အခန်း (၂၁) ဝမ်ရှန် အပြတ်အသတ် ရှုံးနိမ့်ခြင်းနှင့် လင်းဖန်းကို "အစ်ကိုကြီး " ဟု အသိအမှတ်ပြုရခြင်း

အဆောင်နံပါတ်ခုနစ်အတွင်းရှိ လေထုမှာ ခဲပျစ်သွားသလို ဖြစ်နေပြီး ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်က လေတိုက်သံပင် ပျောက်ကွယ်ကာ သေမင်းတမန် တိတ်ဆိတ်ခြင်းက လွှမ်းမိုးသွားတော့သည်။ ဝမ်ရှန်၏ ဘယ်ဘက်ခါးစောင်းမှာ နာကျင်နေဆဲ ဖြစ်ပြီး အသက်ရှူလိုက်တိုင်း ထုံကျင်နေသော ကြွက်သားများကို ဆွဲဆန့်လိုက်သလို ခံစားရသော်လည်း သူက ငွေပြာမြက်၏ နှောင်ဖွဲ့မှုမှ ရုန်းထွက်ရန် ဇွတ်အတင်း ကြိုးစားနေဆဲပင်။ အဆောင်နံပါတ်ခုနစ်၏ အဆောင်မှူးတစ်ယောက်အနေဖြင့် ယခုမှ ကျောင်းဝင်လာသော ကျောင်းသားသစ်နှစ်ယောက်ကြောင့် ဤကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုး ရောက်ရှိသွားရသည်မှာ အလွန်အမင်း အရှက်ရဖွယ် ကောင်းလှသည်။ အကယ်၍ သူသာ အရှုံးပေးလိုက်ပါက သူ၏ ဂုဏ်သိက္ခာအားလုံး ပျက်စီးသွားပေလိမ့်မည်။

"အခုထိ ရုန်းကန်ချင်သေးတာလား။" လင်းဖန်းက ဟက်ခနဲ ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏ ပုခုံးပေါ်က ဒွိဒွိလေး ဝိညာဉ်လေးက ချက်ချင်းပင် အချက်အလက်တစ်ခု ပြသလာသည်။

 [ပစ်မှတ်၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအား ဗရုန်းဗရုန်း ဖြစ်နေပါသည် ဘယ်ဘက်ခါးစောင်းက အားနည်းချက်က ဆက်တိုက် ပေါ်ထွက်နေပါသည်]

"ထန်ဆန်း... သူ့ကို ခွန်အားနည်းနည်းလောက် ထပ်ပြလိုက်ဦး စည်းကမ်းဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာ သူ သေသေချာချာ နားလည်သွားအောင်လို့။"

ထန်ဆန်းက လက်ချောင်းများကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လှုပ်ရှားလိုက်ရာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများကလည်း ထိုနည်းအတိုင်း လိုက်ပါစီးဆင်းသွားတော့သည်။ ဝမ်ရှန်၏ ညာဘက်လက်သည်းကို ရစ်ပတ်ထားသော ငွေပြာမြက်က ရုတ်တရက် တင်းကြပ်သွားပြီး မြက်ပင်အရွက်များက မြေပြင်တွင် အမြစ်တွယ်ကာ ခိုင်ခံ့စွာ ချည်နှောင်ထားသော သံခြေကျင်းများအလား ပြောင်းလဲသွားသည်။ ဂျွတ်ခနဲ အသံနှင့်အတူ ဝမ်ရှန်သည် သူ၏ ညာဘက်လက်သည်းဆီမှ အရိုးများ တစ်စစီ အက်ကွဲသွားသကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကို ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရသည်။ သူက ဟန်ချက်ပျက်သွားပြီး အရှေ့သို့ မသိစိတ်ကြောင့် ယိုင်လဲသွားရတော့သည်။ သူ၏ ဗီဇစိတ်အရ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိန်းသိမ်းရန် ဘယ်ဘက်လက်ဖြင့် မြေပြင်ကို အားပြုချင်သော်လည်း ထိုအချိန်တွင် ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုတစ်ခုက ဘယ်ဘက်ခါးစောင်းဆီသို့ ရုတ်တရက် ရိုက်ခတ်သွားသဖြင့် သူ၏ ဒူးတစ်ဖက်မှာ ဝုန်းခနဲ အသံနှင့်အတူ မာကျောသော မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားပြီး ဖုန်မှုန့်များ လွင့်စင်သွားတော့သည်။

အဆောင်နံပါတ်ခုနစ်အတွင်း ချက်ချင်းပင် ဗရုန်းဗရုန်း ဖြစ်သွားရသည်။

"အစ်ကိုဝမ်က ဒူးထောက်လိုက်တာလား။" တစ်ယောက်က မသိစိတ်ကြောင့် လက်ဖြင့် ပါးစပ်ကို ပိတ်ကာ မျက်နှာတွင် မယုံကြည်နိုင်ခြင်းများ ပြည့်နှက်နေသည်။ စောစောက အသံအကျယ်ဆုံး အော်ဟစ်နေသော အရပ်ရှည်ရှည် ပိန်ပိန်ပါးပါး ကျောင်းသားမှာမူ ပါးစပ်ကြီး အဟောင်းသား ဖြစ်နေပြီး သူ၏ ယခင် မာန်မာနများအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ ထောင့်စွန်းက ကျောင်းသားသစ်နှစ်ယောက်မှာမူ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားကြသဖြင့် ရုတ်တရက် မတ်တတ်ရပ်လိုက်မိကြပြီး ထန်ဆန်းကို ကြည့်သော မျက်ဝန်းများထဲတွင် ရိုသေခန့်ညားမှုများ ပြည့်နှက်နေတော့သည်။ ပုံမှန်အတိုင်း ထူးခြားမှုမရှိဟု ထင်ရသော ဤငွေပြာမြက်က ဤမျှလောက် ပြင်းထန်သော ခွန်အားမျိုး မည်သို့ ရှိနေရသနည်း။

ဝမ်ရှန်၏ မျက်နှာက ချက်ချင်း နီမြန်းသွားပြီးနောက် ပြာနှမ်းသွားရတော့သည်။ သူ၏ ညာဘက်လက်က ငွေပြာမြက်ဖြင့် တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ချည်နှောင်ခံထားရပြီး ဒူးတစ်ဖက်က မြေပြင်ပေါ်တွင် ထောက်ထားရကာ ခန္ဓာကိုယ်အထက်ပိုင်းက အရှေ့သို့ အနည်းငယ် ယိုင်နေသည်မှာ ပြစ်ဒဏ်စီရင်ခံနေရသော ရာဇဝတ်ကောင်တစ်ယောက်ကဲ့သို့ ရှိနေသည်။ သူ့နောက်က ဝံပုလွေဝိညာဉ်ရိပ်ကြီးကလည်း အားနည်းစွာဖြင့် ဝေဝါးလှုပ်ခါနေပြီး အမွှေးအမျှင်များကလည်း လျော့ရဲကာ အစွယ်များကလည်း ယခင် ကြမ်းကြုတ်မှုမျိုး မရှိတော့သဖြင့် သနားစရာကောင်းသော လေလွင့်ခွေးတစ်ကောင်နှင့် တူနေတော့သည်။

လင်းဖန်းက ဝမ်ရှန်၏အနားသို့ အေးအေးလူလူ လျှောက်လှမ်းသွားပြီး သူ့ကို အပေါ်စီးကနေ စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူက ငွေပြာမြက်ဖြင့် ရစ်ပတ်ထားသော ဝမ်ရှန်၏ ညာဘက်လက်ကို လက်ညှိုးဖြင့် အသာအယာ တို့ထိလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "အခုတော့ ခင်ဗျား ငါ့ကို မနိုင်ဘူးဆိုတာ သိသွားပြီ မဟုတ်လား။ ငါ ခင်ဗျားကို အစကတည်းက ပြောသားပဲ ခင်ဗျားက ဦးနှောက်မရှိဘူး လက်သီးနဲ့တင် အဆောင်မှူး လုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာ။ အနှေးနဲ့အမြန်တော့ ခင်ဗျား ဒီလိုပဲ ဒူးထောက်ပြီး အသနားခံရမှာပဲ။"

သူ၏ လေသံက မကျယ်သော်လည်း ဝမ်ရှန်၏ နှလုံးသားကို အပ်ဖြင့် ထိုးဆွလိုက်သည့်အလား နာကျင်စေသည်။ အဆောင်နံပါတ်ခုနစ်အတွင်းရှိ အကြည့်အားလုံးက သူ့ဆီသို့သာ ကျရောက်နေပြီး ထိုအကြည့်များထဲတွင် ထိတ်လန့်မှု လှောင်ပြောင်မှုနှင့် သနားမှုများ ရောပြန်းနေသဖြင့် သူ ဘယ်မှာ သွားပုန်းရမှန်းပင် မသိတော့ချေ။

 [ဒင်... ပစ်မှတ်ထံမှ ဒေါသထွက်ခြင်းနှင့် အရှက်ရခြင်းကို ထောက်လှမ်းမိပါသည် ဝမ်ရှန်၏ ဒေါသအမှတ် +၄၀ လက်ရှိပမာဏ - ၉၀/၁၀၀]

လင်းဖန်း၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ဒွိဒွိလေး၏ အပြာရောင်အလင်းတန်းများ စူးရှစွာ လင်းလက်နေပြီး အသံချဲ့စက်လေးကလည်း ဝမ်ရှန်ဆီသို့ အဆက်မပြတ် အချက်ပေးသံ ပြုလုပ်နေကာ လင်းဖန်းကို နောက်ဆုံး ပိတ်ချက် တိုက်ခိုက်ရန် တွန်းအားပေးနေသည့်အလား ရှိနေသည်။

ဝမ်ရှန်က အံကို တင်းတင်းကြိတ်ထားပြီး နဖူးတွင် အကြောပြူးများ ထွက်ပေါ်နေသည်။ သူ ပြန်လည် ပြောဆိုချင်သော်လည်း ပါးစပ်ပင် မဟရဲတော့ချေ။ ဘယ်ဘက်ခါးစောင်းမှ ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုက ပြန့်နှံ့နေပြီး ညာဘက်လက်ကလည်း ထုံကျင်နေသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်က မရေမတွက်နိုင်သော အကြည့်များက သူ့အပေါ်သို့ လေးလံသော တောင်ကြီးတစ်လုံးကဲ့သို့ ဖိနှိပ်ထားသဖြင့် အသက်ရှူရန်ပင် ခက်ခဲလှသည်။ သူက လင်းဖန်းကို မကျေမနပ်နှင့် ဒေါသတကြီး စူးစိုက်ကြည့်နေပြီး ခေါင်းကို အနည်းငယ် မျှော်ကြည့်ရန်ပင် အလွန်အမင်း ခက်ခဲနေတော့သည်။

"ဘာလဲ... စိတ်မကျေနပ်သေးဘူးလား။" လင်းဖန်းက မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး စကားလုံးများကို တမင်ဆွဲကာ ပြောလိုက်သည်။ "ထပ်ပြီး ငြင်းခုံချင်သေးတာလား။ စကားတစ်ခွန်းလောက် ပြောကြည့်ပါဦး။"

ဝမ်ရှန်၏ လည်ချောင်းက အကြိမ်ကြိမ် လှုပ်ရှားသွားပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ "မင်းမှာ သတ္တိရှိရင် ငါနဲ့ တစ်ယောက်ချင်း လာတိုက်ခိုက်"

"တစ်ယောက်ချင်း တိုက်ခိုက်မယ် ဟုတ်လား။" လင်းဖန်းက အလွန်ဆန်းပြားသော စကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အလား ဖြစ်သွားသည်။ သူက ခန္ဓာကိုယ်ကို အရှေ့သို့ အနည်းငယ် ကိုင်းလိုက်ပြီး ဝမ်ရှန်၏အနားသို့ ချဉ်းကပ်ကာ ရွှဲ့စောင်းသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "မင်းက ဒီမှာ ဒူးထောက်နေရပြီးတော့ ငါ့ကို တစ်ယောက်ချင်း တိုက်ခိုက်ဖို့ ပြောနေတာလား။ မင်းရဲ့ မျက်နှာကို ဘယ်နား သွားထားမလဲ။" သူက ကိုယ်ကို ပြန်မတ်လိုက်ပြီး လက်ဝါးကို နှစ်ချက်မျှ အသာအယာ တီးလိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင် ဒီလိုပဲ ဆုံးဖြတ်ရအောင်။ ငါ မင်းကို လမ်းစတစ်ခု ပေးမယ်။ မင်းသာ ခေါင်းငုံ့ပြီး ငါ့ကို 'အစ်ကိုကြီး ' လို့ ခေါ်မယ်ဆိုရင် ငါ ထန်ဆန်းကို ချက်ချင်း မင်းကို လွှတ်ပေးဖို့ ပြောလိုက်မယ်။ ပြီးတော့ အဆောင်နံပါတ်ခုနစ်မှာ နောက်တစ်ခါ စည်းကမ်းတွေကို ပြောင်းလဲချင်ရင် လက်သီးပြပြီး မိုက်ရူးရဲဆန်တဲ့ ကိစ္စတွေကို ထပ်မလုပ်နဲ့တော့။"

သူက စကားကို ခေတ္တရပ်လိုက်ပြီးနောက် ထပ်လောင်း ပြောဆိုသည်။ "ခင်ဗျား စိတ်မကျေနပ်ဘူးဆိုရင်လည်း ကောင်းပါပြီ။ ငါ မင်းကို နေ့တိုင်း လာပြီး စကားနဲ့ ဆုံးမပစ်မယ်။ မနက်ခင်းမှာ မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအား လေ့ကျင့်မှု နှေးကွေးတာကို ပြောမယ် နေ့လယ်မှာ မင်း ထမင်းအလွန်အကျွံ စားတာကို ပြောမယ် ညနေခင်းမှာ မင်း ဟောက်တာကို ပြောမယ်။ မင်း သုံးရက်လောက် ထမင်းကောင်းကောင်းမစားရဘဲ ငါးရက်လောက် အိပ်မပျော်ရစေရဘူးလို့ ငါ အာမခံတယ်။ မင်း ယုံလား မယုံဘူးလား။"

ထိုစကားလုံးများက ဝမ်ရှန်၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကာကွယ်ရေးတံတိုင်းကို အပြတ်အသတ် ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။ လင်းဖန်းက စကားပြော အလွန်တော်ပြီး စည်းရုံးနိုင်စွမ်း ရှိကြောင်း သူ သိရှိထားသည်။ စောစောက ပြောဆိုခဲ့သော စကားအနည်းငယ်မျှဖြင့်ပင် သူ၏ သွေးတိုးနှုန်းက မြင့်တက်ခဲ့ရသည်။ အကယ်၍ နေ့တိုင်းသာ ဤကဲ့သို့ ပြောဆိုခြင်း ခံရပါက သူ မည်သည့်အချိန်တွင် ရူးသွပ်သွားမည်ကို မသိနိုင်ချေ။ ထို့အပြင် ယခုအခါ သူက ညာဘက်လက်ကို ချည်နှောင်ခံထားရပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်နေရသဖြင့် စျေးဆပ်ရန် အခြေအနေ မရှိတော့ချေ။

အဆောင်နံပါတ်ခုနစ်အတွင်း လုံးဝ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ဝမ်ရှန်၏ အသက်ရှူသံကိုပင် အတိုင်းသား ကြားနေရသည်။ ကျောင်းသားအားလုံးက သူ့ကို စူးစိုက်ကြည့်နေကြပြီး သူ မည်သည့်ရွေးချယ်မှုကို ပြုလုပ်မည်နည်း အရှက်ရမှုကို ဆက်လက် တောင့်ခံမည်လား သို့မဟုတ် ခေါင်းငုံ့ပြီး အရှုံးပေးမည်လား ဆိုသည်ကို စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။

ဝမ်ရှန်က မျက်လုံးများကို ပိတ်လိုက်ပြီး ပြန်လည် ဖွင့်လိုက်ချိန်တွင်မူ သူ၏ မျက်ဝန်းထဲက မကျေနပ်မှုများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး နောင်တရရိပ်များသာ ကျန်ရှိတော့သည်။ သူက အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး တိုးတိုးတိတ်တိတ် ပြောလိုက်သည်။ "အစ်ကိုကြီး ... ကျွန်တော် အရှုံးပေးပါတယ်။"

 [ဒင်... ပစ်မှတ်ထံမှ နာခံလိုသော စိတ်ဆန္ဒကို ထောက်လှမ်းမိပါသည် ဝမ်ရှန်၏ ဒေါသအမှတ် +၁၀ လက်ရှိပမာဏ - ၁၀၀/၁၀၀]

 [ဒေါသအမှတ် နှစ်ရာ ပြည့်မြောက်သွားပါသဖြင့် ဝိညာဉ်ကျင့်ကြံသူ အဆင့် ၁၁ သို့ မြှင့်တင်နိုင်ပါပြီ ယခုချက်ချင်း အဆင့်မြှင့်တင်လိုပါသလား။]

လင်းဖန်း၏ ပုခုံးပေါ်က ဒွိဒွိလေး ဖန်သားပြင်က ဆက်တိုက် လင်းလက်နေသည်။ ၎င်း၏ ပွင့်လင်းမြင်သာသော ခန္ဓာကိုယ်လေးက လေထဲသို့ မြင့်တက်သွားပြီး ၎င်း၏ အသံချဲ့စက်လေးမှာလည်း ပေါက်ကွဲထွက်လုမတတ် ရှိနေသည်။

လင်းဖန်းက စိတ်ထဲကနေ ခိုးပြီး ဝမ်းသာသွားသည်။ နောက်ဆုံးတော့ အဆင့်မြှင့်တင်ရန်အတွက် လုံလောက်သော ဒေါသအမှတ်များကို စုဆောင်းနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူက ထန်ဆန်းကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ငွေပြာမြက်ကို လွှတ်ပေးရန် အချက်ပြလိုက်သည်။

ထန်ဆန်းက သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို အနည်းငယ် လျှော့ချလိုက်ရာ ငွေပြာမြက်က ကျဆင်းသွားသော ဒီရေလှိုင်းတစ်ခုကဲ့သို့ သူ၏ အင်္ကျီလက်ထဲသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်လည် ဝင်ရောက်သွားပြီး ဝမ်ရှန်၏ ညာဘက်လက်ကို လွှတ်ပေးလိုက်တော့သည်။ ဝမ်ရှန်က နီမြန်းနေသော လက်ကောက်ဝတ်ဆစ်ကို အလျင်အမြန် ပွတ်သပ်ရင်း ထော့နင်းထော့နင်းဖြင့် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး လင်းဖန်းကို ဆက်လက် ကြည့်ရှုရန် မဝံရဲတော့ချေ။ သူက ခေါင်းကို ငုံ့ထားပြီး ပုခုံးများက အနည်းငယ် တုန်ရင်နေဆဲပင်။

လင်းဖန်းက သူ၏ ပုခုံးကို ပုတ်လိုက်ပြီး ပြောသည်။ "ဒီလိုမျိုး စောစောကတည်းက လုပ်ခဲ့ရင် မကောင်းဘူးလား။ နောက်ဆိုရင် အဆောင်နံပါတ်ခုနစ်မှာ 'အရိုက်ခံရတဲ့ စည်းကမ်း' ဆိုတာ မရှိစေရဘူး။ မင်းအနေနဲ့ ဒီအချိန်တွေကို ကိုယ့်ဝိညာဉ်စွမ်းအားကိုယ် လေ့ကျင့်ဖို့ အသုံးချသင့်ပါတယ် နောက်တစ်ခါ ထပ်ပြီး အရိုက်ခံရပြီး ငါ့ကို 'အစ်ကိုကြီး' လို့ လာခေါ်မနေနဲ့တော့။"

ဝမ်ရှန်၏ မျက်နှာက ဖြူဖျော့သွားပြီး ပြန်လည် မပြောရဲဘဲ တိုးတိုးတိတ်တိတ်သာ ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်သည်။ ၎င်းကို မြင်သောအခါ အဆောင်နံပါတ်ခုနစ်က ကျောင်းသားများမှာလည်း ကောင်းကောင်းမွန်မွန် စကားမပြောရဲကြတော့ချေ။ အချို့က တိတ်တဆိတ် ကိုယ့်ခုတင်ကိုယ် ပြန်သွားကြပြီး အချို့ကမူ ကိုယ့်ဝိညာဉ်စွမ်းအားကိုယ် လေ့ကျင့်နေဟန် ဆောင်နေကြသည်။ စည်ကားဆူညံနေသော အဆောင်နံပါတ်ခုနစ်မှာ ချက်ချင်းပင် ငြိမ်ကျသွားတော့သည်။

ရှောင်ဝူက အနားသို့ ခုန်တက်လာပြီး လင်းဖန်း၏ ကျောကို ပုတ်ကာ မျက်ဝန်းထဲတွင် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်မှုများဖြင့် ပြောသည်။ "မင်းက တကယ်ကို တော်တာပဲ။ ဝမ်ရှန်ကို ပါးစပ်ပိတ်သွားအောင် လုပ်လိုက်တာ။ နင်ရဲ့ ရွဲ့စောင်းတဲ့ စကားလုံးတွေက တကယ်ကို အားရစရာကောင်းတယ်။"

လင်းဖန်းက သူမ၏ လက်ကို ရှောင်တိမ်းလိုက်ပြီး မျက်ခုံးပင့်ကာ အေးစက်သော အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "မင်းက အမြဲတမ်း စိတ်လိုက်မာန်ပါ လုပ်တတ်တာပဲ။ ပြီးခဲ့တဲ့အပတ်က ဝိညာဉ်အမဲလိုက်တောအုပ်ထဲမှာ ငါသာ အားနည်းချက်ကို အချိန်မီ မညွှန်ပြခဲ့ရင် မင်းက မန်ဒရာဂိုရာရဲ့ ချုံခိုတိုက်ခိုက်မှုကို ခံရမှာ သေချာတယ်။ နောက်တစ်ခါ ဝိညာဉ်သားရဲရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကို ကြုံရရင် ကူညီပါဦးလို့ လာပြီး မအော်နဲ့တော့။"

"မင်းက ဘယ်သူ့ကို မိုက်ရူးရဲဆန်တယ်လို့ ပြောတာလဲ။" ရှောင်ဝူက ချက်ချင်းပင် မကျေမနပ် ဖြစ်သွားပြီး သူမ၏ ပန်းရောင်ဆံပင်ကျစ်ဆံမြီးရှည်ကြီးက ဒေါသကြောင့် ထောင်မတ်သွားသည်။ သူမက ခါးကို လက်ထောက်ကာ လင်းဖန်းကို ဒေါသတကြီး စူးစိုက်ကြည့်သည်။ "ငါက နည်းဗျူဟာမြောက် တိုက်ခိုက်တာလို့ ခေါ်တာ။ ဘာက မိုက်ရူးရဲဆန်တဲ့ လက်နက်လဲ။ မင်းကမှ မိုက်ရူးရဲဆန်တာ"

"အော်... နည်းဗျူဟာမြောက် တိုက်ခိုက်တာ ဟုတ်လား။" လင်းဖန်းက ဟက်ခနဲ ရယ်မောလိုက်ပြီး စကားလုံးများကို တမင်ဆွဲကာ ပြောလိုက်သည်။ "နွယ်ပင်တွေနဲ့ အဝတ်အစားတွေကို ရိုက်ပုတ်ခံရတာကလည်း နည်းဗျူဟာမြောက် တိုက်ခိုက်တာလို့ ခေါ်တာလား။ ပြီးတော့ ရွှံ့နွံထဲကို ချော်လဲကျလုမတတ် ဖြစ်ခဲ့တာကကော။"

"မင်း" ရှောင်ဝူက ဒေါသတကြီး ခြေဆောင့်လိုက်ပြီး လင်းဖန်းကို ကုတ်ခြစ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ "ငါ မင်းနဲ့ အသေအလဲ တိုက်ခိုက်မယ်"

လင်းဖန်းက ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်သဖြင့် သူက လှည့်ကာ ထန်ဆန်း၏ နောက်ကွယ်တွင် ပုန်းကွယ်လိုက်ပြီး ခေါင်းကို ပြန်ပြူကာ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။ "ဘာလဲ... စကားမနိုင်တော့မှ အကြမ်းဖက်ဖို့ ကြိုးစားတာလား။ ဒါကပဲ မင်းရဲ့ 'ပြောင်းလွယ်ပြင်လွယ်ရှိတဲ့ တိုက်ပွဲ' ပေါ့။ မင်းက တကယ်ကို မိုက်ရူးရဲဆန်တဲ့လူပဲ။"

"ထန်ဆန်း... ဖယ်စမ်း" ရှောင်ဝူက လင်းဖန်း၏နောက်သို့ လိုက်လံ ဖမ်းဆီးရာ သူမ၏ ပန်းရောင်ပုံရိပ်လေးက အဆောင်နံပါတ်ခုနစ်အတွင်း ဟိုဘက်ဒီဘက် ပြေးလွှားနေတော့သည်။ "ဒီနေ့တော့ ငါ သူ့ကို ယားယံအောင် သေသေချာချာ လုပ်ရမယ်"

ထန်ဆန်းက သက်ပြင်းချကာ ခေါင်းခါလိုက်မိပြီး ရှောင်ဝူကို တားဆီးရန် မကြိုးစားတော့ဘဲ ပြုံးလျက် အကြံပြုလိုက်သည်။ "တော်ကြပါတော့ မနက်ဖြန် မနက်အစောကြီး အစည်းအဝေး သွားရမှာ အခြားကျောင်းသားတွေကို အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေရင် မကောင်းဘူး။"

အဆောင်နံပါတ်ခုနစ်က ကျောင်းသားများမှာ ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း မရယ်ဘဲ မနေနိုင်ကြတော့ချေ။ စောစောက တင်းမာလှသော လေထုမှာ ဤနှစ်ယောက်၏ ဆူညံမှုကြောင့် ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ ဝမ်ရှန်က ထိုဆော့ကစားနေသော သုံးယောက်ကို ရပ်ကြည့်နေရင်း သူ၏ မကျေနပ်မှုများက ဖြည်းဖြည်းချင်း လျော့နည်းသွားပြီး စိတ်ရှုပ်ထွေးသော ခံစားချက်များဖြင့် အစားထိုးဝင်ရောက်လာသည်။ သူက အဆောင်နံပါတ်ခုနစ်သည် ယခင် လက်သီးပြပြီး စည်းကမ်းသတ်မှတ်ခဲ့သော အချိန်များထက် ပိုမို စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းလာကြောင်း ရုတ်တရက် သဘောပေါက်လိုက်မိသည်။

လင်းဖန်းက ထန်ဆန်း၏ အနောက်တွင် ပုန်းကွယ်ရင်း ရှောင်ဝူ၏ တိုက်ခိုက်မှုများကို ရှောင်တိမ်းကာ ဆက်လက်၍ မကျေမနပ် ပြောဆိုနေဆဲပင်။ "မင်းမှာ အရည်အချင်းရှိရင် ငါ့နောက်ကို လိုက်ပြီး ယားယံအောင် မလုပ်နဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအား အဆင့်ကိုပဲ ယှဉ်ပြိုင်လိုက်စမ်း။ ငါ မင်းကို အခွင့်အရေး ပေးမယ်"

"ဘယ်သူကမှ ငါ့ထက် ဝိညာဉ်စွမ်းအား သာလွန်ဖို့ ကြိုးစားရင် ငါ သူ့ကို ကုတ်ခြစ်ပစ်မယ်" ရှောင်ဝူ၏ လေသံတွင် ချစ်စနိုး ဒေါသထွက်မှုများ ပြည့်နှက်နေသော်လည်း သူမက သူ့ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် မရိုက်နှက်ချေ။ သူမက လင်းဖန်း၏ အင်္ကျီလက်ကို အမှတ်အသားတစ်ခုအနေဖြင့်သာ ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။

နေရောင်ခြည်က ကွဲအက်နေသော ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် စောင်းရွှန်းစွာ ဝင်ရောက်လာပြီး ထိုဆော့ကစားနေသော ကလေးသုံးယောက်အပေါ်သို့ ကျရောက်နေသည်။ အဆောင်နံပါတ်ခုနစ်အတွင်းရှိ ရယ်မောသံများက ပိုမို ကျယ်လောင်လာတော့သည်။ လင်းဖန်းက ရယ်မောရင်း ရှောင်တိမ်းနေစဉ် စိတ်ထဲကနေ တွေးတောလိုက်မိသည်။ 'ငါ့မှာ ဒေါသအမှတ် နှစ်ရာ ရှိနေပြီ။ မနက်ဖြန်ကျရင် ဆိတ်ငြိမ်တဲ့နေရာတစ်ခု သွားပြီး အဆင့် ၁၁ ကို မြှင့်တင်ရမယ် ဒါဆိုရင် ငါ့ရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကလည်း တိုးတက်လာလိမ့်မယ်။ အကယ်၍ ဝမ်ရှန်လိုမျိုး 'ဒေါသအမှတ် ထုတ်ပေးတဲ့စက်' နဲ့ ထပ်တွေ့ရင် အဆင့်မြှင့်တင်ဖို့ ပစ္စည်းတွေကို ပိုပြီး မြန်မြန် စုဆောင်းနိုင်လိမ့်မယ်။'

လူရာမသွင်းခံရတော့သော ဝမ်ရှန်က သူ၏ ခုတင်ဆီသို့ တိတ်တဆိတ် လျှောက်လှမ်းသွားပြီး ထိုင်လိုက်သည်။ ထိုသုံးယောက်ကို ကြည့်ရင်း သူက မနေနိုင်ဘဲ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ 'ဒီကောင်က တယ်ဆိုပေမဲ့ အရည်အချင်းတော့ ရှိသားပဲ။ ကြည့်ရတာ အဆောင်နံပါတ်ခုနစ်က အခြေအနေတွေက တကယ်ပဲ ပြောင်းလဲသွားတော့မှာ ထင်တယ်။'