်သော လေးလံပြင်းထန်သည့် ခံစားချက်မျိုး ဖြစ်သည်။

'ဟောက်ထျန်းတူလား' လင်းဖန်း၏ နှလုံးသား တုန်လှုပ်သွားသည်။ သူ ဤကမ္ဘာသို့ မကူးပြောင်းလာခင်က ဝတ္ထုကို ဖတ်ဖူးခဲ့ရာ ထန်ဆန်း၏ ငွေပြာမြက် သိုင်းဝိညာဉ်က အပေါ်ယံ အကာအကွယ်သာဖြစ်ပြီး ဟောက်ထျန်းတူကသာ သူ၏ တကယ့်အစစ်အမှန် စွမ်းအားဖြစ်ကြောင်း သူ ဘယ်လိုလုပ် မသိဘဲ နေမည်နည်း။

လင်းဖန်း စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် ရယ်မောလိုက်မိသည်။ 'ဟောက်ထျန်းတူကို ငွေပြာမြက်အောက်မှာ ဝှက်ထားတာပဲ။ ဒီကောင်လေးက ငါ့ထက်တောင် ပိုပြီး ဟန်ဆောင်ကောင်းသေးတယ်' သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် နားလည်မှုအသစ်များ ပြည့်နှက်သွားသည်။ ထန်ဆန်းက ဆူယွန့်ထောင်ကို တားဆီးနိုင်ခဲ့ခြင်းနှင့် သူ၏အပြုအမူများက သာမန်ကလေးများနှင့် မတူခြင်းတို့မှာ မဆန်းတော့ပေ။ သူ့တွင် ဤကဲ့သို့ ကြီးမားသော လျှို့ဝှက်ချက် ရှိနေခဲ့သည်တကား။

'ထန်ဆန်းနဲ့အတူ နော့တင်းအကယ်ဒမီကို လိုက်သွားပြီး ဒေါသအမှတ်တွေ ပိုပြီး စုဆောင်းရမယ်' ဤအတွေးက လင်းဖန်း၏ ခေါင်းထဲသို့ ရုတ်တရက် ဝင်ရောက်လာသည်။ နော့တင်းအကယ်ဒမီသည် ဝိညာဉ်သခင်များ စုဝေးရာနေရာ ဖြစ်သဖြင့် ထိုနေရာတွင် ဆူယွန့်ထောင်ကဲ့သို့ မောက်မာလှသော ဝိညာဉ်သခင်များစွာ ရှိနေပေလိမ့်မည်။ သူက ထိုနေရာတွင် လူများကို ဝေဖန်ပုတ်ခတ်ရင်း ဒေါသအမှတ်များကို စုဆောင်းကာ အဆင့်ကို လျင်မြန်စွာ မြှင့်တင်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ထန်ဆန်းကို အကာအကွယ်အဖြစ် သုံးနိုင်သဖြင့် အန္တရာယ်ကြုံလာပါက အားကိုးစရာ လူရှိနေမည် ဖြစ်သည်။ ဒါက တကယ့်ကို ပြီးပြည့်စုံသော အစီအစဉ်ပင် ဖြစ်သည်။

ဆူယွန့်ထောင်က ခန်းမထဲတွင် အရာအားလုံးကို ဖျက်ဆီးနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများက ကုန်ဆုံးလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီဖြစ်ရာ မျက်နှာက စက္ကူကဲ့သို့ ဖြူလျော်နေတော့သည်။ အဘိုးဂျက်က အခြေအနေကို ထိန်းသိမ်းရန် အလျင်အစလို ပြေးဝင်လာသည်။

"ဆရာဆူယွန့်ထောင်... စိတ်မဆိုးပါနဲ့တော့ အဲဒီကလေးက ထွက်ပြေးသွားတာ သေချာပါတယ်။ သူ့ကို စိတ်ထဲမထားပါနဲ့။ နိုးထဖို့ ကျန်သေးတဲ့ ကလေးအချို့ ရှိသေးတယ်မဟုတ်လား ဆရာ့ရဲ့ အလုပ်တွေကို အရင်လုပ်ပါဦး။ ဒီကိစ္စကိုတော့ ဆရာ ပြန်ရောက်တဲ့အခါ ဝိညာဉ်တော်ခန်းမက အကြီးအကဲတွေကို တင်ပြပြီးမှပဲ ဖြေရှင်းပါတော့ဗျာ"

ဆူယွန့်ထောင်က အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူရင်း ဗလာကျင်းနေသော ခန်းမဆောင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြတင်းပေါက်မှ ချောင်းကြည့်နေသော ရွာသားများကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ ယနေ့ လင်းဖန်းကို ဖမ်းမိဖို့ မလွယ်ကူတော့မှန်း သိလိုက်သည်။ သူက အံကြိတ်ကာ ကြိမ်းမောင်းလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ။ ဒီနေ့တော့ အဲဒီကောင်စုတ်လေး ကံကောင်းသွားတာပဲ။ နောက်တစ်ကြိမ် ငါ သူ့ကို ထပ်တွေ့ရင်တော့ တန်ပြန်ပေးဆပ်စေရမယ်"

ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် သူက ကြမ်းပြင်ပေါ်ရှိ သလင်းလုံးနှင့် နက်မှောင်သော ကျောက်ခဲများကို ကောက်ယူကာ သေတ္တာထဲသို့ အလောတကြီး ထည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ထန်ဆန်းကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်ရင်း စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။ 'ဒီငွေပြာမြက် ကောင်စုတ်ကလည်း လွယ်မယ့်ပုံမပေါ်ဘူး။ နောက်တစ်ကြိမ် တွေ့ရင်တော့ သူ့ကိုပါ တစ်ခါတည်း ရှင်းပစ်မယ်'

ဆူယွန့်ထောင်က ဒေါသတကြီးဖြင့် သူ၏သေတ္တာကို သယ်ဆောင်ကာ ဝိညာဉ်တော် ခန်းမဆောင်ပြင်ပသို့ ထွက်ခွာသွားသည်ကို မြင်သောအခါ လင်းဖန်း အလွန်အမင်း ဝမ်းသာသွားသည်။ သူသည် လေဟာနယ်ပုန်းကွယ်ခြင်း စွမ်းရည်ကို ရရှိခဲ့ရုံတင်မကဘဲ ဒေါသကျင့်ကြံခြင်းစနစ်ကိုပါ ဖွင့်လှစ်နိုင်ခဲ့သည်။ ထို့အပြင် ထန်ဆန်းနှင့်အတူ နော့တင်းအကယ်ဒမီသို့ သွားရန် ပိုမိုခိုင်မာသော ရည်မှန်းချက်တစ်ခုလည်း ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ဤခရီးက တကယ့်ကို ထိုက်တန်လှပေသည်။

သူက စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းချုပ်လိုက်ရာ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်က ပွင့်လင်းမြင်သာမှု မရှိတော့ဘဲ ထန်ဆန်း၏ ဘေးနားတွင် ပြန်လည် ပေါ်ထွက်လာသည်။ ထန်ဆန်းက သူ့ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ မျက်ဝန်းထဲတွင် အံ့ဩရိပ်များ ပြည့်နှက်နေသည်။ သူက မည်သည့်မေးခွန်းမျှ မမေးဘဲ တိုးတိုးလေးသာ ပြောလိုက်သည်။

"အဘိုးဂျက်နဲ့အတူ မြန်မြန်ထွက်သွားတော့။ ဆူယွန့်ထောင် သွားပြီ"

လင်းဖန်း ခေါင်းငြိတ်လိုက်ပြီး အဘိုးဂျက်ရှိရာဘက်သို့ လျှောက်သွားသည်။ အဘိုးဂျက်က သူ၏ခါးကို လက်ဖြင့်ဖိကာ သက်ပြင်းကို ပြင်းထန်စွာ ချနေရှာသည်။ လင်းဖန်းကို မြင်သောအခါ သူက လင်းဖန်း၏လက်ကို အလျင်အစလို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။

"ဖန်းငယ်လေး... မင်း ဘယ်ပျောက်သွားတာလဲ။ ငါ့ကို သေအောင် လန့်အောင်လုပ်တာပဲ။ နောက်ဆိုရင် ဆူယွန့်ထောင်ကို ထပ်ပြီး သွားမစနဲ့တော့ ငါတို့က သူ့ကို မဆန့်ကျင်ရဲဘူး"

"အဘိုး... သား ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး" လင်းဖန်းက ပြုံးလျက် အဘိုးဂျက်၏ လက်ကို အသာအယာ ပုတ်ပေးလိုက်သည်။ "သား စောစောက ပုန်းနေတာမို့လို့ ဆူယွန့်ထောင် သားကို ရှာမတွေ့တာပါ။ အော်... အဘိုး သား နော့တင်းအကယ်ဒမီကို သွားချင်တယ်"

"နော့တင်းအကယ်ဒမီ ဟုတ်လား" အဘိုးဂျက် ခေတ္တမျှ ကြောင်အမ်းသွားပြီးနောက် သဘောပေါက်သွားသည်။ "မင်းက ထန်ဆန်းနဲ့အတူ လိုက်သွားချင်တာလား ဒါပေမဲ့ မင်းမှာ ဝိညာဉ်စွမ်းအားမှ မရှိတာ"

"သားမှာ နည်းလမ်းရှိပါတယ်" လင်းဖန်းက အဘိုးဂျက်၏ စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်ရာ သူ၏မျက်လုံးများထဲတွင် ယုံကြည်ချက်များ ပြည့်နှက်နေသည်။ "သား နော့တင်းအကယ်ဒမီကို ရောက်ရင် ဝိညာဉ်သခင်တစ်ယောက် ဖြစ်လာအောင် သေချာပေါက် ကြိုးစားနိုင်ပါတယ်။ အဲဒီကျရင် သား အဘိုးကိုပါ ကာကွယ်ပေးနိုင်မှာပါ"

လင်းဖန်း၏ ပြတ်သားသော အကြည့်ကို ကြည့်ရင်း အဘိုးဂျက်၏ နှလုံးသားက ရုတ်တရက် နူးညံ့သွားရှာသည်။ ဤကလေးက မိဘများ စောစီးစွာ ကွယ်လွန်သွားခဲ့သော်လည်း တခြားကလေးများထက် ပိုမိုရင့်ကျက်လှသည်။ သူက သွားချင်သည်ဆိုမှတော့ မိမိအနေဖြင့် ပံ့ပိုးပေးရပေလိမ့်မည်။

"ကောင်းပြီ... အဘိုး မင်းအတွက် ထန်ဆန်းနဲ့ ပြောပေးမယ်" အဘိုးဂျက်က သက်ပြင်းချရင်း လင်းဖန်း၏ ဆံပင်များကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ပေးရှာသည်။ "မင်းက တကယ့်ကို လိမ္မာတဲ့ကလေးပဲ ငါ့ကို စိတ်အေးရတယ်လို့ မရှိဘူး"

လင်းဖန်းက အသာအယာ ပြုံးပြလိုက်ပြီး ထန်ဆန်းရှိရာဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ထန်ဆန်းက ခန်းမဆောင်၏ တံခါးဝတွင် ရပ်နေပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ နေရောင်ခြည်များ ဖြာကျနေကာ လက်ထဲရှိ ငွေပြာမြက်လေးမှာလည်း ငြင်သာစွာ လှုပ်ခါနေသည်။ လင်းဖန်းက သူ၏ ဒေါဝ်လော့ကမ္ဘာသို့ ခရီးစဉ်သည် ထန်ဆန်းနှင့်အတူ နော့တင်းအကယ်ဒမီသို့ သွားရောက်ခြင်းဖြင့် စတင်တော့မည်ဖြစ်ကြောင်း သေချာစွာ သိလိုက်တော့သည်။