အခန်း (၃၇) မနက်ခင်း ဝန်ပိုတင် ပြေးလေ့ကျင့်ခန်းနှင့် တိုက်ပွဲဝင်ရန် အရှိန်မြှင့်ခြင်း

မိုးသောက်အရုဏ်တက်ချိန်တွင် ရှီလိုင်ခဲအကယ်ဒမီ၏ ကစားကွင်းသည် ရွှေရောင်ဖျော့ဖျော့ အလင်းတန်းများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ မြေသားလမ်းကြောင်းပေါ်တွင် ရေစက်ကလေးများ ကျန်ရှိနေသေးသဖြင့် ခြေလှမ်းလိုက်တိုင်း နူးညံ့နေသည်။ လမ်းကြောင်းပေါ်တွင် အနည်းငယ် ချိုင့်ခွက်နေသည့်နေရာများ ရှိနေသော်လည်း ဖလန်းဒါးက ယင်းတို့ကို မပြုပြင်ဘဲ ထားခဲ့သည်။ သူက ယင်းကို "တကယ့်တိုက်ပွဲဝင်ရမည့် အခြေအနေအတိုင်း ခံနိုင်ရည်လေ့ကျင့်ခြင်း" ဟု ခေါ်ဆိုသည်။

ဖလန်းဒါးသည် ပိုက်တံကို ပါးစပ်တွင် ကိုက်ထားလျက် အစမှတ်တွင် ရပ်နေသည်။ သူ၏ ရှေ့တွင် လေးလံသော ပိုက်ဆန်ကြိုးဖြင့် ချည်နှောင်ထားသည့် အပြာရောင် ကျောက်တုံးအစုအဝေးများ ရှိနေသည်။ ကျောက်တုံးတစ်ခုစီသည် ဆယ်ပေါင်ခန့်စီ လေးသည်။ သူက အသံကို မြှင့်၍ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ "အားလုံး စုဝေးကြ ဒီနေ့ လေ့ကျင့်ခန်းက ၅ ကီလိုမီတာ ဝန်ပိုတင် ပြေးရမှာ။ ပထမဆုံး ရောက်တဲ့သူက နံနက်စာ ရမယ်။ နောက်ဆုံးရောက်တဲ့သူကတော့ နေ့လယ်စာ မရတဲ့အပြင် ထပ်ဆောင်း လေ့ကျင့်ခန်းပါ လုပ်ရမယ်။"

သူ စကားဆုံးသည်နှင့် တိုက်မုပိုင်က အရင်ဆုံး ခြေလှမ်းလိုက်ပြီး အပြာရောင် ကျောက်တုံးတစ်ခုကို ကောက်ယူကာ သူ၏ ကျောတွင် ကြိုးဖြင့် ချည်လိုက်သည်။ သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ အလွန် ပြတ်သားသည်။ သူ၏ ကျောပြင်နောက်တွင် အဖြူရောင် ကျားဝိညာဉ်၏ အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဝေ့ဝဲသွားသည်။ ဝိညာဉ်အဆင့် ၃၇ ရှိသော သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကြောင့် ကျောက်တုံးမှာ အနည်းငယ် နွေးသွားသည်။ "၅ ကီလိုမီတာပဲလား ငါ ပထမ ရမှာ သေချာတယ်" သူသည် ဘေးတွင် ရပ်နေသော လင်းဖန်းကို တစ်ချက် စောင်းကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ လေသံတွင် မကျေနပ်ချက်များ ပါဝင်နေသည်။ လင်းဖန်း၏ လက်တွင် တစ်ကြိမ် ရှုံးနိမ့်ခဲ့ရပြီးနောက်ပိုင်း သူသည် သူ့ကိုယ်သူ သက်သေပြရန် အခွင့်အရေးကို အမြဲ ရှာနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ရှောင်ဝူက ခုန်ပေါက်ရင်း ကျောက်တုံးတစ်ခုကို ကောက်ယူကာ ခါးတွင် ချည်လိုက်ပြီး လျှာကို ထုတ်ကာ ပြောသည်။ "၁၀ ပေါင်ဆိုတာ မဆိုးဘူး ဒါပေမဲ့ ၅ ကီလိုမီတာဆိုတာတော့ အရမ်း ကြာတယ်။ ငါသာ ဖြည်းဖြည်း ပြေးရင် ဗိုက်ဆာတော့မှာပဲ။" ထန်ဆန်းကမူ တည်ငြိမ်စွာပင် ကျောက်တုံးကို ကောက်ယူပြီး ပခုံးတွင် ချည်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အပြာရောင် မြက်နွယ်များဖြင့် ကြိုးကို ပတ်လိုက်ပြီး ဝန်ကို အညီအမျှ ခွဲဝေလိုက်သည်။ သူ၏ အကြည့်များမှာ လုံးဝ တည်ငြိမ်နေသည်။

လင်းဖန်းကလည်း ကျောက်တုံးကို ကောက်ယူကာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပခုံးပေါ် တင်လိုက်သည်။ ဝိညာဉ်အဆင့် ၂၁ ရှိသော သူ၏ စွမ်းအားဖြင့် ၁၀ ပေါင်လောက်ကို သယ်ရသည် သူ၏ အတွက် လွယ်ကူလှသည်။ သူ၏ ပခုံးပေါ်ရှိ ဒွိဒွိလေးက ဟာသတစ်ခုခုကို တွေးမိသကဲ့သို့ ယမ်းလိုက်ပြီး စခရင်ပေါ်တွင် စာသားများ ပေါ်လာသည်။ 【မနက်ခင်း လေ့ကျင့်ခန်း - ဝန်ပိုတင် ၅ ကီလိုမီတာ ပြေးခြင်း ရည်မှန်းချက် - တိုက်မုပိုင်၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအား လှိုင်းများ မတည်ငြိမ်ခြင်း မာဟုန်းကျွင်း၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာအား နည်းပါးခြင်း ဒေါသအမှတ်များ ရရှိရန် အခွင့်အရေး ရှိသည်】

"စတင်ကြ ပြေး"

မနက်ခင်း အလင်းရောင်အောက်တွင် ဖလန်းဒါးက သူ၏ ပိုက်တံကို မြေကြီးပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်ရာ မီးပွားများ ထွက်လာသည်။ တိုက်မုပိုင်သည် မြှားတစ်စင်းကဲ့သို့ ရှေ့သို့ ပြေးထွက်သွားသည်။ အဖြူရောင် ကျားဝိညာဉ်၏ စွမ်းအားက သူ့ကို ပို၍ လျင်မြန်စေသည်။ သူ၏ ပုံရိပ်မှာ တဖြည်းဖြည်း သေးငယ်သွားသဖြင့် ရှောင်ဝူက မနေနိုင်ဘဲ အော်လိုက်သည်။ "တိုက်မုပိုင်က တကယ် မြန်တာပဲ"

ထန်ဆန်းနှင့် ရှောင်ဝူမှာမူ အလယ်တွင် ပုံမှန် အရှိန်ဖြင့် ပြေးနေကြသည်။ လင်းဖန်းကတော့ တိုက်မုပိုင်၏ အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်ရန်အတွက် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိဖြင့် အရှိန်ကို လျှော့ကာ နောက်မှ ဖြည်းဖြည်းချင်း လိုက်လာသည်။ ချတ်ဘောက်စ်တွင် စာသားများ မြန်ဆန်စွာ ပေါ်လာသည်။ 【ရည်မှန်းချက်၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအား လှိုင်းများကို တွေ့ရှိရသည် တိုက်မုပိုင်၏ ညာခြေထောက်တွင် ဝိညာဉ်စွမ်းအား စီးဆင်းမှု နှေးကွေးနေသည် အသက်ရှူနှုန်း မမှန်တော့ပါ အနားယူမှု မလုံလောက်ဟု ခန့်မှန်းရသည်】

တကယ်ပင် တစ်ကီလိုမီတာမျှ ပြေးပြီးသည်နှင့် တိုက်မုပိုင်၏ အရှိန်မှာ တဖြည်းဖြည်း လျော့ကျလာသည်။ သူသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူနေရပြီး အစကတည်းက မတ်စောက်ခဲ့သော သူ၏ ကျောပြင်မှာ ကုန်းလာသည်။ ကျောပေါ်ရှိ ကျောက်တုံးမှာလည်း ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် ယမ်းခါနေသည်။

လင်းဖန်းက အရှိန်မြှင့်လိုက်ပြီး သူ၏ ဘေးသို့ ရောက်လာကာ လှောင်ပြောင်သံဖြင့် ပြောသည်။ "ရှီလိုင်ခဲအကယ်ဒမီရဲ့ ခေါင်းဆောင်ဆိုတာ ဒါမျိုးလား။ ၁၀ ပေါင်လေး သယ်ပြီး တစ်ကီလိုမီတာနဲ့တင် အရှိန် လျော့သွားပြီ။ မာဟုန်းကျွင်းထက်တောင် ညံ့နေပါလား။"

တိုက်မုပိုင်မှာ အသက်ရှူမဝသဖြင့် ပြန်မပြောနိုင်ဘဲ သူ့ကို ဒေါသတကြီး ကြည့်လိုက်သည်။ "စကား များမနေနဲ့ ငါ အရှိန်ကို ပြန်ချိန်နေတာ။"

လင်းဖန်းက အေးစက်စက် ရယ်လိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် ဒွိဒွိလေး၏ စခရင်ပေါ်တွင် တိုက်မုပိုင်၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ ပျက်စီးနေသည်ကို ပြသနေသည်။ သူ၏ ညာခြေထောက် လှုပ်ရှားမှုမှာ သာမန်ထက် ချိန်ကိုက်မှု နှေးကွေးနေသည်။ "ညက အိပ်ရေး မဝဘူးဆိုတာ သေချာနေတာပဲ။" လင်းဖန်းက ခဏရပ်လိုက်ပြီး ပို၍ နီးကပ်စွာ တိုးကပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ကျူးကျူးချင်းနဲ့ စကားများပြီး စိတ်တိုနေလို့ အိပ်မပျော်တာလား။"

ဤစကားမှာ တိုက်မုပိုင်၏ နှလုံးသားကို ထိခိုက်စေသည့် ဆူးတစ်ချောင်း ဖြစ်သွားသည်။ ညက သူသည် ကျူးကျူးချင်းနှင့် အလုပ်နှင့် ပတ်သက်၍ စကားများခဲ့သည်။ သူမက သူ့ကို "မာနကြီးပြီး အပေါင်းအသင်း မလုပ်တတ်ဘူး" ဟု ပြောခဲ့သဖြင့် သူ အလွန် ဒေါသထွက်ကာ အိပ်မပျော်ခဲ့ပေ။ ယခု လင်းဖန်းက လူသိရှင်ကြား ထုတ်ပြောလိုက်သဖြင့် သူ၏ မျက်နှာမှာ မီးခွက်ဖိုကဲ့သို့ မည်းမှောင်သွားသည်။

"ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ" တိုက်မုပိုင်က ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ တဟုန်ထိုး ထွက်ပေါ်လာသည်။ အဖြူရောင် ကျားဝိညာဉ်၏ အရိပ်မှာ ပို၍ ထင်ရှားလာပြီး ကျောပေါ်ရှိ ကျောက်တုံးကိုလည်း ဝိညာဉ်စွမ်းအားဖြင့် ထိန်းထားလိုက်သည်။ သူသည် အရှိန်ကို ရုတ်တရက် မြှင့်လိုက်ပြီး လင်းဖန်းကို ရှေ့သို့ တွန်းထုတ်လိုက်သည်။ "ငါနဲ့ ကျူးကျူးချင်းက ဘာမှ မဖြစ်ဘူး ငါတို့ကြားထဲ သွေးမခွဲပါနဲ့"

【ဒင် ရည်မှန်းချက်မှာ ဒေါသနှင့် ရှက်ရွံ့မှု ဖြစ်ပေါ်နေသည် တိုက်မုပိုင်၏ ဒေါသအမှတ် +၂၅ လက်ရှိအမှတ် ၂၅/၁၀၀】

စခရင်ပေါ်ရှိ အသံချဲ့စက်ငယ်လေးက တတီတီ အသံပေးနေသည်။

လင်းဖန်းက အောင်မြင်သည့်အပြုံးဖြင့် ကြည့်နေပြီး နောက်မှ ဖြည်းဖြည်းချင်း လိုက်သွားသည်။ "ဘာလို့ အခုမှ အရှိန်တင်တာလဲ ငါ အော်မှပဲ စွမ်းအားတွေ ထွက်လာတာလား။ အော်မှ ကြိုက်တဲ့သူလား။"

ဤစကားကို ကြားသောအခါ တိုက်မုပိုင်မှာ ရှေ့ကနေ ပို၍ မြန်မြန် ပြေးလေတော့သည်။ သူသည် လင်းဖန်းကို အခွင့်အရေး ထပ်ပေးမည့် စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် အရှိန်ကို မလျှော့တော့ပေ။

ရှောင်ဝူနှင့် ထန်ဆန်းမှာ နောက်မှ လိုက်ရင်း ရယ်မောနေကြသည်။ ရှောင်ဝူက ထန်ဆန်း၏ နားသို့ တိုးကာ ပြောသည်။ "လင်းဖန်းက တကယ်ပဲတော်တာပဲ စကား နှစ်ခွန်း ပြောလိုက်တာနဲ့ တိုက်မုပိုင်ကို အရှိန်မြှင့်အောင် လုပ်လိုက်တာပဲ။" ထန်ဆန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး "လင်းဖန်းက လူတစ်ယောက်ရဲ့ အားနည်းချက်ကို ဘယ်လို ထိရမလဲဆိုတာ ကောင်းကောင်း သိတယ်။ ဒါကလည်း သူရဲ့ စွမ်းရည် တစ်ခုပဲ။"

၂ ကီလိုမီတာ အရောက်တွင် အဖွဲ့မှာ တဖြည်းဖြည်း ကွဲသွားသည်။ တိုက်မုပိုင်က ရှေ့ဆုံးမှ ပြေးနေပြီး လင်းဖန်းက နောက်မှ လိုက်နေသည်။ မာဟုန်းကျွင်းကမူ နောက်ဆုံးတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး ကျောက်တုံးကို သယ်ရင်း ယိုင်နဲ့နေသည်။ "ဒီကျောက်တုံးက ငါ့ကို သတ်တော့မှာပဲ... အရမ်း လေးတာပဲ..."

တစ်ကီလိုမီတာ ထပ်ပြေးပြီးနောက် မာဟုန်းကျွင်းမှာ လုံးဝ ပြေးနိုင်တော့ဘဲ လမ်းဘေးရှိ သစ်ပင်ကို မှီကာ မြေကြီးပေါ်သို့ ပစ်လှဲချလိုက်သည်။ "ငါ မပြေးနိုင်တော့ဘူး..."

"ပျင်းနေတာလား"

လင်းဖန်းက နောက်မှ လှမ်းအော်ပြီး မာဟုန်းကျွင်းဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။ သူသည် မြေကြီးပေါ်ရှိ ကျောက်တုံးကို ကောက်ယူပြီး မာဟုန်းကျွင်း၏ ကျောပေါ်သို့ ထပ်ချည်လိုက်သည်။ ပေါင် ၂၀ ရှိသော ဝန်ကို ထမ်းထားရသဖြင့် မာဟုန်းကျွင်းမှာ ဒူးထောက်လုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

မာဟုန်းကျွင်းက မကျေမနပ် ပြောသည်။ "ဘာလုပ်တာလဲ" သူ ကျောက်တုံးကို ဖြုတ်ချရန် ကြိုးစားသော်လည်း လင်းဖန်းက သူ၏ လက်ကို ဖမ်းထားသည်။

"၅ ကီလိုမီတာ မပြေးမချင်း အစာစားခွင့် မရှိဘူး။" လင်းဖန်း၏ လေသံမှာ အေးစက်စက် ဖြစ်သွားသည်။ 【ရည်မှန်းချက် - မာဟုန်းကျွင်းမှာ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အားနည်းနေသည် သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ ကုန်ခမ်းနေသည်】 "မင်းရဲ့ မီးဝိညာဉ်က ဒီလောက်လေးတောင် မခံနိုင်ရင် နောက်ပိုင်း ဝိညာဉ်သားရဲတွေနဲ့ တွေ့တဲ့အခါ ဘာမှ လုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ အမြဲတမ်း အသတ်ခံရဖို့ စောင့်နေရလိမ့်မယ်။"

မာဟုန်းကျွင်း၏ မျက်နှာမှာ ရှက်ရွံ့မှုနှင့် ဒေါသကြောင့် နီရဲသွားသည်။ "ငါ... ငါ ပင်ပန်းလို့ပါ ခဏလောက် အနားယူပြီး ပြန်ပြေးလို့ မရဘူးလား"

"အနားယူမယ်" လင်းဖန်းက မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ "တကယ့် တိုက်ပွဲမှာ ဝိညာဉ်သားရဲတွေက မင်းကို အနားပေးမှာလား။ အမဲလိုက်တောအုပ်ထဲမှာ ဖြစ်ခဲ့တာကို မေ့သွားပြီလား မင်းသာ အနည်းငယ် နှေးရင် အရင်ကတည်းက အသက်ဆုံးရှုံးသွားပြီ။ အဲဒါ မေ့သွားပြီလား" သူ ခဏရပ်လိုက်ပြီး ရှေ့ကို ညွှန်ပြကာ "အခု မင်း ၅ ကီလိုမီတာကို ဝန်ပိုနဲ့ ပြေးမလား ဒါမှမဟုတ် နေ့လယ်စာ မစားဘဲ နေမလား မင်း ကိုယ့်ဘာသာ ရွေးချယ်။"

မာဟုန်းကျွင်းသည် သူ၏ ကျောပေါ်ရှိ ကျောက်တုံးကို ကြည့်ပြီးနောက် ရှေ့သို့ တဖြည်းဖြည်း ဝေးသွားသော တိုက်မုပိုင်နှင့် ထန်ဆန်းတို့ကို ကြည့်ကာ စိတ်ပျက်စွာဖြင့် ထရပ်လိုက်သည်။ သူသည် လင်းဖန်း၏ စကားက မှန်ကြောင်း သိသော်လည်း သူ၏ ပခုံးများမှာ နာကျင်လွန်းလှသည်။

【ဒင် ရည်မှန်းချက်မှာ ဒေါသနှင့် စိတ်ပျက်မှု ဖြစ်ပေါ်နေသည် မာဟုန်းကျွင်း၏ ဒေါသအမှတ် +၁၅ လက်ရှိအမှတ် ၁၅/၁၀၀】

လင်းဖန်း၏ ရှေ့တွင် စာသားများ ပေါ်လာပြီး ဒွိဒွိလေးက သူ၏ ပခုံးပေါ်တွင် ခုန်ပေါက်နေသည်။

"ငါ ပြေးမယ် ငါ ပြေးမယ်" မာဟုန်းကျွင်းက အံကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ အော်လိုက်သည်။ သူသည် ကျောပေါ်မှ ဝန်ကို ထမ်းလျက် ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းလိုက်သည်။ ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် ပခုံးများမှာ နာကျင်လွန်းသဖြင့် ချွေးများက ကျဆင်းလာသည်။

လင်းဖန်းက သူ၏ နောက်မှ လိုက်သွားရင်း လမ်းပြပေးသည်။ "ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို ပခုံးနားမှာ စုထား ခါးဆီ မပို့နဲ့ ဒါဆိုရင် ပိုပေါ့သွားလိမ့်မယ် အသက်ရှူနှုန်းကို ဂရုစိုက် နှစ်လှမ်းတိုင်း ရှူ နှစ်လှမ်းတိုင်း ထုတ်"

မာဟုန်းကျွင်းမှာ လင်းဖန်းကို ဒေါသထွက်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ စကားအတိုင်း လုပ်ကြည့်လိုက်ရာ တကယ်ပင် နာကျင်မှုများ လျော့ကျသွားသည်။ အသက်ရှူနှုန်းမှာလည်း ပိုမို မှန်ကန်လာပြီး အရှိန်မှာ တဖြည်းဖြည်း မြန်ဆန်လာသည်။ သူသည် လင်းဖန်းကို ခိုးကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာမှာ စိတ်မရှုပ်တော့သည်ကို တွေ့ရသဖြင့် သူ၏ ဒေါသများ အနည်းငယ် လျော့ကျသွားပြီး "ငါ မင်းကို တစ်နေ့ကျရင် ကျော်တက်ပြမယ်" ဟု တွေးလိုက်သည်။

၄ ကီလိုမီတာ အရောက်တွင် တိုက်မုပိုင်မှာ အရှိန် လျော့သွားသည်။ သူသည် နောက်မှ မာဟုန်းကျွင်း၏ ခြေသံကို ကြားသဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ဝန်ပိုနှင့် ပြေးနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူသည် မာဟုန်းကျွင်းကို အနိုင်မခံလိုသဖြင့် အံကို ကြိတ်ကာ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို ထပ်မံ ထုတ်လွှတ်ပြီး အရှိန်ကို မြှင့်လိုက်သည်။

လင်းဖန်းသည် ရှေ့မှ ပြိုင်ဆိုင်နေသော လူနှစ်ယောက်ကို ကြည့်ရင်း ပြုံးလိုက်သည်။ ဒွိဒွိလေး၏ အချက်အလက်များက တစ်ချိန်လုံး ပြောင်းလဲနေသည်။ လင်းဖန်းက စိတ်ထဲတွင် တွက်ချက်ကြည့်သည်။ သူတို့နှစ်ယောက်သာ ဒီအတိုင်း ဆက်ပြိုင်နေရင် နောက်ပိုင်း လေ့ကျင့်ခန်းတွေမှာ သူ အထူးတလည် တိုက်တွန်းနေစရာ မလိုတော့ပေ။ အလိုအလျောက် တက်လာမည့် ဒေါသအမှတ်များကပင် လုံလောက်နေပြီ။

မိုးသောက်အရုဏ်တွင် သူတို့၏ အရိပ်များမှာ လမ်းကြောင်းပေါ်တွင် ရှည်လျားစွာ ကျနေသည်။ တိုက်မုပိုင်က ပန်းတိုင်အနီးတွင် ရှေ့ဆုံးမှ ရောက်နေသည်။ မာဟုန်းကျွင်းကလည်း သူ၏ နောက်မှ အမီလိုက်လာသည်။ ရှောင်ဝူနှင့် ထန်ဆန်းကမူ ပုံမှန်အတိုင်း ပြေးလာကြသည်။ လင်းဖန်းက နောက်ဆုံးမှ ဖြည်းဖြည်းချင်း လိုက်လာသည်။ ဒီ မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း သူသည် မနက်ခင်း လေ့ကျင့်ခန်းကို ပို၍ စိတ်ဝင်စားလာသည်။

ဖလန်းဒါးသည် ပန်းတိုင်တွင် ရပ်လျက် ပိုက်တံကို ပါးစပ်တွင် ကိုက်ထားကာ ပြုံးနေသည်။ သူသည် တိုက်မုပိုင်နှင့် မာဟုန်းကျွင်းကြားမှ ပဋိပက္ခကို သိထားသော်လည်း မဝင်ရောက်ခဲ့ပေ။ လင်းဖန်းက စကားလုံး အနည်းငယ်ဖြင့် ဖြေရှင်းပေးနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။ လင်းဖန်း၏ စကားပြောစွမ်းရည်မှာ သူ၏ ပိုက်တံထက်တောင် သာလွန်နေသည်။

တိုက်မုပိုင်က "ရောက်ပြီ" ဟု အော်ကာ ပန်းတိုင်ကို ကျော်ဖြတ်လိုက်သည်။ ကျောပေါ်ရှိ ကျောက်တုံးမှာ မြေကြီးပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားသည်။ သူသည် အမောတကောဖြင့် မြေကြီးပေါ်သို့ လဲကျသွားသော်လည်း အနိုင်ရရှိသည့် ပျော်ရွှင်မှုကို မဖုံးကွယ်နိုင်ပေ။

သူ၏ နောက်မှ ရှောင်ဝူနှင့် ထန်ဆန်းတို့ ရောက်လာသည်။ ရှောင်ဝူက ပျော်ရွှင်စွာ ခုန်ပေါက်လိုက်သည်။ "ငါတို့ ဒုတိယမြောက် ရောက်တာပဲ"

နောက်ဆုံးတွင် မာဟုန်းကျွင်းက အံကို ကြိတ်ကာ ပန်းတိုင်ကို ကျော်ဖြတ်လိုက်သည်။ သူ လဲကျသွားပြီးနောက် လင်းဖန်းကို ပြောလိုက်သည်။ "ငါ ရောက်ပြီ။ မင်းရဲ့ မျှော်လင့်ချက်အတိုင်းပဲ မဟုတ်လား"

လင်းဖန်းက သူ၏ အနားသို့ သွားပြီး ခြေထောက်ဖြင့် အသာလေး ပုတ်လိုက်သည်။ "တော်တယ်။ မင်း အဲဒီလောက် ဝန်နဲ့တောင် ပြေးနိုင်တာပဲ။" စခရင်ပေါ်တွင် စာသားများ လင်းလက်လာသည်။ 【မနက်ခင်း လေ့ကျင့်ခန်း ပြီးဆုံးပါပြီ တိုက်မုပိုင်၏ ဒေါသအမှတ် ၂၅/၁၀၀ မာဟုန်းကျွင်း၏ ဒေါသအမှတ် ၁၅/၁၀၀ စုစုပေါင်း ၄၀/၁၀၀】

မာဟုန်းကျွင်းက ပြုံးလိုက်သည်။ သူ အရမ်း ပင်ပန်းနေသော်လည်း လင်းဖန်း၏ အသိအမှတ်ပြုမှုကို ရလိုက်သဖြင့် ကျေနပ်သွားသည်။ လင်းဖန်း၏ အသိအမှတ်ပြုမှုကို ရရန်မှာ ထင်သလောက် မခက်ခဲပေ။

မနက်ခင်း အလင်းရောင်အောက်တွင် အားလုံး၏ ရယ်မောသံများနှင့် အမောဖြေသံများ ပျံ့လွင့်နေသည်။ လင်းဖန်းက သစ်ပင်ကို မှီကာ ဒီ မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း တွေးလိုက်သည်။ ရှီလိုင်ခဲအကယ်ဒမီတွင် သူ၏ ဘဝမှာ သူ တွေးထားသလောက် ပျင်းစရာ မကောင်းတော့ပေ။