အခန်း (၂၉) နောက်ကျောဘက် တောင်ကုန်းတွင် ဝိညာဉ်သားရဲနှင့် တွေ့ဆုံခြင်း လင်းဖန်း၏ အားနည်းချက်

နေ့လယ်ပိုင်းတွင် နေရောင်ခြည်က နော့တင်အကယ်ဒမီ၏ နောက်ကျောဘက် တောင်ကုန်းရှိ မြက်ပင်များနှင့် သစ်ပင်များကို နွေးထွေးစေသည်။ လေညင်းလေးက သစ်ရွက်များကို တိုးတိုးလေး လှုပ်ခတ်နေပြီး အဝေးရှိ လေ့ကျင့်ရေးကွင်းမှ အသံများမှာလည်း တိုးလျစွာ ကြားနေရသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ အတော်လေး စိတ်အေးလက်အေး ရှိနေသည်။ ဝိညာဉ်စွမ်းအား စစ်ဆေးသည့် အတန်းချိန် ပြီးဆုံးသွားပြီး လွတ်လပ်ချိန် ရောက်လာသည်။ ရှောင်ဝူက ထန်ဆန်း၏ လက်ကို ချက်ချင်း ဆွဲခေါ်သွားပြီး တောင်ကုန်းပေါ် တက်ကာ တောသီးများ ရှာဖွေရန် တောင်းဆိုသည်။ လင်းဖန်းမှာ အဆောင်တွင် နေ၍ ယွီရှောင်ကန်း ပေးထားသော "ဝိညာဉ်စွမ်းအား သီအိုရီ" ကို လေ့လာရန် ရည်ရွယ်ထားသော်လည်း ရှောင်ဝူ၏ အတင်းဆွဲခေါ်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။ ရှောင်ဝူက ၎င်းကို "အားနည်းချက်များကို ရှာဖွေရန် လက်တွေ့လေ့ကျင့်ခန်း" ဟု ပြောဆိုသည်။

"ဒီတောင်ကုန်းမှာ တောသီးတွေ ရှိလားလို့ မေးနေတာလား?" ရှောင်ဝူက ရှေ့မှ ခုန်ပေါက်ကာ သွားနေသည်။ သူမ၏ ပန်းရောင် ဆံထုံးများမှာ လှုပ်ခတ်နေသည်။ တစ်ခါတစ်ရံ သူမက ကုန်းညွှတ်ကာ လမ်းဘေးက မြက်ပင်များကို ဆွဲနှုတ်သည်။ ထန်ဆန်းက သူမ၏ နောက်မှ လိုက်သွားပြီး လက်ထဲတွင် ငွေပြာမြက်များကို ပုန်းကွယ်ထားကာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအား တုန်ခါမှုများကို သတိထား စစ်ဆေးနေသည်။ တောင်ကုန်းပေါ်ရှိ စွမ်းအားမှာ လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်ကထက်ပင် ပိုမို ပြင်းထန်လာသည်ဟု သူ ခံစားရသည်။

လင်းဖန်းက နောက်ဆုံးမှ လျှောက်လာပြီး လက်ထဲတွင် မြေခွေးအမြီးမွှေးကို ပွတ်သပ်နေသည်။ သူ၏ ပုခုံးပေါ်တွင် ဒွိဒွိလေး၏ အသိပေးချက် ပေါ်လာသည်။ "ပတ်ဝန်းကျင်ကို စကင်ဖတ်နေပါသည် အန္တရာယ်ရှိသော ဝိညာဉ်သားရဲ မရှိပါ အနောက်မြောက်ဘက် မီတာ ၅၀ အကွာတွင် အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်စွမ်းအား တုန်ခါမှုကို တွေ့ရှိရပါသည်" သူက ရယ်မောလိုက်သည်။ "ရှာတာ ရပ်လိုက်ကြတော့။ ဒီထက် ဆက်ရှာရင် မင်းတို့ အဝတ်အစားတွေ ဆူးစူးကုန်လိမ့်မယ်။ နောက်ပြီး တောသီးရှာရတာ မလွယ်ဘူး။ အရင်တစ်ခေါက်က ချဉ်တဲ့ အသီးတွေ စားမိပြီး သွားတွေ ကျွတ်ထွက်မတတ် ဖြစ်တာ မေ့သွားပြီလား။"

"ငါ မှန်ကန်တဲ့ နေရာကို မရောက်သေးလို့ပါ။" ရှောင်ဝူက လှည့်ကြည့်ကာ ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။ သူမ စကား မဆုံးခင်မှာပင် ခြေထောက်အောက်ရှိ မြက်ပင်များကြားမှ အသံတစ်ခု ထွက်လာပြီး မီးခိုးရောင် အရိပ်တစ်ခုက သူမ၏ ကျောဘက်သို့ ခုန်အုပ်လိုက်သည်။

"သတိထား"

ထန်ဆန်း၏ အသံနှင့် လင်းဖန်း၏ သတိပေးချက်တို့ တစ်ပြိုင်နက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထန်ဆန်း၏ လက်ထဲမှ ငွေပြာမြက်များက မြွေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ထွက်လာပြီး မီးခိုးရောင် အရိပ်ဆီသို့ ဦးတည်သွားသည်။ လင်းဖန်းကလည်း အလိုအလျောက်ပင် ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို စတင်လိုက်သည်။ သူ၏ ပုခုံးပေါ်မှ ဒွိဒွိလေးမှာ အပြာရောင်ဖျော့ဖျော့ အလင်းတန်းကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး သူ၏ ရှေ့တွင် ပွင့်လင်းမြင်သာသော သတင်းအချက်အလက် စစ်ထုတ်သည့် ဒိုင်းကာတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ "တိုက်ခိုက်မည့် ပစ်မှတ်ကို ထောက်လှမ်းမိပါသည်"

တစ်ကိုယ်တည်းနေ ဝံပုလွေ နှစ်တစ်ရာ ဝိညာဉ်သားရဲ

ဝိညာဉ်စွမ်းအား တုန်ခါမှု - နှစ် ၁၀၀ တိုက်ခိုက်မည့်လမ်းကြောင်း → ရှောင်ဝူ၏ ကျောဘက် [ပစ်မှတ် - လည်ချောင်း ဝိညာဉ်စွမ်းအား စုစည်းမှုဇုန် → ရှေ့လက်သည်းများ လည်ချောင်း၏ ခုခံမှုမှာ သုည]

လင်းဖန်းက တိကျပြတ်သားသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "သူ့ရဲ့ အားနည်းချက်က လည်ချောင်းမှာ။ ဝိညာဉ်စွမ်းအားအားလုံးက လက်သည်းမှာ စုစည်းထားပြီး လည်ချောင်းမှာ ဘာခုခံမှုမှ မရှိဘူး။"

ရှောင်ဝူက အလွန် မြန်ဆန်သည်။ သတိပေးချက်ကို ကြားလိုက်သည်နှင့် သူမ၏ ခြေဖျားဖြင့် မြေပြင်ကို ထောက်ကာ ကိုယ်ကို အသာလေး ရှောင်လိုက်သဖြင့် ဝံပုလွေ၏ တိုက်ခိုက်မှုမှာ လွဲချော်သွားသည်။ ဝံပုလွေက လွဲချော်သွားပြီးနောက် မီးခိုးရောင် အမွေးများ ထောင်နေကာ သွားများ ထွက်လာသည်။ ဝံပုလွေ၏ အောက်တွင် ဝါကျင့်လက်စွပ် တစ်ခု ရှိနေပြီး ၎င်းမှာ နှစ် ၁၀၀ ဝိညာဉ်သားရဲ ဖြစ်ကြောင်း ပြသနေသည်။ ပို၍ ထူးခြားသည်မှာ လည်ပင်းတွင် ဝါးတားတား စာတန်းပါသော "ခန်းမ" ဟု ရေးထားသည့် ကြိုးကွင်းတစ်ခု ရှိနေပြီး ၎င်းမှာ ဝိညာဉ်နန်းတော်မှ ကျောင်းသားတစ်ဦးက စွန့်ပစ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"စွန့်ပစ်ထားတဲ့ ဝိညာဉ်သားရဲပဲ" ရှောင်ဝူက လက်ကို ခါးထောက်ရင်း ဒေါသတကြီး ပြောသည်။ "ဒါက မတရားဘူး မွေးမထားချင်ရင် မဖမ်းနဲ့လေ"

ဝံပုလွေက ရှောင်ဝူ၏ ဒေါသကို လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။ သူက အစာငတ်နေသည်မှာ ကြာပြီ ဖြစ်သည်။ ရှေ့လက်သည်းဖြင့် မြေကြီးကို ခြစ်ပြီးနောက် အားအင်ကို စုစည်းကာ ထပ်မံ တိုက်ခိုက်သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင်လည်း ရှောင်ဝူကိုသာ ပစ်မှတ်ထားနေသည်။

"ထန်ဆန်း သူ့လက်သည်းတွေကို ချုပ်ထားလိုက်" လင်းဖန်းက အော်လိုက်သည်။

ထန်ဆန်းက ချက်ချင်းပင် လှုပ်ရှားလိုက်သည်။ ငွေပြာမြက်များမှာ အဆိပ်မြွေကဲ့သို့ ဝံပုလွေ၏ ရှေ့လက်သည်းများကို တိတိကျကျ ရစ်ပတ်ထားလိုက်သည်။ မြက်ရွက်များက ပိုမို တင်းကျပ်လာပြီး လက်သည်းများကို မြေပြင်နှင့် ကပ်ထားလိုက်သည်။ ဝံပုလွေက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်ပြီး ရုန်းကန်နေသော်လည်း ငွေပြာမြက်၏ ခိုင်မာမှုမှာ သူ ထင်ထားသည်ထက် ပိုမို သန်မာနေသည်။

"အခုပဲ" လင်းဖန်းက ထပ်အော်လိုက်သည်။

ရှောင်ဝူက အားအင်များကို စုစည်းထားပြီး ဖြစ်သည်။ အမိန့်ပေးသံကို ကြားသည်နှင့် သူမက ဝံပုလွေ၏ လည်ချောင်းကို ညာခြေဖြင့် အားပြင်းပြင်း ကန်လိုက်သည်။ ဝံပုလွေမှာ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ၏ လည်ချောင်းမှာ ထိခိုက်သွားကာ ဝိညာဉ်စွမ်းအားမှာလည်း လျော့ကျသွားသည်။

ထန်ဆန်းက ငွေပြာမြက်များကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။ ဝံပုလွေမှာ ရှောင်ဝူနှင့် ထန်ဆန်းကို ကြောက်လန့်တကြား ကြည့်ကာ လင်းဖန်းကိုမူ အမျက်ဒေါသဖြင့် ကြည့်သည်။ လင်းဖန်း၏ အကြည့်မှာ သူ၏ အားနည်းချက်ကို ဖော်ထုတ်နေသကဲ့သို့ ရှိသည်။ ဝံပုလွေမှာ ထပ်မံ တိုက်ခိုက်ရန် မရဲတော့ဘဲ အမြီးကို ကုပ်ကာ တောအုပ်ထဲသို့ ဒဏ်ရာဖြင့် ပြေးဝင်သွားသည်။

"သူ ထွက်ပြေးသွားပြီ" ရှောင်ဝူက လက်ခုပ်တီးကာ လင်းဖန်း၏ ပုခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။ "လင်းဖန်း မင်း တကယ်တော်တာပဲ သူ့ရဲ့ အားနည်းချက်ကို တစ်ချက်တည်းနဲ့ မြင်သွားတာ ထန်ဆန်းထက်တောင် မြန်သေးတယ်"

လင်းဖန်းက တုန်ယင်သွားပြီး အနီးရှိ သစ်ပင်ကို မှီကာ ပြောလိုက်သည်။ "မချီးကျူးပါနဲ့ ငါ အထင်ကြီးသွားလိမ့်မယ်။" သူက ဒွိဒွိလေးကို ပုတ်လိုက်ရာ စာသားတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ [ပစ်မှတ်၏ မကျေနပ်မှုကို ထောက်လှမ်းမိပါသည် တစ်ကိုယ်တည်းနေ ဝံပုလွေ၏ ဒေါသအမှတ် +၅ ယခု ၅/၁၀၀] "ဒီဝံပုလွေက အရမ်းမိုက်မဲတာပါ။ သူ့ရဲ့ အားနည်းချက်က မျက်နှာပေါ်မှာကို ရေးထားသလိုပဲ။ ပိုလိမ္မာတဲ့ ဝိညာဉ်သားရဲဆိုရင် ဒီလောက် မြန်မြန် ဖော်ထုတ်လို့ ရမှာ မဟုတ်ဘူး။"

ထန်ဆန်းက ဝံပုလွေ ပြေးသွားရာ လမ်းကြောင်းကို ကြည့်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "ဒီ ဝိညာဉ်သားရဲက ဒဏ်ရာ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရသွားတော့ အသက်ရှင်ဖို့ မလွယ်တော့ဘူး။ ဝိညာဉ်နန်းတော်က လူတွေက အသက်ရှင်နေတဲ့ ဝိညာဉ်သားရဲကို တောင်ကုန်းပေါ်မှာ ဒီအတိုင်း စွန့်ပစ်သွားတာ တကယ်ကို တာဝန်မဲ့လွန်းတယ်။"

"သူတို့က ဘယ်သူတွေမို့လို့ ဒီလောက် မာနကြီးနေတာလဲ။" လင်းဖန်းက ယွီရှောင်ကန်း၏ စကားများကို ပြန်တွေးကာ လှောင်ပြုံး ရယ်လိုက်သည်။ "သူတို့က ဒီဝံပုလွေကို အသုံးမဝင်တော့ဘူးလို့ ထင်ပြီး စွန့်ပစ်လိုက်တာပဲ။ ပုံမှန်အတိုင်း သုံးပြီးရင် စွန့်ပစ်တတ်တဲ့ လူမျိုးတွေလေ။"

ရှောင်ဝူက ဒေါသတကြီးဖြင့် "နောက်တစ်ခါ ဝိညာဉ်နန်းတော်က လူတစ်ယောက်ယောက်နဲ့ တွေ့ရင် ငါ သင်ခန်းစာ ပေးရမယ်"

လင်းဖန်းက ပြန်ပြောရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် ဝေးလံသော နေရာမှ ခေါင်းလောင်းသံ တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ အသံမှာ နှေးကွေးသော်လည်း ဖိနှိပ်မှု တစ်ခုခုကို ခံစားနေရသည်။ ၎င်းမှာ ကျောင်းသားများ ဆောင်ထားသော အသုံးအဆောင် မဟုတ်ဘဲ စနစ်တကျ ရှိသော ပစ္စည်းတစ်ခုမှ ဖြစ်သည်။

"အဲဒါ ဘာအသံလဲ။" ရှောင်ဝူက သတိထားလိုက်သည်။ သူမ၏ ဆံထုံးများမှာ တင်းမာနေပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအားမှာ လက်ချောင်းဖျားတွင် စုစည်းလာသည်။

ထန်ဆန်းက ငွေပြာမြက်ကို ဖြန့်ချလိုက်သည်။ သူက ပြောသည်။ "ငါတို့ရဲ့ အနောက်ဘက် မီတာ ၂၀၀ လောက်မှာ။ ဝိညာဉ်စွမ်းအား တုန်ခါမှုက တည်ငြိမ်တယ် အနည်းဆုံး မဟာဝိညာဉ်ဆရာ အဆင့်ပဲ။"

လင်းဖန်း၏ မျက်မှောင်များမှာလည်း ကြုတ်သွားသည်။ သူ၏ စနစ်မှာ အသိပေးချက် အသစ်တစ်ခုကို ထုတ်ပြန်လိုက်သည်။ [ပုံမှန်မဟုတ်သော ဝိညာဉ်စွမ်းအား တုန်ခါမှုကို ထောက်လှမ်းမိပါသည် အဆင့် - မဟာဝိညာဉ်ဆရာ အဆင့် ၂၀ အရေအတွက် - ၂ ဝိညာဉ်နန်းတော်၏ သင်္ကေတကို ခန့်မှန်းရသည် - "ဝိညာဉ်နန်းတော်မှ လူများ"]

သူက မသိစိတ်ဖြင့် ရှောင်ဝူနှင့် ထန်ဆန်း၏ နောက်သို့ တစ်ဝက်လောက် ဆုတ်လိုက်ပြီး ဒိုင်းကာကို အသက်သွင်းလိုက်သည်။ စာသားမှာ ချက်ချင်းဆိုသလို ပေါ်လာသည်။ [ဒီခေါင်းလောင်းသံက ဝိညာဉ်နန်းတော်ရဲ့ စစ်ဆေးရေးဌာနကပါ။ ယွီရှောင်ကန်း ပြောပြဖူးတဲ့ အမှတ်အသားပဲ။]

ရှောင်ဝူ၏ မျက်လုံးများမှာ ကြောက်ရွံ့ခြင်း မဟုတ်ဘဲ စိတ်လှုပ်ရှားမှုဖြင့် တောက်ပသွားသည်။ "တကယ်လား? ဒါဆိုရင် သူတို့ရဲ့ အားနည်းချက်ကို ငါ စစ်ဆေးကြည့်ဦးမယ်"

"အရူးအမူး မလုပ်ပါနဲ့" လင်းဖန်းက သူမကို အမြန် ဆွဲထားလိုက်သည်။ "သူတို့က မဟာဝိညာဉ်ဆရာ အဆင့် ၂၀ လေ ငါတို့ သုံးယောက်လုံးက အဆင့် ၁၂ ပဲ ရှိတာ။ အခု သွားရင် ဒေါသအမှတ်တွေပဲ အလကား ကုန်သွားလိမ့်မယ်။ အရင်ဆုံး အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်ရအောင်။" သူက ရှောင်ဝူကို ဒေါသတကြီး ကြည့်လိုက်သည်။

ထန်ဆန်းက ခေါင်းညိတ်သည်။ "လင်းဖန်း ပြောတာ မှန်တယ်။ အရင်ဆုံး သူတို့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို ကြည့်ရအောင် ကိုယ့်ကိုယ်ကို မဖော်ထုတ်မိအောင် သတိထားပါ။"

သူတို့ သုံးယောက်က သစ်ပင်အိုကြီး၏ နောက်တွင် ပုန်းနေကြသည်။ မကြာမီတွင် လူနှစ်ဦး ပေါ်လာသည်။ သူတို့က ဝိညာဉ်နန်းတော်၏ သင်္ကေတ ပါသော အနက်ရောင် ဝတ်စုံများကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ ဘယ်ဘက်မှ လူမှာ မြွေဝိညာဉ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး လက်ထဲတွင် အစိမ်းရောင် အကြေးခွံများ ရှိနေသည်။ ညာဘက်မှ လူမှာ လင်းယုန်ဝိညာဉ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။

"နော့တင်အကယ်ဒမီရဲ့ နောက်ကျောဘက်မှာ နှစ်တစ်ရာ ဝိညာဉ်သားရဲ ရှိတယ်လို့ ကြားတာပဲ အခုတော့ ထွက်ပြေးသွားပြီ။" မြွေဝိညာဉ် ပိုင်ရှင်က လှောင်ပြုံး ရယ်လိုက်သည်။ "ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး ဒါဆိုရင်လည်း အလုပ်ရှုပ် သက်သာတာပေါ့။ ဖမ်းမိရင်တောင် အသုံးမဝင်ပါဘူး။"

လင်းယုန်ဝိညာဉ် ပိုင်ရှင်က မြေပြင်ပေါ်ရှိ သွေးစက်များကို ကြည့်ကာ ပြောသည်။ "ကျောင်းသား အညံ့စားတွေ သူတို့ကို ကြောက်လန့်အောင် လုပ်လိုက်တာ ဖြစ်မယ်။ နော့တင်အကယ်ဒမီက စွန့်ပစ်ပစ္စည်းတွေနဲ့ ပြည့်နေတာပဲ။ နှစ်တစ်ရာ ဝံပုလွေတောင် မထိန်းနိုင်ကြဘူး။"

သစ်ပင်နောက်တွင် ပုန်းနေသော ရှောင်ဝူမှာ ဒေါသဖြင့် လက်သီး တင်းတင်း ဆုပ်လိုက်သည်။ သူမ ပြေးထွက်ရန် ပြင်လိုက်စဉ် လင်းဖန်းက သူမကို မြေပြင်ပေါ်သို့ အတင်း ဖိချလိုက်သည်။ "စိတ်မလောပါနဲ့" လင်းဖန်းက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ "သူတို့က ဝိညာဉ်သားရဲကို လာဖမ်းတာ ငါတို့ကို မဟုတ်ဘူး။ သူတို့ သွားမှပဲ ငါတို့ ပြန်လှုပ်ရှားရအောင်။"

ရှောင်ဝူက စိတ်မကျေမနပ်ဖြင့် ခြေထောက်ကို စောင့်နင်းလိုက်သော်လည်း လင်းဖန်း၏ စကားကို နားထောင်လိုက်သည်။

လင်းဖန်းက သစ်ပင်ကို မှီကာ ဝိညာဉ်နန်းတော်မှ လူများ ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်နေသည်။ သူ တွေးလိုက်သည်။ 'သူတို့က မဟာဝိညာဉ်ဆရာ အဆင့် ၂၀ ပဲ။ သူတို့ရဲ့ ဒေါသအမှတ်တွေက အများကြီး ဖြစ်မှာပဲ။ သူတို့နဲ့ စကားနည်းနည်း လဲလှယ်လိုက်ရင် အဆင့် ၁၃ ကို ချက်ချင်း တက်သွားနိုင်လိမ့်မယ်။' ဒွိဒွိလေးကလည်း သူ၏ အတွေးကို နားလည်သွားသကဲ့သို့ အပြာရောင်အလင်းတန်းများ လင်းလာသည်။ [ပစ်မှတ်တွင် ဒေါသထွက်နိုင်ခြေ အလွန် မြင့်မားပါသည် ဒီအခွင့်အရေးကို အသုံးချဖို့ အကြံပြုပါသည်]

ထန်ဆန်းက သူတို့ ထွက်သွားသည်ကို စောင့်ကြည့်ပြီးမှ ငွေပြာမြက်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။

ရှောင်ဝူက သစ်ပင်နောက်မှ ချက်ချင်း ထွက်လာပြီး "ဘယ်လောက်တောင် မာနကြီးလိုက်သလဲ ငါတို့ကို စွန့်ပစ်ပစ္စည်းလို့ ခေါ်ရဲတယ်ပေါ့။ နောက်တစ်ခါ တွေ့ရင် ငါ သူတို့ရဲ့ လည်ချောင်းကို နင်းခြေပစ်မယ်"

"မင်းကော" လင်းဖန်းက သစ်ပင်နောက်မှ ထွက်လာရင်း ပြောသည်။ "အရင်ဆုံး တောသီးတွေ ရှာကြရအောင်။ နောက်ကျရင် စားစရာတွေ အေးကုန်လိမ့်မယ်။"

"မင်း" ရှောင်ဝူက စိတ်ဆိုးနေစဉ် အနီးရှိ ချုံပုတ်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ "ကြည့် ဟိုမှာ တောသီးတွေ"

လင်းဖန်းက သူမ ညွှန်ပြရာသို့ ကြည့်လိုက်ရာ အနီရောင် တောသီးအစိုင်အခဲများကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ ရှောင်ဝူမှာ ခုဏကမှ ဒေါသထွက်နေသော်လည်း တောသီးကို မြင်သည်နှင့် အားလုံးကို မေ့သွားပြန်သည်။

ထန်ဆန်းက ပြုံးပြီး တောသီးများ သွားခူးသည်။ လင်းဖန်းက နောက်မှ ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး ဝိညာဉ်နန်းတော်မှ လူများ ပျောက်ကွယ်သွားရာ လမ်းကြောင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ ပုခုံးပေါ်ရှိ အသိပေးချက်မှာ ဆက်လက် လင်းနေဆဲပင်။

သူက လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်သည်။ "ဝိညာဉ်နန်းတော်က လူတို့... ငါ နောက်ထပ် မတွေ့ရတော့ဘူးလို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။ အဲဒီအခါကျရင် မင်းတို့ရဲ့ အားနည်းချက်တွေကို ဖော်ထုတ်မယ် မင်းတို့ရဲ့ မာနတွေကို ဒေါသတွေအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်မယ်။ ငါ့ရဲ့ အဆင့် ၁၃ ဆိုတဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအားက မင်းတို့အပေါ်မှာ မူတည်နေတယ်။"

လေညင်းများက တောင်ကုန်းပေါ်တွင် တိုးတိုးလေး တိုက်ခတ်နေသည်။ လင်းဖန်းက ထန်ဆန်းတို့နောက်သို့ အမြန် လိုက်သွားလိုက်သည်။ သူ၏ လက်ထဲရှိ မြေခွေးအမြီးမွှေးမှာ တုန်ယင်နေပြီး သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ထူးခြားသော အလင်းတန်းများဖြင့် တောက်ပနေသည်။ တောင်ကုန်း၏ ငြိမ်းချမ်းမှုမှာ ပျက်စီးတော့မည် ဖြစ်သည်။