အခန်း (၂) ဆူယွန့်ထောင်၏ မောက်မာမှု ဝေဖန်ခံရခြင်း ဝိညာဉ်စွမ်းအား လုံးဝမရှိခြင်းနှင့် ထူးဆန်းသော သိုင်းဝိညာဉ်

ဝိညာဉ်တော်ခန်းမဆောင်အတွင်း၌ အလင်းရောင်က မှိန်ပျပျသာ ရှိနေသည်။ ခန်းမအလယ်တွင် ကျောက်စားပွဲတစ်လုံး ရှိပြီး ဆူယွန့်ထောင်က သစ်သားသေတ္တာကို စားပွဲပေါ်တင်ကာ ဖွင့်လိုက်ပြီးနောက် နက်မှောင်သော ကျောက်ခဲငယ်ခြောက်လုံးနှင့် အပြာရောင် သလင်းလုံးတစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ သူက ကျောက်ခဲလေးများကို စက်ဝိုင်းပုံစံ ခင်းကျင်းလိုက်ပြီး ကလေးများကို ပြောလိုက်သည်။

"အစီအစဉ်အတိုင်း စက်ဝိုင်းပုံစံ ပတ်ပတ်လည် ဝိုင်းရပ်ကြ။ ငါ 'စတော့' လို့ ပြောတဲ့အခါ စိတ်ကို စုစည်းထားပြီး ငြိမ်ငြိမ်နေကြပါ"

ကလေးများသည် အလျင်အစလို တန်းစီလိုက်ကြပြီး ကျောက်ခဲစက်ဝိုင်းကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်နေကြသည်။ လင်းဖန်းကတော့ လူအုပ်၏ အနောက်ဆုံးတွင် ရပ်နေပြီး သူ့ရှေ့မှ ကလေးများ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ရှေ့သို့ တက်လှမ်းသွားသည်ကို စောင့်ကြည့်ရင်း စိတ်ထဲမှ မချင့်မရဲ တွေးမိနေသည်။

'ဒီနိုးထခြင်း အခမ်းအနားကလည်း သာမန်ကာလျှံကာနိုင်လွန်းလှတယ်။ ကျောက်ခဲပဲ့ ခြောက်လုံးရယ် သလင်းလုံး တစ်လုံးရယ်ပဲ ရှိတာ။ တရုတ်ပြည် တောင်ပိုင်းဆုန်းမင်းဆက်ခေတ်က စုန်းကဝေတွေ ယတြာချေတဲ့ ပုံစံအတိုင်းပဲ။ ဘာမှမသိတဲ့သူသာဆိုရင် လူနတ်ပူဇော်ပွဲ လုပ်နေတယ်လို့ ထင်မိမှာပဲ'

ပထမဆုံး ကလေး၏ ဝိညာဉ်နိုးထခြင်း ပြီးဆုံးသွားသောအခါ ဆူယွန့်ထောင်က ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး ကလေးမိဘများကို ပြောလိုက်သည်။

"ဝိညာဉ်စွမ်းအား လုံးဝမရှိဘူး ထွက်သွားလို့ရပြီ"

ထိုဇနီးမောင်နှံ၏ မျက်နှာများ ချက်ချင်း ဖြူဖျော့သွားပြီး အားအင်ကုန်ခမ်းစွာဖြင့် ကလေးကို တွန်းဖယ်ကာ ထွက်ခွာသွားကြသည်။ ထို့နောက် ဒုတိယမြောက် တတိယမြောက်ဖြင့်... ကလေးတော်တော်များများ ဆက်တိုက်ဆိုသလို ဝိညာဉ်စွမ်းအား စမ်းသပ်ချက် ကျရှုံးသွားကြသည်။ ဆူယွန့်ထောင်၏ မျက်နှာက ပို၍ ပို၍ ညိုမှောင်လာပြီး နှုတ်ခမ်းမှ တိုးတိုးလေး ညည်းတွားနေတော့သည်။

"ဒီတစ်ခါလည်း ဝိညာဉ်စွမ်းအား မရှိပြန်ဘူး။ သူတော်စင်ဝိညာဉ်ရွာက ဘာလို့ တစ်နှစ်ထက်တစ်နှစ် ပိုပြီး စုတ်ပြတ်သတ်လာရတာလဲ"

လင်းဖန်းသည် အင်္ကျီကြားထဲရှိ ပေါက်စီနှင့် သကြားလုံးလေးကို တိတ်တဆိတ် စမ်းသပ်ကိုင်တွယ်ရင်း မိမိကိုယ်ကို အားပေးနေမိသည်။

'မလန့်စမ်းနဲ့။ ဝိညာဉ်စွမ်းအား မပါရင်တောင် စားသောက်ဆိုင်တစ်ဆိုင် ဖွင့်တာလည်း မဆိုးပါဘူး။ ဘာကို ကြောက်နေရမှာလဲ'

ဂေါင်ရှန့်အလှည့် ရောက်လာသောအခါ လင်းဖန်းက သူ့ကို အကဲခတ်သလို ကြည့်လိုက်သည်။ သူက ရွာအရှေ့ဘက်စွန်းက မုဆိုးကြီးဦးလီ၏ သားဖြစ်ပြီး တော်တော်လေး ထွားကျိုင်းသန်မာသည်။ ဂေါင်ရှန့်က ကျောက်ခဲစက်ဝိုင်းထဲသို့ လှမ်းဝင်လိုက်ရာ ဆူယွန့်ထောင်က "နိုးထစေ" ဟု အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ ကျောက်ခဲခြောက်လုံးမှ ချက်ချင်းပင် အဖြူရောင်အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်လာပြီး သူ့ကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။ ခဏအကြာတွင် ဂေါင်ရှန်း၏ ခေါင်းပေါ်၌ တံစဉ်ငယ်ပုံသဏ္ဌာန် ဝိညာဉ်ရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ဆူယွန့်ထောင်၏ မျက်ဝန်းများ တောက်ပသွားပြီး အပြာရောင် သလင်းလုံးကို အမြန်ကမ်းပေးကာ ဆိုသည်။

"မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို စမ်းသပ်ဖို့ လက်ကို ဒီပေါ်တင်လိုက်"

ဂေါင်ရှန်းက တုန်တုန်ရင်ရင်ဖြင့် လက်ကို တင်လိုက်ရာ သလင်းလုံးလေးက အနည်းငယ်မျှသာ လင်းလက်သွားပြီး ပြန်မှောင်သွားသည်။ ဆူယွန့်ထောင်၏ မျက်နှာက တစ်ဖန် ပြန်လည်ညိုမှောင်သွားပြန်သည်။

"သိုင်းဝိညာဉ်က တံစဉ်ပဲ ဒါပေမဲ့ စိတ်မကောင်းစရာက ဝိညာဉ်စွမ်းအား မရှိဘူး။ ကဲ... ပြန်ကြတော့"

မုဆိုးဇနီးမောင်နှံက စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး မျက်ရည်သုတ်နေသော ဂေါင်ရှန်းကို ဆွဲခေါ်ကာ ထွက်သွားကြတော့သည်။

ထိုစဉ် ခန်းမဆောင်အပြင်ဘက်မှ ဆူညံသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ရွာအနောက်ဘက်ခြမ်းက အဘိုးဝမ်က ရေနွေးကြမ်းတစ်ခွက်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ ဝင်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ သူက ပုံမှန်ဆိုလျှင် ခန်းမထဲသို့ မဝင်သော်လည်း ယခုမူ ခါးကို ကိုင်းညွတ်ကာ ကြမ်းတမ်းသော မြေထည်ခွက်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် မြှောက်ပင့်ကိုင်ဆောင်ထားသည်။ ခွက်ထဲမှ ရေနွေးငွေ့များ တထောင်းထောင်း ထွက်နေသည်။ သူက ဆူယွန့်ထောင်ဘက်သို့ လှည့်ကာ ရိုရိုသေသေ ပြောလိုက်သည်။

"ဆရာဆူယွန့်ထောင်... ခရီးပန်းလာလို့ မောနေရောပေါ့။ ရေနွေးကြမ်းလေး သောက်ပြီး ခဏလောက် အနားယူပါဦးခင်ဗျာ"

ဆူယွန့်ထောင်က မော့ပင်မကြည့်ပေ။ သူက ခြေထောက်ဖြင့် ခွက်ကို ကန်ထုတ်လိုက်ရာ ပူလောင်လှသော ရေနွေးကြမ်းများက အဘိုးဝမ်၏ ဘောင်းဘီပေါ်သို့ စင်ဟုန်သွားပြီး မြေထည်ခွက်လေးမှာလည်း မြေကြီးပေါ်တွင် အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ကွဲအက်သွားတော့သည်။ အဘိုးဝမ်က လန့်ဖျတ်သွားပြီး အနောက်သို့ နှစ်လှမ်းမျှ ဆုတ်လိုက်ရကာ အားနာတတ်သော အပြုံးဖြင့် ပြောရှာသည်။

"ကျွန်တော့်အမှားပါခင်ဗျာ။ ခွင့်လွှတ်ပေးပါ ဆရာ"

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ရွာသားများက ခေါင်းငုံ့ထားကြပြီး မည်သူမျှ စကားတစ်ခွန်းပင် မဟရဲကြချေ။ လင်းဖန်းကတော့ ဆက်ပြီး သည်းမခံနိုင်တော့ပါ။ သူက ရှေ့သို့ နှစ်လှမ်းမျှ တက်လိုက်ပြီး အဘိုးဝမ်၏ ရှေ့တွင် ကာရပ်ကာ အသံကို ကျယ်လောင်စွာ မြှင့်၍ ပြောလိုက်သည်။

"ခင်ဗျားက ဓမ္မဆရာတစ်ယောက် ဖြစ်ပြီးတော့ ဒီမှာ လာပြီး ဆရာကြီးလုပ်နေတာလား။ သိုင်းဝိညာဉ်ကို နှိုးဆွပေးဖို့က ခင်ဗျားရဲ့ တာဝန်ပဲ။ ခင်ဗျားက ဝိညာဉ်တော်ခန်းမကနေ လစာ ရနေတာလေ ဒါကြောင့် ခင်ဗျားရဲ့ တာဝန်ကို ခင်ဗျား ကျေပွန်အောင် လုပ်ရမှာပေါ့။ အခုတော့ ဘာလဲ... ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် မောက်မာ စော်ကားနေရတာလဲ"

တစ်ခန်းလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ အဘိုးဂျက်က ကြောက်လန့်တကြား မျက်နှာ ဖြူဖျော့သွားပြီး လင်းဖန်း၏ လက်ကို အမြန်ဆွဲကာ တိုးတိုးလေး ပြောရှာသည်။

"ဖန်းငယ်လေး... လျှောက်မပြောနဲ့တော့။ ဆရာ့ကို ချက်ချင်း တောင်းပန်လိုက်စမ်း"

ဆူယွန့်ထောင်က ကြောင်အမ်းသွားပြီး အသက်ခြောက်နှစ်အရွယ် ကလေးတစ်ယောက်က သူ့ကို ဤမျှအထိ ပြန်လှန်ပြောရဲလိမ့်မည်ဟု ထင်မထားခဲ့ပေ။ သူက မျက်မှောင်ကုပ်ကာ လင်းဖန်းကို ခြေဆုံးခေါင်းဆုံး ကြည့်ပြီးနောက် နှုတ်ခမ်းတွင် လှောင်ပြုံးတစ်ခု ဆင်မြန်းကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒီကောင်စုတ်လေးက ဘယ်ကနေ ရောက်လာပြီး ငါ့ကို လာပြိုင်ပြောနေတာလဲ။ ငါက ဘယ်သူလဲဆိုတာ မင်းသိရဲ့လား"

"ခင်ဗျား ဘယ်သူဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော် ဂရုမစိုက်ဘူး" လင်းဖန်းက ဝတ်ဆံမျှပင် မကြောက်ရွံ့ဘဲ ဆူယွန့်ထောင်၏ လေသံအတိုင်းပင် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိဖြင့် ပြန်လည်တုပကာ ပြောလိုက်သည်။ "ရေနွေးတွေက ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ပွစာကျဲနေပြီ အိုးခြမ်းပဲ့တွေကလည်း ခင်ဗျား ခြေထောက်နားမှာ ရှိနေတာ။ သတိထားဦး ခြေချော်လဲပြီး ခင်ဗျားရဲ့ ကိရိယာတွေ ပျက်စီးသွားရင် ခင်ဗျား လျော်နိုင်ပါ့မလား"

ဆူယွန့်ထောင်၏ မျက်နှာက ရှက်လို့မဟုတ်ဘဲ ဒေါသကြောင့် ချက်ချင်း နီရဲတက်လာသည်။ သူက ရုတ်တရက် သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို ထုတ်ဖော်လိုက်ရာ ဝိညာဉ်မဟာဆရာကြီးတစ်ဦး၏ ဖိနှိပ်ချုပ်ချယ်သော အရှိန်အဝါက ခန်းမတစ်ခုလုံးကို ချက်ချင်း ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။ ကလေးအချို့က ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်ကုန်ကြသည်။

"မင်းလို ကောင်စုတ်လေးက ငါ့ကို လာပြီး လှောင်ပြောင်ရဲတယ်ပေါ့လေ"

သူက ရှေ့သို့ နှစ်လှမ်းတက်ကာ လင်းဖန်း၏ အင်္ကျီကော်လာကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။

"ငါ မင်းကို သိုင်းဝိညာဉ် နိုးထခွင့် လုံးဝမပေးဘဲ နှင်ထုတ်ပစ်လို့ရတယ်ဆိုတာ ယုံသလား"

အဘိုးဂျက်က အမြန်ပြေးဝင်ကာ တားဆီးရင်း လင်းဖန်းကို သူ့အနောက်တွင် ကာကွယ်ပေးလိုက်ပြီး အကြိမ်ကြိမ် ဦးညွှတ်တောင်းပန်ရှာသည်။

"ဆရာဆူယွန့်ထောင်... ကလေးက ငယ်သေးလို့ ဘာမှမသိသေးလို့ပါ။ ဆရာ့အနေနဲ့ သဘောထားကြီးကြီးထားပြီး စိတ်ထဲမထားပါနဲ့။ သူ့ကိုယ်စား ကျွန်တော် တောင်းပန်ပါတယ်ခင်ဗျာ"

လင်းဖန်းက ဆက်ပြီး ငြင်းခုံချင်သေးသော်လည်း အဘိုးဂျက်၏ ဖြူဆွတ်နေသော ဆံပင်များနှင့် တုန်ရီနေသော ကျောပြင်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏နှလုံးသားက ရုတ်တရက် နာကျင်သွားရသည်။ အဘိုးဂျက်သည် ဆူယွန့်ထောင်ကို တကယ် ဒေါသထွက်စေပြီး သူ၏ နောက်ဆုံးသော ဝိညာဉ်နိုးထခွင့် အခွင့်အရေးကို ဆုံးရှုံးသွားမည်ကို စိုးရိမ်နေမှန်း သူ နားလည်လိုက်သည်။

ဆူယွန့်ထောင်က အဘိုးဂျက်ကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်ပြီးနောက် လင်းဖန်း၏ မကျေနပ်သော မျက်နှာထားကို တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်ကာ နောက်ဆုံးတွင် လက်ကို လွှတ်လိုက်သည်။

"အဘိုးဂျက်ရဲ့ မျက်နှာကို ထောက်ပြီး ဒီနေ့တော့ ဒီလောက်နဲ့ပဲ ထားလိုက်မယ်" သူက နှာမှုတ်လိုက်ရင်း ဆိုသည်။ "မြန်မြန်လုပ် နိုးထခြင်း အခမ်းအနားကို ဆက်လုပ်မယ် ငါ့အချိန်တွေကို လာမဖြုန်းနဲ့"

လူအုပ်က ရှေ့သို့ ဆက်လက်ရွေ့လျားသွားပြီး အခြားကလေးအချို့၏ သိုင်းဝိညာဉ်များ နိုးထလာကြသည်။ အချို့က ပေါက်တူး အချို့က ယုန်ငယ် ဖြစ်ကြသော်လည်း သူတို့၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားက လုံးဝမရှိခြင်း သို့မဟုတ် အဆင့်ဝက်သာ ရှိသဖြင့် မည်သူမျှ ပထမအဆင့်သို့ မရောက်ရှိကြပေ။

ဆူယွန့်ထောင်၏ နှုတ်ထွက်စကားများက ပို၍ ရင့်သီးလာပြီး "အမှိုက်" "အသုံးမကျတဲ့ကောင်" "အချိန်ဖြုန်းတာ" စသည့် စကားလုံးများကို တန်ဖိုးမရှိသလို အရမ်းကာရော ပြောဆိုနေတော့သည်။

လင်းဖန်းသည် လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ထားမိရာ လက်သည်းများပင် အရေပြားထဲသို့ စူးဝင်လုမတတ် ဖြစ်နေသည်။ သူသည် မိမိကိုယ်တိုင်အတွက်သာမက အနိုင်ကျင့်ခံနေရသော ကလေးများအတွက်ပါ သူ၏ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို စမ်းသပ်ရန် ပို၍ ဆာလောင်မွတ်သိပ်လာမိသည်။ သူသည် ဤမောက်မာလှသော ဓမ္မဆရာကို သင်ခန်းစာတစ်ခု ပေးချင်နေမိသည်။

နောက်ဆုံးတွင် လင်းဖန်း၏ အလှည့်သို့ ရောက်ရှိလာတော့သည်။

သူက အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်ပြီး ကျောက်ခဲစက်ဝိုင်းထဲသို့ လှမ်းဝင်လိုက်သည်။ သူ ခြေချလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ခြေဖဝါးအောက်ရှိ ကျောက်ခဲအက်ကွဲကြောင်းများထဲမှ နွေးထွေးသော အရှိန်အဝါတစ်ခု ဖြည်းညှင်းစွာ တက်လာပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို ညင်သာစွာ လွှမ်းခြုံသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဆူယွန့်ထောင်၏ ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း စိတ်ကို ငြိမ်သက်စေကာ မျက်လုံးကို မှိတ်ထားလိုက်ရာ မကြာမီမှာပင် ခေါင်းပေါ်၌ စွမ်းအားအချို့ တဖြည်းဖြည်း စုစည်းလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ တကယ်ပဲ သိုင်းဝိညာဉ် နိုးထတော့မှာလား...။

"ကဲ... မျက်လုံးဖွင့်ပြီး မင်းရဲ့ သိုင်းဝိညာဉ်ကို ကြည့်လိုက်" ဆူယွန့်ထောင်၏ အသံက ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

လင်းဖန်း မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူ၏ခေါင်းပေါ်တွင် လက်ဝါးခန့်ပမာဏရှိသော ပွင့်လင်းမြင်သာသည့် ဝိညာဉ်ရိပ်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုဝိညာဉ်ရိပ်သည် လူပုံသဏ္ဌာန်အသေးလေး ဖြစ်ပြီး ခန္ဓာကိုယ် အပေါ်ပိုင်းကိုသာ မြင်တွေ့ရကာ လက်ထဲတွင် မိုက်ခရိုဖုန်းအသေးစားလေးနှင့် တူသောအရာတစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး သူ၏ခေါင်းကို အခြေပြုကာ ဖြည်းညှင်းစွာ လည်ပတ်နေသည်။

ဒါက ဘာသိုင်းဝိညာဉ်လဲ... လင်းဖန်း ကြောင်အမ်းသွားမိသည်။

ဆူယွန့်ထောင်ကလည်း မျက်မှောင်ကုပ်သွားသည်။ သူသည် ဝိညာဉ်နိုးထခြင်း အခမ်းအနားကို လုပ်ဆောင်ပေးခဲ့သည်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ရှိပြီဖြစ်သော်လည်း ယခုကဲ့သို့သော သိုင်းဝိညာဉ်မျိုးကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးချေ။ သူက အပြာရောင် သလင်းလုံးကို ယူကာ ကမ်းပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။

"လက်ကို ဒီပေါ်တင်ပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအား ရှိ မရှိ စမ်းသပ်ကြည့်ရအောင်"

လင်းဖန်းက မျှော်လင့်ချက် ရင်ခုန်မှုများနှင့်အတူ လက်ကို အမြန်တင်လိုက်သည်။ သူ၏ အကြည့်က သလင်းလုံးပေါ်သို့ စူးစိုက်နေသော်လည်း တစ်စက္ကန့် နှစ်စက္ကန့် သုံးစက္ကန့် ကုန်လွန်သွားသည့်တိုင်အောင် သလင်းလုံးက ဘာမှ တုံ့ပြန်မှု မရှိပေ။ အလင်းတန်း တစ်ခုမျှပင် ထွက်ပေါ်မလာခဲ့ပါ။

ဆူယွန့်ထောင်၏ မျက်နှာက ပျက်ယွင်းသွားသည်။ သူက သလင်းလုံးကို ပြန်လည်ဆွဲယူလိုက်ပြီး လှောင်ပြုံးပြုံးကာ ဆိုသည်။

"မွေးရာပါ ဝိညာဉ်စွမ်းအား သုညပဲ။ အမှိုက်တစ်စကောင် ထပ်တိုးလာပြန်ပြီ။ သိုင်းဝိညာဉ် နိုးထလာရင်ကော ဘာထူးမှာလဲ။ ဝိညာဉ်စွမ်းအား မရှိရင် အားလုံးက အချည်းနှီးပဲ။ ဒီတော့ အိမ်ပြန်ပြီး ကျွဲနွားကျောင်းတာကမှ ပိုကောင်းဦးမယ်"

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ရွာသားများက တစ်ဖန် ပြန်လည်ဆူညံလာကြပြီး စောစောက အမျိုးသမီးနှစ်ဦး၏ အသံများကလည်း ထပ်မံထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။

"ငါ ပြောသားပဲ မိဘမရှိတဲ့ ကလေးက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအား ရှိနိုင်မှာလဲ"

"ဝိညာဉ်စွမ်းအား သုညဆိုတာ အမှိုက်တုံး ဖြစ်တာနဲ့ အတူတူပဲပေါ့"

လင်းဖန်းက လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လိုက်ပြီး ပြန်လည်ချေပရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် အဘိုးဂျက်က သူ၏ရှေ့တွင် အလျင်အစလို ကာရပ်လိုက်ပြီး ဆူယွန့်ထောင်ကို ပြောလိုက်သည်။

"ဆရာဆူယွန့်ထောင်... ကလေးက ငယ်ပါသေးတယ် အဲဒီလို မပြောပါနဲ့။ သူ့မှာ ဝိညာဉ်စွမ်းအား မရှိရင်ကော ဘာဖြစ်လဲ။ သူလည်း ကောင်းမွန်တဲ့ ဘဝတစ်ခုကို ဖြတ်သန်းသွားနိုင်တာပဲလေ"

ဆူယွန့်ထောင်က အဘိုးဂျက်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး စိတ်မရှည်စွာဖြင့် လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။

"နောက်တစ်ယောက်..."