အခန်း (၃) ဝိညာဉ်စွမ်းအား သုည။ အသုံးမကျသော သိုင်းဝိညာဉ်ကြောင့် လူပုံအလယ်တွင် လှောင်ပြောင်ခံရခြင်း

ဆူယွန့်ထောင်က ကိုယ်ကိုကိုင်းညွတ်ပြီး လင်းဖန်း၏ နှာခေါင်းကို လက်ညှိုးငေါက်ငေါက်ထိုးကာ သူ၏အဝတ်အစားများပေါ်သို့ တံထွေးထွေးချလိုက်ရင်း ပြောသည်။

"သူတော်စင်ဝိညာဉ်ရွာက တကယ့်ကို ထူးချွန်သူတွေ ထွက်တဲ့ရွာပဲ အမှိုက်တွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတာကိုး"

အက်ကွဲပျက်စီးနေတဲ့ ဝိညာဉ်ရိပ်တစ်ခု နိုးထလာလို့ကော ဘာထူးမှာလဲ။

"ဝိညာဉ်စွမ်းအား မရှိရင်တော့ အိမ်ပြန်ပြီး အဘိုးဂျက်ကို ကူပြီး နွားကျောင်းတာကမှ ပိုကောင်းဦးမယ်။ အနည်းဆုံးတော့ နွားတွေက ထွန်တုံးဆွဲလို့ရသေးတယ်"

ထိုစကားလုံးများသည် လင်းဖန်း၏ နှာခေါင်းကို မီးဝိုင်းဖြင့် ထိုးလိုက်သကဲ့သို့ ရင်ဘတ်ထဲတွင် ဆစ်ခနဲ နာကျင်သွားစေသည်။ သလင်းလုံးကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော သူ၏လက်ချောင်းလေးများမှာလည်း ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ တုန်ရီလာတော့သည်။ ကြောက်လန့်၍ မဟုတ်ပါ ဒေါသကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဝိညာဉ်စွမ်းအား သုည ဖြစ်နေရုံနှင့် ဘာဖြစ်လို့ အသုံးမကျသောလူဟု အသတ်မှတ်ခံရရမည်နည်း။ ဘာဖြစ်လို့ ဤမောက်မာလှသော ဓမ္မဆရာက သူတစ်ပါး၏ သိက္ခာကို ဤမျှလွယ်လွယ်နှင့် နင်းချေနိုင်ရသနည်း။

"ခင်ဗျား ဘယ်သူ့ကို အမှိုက်လို့ ပြောတာလဲ"

လင်းဖန်း၏ အသံက မကျယ်သော်လည်း ထိုအသံထဲတွင် အမျက်ဒေါသများ ပြည့်နှက်နေသည်။ ခန်းမဆောင်အတွင်း၌ ချက်ချင်းပင် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ဆူယွန့်ထောင်၏ ရယ်သံပင် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။ ဆူယွန့်ထောင်က ကိုယ်ကိုမတ်လိုက်ပြီး မျက်မှောင်ကုပ်ကာ လင်းဖန်းကို စူးစိုက်ကြည့်ရင်း ဆိုသည်။

"ဘာလဲ... ငါပြောတာ မှားလို့လား။ မွေးရာပါ ဝိညာဉ်စွမ်းအား သုညဆိုတာ အမှိုက်မဟုတ်လို့ ဘာလဲ"

"ဝုန်း"

ဆူယွန့်ထောင် စကားပင် မဆုံးသေးခင်မှာပင် လင်းဖန်း၏ ဘယ်ဘက်ပုခုံးပေါ်၌ ဖျော့တော့သော ငွေရောင်အလင်းကွင်းတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာသည်။ သူ၏ခေါင်းပေါ်တွင် ပျံဝဲနေသော ပွင့်လင်းမြင်သာသည့် ဝိညာဉ်ရိပ်လေးသည် ယခုအခါတွင်မူ အထင်အရှား မြင်တွေ့နေရပြီ ဖြစ်သည်။ လက်ဝါးခန့်သာရှိသော ထိုလူပုံသဏ္ဌာန်လေးသည် နူးညံ့သော အလင်းကွင်းတစ်ခုအောက်တွင် ရစ်သိုင်းနေပြီး လက်ထဲရှိ မိုက်ခရိုဖုန်းအသေးစားလေးမှာလည်း ဖျတ်ခနဲ လင်းလက်သွားကာ လင်းဖန်း၏ ပုခုံးပေါ်သို့ ငြင်သာစွာ ဆင်းသက်လိုက်သည်။ အချိန်မရွေး စကားပြောရန် အသင့်ရှိနေသော ရဲရင့်သည့် အစောင့်အရှောက်ငယ်လေးတစ်ဦးကဲ့သို့ပင်။

"ဒါ... ဒါက သိုင်းဝိညာဉ် ရုပ်လုံးပေါ်လာတာလား" အဘိုးဂျက်၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး နှုတ်ခမ်းများ တုန်ရီလာသည်။ သူ၏ သက်တမ်းတစ်လျှောက်တွင် ဝိညာဉ်မဟာစင် အဆင့်ကို ကျော်လွန်သော ဝိညာဉ်သခင်ကြီးများသာ သိုင်းဝိညာဉ်ကို ရုပ်လုံးဖော်နိုင်သည်ဟု ကြားဖူးခဲ့ပြီး အသက်ခြောက်နှစ်အရွယ် ကလေးတစ်ယောက်က ဝိညာဉ်နိုးထပြီးပြီးချင်း ဤသို့ လုပ်နိုင်လိမ့်မည်ဟု တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ချေ။

ဆူယွန့်ထောင်လည်း ကြောင်အမ်းသွားပြီး မျက်နှာက ပို၍ ညိုမှောင်သွားသည်။ "အပြင်ပန်းပဲ ကြည့်ကောင်းပြီး အတွင်းသားမရှိတဲ့ သိုင်းဝိညာဉ်အတုက ဘာအသုံးကျမှာလဲ။ ဝိညာဉ်စွမ်းအား မရှိတဲ့အတွက် ဒါဟာ အမှိုက်တစ်စပဲ"

လင်းဖန်းက ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး ဆူယွန့်ထောင်၏ နှာခေါင်းကို လက်ညှိုးပြန်ထိုးကာ ကျယ်လောင်စွာ အော်ပြောလိုက်သည်။

"အမှိုက်ဟုတ်လား။ ကျွန်တော့်အမြင်တော့ တကယ့်အမှိုက်စစ်စစ်က ခင်ဗျားပဲ။ ခင်ဗျားက အသိအဆက်တွေနဲ့ လာဘ်ထိုးပြီး ဓမ္မဆရာ ဖြစ်လာတာမလား။ 'စိတ်ကူးယဉ် သိုင်းဝိညာဉ်' ကိုတောင် ခင်ဗျား ခွဲခြားမသိဘူး။ ဂဏန်းတွေကိုပဲ ကြည့်ပြီး ခန့်မှန်းတတ်တဲ့လူကများ ဒီမှာ လာပြီး ဆရာကြီးလုပ်နေသေးတယ်"

"စိတ်ကူးယဉ် သိုင်းဝိညာဉ် ဟုတ်လား" ဆူယွန့်ထောင် မျက်မှောင်ကုပ်သွားသည်။ ဤအသုံးအနှုန်းကို သူတစ်ခါမျှ မကြားဖူးကြောင်း ထင်ရှားလှပေသည်။

လင်းဖန်းက လှောင်ပြုံးပြုံးကာ ဆက်ပြောသည်။ "ခင်ဗျား ဒါကိုတောင် မသိဘူးလား။ ဒီလိုနဲ့များ ခင်ဗျားကိုယ်ခင်ဗျား ဓမ္မဆရာလို့ ခေါ်ရဲသေးတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ သိုင်းဝိညာဉ်က 'ဒွိဒွိလေးလင်' လို့ခေါ်တဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ စိတ်ကူးယဉ် သိုင်းဝိညာဉ်ပဲ။ အပေါ်ယံ အင်္ဂါရပ်တွေကိုပဲ ကြည့်တတ်တဲ့ ခင်ဗျားလို အမြင်ကျဉ်းမြောင်းတဲ့လူက ဘယ်လိုလုပ် နားလည်မှာလဲ" သူက စကားကို ခဏဖြတ်လိုက်ပြီး ဆူယွန့်ထောင်၏ ဝမ်းဗိုက်အောက်နားဆီသို့ အကြည့် ရွှေ့လိုက်ကာ တမင်တကာ အသံမြှင့်၍ ပြောလိုက်သည်။ "ပြီးတော့ ခင်ဗျား ဝိညာဉ်မဟာဆရာကြီးရဲ့ အဆင့် ၂၆ မှာ ပိတ်မိနေတာ ဘယ်နှနှစ် ရှိပြီလဲ။ ခင်ဗျားရဲ့ ခွန်အားတွေကို ကြွားဝါဖို့နဲ့ ရွာသားတွေကို အနိုင်ကျင့်ဖို့နေရာမှာပဲ သုံးနေလို့ အဆင့်မတက်နိုင်တာ မဟုတ်လား"

ထိုစကားများသည် ဆူယွန့်ထောင်၏ အနာပေါ် တုတ်ကျကဲ့သို့ ရှိလှပေသည်။ သူသည် ဝိညာဉ်မဟာဆရာကြီး အဆင့်တွင် ပိတ်မိနေသည်မှာ ငါးနှစ်ပင် ရှိပြီဖြစ်ပြီး အကဲဖြတ်ပွဲတိုင်းတွင် ဝိညာဉ်စွမ်းအား တိုးတက်အောင် မလုပ်နိုင်သဖြင့် အဆူခံရလေ့ရှိသည်။ ဤအကြောင်းကို သူ ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောခဲ့ဖူးပါ အသက်ခြောက်နှစ်အရွယ် ကလေးတစ်ယောက်က ဘယ်လိုလုပ် သိနေရသနည်း။

"မင်း... မင်း ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ" ဆူယွန့်ထောင်၏ မျက်နှာသည် ဝက်အသည်းရောင်ကဲ့သို့ ချက်ချင်း နီမြန်းသွားပြီး ရင်ဘတ်က နိမ့်ချည်မြင့်ချည်ဖြင့် အသက်ရှူသံများ ပြင်းထန်လာသည်။ လင်းဖန်းကို ညွှန်ပြနေသော သူ၏လက်က တုန်ရီနေတော့သည်။ "မင်းလို ကောင်စုတ်လေးက ဝိညာဉ်တော်ခန်းမရဲ့ ဓမ္မဆရာကို ကောလာဟလတွေလွှင့်ပြီး စွပ်စွဲရဲတယ်ပေါ့လေ။ မင်း အသက်မရှင်ချင်တော့ဘူးလား"

ထိုစဉ် လင်းဖန်း၏ ပုခုံးပေါ်ရှိ "အငြင်းပွား ဝိညာဉ်ရိပ်" က ဖျတ်ခနဲ လင်းလက်သွားသည်။ ထိုဝိညာဉ်ရိပ်၏ ဘေးတွင် လေထုထဲ၌ ဖျော့တော့သော အပြာရောင် အလင်းစက်လေးများဖြင့် ရေးဖွဲ့ထားသော စာလုံးအသေးလေးများ ပေါ်လာသည်။

[ကောင်းတယ် သူ ဒေါသပေါက်ကွဲတော့မယ်။ ဒေါသပမာဏ ၃၀ တိုးလာပြီး အခုဆိုရင် ၃၀/၁၀၀ ရှိသွားပြီ။ ဒီအတိုင်း ဆက်လုပ်ပြီး သူ့ရဲ့ ဒေါသပမာဏကို အဆုံးထိ ရောက်အောင် ဆွပေးလိုက်]

လင်းဖန်း စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် ဝမ်းသာသွားသည်။ ဒေါသအမှတ်များက တကယ်ပဲ အလုပ်ဖြစ်နေသည်တကား။ သို့သော် သူ စကားမပြောရသေးခင်မှာပင် အဘိုးဂျက်က ပြာပြာသလဲ ပြေးဝင်လာပြီး လင်းဖန်း၏လက်ကို ဆွဲကာ သူ့အနောက်သို့ အတင်းဆွဲခေါ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ဆူယွန့်ထောင်ကို အထပ်ထပ်အခါခါ ဦးညွှတ်ကာ ပြောရှာသည်။

"ဆရာဆူယွန့်ထောင်... ဒီကလေးက ငယ်သေးလို့ ဘာမှမသိလို့ပါ။ သူ လျှောက်ပြောနေတာတွေကို စိတ်ထဲမထားပါနဲ့။ သူ့ကိုယ်စား ကျွန်တော် တောင်းပန်ပါတယ် ဆရာ့ကို ဦးညွှတ်ပါတယ်ခင်ဗျာ"

ပြောရင်းနှင့် အဘိုးဂျက်က ဒူးထောက်ရန် ပြင်တော့သည်။ လင်းဖန်းက သူ့ကို အမြန်ဆွဲထူလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အဘိုး... ဒူးမထောက်ပါနဲ့။ သား မမှားဘူး။ သူက ဝိညာဉ်နိုးထခြင်း အခမ်းအနားမှာ အပေါ်ယံပဲ သိတဲ့လူတစ်ယောက်ပဲ။ သိုင်းဝိညာဉ်ရဲ့ သဘောတရားကိုတောင် နားမလည်ဘဲနဲ့ ဓမ္မဆရာ လုပ်နေရဲသေးတယ်"

"မင်းက တော်တော် သတ္တိကောင်းနေတာပဲ" ဆူယွန့်ထောင် ဒေါသ အလိပ်လိပ် ထွက်သွားတော့သည်။ သူက ဝတ်ဆင်ထားသော အဖြူရောင် ဝတ်ရုံရှည်၏ လက်အင်္ကျီကို ဖြည်းညှင်းစွာ လိပ်တင်လိုက်ရာ လက်မောင်းပေါ်ရှိ အပြာရောင်အကြောပြိုင်းများ ပေါ်လာသည်။ တစ်ခဏချင်းမှာပင် သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ဝိညာဉ်မဟာဆရာကြီးတစ်ဦး၏ ဖိနှိပ်ချုပ်ချယ်သော အရှိန်အဝါက လေမုန်တိုင်းတစ်ခုကဲ့သို့ တစ်ခန်းလုံးကို လျင်မြန်ပြင်းထန်စွာ ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။ သတ္တိနည်းသော ကလေးအချို့က ချက်ချင်း ငိုယိုကုန်ကြပြီး ရွာသားများကလည်း ကြောက်လန့်တကြား အနောက်သို့ ဆုတ်ပြေးကြသည်။

"ဒီနေ့တော့ ငါ မင်းလို ကောင်စုတ်လေးကို သင်ခန်းစာပေးပြီး ဝိညာဉ်တော်ခန်းမရဲ့ အာဏာစက်ကို ဘယ်သူမှ ဆန့်ကျင်လို့မရဘူးဆိုတာ ပြရတာပေါ့" ဆူယွန့်ထောင်က ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် လင်းဖန်း၏ ပါးကို ရိုက်ရန် လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။ သူ၏လက်ဖဝါးပေါ်တွင် ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ စုစည်းလာပြီး ဖျော့တော့သော ဝါကျင်ကျင် အလင်းကွင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ အကယ်၍ ဤရိုက်ချက်သာ ထိမှန်သွားပါက လင်းဖန်းတစ်ယောက် အနည်းဆုံး သုံးရက်ခန့် အိပ်ရာထဲလဲသွားမည် ဖြစ်သည်။

အဘိုးဂျက်မှာ မျက်လုံးထဲ သွေးပျက်မတတ် ကြောက်လန့်သွားပြီး တားဆီးရန် ပြေးဝင်သော်လည်း အချိန်မမှီတော့ပေ။ သူသည် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် မျက်လုံးများကိုသာ မှိတ်ထားလိုက်မိတော့သည်။

"ဆရာ... ကျေးဇူးပြုပြီး သဘောထားကြီးပေးပါဦး"

အရေးကြီးဆုံး အချိန်အခါတွင် လူအုပ်ထဲမှ ပြတ်သားသော ကလေးငယ်တစ်ဦး၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ အားလုံးက အမြန်လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ အပြာရောင် အဝတ်ကြမ်းအင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားသော ကောင်လေးတစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူသည် အသက်ခြောက်နှစ်ခန့်သာ ရှိသေးပြီး အရပ်ပုကာ ဂျုံရောင်အသားအရေ ရှိသည်။ သူ၏လက်ထဲတွင် လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် ဆွတ်ခူးလာသော ငွေပြာမြက်လေးတစ်ပင်ကို မြဲမြံစွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူ၏မျက်နှာအမူအရာက အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် တည်ငြိမ်နေကာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ရွာသားများ၏ ထိတ်လန့်နေသော ပုံစံနှင့် လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေသည်။

ထိုသူကား ထန်ဆန်း ဖြစ်သည်။

ဆူယွန့်ထောင်၏ လက်က လေထဲတွင် တန့်သွားပြီး မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်ကာ ထန်ဆန်းကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်ရင်း ဆိုသည်။

"ငါ့ကိစ္စထဲကို ဝင်ပါရဲအောင် မင်းက ဘယ်ကကောင်လဲ"

"ကျွန်တော့်နာမည် ထန်ဆန်းပါ" ကောင်လေးက အနည်းငယ် ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး သူ၏လေသံက တည်ငြိမ်သော်လည်း ပြတ်သားမှု ရှိလှသည်။ "သူက မစဉ်းစားမခြင်ဘဲ စကားအမှား ပြောမိတဲ့ ကလေးတစ်ယောက်ရုံပါပဲ။ အဲဒါကြောင့် သူ့ကို အပြစ်ပေးနေဖို့ မလိုပါဘူး။ ဒီလိုလုပ်နေလို့ တခြားကလေးတွေရဲ့ ဝိညာဉ်နိုးထခြင်း အခမ်းအနား နောက်ကျသွားရင် မကောင်းဘူးမဟုတ်လား"

ဆူယွန့်ထောင်က ထန်ဆန်းကို အချိန်အတော်ကြာ စူးစိုက်ကြည့်ပြီးနောက် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ရွာသားများ၏ ကြောက်လန့်နေသော အကြည့်များကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ဒေါသက အနည်းငယ် ငြိမ်ကျသွားသည် လူပုံအလယ်တွင် ကလေးတစ်ယောက်ကို သူ တကယ် ရိုက်နှက်၍ မဖြစ်ပေ။ ဤအကြောင်းသာ ပြင်ပသို့ ပျံ့နှံ့သွားပါက ဝိညာဉ်တော်ခန်းမ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိခိုက်ပေလိမ့်မည်။ သူက နှာခေါင်းကို ပြင်းထန်စွာ မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး လက်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ချလိုက်ရင်း လင်းဖန်းကို မကျေမနပ် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒီနေ့တော့ ဒီကောင်လေးရဲ့ မျက်နှာကြောင့် မင်းကို လွှတ်ပေးလိုက်မယ်။ ဒါပေမဲ့ နောက်တစ်ခါ ထပ်ပြီး လျှောက်ပြောရဲရင်တော့ မင်း သူတော်စင်ဝိညာဉ်ရွာကနေ ဘယ်တော့မှ ထွက်ခွာခွင့်မရစေရဘူးလို့ ငါ ကတိပေးတယ်"

လင်းဖန်းက ဆူယွန့်ထောင်၏ ခြိမ်းခြောက်မှုကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ထန်ဆန်း၏ လက်ထဲရှိ ငွေပြာမြက်လေးဆီသို့သာ အကြည့် ရောက်သွားသည်။ ထိုမြက်ပင်က သာမန်မြက်ပင်နှင့် တူပြီး အရွက်များပေါ်တွင် ရွှံ့များပင် ပေကျံနေသေးသော်လည်း လင်းဖန်းက တစ်ခုခု မူမမှန်သည်ကို ခံစားမိသည်။ စောစောက ထန်ဆန်း စကားပြောနေစဉ်က ထိုငွေပြာမြက်လေးဆီမှ အလွန်သိမ်မွေ့သော ဝိညာဉ်စွမ်းအား လှိုင်းအချို့ ထွက်ပေါ်လာသည်ကို သူ ထင်ထင်ရှားရှား ခံစားလိုက်ရပြီး ထိုလှိုင်း၏ တုန်ခါနှုန်းက ထူးဆန်းနေကာ သာမန်အပင်အမျိုးအစား သိုင်းဝိညာဉ်များထံမှ ထွက်ပေါ်လာတတ်သော ပုံစံမျိုး မဟုတ်ပေ။

'ဒီမြက်ပင်က သာမန်ပဲလို့ ထင်ရပေမဲ့ တစ်ခုခုကို ဖုံးကွယ်ထားသလိုပဲ' လင်းဖန်း စိတ်ထဲမှ တိုးတိုးလေး ညည်းတွားမိပြီး မျက်ဝန်းထဲတွင် သံသယရိပ်များ ဖြတ်သန်းသွားသည်။ ထန်ဆန်းဟုခေါ်သော ဤကောင်လေးက အပြင်ပန်း မြင်ရသလောက် ရိုးရှင်းပုံမရချေ။

ထန်ဆန်းက လင်းဖန်း၏ အကြည့်ကို သတိပြုမိသွားပုံရသည်။ သူက ဖြည်းညှင်းစွာ ခေါင်းလှည့်၍ လင်းဖန်းကို ကြည့်ကာ နွေးထွေးစွာ ပြုံးပြလိုက်ပြီးနောက် လူအုပ်အနောက်ဘက်သို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်သွားကာ ဝိညာဉ်နိုးထခြင်း အခမ်းအနားကို ဆက်လက်စောင့်ကြည့်နေတော့သည်။

ဆူယွန့်ထောင်က ဒေါသကို မြိုသိပ်ကာ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီးနောက် နောက်ထပ် ကလေးတစ်ယောက်ကို လက်ညှိုးထိုးကာ အော်ပြောလိုက်သည်။

"ဒီမှာ ဘာရပ်လုပ်နေတာလဲ။ မြန်မြန်လာပြီး ဝိညာဉ်နိုးထတာ လုပ်စမ်း။ မင်းတို့ အချိန်ဖြုန်းနေရင် တစ်ရွာလုံး ဘယ်တော့မှ ဝိညာဉ်နိုးထခွင့် ရမှာ မဟုတ်ဘူး"

ရွာသားများက ကလေးကို အလျင်အစလို တွန်းပို့လိုက်ကြသဖြင့် ခန်းမဆောင်အတွင်းရှိ အခြေအနေက တစ်ဖန် ပြန်လည် တင်းမာလာပြန်သည်။ သို့သော် လင်းဖန်းက ယခုအခါတွင် အခြေအနေအချို့ ပြောင်းလဲသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်သည်။ သူ၏ "ဒွိဒွိလေးလင်" သိုင်းဝိညာဉ်က ရုပ်လုံးပေါ်လာနိုင်ပြီး သူ အငြင်းပွားကာ အပြစ်ပြောလေလေ ဒေါသအမှတ်များ တိုးလာလေလေ ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ထန်ဆန်းဟုခေါ်သော ထိုကောင်လေးကလည်း သာမန်လူတစ်ယောက် လုံးဝမဟုတ်ပေ။

သူက မိမိပုခုံးပေါ်ရှိ ဝိညာဉ်ရိပ်လေးကို ပွတ်သပ်လိုက်ရာ ထိုအကောင်လေးက သူ့ကို မြဲမြံစွာ ဖက်တွယ်ထားဆဲ ဖြစ်ပြီး လက်ထဲရှိ မိုက်ခရိုဖုန်းလေးကလည်း အနည်းငယ် လှုပ်ခါနေသည်။ ဖျော့တော့သော အပြာရောင် စာသားလေးက ပျောက်ကွယ်မသွားသေးဘဲ ပေါ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

[မင်းမှာ ဒေါသအမှတ် ၇၀ လိုအပ်နေသေးတယ်။ ၁၀၀ ပြည့်အောင် လုပ်ရမယ်။ စွမ်းဆောင်ရည်အသစ်တွေကို ပွင့်စေဖို့ ဆက်ပြီး ကြိုးစားပါ]

လင်းဖန်း၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အေးစက်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

'ဆူယွန့်ထောင်... စောင့်နေလိုက်စမ်းပါ ဒါက အစပဲ ရှိသေးတယ်။ စောစောစီးစီးပဲဖြစ်ဖြစ် နောက်ကျမှပဲဖြစ်ဖြစ် ခင်ဗျား ဒီနေ့ လုပ်ခဲ့တဲ့ မောက်မာမှုအတွက် ငါ တန်ပြန်ပေးဆပ်စေရမယ်'