အခန်း (၄) အားနည်းချက်ကို ကွက်တိထိုးနှက်ခြင်းနှင့် ဒေါသအမှတ်များ တဟုန်ထိုး မြင့်တက်လာခြင်း

ဝိညာဉ်တော် ခန်းမဆောင်အတွင်းရှိ လေထုသည် ပေါင်းအိုးတစ်လုံးထဲ ရောက်နေသကဲ့သို့ အိုက်စပ်လွန်းလှသည်။ နက်မှောင်သော ကျောက်ခဲစက်ဝိုင်း၏ အရှိန်အဝါများ ပြယ်လွင့်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း လူတိုင်း၏ ကျောပြင်တွင်မူ ချွေးစေးများ စိုရွှဲနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ထန်ဆန်းက ဝင်ရောက်ဖြန်ဖြေပေးခဲ့သော်လည်း ဆူယွန့်ထောင်၏ မျက်နှာကတော့ သွေးဆုတ်ဖြူလျော်နေတုန်းပင်။ သူက အနောက်သို့ နှစ်လှမ်းမျှ ဆုတ်ကာ ကျောက်စားပွဲကို မှီလိုက်ပြီး လင်းဖန်းကို မီးဝင်းဝင်းတောက်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။ အသက်ခြောက်နှစ်အရွယ် ကောင်လေးတစ်ယောက်၏ အစော်ကားခံရမှုကို သူ ဘယ်လိုမှ မျိုမချနိုင်ဖြစ်နေရသည်။

"ဟင်း... ဝိညာဉ်စွမ်းအားလည်း သုညဖြစ်နေပြီးတော့များ ပြန်လှန်ပြောရဲသေးတယ်" ဆူယွန့်ထောင်က တွန့်ကြေနေသော အဖြူရောင်ဝတ်ရုံ၏ လက်အင်္ကျီကို ဆွဲဆန့်လိုက်ရင်း သရော်တော်တော် လေသံဖြင့် ဆိုသည်။ "မင်းက အက်ကွဲပျက်စီးနေတဲ့ ဝိညာဉ်ရိပ်တစ်ခု နိုးထလာရုံနဲ့ ကောင်းကင်ပေါ် ပျံတက်သွားနိုင်မယ် ထင်နေတာလား။ မှတ်ထားစမ်းပါ မွေးရာပါ ဝိညာဉ်စွမ်းအား သုညဆိုတာ ဘာမှလုပ်လို့မရတဲ့ အသုံးမကျတဲ့လူရဲ့ ကံကြမ္မာပဲ။ ဒီဘဝမှာ ဝိညာဉ်သခင်တစ်ယောက်ရဲ့ ခြေနင်းခုံနားကိုတောင် သွားဖို့ မစဉ်းစားနဲ့တော့။ ဒီမှာပဲ အဘိုးဂျက်နဲ့အတူ နွားကျောင်းပြီး နေရစ်ခဲ့တော့ ဒါက မင်းရဲ့ ကံကြမ္မာပဲ"

သူ့စကားပင် မဆုံးသေးခင်မှာပင် လူအုပ်ထဲမှ ထောက်ခံအားပေးသည့် ဆူညံသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဆူယွန့်ထောင်၏ အချီးမွမ်းခံခဲ့ရသော "အလားအလာရှိသည့် သိုင်းဝိညာဉ်ပိုင်ရှင်" ကလေးအချို့က ချက်ချင်းပင် လိုက်လံအော်ဟစ်ကြတော့သည်။ ရွာထိပ်က ပန်းပဲဆရာဦးဝမ်၏ သားဖြစ်သူ ထဲတန်းက သူ၏နိုးထခါစ ပေါက်တူးကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း အော်ပြောသည်။

"အသုံးမကျတဲ့ကောင်။ လင်းဖန်းက အမှိုက်တုံးကြီးပဲ။ ဝိညာဉ်စွမ်းအားလည်း မရှိဘဲနဲ့ ဆရာ့ကို ပြန်ပြောရဲတယ်"

ဝဝတုတ်တုတ် ကောင်လေး ဂေါင်ရှန်းကလည်း ခေါင်းတငြိတ်ငြိတ်ဖြင့် လင်းဖန်း၏ နှာခေါင်းကို လက်ညှိုးထိုးကာ ရယ်မောလေသည်။

"မင်းက နွားကျောင်းသားပဲ။ နောက်ဆိုရင် မင်း အဘိုးဂျက်ရဲ့ နွားအိုကြီးနဲ့ပဲ အဖော်လုပ်နေရတော့မယ်။ ငါတို့အားလုံးက ဝိညာဉ်သခင်တွေ ဖြစ်လာမှာ မင်းကတော့ လယ်ကွင်းထဲမှာ မြေကြီးတူးပြီး ကျန်ခဲ့မှာ"

ထိုစကားလုံးများသည် လင်းဖန်း၏ ရင်ဘတ်ကို ခဲလုံးများဖြင့် ပစ်ပေါက်လိုက်သလို ရှိသော်လည်း သူက စောစောကကဲ့သို့ ချက်ချင်း ဒေါသပေါက်ကွဲမသွားခဲ့ပါ။ သူက လှောင်ပြောင်နေသော ကလေးများကို တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဆူယွန့်ထောင်ထံသို့ အကြည့်ရွှေ့လိုက်သည်။ ဤဆူညံသံအားလုံး၏ အရင်းအမြစ်က ဤမောက်မာလှသော ဓမ္မဆရာသာ ဖြစ်သည်။ သူ့ကိုသာ နှိမ်နှင်းနိုင်လျှင် ဤဖားပြုတ်လေးများသည် အလိုအလျောက် ပါးစပ်ပိတ်သွားကြပေလိမ့်မည်။

လင်းဖန်း ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတက်လိုက်ရာ သူ၏ပုခုံးပေါ်ရှိ 'ဒွိဒွိလေးလင်' ဝိညာဉ်ရိပ်လေးက အနည်းငယ် လှုပ်ခါသွားပြီး လက်ထဲရှိ မိုက်ခရိုဖုန်းအသေးစားလေးမှလည်း ငွေရောင်အလင်းတန်းလေးများ ဖျတ်ခနဲ လင်းလက်လာကာ သူ့ကို အားပေးနေသယောင် ရှိသည်။

သူ၏ အကြည့်က ဆူယွန့်ထောင်၏ ဝမ်းဗိုက်အောက်နားဆီသို့ စူးစိုက်နေသည်။ ထိုနေရာတွင် ခဲရောင်ဝိညာဉ်စွမ်းအား လှိုင်းအချို့ ဖျော့တော့စွာ တုန်ခါနေပြီး ၎င်းသည် အထီးကျန်ဝံပုလွေ သိုင်းဝိညာဉ်၏ ထူးခြားသော အရှိန်အဝါ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုလှိုင်းတုန်ခါမှုသည် အလွန်အမင်း မတည်မငြိမ်ဖြစ်နေပြီး သာမန်ဝိညာဉ်စွမ်းအား စုစည်းမှုကိုပင် ကောင်းမွန်စွာ မလုပ်ဆောင်နိုင်တော့ချေ။

"ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို အသုံးမကျတဲ့လူလို့ လှောင်နေတာလား" လင်းဖန်း၏ အသံက တည်ငြိမ်သော်လည်း စူးရှလှသဖြင့် ကလေးများ၏ လှောင်ရယ်သံများကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။ "အရင်ဆုံး မိမိကိုယ်ကိုယ် ပြန်ကြည့်ပါဦး" သူက လက်ကိုမြှောက်ကာ ဆူယွန့်ထောင်၏ ဝမ်းဗိုက်အောက်နားကို တည့်တည့်ညွှန်ပြလိုက်သည်။ "ခင်ဗျားရဲ့ အထီးကျန်ဝံပုလွေ ဝိညာဉ်စွမ်းအား လှိုင်းတွေက အာဟာရချို့တဲ့နေတဲ့အတိုင်းပဲ သိပ်ပြီး အားနည်းလွန်းတယ်။ ခင်ဗျား ဝိညာဉ်မုဆိုးတောအုပ်ရဲ့ အစွန်အဖျားမှာရှိတဲ့ အသက်တစ်ဆယ်အရွယ် ဝိညာဉ်သားရဲတစ်ကောင်ကိုတောင် နိုင်ပါ့မလား မသိဘူး။ သူတော်စင်ဝိညာဉ်ရွာက ရွာသားတွေရှေ့မှာပဲ လာပြီး ဆရာကြီးလုပ်ပြရဲတာပေါ့"

ဆူယွန့်ထောင်၏ မျက်နှာအမူအရာ ချက်ချင်း ပျက်ယွင်းသွားသည်။ သူ၏ အထီးကျန်ဝံပုလွေ သိုင်းဝိညာဉ်သည် တကယ်ပင် သူ၏အားနည်းချက် ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သူ၏ဝိညာဉ်စွမ်းအားသည် အဆင့် ၂၆ တွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ ပိတ်မိနေခဲ့သဖြင့် သိုင်းဝိညာဉ်၏ သိပ်သည်းဆက ပို၍ ပို၍ ဆိုးရွားလာခဲ့သည်။ ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က ဝိညာဉ်မုဆိုးတောအုပ်သို့ သွားရောက်စဉ်က အသက်တစ်ဆယ်အရွယ် ဝိညာဉ်ကြောင်တစ်ကောင်၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ခံခဲ့ရပြီး လုံးဝအရှုံးပေးခဲ့ရသည်။ ဤအရှက်ရဖွယ် အကြောင်းကို သူ ပြင်ပလူတစ်ယောက်ကိုမျှ မပြောခဲ့ဖူးပါ။ လင်းဖန်းက ဘယ်လိုလုပ် သိနေရသနည်း။

"မင်း... မင်း လျှောက်ပြောနေတာပဲ" ဆူယွန့်ထောင်၏ အသံက အနည်းငယ် တုန်ရီနေသည်။ သူက မိမိ၏ အလုံပိတ်ထားသော ဒဏ်ရာဟောင်းကို တစ်ယောက်ယောက်က လာပွတ်လိုက်သကဲ့သို့ မသိစိတ်ဖြင့် ဝမ်းဗိုက်အောက်နားကို လက်ဖြင့် ကာလိုက်မိသည်။ "ငါက ဝိညာဉ်မဟာဆရာကြီးကွ။ အသက်တစ်ဆယ်အရွယ် ဝိညာဉ်သားရဲက ငါ့ကို ဘယ်လိုလုပ် တားနိုင်မှာလဲ။ မင်းလို ကောင်စုတ်က ကောလာဟလတွေ လျှောက်လွှင့်နေတာပဲ"

"ကောလာဟလ ဟုတ်လား" လင်းဖန်းက လှောင်ပြုံးပြုံးရင်း ရှေ့သို့ နောက်ထပ်တစ်လှမ်း တက်လိုက်သည်။ မျက်ဝန်းထဲတွင်မူ အထင်သေးရိပ်များ ပြည့်နှက်နေသည်။ "ဒါဆိုရင် ခင်ဗျား အခုပဲ ခင်ဗျားရဲ့ အထီးကျန်ဝံပုလွေ သိုင်းဝိညာဉ်ကို ထုတ်ဆင့်ပြီး အားလုံးရှေ့မှာ ဝိညာဉ်စွမ်းအားလှိုင်းတွေကို ပြရဲလား။ လေကြီးမနေနဲ့ လမ်းဘေးက လူမိုက်တွေလို ပါးစပ်ကပဲ အော်မနေနဲ့လေ"

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ရွာသားများအားလုံး ကြောင်အမ်းသွားကြပြီး မည်သူမျှ စကားမဟရဲကြချေ။ ဝိညာဉ်တော်ခန်းမက လူများကို မစော်ကားရဲမှန်း အားလုံးသိကြသော်လည်း လင်းဖန်း၏ စကားများက သူတို့ကို စူးစမ်းချင်စိတ် ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ သူတို့က ဆူယွန့်ထောင်၏ မျက်နှာကို ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် ကြည့်နေကြသည်။ အဘိုးဂျက်က လင်းဖန်း၏လက်ကို အမြန်ဆွဲကာ တိုးတိုးလေး ပြောရှာသည်။

"ဖန်းငယ်လေး... ဘာမှထပ်မပြောနဲ့တော့ သူ့ကို ဒေါသထွက်အောင် မလုပ်နဲ့။ ငါတို့အားလုံး အပြစ်ပေးခံရလိမ့်မယ်"

လင်းဖန်းက မရပ်တန့်ခဲ့ပါ။ သူ လိုချင်သည့် အကျိုးသက်ရောက်မှုက ဤအရာပင် ဖြစ်သည်။ ဆူယွန့်ထောင်၏ မောက်မာမှုကို လုံးဝရိုက်ချိုးပစ်ရန် ဖြစ်သည်။

"ခင်ဗျားက ဝိညာဉ်တော်ခန်းမက ပေးတဲ့လစာကို စားပြီး အင်ပါယာက ကျွေးမွေးတာကို ခံနေရတာ ဒါပေမဲ့ သိုင်းဝိညာဉ်ရဲ့ အခြေခံအကျဆုံး သဘောတရားကိုတောင် နားမလည်ဘူး။ ခင်ဗျား တတ်တာဆိုလို့ သလင်းလုံးကို ကြည့်ပြီး ဂဏန်းဖတ်ပြတာပဲ ရှိတာ။ ဒါက လစာအလကားစားပြီး သေမယ့်နေ့ကို စောင့်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား" သူက စကားကို ခဏဖြတ်ပြီး တမင်တကာ အသံမြှင့်၍ ပြောလိုက်သည်။ "ခင်ဗျားက အသိအဆက်တွေကြောင့်သာ ဓမ္မဆရာ ရာထူးကို ရခဲ့တာ သေချာပါတယ်။ မဟုတ်ရင် အသက်ခြောက်နှစ်အရွယ် ကောင်လေးတစ်ယောက်ထက်တောင် ဘာလို့ ပိုပြီး အသုံးမကျဖြစ်နေရတာလဲ"

"ဝုန်း"

ဆူယွန့်ထောင်၏ ဒေါသမီးက အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ထပ်မံ ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့သည်။

သူ၏ ရင်ဘတ်က နိမ့်ချည်မြင့်ချည်ဖြင့် ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ခါနေပြီး တစ်ခဏချင်းမှာပင် ခဲရောင်ဖျော့ဖျော့ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ တဟုန်ထိုး ထွက်ပေါ်လာကာ ခန်းမဆောင်အတွင်းရှိ လေထုကို တုန်ခါသွားစေသည်။ ကျောက်ခဲစက်ဝိုင်းမှ ကျန်ရှိနေသော အလင်းတန်းလေးများပင် ထိုမငြိမ်မသက်ဖြစ်နေသော ဝိညာဉ်စွမ်းအားများအောက်တွင် ပျောက်ကွယ်သွားရသည်။

ထိုစဉ် လင်းဖန်း၏ ပုခုံးပေါ်ရှိ ဒွိဒွိလေးဝိညာဉ်ရိပ်လေးက ရုတ်တရက် လင်းလက်လာပြီး လေထုထဲတွင် ဖျော့တော့သော အပြာရောင် စာသားလေးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

[ကောင်းတယ် အားနည်းချက်ကို ကွက်တိထိုးနှက်နိုင်ခဲ့ပြီ။ ဒေါသပမာဏက ၅၅ မဟုတ်တော့ဘူး အခုဆိုရင် ၈၅/၁၀၀ ရှိသွားပြီ။ အဆုံးဆုံးအမှတ် ရောက်ဖို့ ၁၅ မှတ်ပဲ လိုတော့တယ်။ နောက်ထပ် တစ်ချက်လောက်ပဲ]

လင်းဖန်း စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် ဝမ်းသာသွားပြီး ထပ်မံ၍ စကားပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် စောစောက မြှောက်ထိုးပင့်ကော် လုပ်ခဲ့သော ထဲတန်းက ရုတ်တရက် ထအော်သည်။

"မင်းကမှ ဘဝကို အလကားဖြုန်းနေတာ။ ဆရာဆူယွန့်ထောင်က ဝိညာဉ်သခင်ကွ မင်းကတော့ နွားကျောင်းသား..."

"ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း"

လင်းဖန်း ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏မျက်မှောင်က ရေခဲလို အေးစက်နေပြီး ထဲတန်း၏ စကားကို တိုက်ရိုက် ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"မင်းကိုယ်မင်း ဘာကောင်ထင်နေလဲ။ သူများအနောက်ကနေ လိုက်ပြီး အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ လျှောက်ပြောနေတာ။ မင်း တကယ် အရည်အချင်းရှိရင် မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို မင်းဘာသာမင်း ဘာလို့ စမ်းသပ်မကြည့်တာလဲ။ စောစောက ဆူယွန့်ထောင် မင်းကို ဘာပြောခဲ့လဲ။ ဝိညာဉ်စွမ်းအား မပါတဲ့ ပေါက်တူး သိုင်းဝိညာဉ်ဆိုတာ သံတိုသံစနဲ့ ဘာမှမထူးဘူးတဲ့။ အဲဒီတုန်းကကျတော့ မင်း ဘာလို့ သူ့ကို ပြန်မပြောရဲတာလဲ။ မင်းက မင်းလို လူတန်းစားအချင်းချင်းပဲ နှိပ်ကွပ်ရဲတာလား။ ဒါက ဘာအရည်အချင်းမို့လို့လဲ"

ထဲတန်း၏ မျက်နှာ ချက်ချင်း နီရဲသွားပြီး ပါးစပ်ဟကာ တစ်ခုခု ပြောရန် ပြင်သော်လည်း စကားတစ်လုံးမျှ ထွက်မလာတော့ပေ။ စောစောက ဆူယွန့်ထောင် သူ၏သိုင်းဝိညာဉ်ကို လှောင်ပြောင်စဉ်က သူ ဘာမှ ပြန်မပြောရဲခဲ့သည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ လင်းဖန်း၏ စကားများက သူ၏အသည်းကို ကွက်တိထိုးနှက်လိုက်သဖြင့် ခေါင်းငုံ့ထားရုံမှတစ်ပါး ပြန်လည်မချေပရဲတော့ပေ။ ထိုအခြင်းအရာကို မြင်သောအခါ အခြားကလေးများသည်လည်း အလျင်အစလို ပါးစပ်ပိတ်သွားကြပြီး အသက်ပင် ပြင်းပြင်းမရှူရဲကြတော့ချေ။

ဝိညာဉ်ရိပ်ပေါ်တွင် ဖျော့တော့သော အပြာရောင် စာသားလေး ထပ်မံပေါ်လာပြန်သည်။

[ဘေးက ကလေးကတော့ လုံးဝကို အရှုံးပေးသွားပြီ။ ဒေါသပမာဏ ၉၀/၁၀၀ ရှိသွားပြီ။ ၁၀ မှတ်ပဲ လိုတော့တယ်။ ဒီအတိုင်း ဆက်လုပ်ပါ]

ဆူယွန့်ထောင်သည် ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ ဒေါသလွန်ကာ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီနေတော့သည်။ သူကဲ့သို့သော ဝိညာဉ်မဟာဆရာကြီးတစ်ဦးက ဝိညာဉ်စွမ်းအား လုံးဝမရှိသော ကောင်လေးတစ်ယောက်၏ ဖိနှိပ်ချုပ်ချယ်မှုကို ခံလိုက်ရပြီး ကလေးများကိုပင် ပါးစပ်ပိတ်အောင် လုပ်သွားနိုင်ခဲ့သည်။ ဤအကြောင်းသာ ပြင်ပသို့ ပျံ့နှံ့သွားပါက သူ ဝိညာဉ်တော်ခန်းမတွင် ဘယ်လိုမျက်နှာဖြင့် ရပ်တည်ရတော့မည်နည်း။

"မင်း တကယ် အသက်မရှင်ချင်တော့ဘူးပဲ" ဆူယွန့်ထောင်က အော်ဟစ်လိုက်ရင်း သူ၏ ညာလက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။ ဝါကျင်ကျင် ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ သူ၏လက်ဖဝါးတွင် စုစည်းလာပြီး ဝံပုလွေလက်သည်းပုံသဏ္ဌာန် ဝိညာဉ်ရိပ်အသေးစားလေးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ၎င်းသည် သူ၏ ပထမဆုံး ဝိညာဉ်စွမ်းရည်ဖြစ်သော "ဝံပုလွေလက်သည်း ရိုက်ချက်" ဖြစ်သည်။ အသက်ဆယ်နှစ်အရွယ် ဝိညာဉ်ကွင်းတစ်ခုသာ ဖြစ်သော်လည်း အသက်ခြောက်နှစ်အရွယ် ကလေးတစ်ယောက်ကို နှိမ်နှင်းရန်အတွက်မူ လုံလောက်သည်ထက် ပိုပေသည်။

"ဆရာ... မလုပ်ပါနဲ့" အဘိုးဂျက်မှာ လန့်ဖျတ်သွားပြီး ဝိညာဉ်ပင် လွင့်မတတ် ဖြစ်သွားရသည်။ သူက တားဆီးရန် ရှေ့သို့ ပြေးဝင်သော်လည်း ဆူယွန့်ထောင်၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကြောင့် အနောက်သို့ နှစ်လှမ်းမျှ လွင့်ထွက်သွားပြီး လဲကျလုမတတ် ဖြစ်သွားရသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ရွာသားများကလည်း ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်ကုန်ကြသော်လည်း မည်သူမျှ ရှေ့သို့ မတိုးရဲကြပါ။ ဝိညာဉ်တော်ခန်းမက လူများတွင် သတ်ဖြတ်လိုသော စိတ်ရှိနေလျှင် သူတို့ တားဆီးနိုင်မည်မဟုတ်မှန်း အားလုံး သိကြသည်။

လင်းဖန်းကတော့ အနောက်သို့မဆုတ်ဘဲ ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ တစ်ယောက်ယောက်က သူ့ကို လာရောက်တားဆီးပေးလိမ့်မည်ဟု သူ သိနေသည်။

သူ ထင်သည့်အတိုင်းပင် ဆူယွန့်ထောင်၏ ဝံပုလွေလက်သည်း ဝိညာဉ်ရိပ်က လင်းဖန်း၏ ရင်ဘတ်ဆီသို့ ထိမှန်တော့မည့် ဆဲဆဲမှာပင် ဘေးဘက်မှ ဖျော့တော့သော အစိမ်းရောင် အရိပ်တစ်ခု ရုတ်တရက် ခုန်ထွက်လာတော့သည်။

ထိုသူကား ထန်ဆန်း ဖြစ်သည်။

သူ၏လက်ထဲရှိ ငွေပြာမြက်လေးသည် လူတိုင်း သတိမထားမိခင်မှာပင် တိတ်တဆိတ် ပွင့်လန်းလာပြီး ၎င်း၏ ဖျော့တော့သော အစိမ်းရောင် အရွက်များသည် သက်ရှိတစ်ခုကဲ့သို့ ဆူယွန့်ထောင်၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို လျင်မြန်စွာ ရစ်ပတ်နှောင်ဖွဲ့လိုက်သည်။ ထိုပါးလျလှသော အရွက်များသည် အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် ကျုံ့ဆန့်နိုင်စွမ်းရှိပြီး ဆူယွန့်ထောင်၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို မြဲမြံစွာ ချုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။ သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ ချက်ချင်း ရပ်တန့်သွားပြီး ဝံပုလွေလက်သည်း ဝိညာဉ်ရိပ်မှာလည်း လေထဲတွင်ပင် ဖတ်ခနဲ ကွယ်ပျောက်သွားတော့သည်။

"ဆရာ... ဝိညာဉ်နိုးထခြင်း အခမ်းအနား မပြီးသေးပါဘူး" ထန်ဆန်း၏ အသံက တည်ငြိမ်သော်လည်း ငြင်းပယ်၍မရသော အာဏာစက် ပါရှိနေသည်။ သူက ရိုသေသော လေသံကို ထိန်းသိမ်းရင်း အနည်းငယ် ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ "အကယ်၍ ကလေးတစ်ယောက် ဒဏ်ရာရသွားပြီး တခြားရွာသားတွေရဲ့ ဝိညာဉ်နိုးထခြင်း နောက်ကျသွားရင် ဝိညာဉ်တော်ခန်းမကို အကြောင်းပြချက်ပေးဖို့ ခက်ခဲလိမ့်မယ်လို့ ထင်ပါတယ်"

ဆူယွန့်ထောင်၏ မျက်နှာသည် ခရမ်းရောင်သန်းသည်အထိ နီမြန်းသွားသည်။ သူက အသည်းအသန် ရုန်းကန်သော်လည်း ငွေပြာမြက်၏ နှောင်ဖွဲ့မှုက ပြင်းထန်လွန်းလှသဖြင့် ဘယ်လိုမှ ရုန်းမထွက်နိုင် ဖြစ်နေရသည်။ အသက်ခြောက်နှစ်အရွယ် ကလေးတစ်ယောက်၏ သိုင်းဝိညာဉ်က သူကဲ့သို့သော ဝိညာဉ်မဟာဆရာကြီးတစ်ဦးကို နှောင်ဖွဲ့ထားနိုင်သည်တကား။ ဒါက တကယ့်ကို အရှက်ရဖွယ်ရာ ဖြစ်သည်။

လင်းဖန်းက ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ ချက်ချင်းပင် ဆားသိပ်လိုက်သည်။ သူ၏အသံက ပြတ်သားလှသဖြင့် ခန်းမထဲရှိ လူတိုင်း အတိုင်းသား ကြားလိုက်ရသည်။

"ဓမ္မဆရာ ဆူယွန့်ထောင်ကတော့ တကယ့်ကို အံ့ဩစရာကောင်းတာပဲ။ အသက်ခြောက်နှစ်အရွယ် ကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ ငွေငွေပြာမြက် နှောင်ဖွဲ့မှုကိုတောင် ရုန်းမထွက်နိုင်ဘဲနဲ့ မိမိကိုယ်ကိုယ် ဝိညာဉ်မဟာဆရာကြီးလို့ ခေါ်ရဲသေးတယ်ပေါ့။ ခင်ဗျားက အသက်ကြီးလာတာနဲ့အမျှ ပိုပြီးတော့ အသုံးမကျဖြစ်လာတာပဲ။ နောက်နှစ်နှစ်လောက်နေရင် အသစ်စက်စက် နိုးထလာတဲ့ ကလေးတစ်ယောက်ကိုတောင် ခင်ဗျား နိုင်ပါ့မလား မသိဘူး"

ဆူယွန့်ထောင်သည် ဒေါသလွန်ကာ ခေါင်းနားပန်းကြီးပြီး မျက်စိပင် ပြာဝေသွားတော့သည်။ သူ၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ ဆူပွက်နေပြီး ဒေါသမျက်လုံးများဖြင့် လင်းဖန်းကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ သို့သော်လည်း ထန်ဆန်းက သူ၏လက်ကောက်ဝတ်ကို မြဲမြံစွာ ချုပ်ကိုင်ထားသဖြင့် သူ လှုပ်ရှား၍ မရချေ။

ဖျော့တော့သော အပြာရောင် စာသားလေး ထပ်မံ လင်းလက်လာပြန်သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ စာလုံးအဆင့်အတန်းက စောစောကထက် ပို၍ ကြီးမားလှသည်။

[နောက်ဆုံး ထိုးနှက်ချက် အောင်မြင်သည်။ ဒေါသပမာဏ ၅ မှတ် ထပ်တိုးလာပြီး အခုဆိုရင် ၉၅/၁၀၀ ရှိသွားပြီ။ ၅ မှတ်ပဲ လိုတော့တယ်။ နောက်ထပ် တစ်ချက်လောက်ဆိုရင် စွမ်းဆောင်ရည်အသစ် ပွင့်လာပါပြီ]

လင်းဖန်း စိတ်ထဲမှ အလွန်အမင်း ဝမ်းသာသွားသည်။ ၅ မှတ်ပဲ လိုတော့သည်တကား။ ဆူယွန့်ထောင်ကို နောက်ထပ် အနည်းငယ်မျှ ဆွပေးလိုက်လျှင် သူ၏ ဒေါသပမာဏက အဆုံးထိ ရောက်သွားပေလိမ့်မည်။ သူ စကားပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ထန်ဆန်းက သူ၏အင်္ကျီလက်ကို တိတ်တဆိတ် ဆွဲလိုက်သည်။

ထန်ဆန်းက သူ့ကို အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ကြည့်လိုက်ပြီး ဆူယွန့်ထောင်ကို ထပ်ပြီး ဒေါသ မဆွရန် အချက်ပြလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဆူယွန့်ထောင်သည် ယခုပင် ရူးသွပ်လုမတတ် ဖြစ်နေပြီဖြစ်ရာ သူ့ကို ထပ်ပြီး ဒေါသဆွလျှင် ပို၍ အစွန်းရောက်သော အရာတစ်ခုခုကို လုပ်ဆောင်လာနိုင်ပေသည်။

လင်းဖန်း ခေတ္တမျှ တန့်သွားပြီး ထန်ဆန်း၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။ သူက ဒေါသကြောင့် တုန်ရီနေသော ဆူယွန့်ထောင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ထန်ဆန်းထံသို့ အကြည့်ရွှေ့လိုက်သည်။ ဆူယွန့်ထောင်၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ရစ်ပတ်ထားသော ငွေပြာမြက်ကို ကြည့်ရင်း သူ စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။

'ဒီနေ့အတွက်တော့ ဒီလောက်နဲ့ပဲ တော်လောက်ပါပြီ။ ဒေါသအမှတ် ၉၅ မှတ်ဆိုတာ လုံလောက်ပါတယ်။ ဇာတ်ရှိန်လေး နည်းနည်း ချန်ထားပြီး နောက်တစ်ကြိမ်ကျမှ သူ့ရဲ့ ဒေါသကို အဆုံးထိ ရောက်အောင် ဆွဖို့ အခွင့်အရေး ရှာရတာပေါ့'