အခန်း (၄၁) - သိမြင်နားလည်ခြင်း

လွန်ခဲ့သော ဆယ့်နှစ်နှစ်ခန့်က၊ ထျန်းတိုအင်ပါယာ ၊ ဖာစီနိုပြည်နယ်၊ နော့တန်မြို့ ၏ ဆင်ခြေဖုံးရပ်ကွက်တစ်ခုတွင် ဖြစ်သည်။

"အစ်ကို... ကျွန်တော့်ဗိုက်က တကယ်ကို အရမ်းနာနေပြီ။ အစ်ကိုနဲ့ မရီး ဒီမှာပဲ ခဏစောင့်နေပေးပါ၊ ကျွန်တော် ခဏနေရင် ပြန်လိုက်ခဲ့ပါ့မယ်။" ဆူးယွင်ထောင်း မှာ ဗိုက်ကိုဖက်ကာ ခါးကိုင်းနေပြီး၊ သူ၏ နဖူးထက်တွင် ချွေးစေးများ ပျံနေကာ မျက်နှာမှာ နှင်းခဲများ ဖုံးလွှမ်းထားသကဲ့သို့ ဖြူရော်နေလေသည်။

"ယွင်ထောင်း... မြန်မြန် ပြန်လာခဲ့နော်!" ဟု အလွန် ခန့်ညားသော ရုပ်ရည်နှင့် အနက်ရောင် ဆံပင်ရှည်များရှိသည့် အမျိုးသားဖြစ်သူ ယဲ့တျန်ယန်က လှမ်းပြောလိုက်သည်။

"တျန်ယန်... ယွင်ထောင်းက နေ့လယ်က အသားကင်ကို အလောတကြီး စားလိုက်လို့ ဖြစ်မယ်။ အဲဒီ ဝိညာဉ်သားရဲ အသားက မကျက်သေးတာ ဖြစ်မယ်! အဲဒီ လူမိုက်လေးက ကောက်ပြီး စားလိုက်တာကိုး!" ဟု အပြာရောင် ဆံပင်ရှည်များနှင့် ချိုသာသော မျက်နှာထားရှိသည့် ဇနီးဖြစ်သူ လျိုချင်းချင်းက မှတ်ချက်ချလိုက်သည်။

"ချင်းချင်း၊ ယွင်ထောင်းက အဆိပ်နည်းနည်း မိသွားတာ ဖြစ်မယ်။ နော့တန်မြို့ ကို ပြန်ရောက်ရင် သူ့အတွက် အဆိပ်ဖြေဆေး ဝယ်ပေးလိုက်ပါဦး" ဟု ယဲ့တျန်ယန်က ဆူးယွင်ထောင်း အတွက် စိတ်ပူစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ရှင်ပြောတဲ့အတိုင်း လုပ်ပါ့မယ် တျန်ယန်။ ကျွန်မ လန်အာ့လေးဆီကို မြန်မြန် ပြန်သွားပြီး တွေ့ချင်နေပြီ။ သူ အခုလေးတင် ကောင်းကောင်း စားနေလောက်ပြီလား မသိဘူး။" လျိုချင်းချင်းက သားဖြစ်သူ ယဲ့လန် ကို ရုတ်တရက် လွမ်းဆွတ်သွားသည်။

"ယွင်ထောင်း၊ မြန်မြန်လုပ်! ဝိညာဉ်နန်းတော် က ပေးအပ်ထားတဲ့ ဒီတာဝန်က အရမ်းအရေးကြီးတယ်။ ဒီကျေးလက်ဒေသက ကလေးတွေအားလုံးရဲ့ သိုင်းဝိညာဉ် ကို ထုတ်ဖော်ပေးဖို့က ငါတို့သုံးယောက်ပေါ်မှာ မူတည်နေတယ်။ ဒီနားတဝိုက်မှာ ဝိညာဉ်သားရဲ တွေ မကြာခဏ ထွက်ပေါ်တတ်တယ်။ အရေးပေါ်ကိစ္စ တစ်ခုခုရှိရင် လှမ်းအော်လိုက်!" ဟု ယဲ့တျန်ယန်က ထပ်မံ မှာကြားလိုက်သည်။

ယဲ့တျန်ယန်သည် ဆူးယွင်ထောင်း အပေါ် သွေးသားတော်စပ်ခြင်း မရှိသော်လည်း ညီအရင်းတစ်ယောက်ကဲ့သို့ သဘောထားကာ ဝိညာဉ်နန်းတော် ၏ တာဝန်များကို ထမ်းဆောင်ရာတွင် အမြဲလိုလို ခေါ်ဆောင်သွားလေ့ရှိသည်။ ဆူးယွင်ထောင်း က ပြေးရင်းဖြင့် ဗိုက်ကို ဖက်ထားကာ ခေါင်းညိတ်ပြပြီး မကြာမီမှာပင် တောအုပ်ထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

သူ ထွက်သွားပြီးနောက်၊ ယဲ့တျန်ယန်နှင့် လျိုချင်းချင်းတို့သည် ထိုနေရာတွင်ပင် အနားယူနေခဲ့ကြသည်။ အနားယူနေစဉ် ယဲ့တျန်ယန်သည် ဇနီးဖြစ်သူနှင့် စကားစမြည်ပြောဆိုရင်း ရုတ်တရက် ပေါ်လာနိုင်သော အန္တရာယ်များကို ကာကွယ်ရန် ပတ်ဝန်းကျင်ကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။

အချိန်အနည်းငယ်ကြာသောအခါ သူတို့၏ နောက်ကွယ်မှ ဆူညံသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဝိညာဉ်သားရဲ တစ်ကောင်ကောင် ဖြစ်မည်ဟု ထင်ကာ ယဲ့တျန်ယန် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ၊ အနက်ရောင် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသားတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုသူ၏ ခေါင်းကို ခေါင်းစွပ်ဖြင့် တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ဖုံးကွယ်ထားကာ မျက်နှာတစ်ဝက်ကိုသာ မြင်ရသည်။ ထူးဆန်းသည်မှာ သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်တွင် ကလေးငယ်တစ်ဦးကို ပွေ့ချီထားသော်လည်း ကလေး၏ မိခင်ကိုမူ မတွေ့ရပေ။ ကလေးငယ်မှာ အလွန် လိမ္မာပြီး ငိုယိုသံ တစ်ချက်မျှပင် ထွက်မလာခဲ့ပေ။

အမျိုးသားက ယဲ့တျန်ယန်နှင့် သူ၏ ဇနီးကို မော့ကြည့်လိုက်သောအခါမှသာ ယဲ့တျန်ယန်သည် ထိုသူ၏ မျက်နှာကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်လိုက်ရသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ စူးရှသော်လည်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပြီး ပါးစပ်ထောင့်တွင် သွေးအနည်းငယ် စွန်းထင်းနေသည်။

"သူလား?!" ယဲ့တျန်ယန် အလွန်တရာ အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူကား အခြားသူမဟုတ်၊ ဝိညာဉ်နန်းတော် ၏ အလိုရှိဆုံး ရာဇဝတ်ကောင်၊ သာသနာပိုင် ချန်းရွှင်ကျိ ကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သော လူသတ်သမား၊ ဟောက်ထျန်း တုံလော် ဖြစ်သူ ထန်ဟောက် ပင်ဖြစ်သည်။

သာသနာပိုင် သေဆုံးပြီးနောက် ထန်ဟောက် ၏ အလိုရှိကြောင်း ကြေညာစာများကို တိုက်ကြီးတစ်ခုလုံးရှိ နော့တန်မြို့ ဝိညာဉ်နန်းတော် ခွဲ အပါအဝင် နေရာအနှံ့အပြားသို့ ဖြန့်ဝေထားခဲ့သည်။ ဤလူနှင့် သူ၏ ဘဝတစ်သက်တာတွင် မည်သည့်အခါမျှ ပတ်သက်ရလိမ့်မည်မဟုတ်ဟု ယဲ့တျန်ယန် ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း ယခုမူ တည့်တည့်ကြီး ဆုံတွေ့နေရပြီဖြစ်သည်။

"ဒါက ခင်ဗျားရဲ့ ကလေးလား? သူ့အမေက ဘယ်မှာလဲ?" ယဲ့တျန်ယန်သည် ထန်ဟောက် ကို မမှတ်မိဟန်ဆောင်ရင်း လက်ဖဝါးများတွင် ချွေးများ ပျံလာသည်အထိ စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့သည်။

"အာယင်..." ယဲ့တျန်ယန်၏ စကားကို ကြားသောအခါ ထန်ဟောက် ၏ နှလုံးသားမှာ နာကျင်စွာ တုန်လှုပ်သွားပြီး ချစ်ဇနီးကို သတိရသွားသည်။ သူသည် ယဲ့တျန်ယန်၏ မေးခွန်းကို မဖြေဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာသာ နေခဲ့သည်။

"ဒီဒေသက ဝိညာဉ်သားရဲ တွေ ပေါများတယ်။ ရှင် နေရင် ကျွန်မတို့နဲ့ လိုက်ခဲ့မလား?" လျိုချင်းချင်းသည် ထန်ဟောက် ၏ အလိုရှိကြောင်း ကြေညာစာကို မမြင်ဖူးခဲ့သဖြင့် သူ၏ လုံခြုံရေးအတွက်ပင် စိတ်ပူနေခဲ့သည်။ သို့သော် ယဲ့တျန်ယန်သည် ဗီဇအလျောက် လျိုချင်းချင်း၏ ခါးကို တင်းကျပ်စွာ ဆွဲဖက်ထားလိုက်သည်။

ထန်ဟောက် သည် ယဲ့တျန်ယန်ကို ကျော်ဖြတ်ကာ ဆက်လျှောက်သွားရင်း သူ၏ လက်ထဲရှိ ကလေးငယ်ကို တစ်ချက်သာ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

"ဘယ်လို ထူးဆန်းတဲ့ လူလဲ၊ သူက ဘယ်သူနဲ့မှ စကားမပြောဘူး!" ဟု လျိုချင်းချင်းက ညည်းညူလိုက်သည်။ အန္တရာယ် ကင်းသွားပြီဟု ယဲ့တျန်ယန် ထင်လိုက်ချိန်တွင်ပင် ထန်ဟောက် က ခြေလှမ်းများကို ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်သည်။

ယဲ့တျန်ယန်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် သေချာမှုများ ပေါ်လွင်နေသည်။ "မင်း ငါဘယ်သူလဲဆိုတာ သိတယ်မလား?"

"ကျွန်တော်တို့ အရင်က တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးပါဘူး၊ ခင်ဗျား ဘယ်သူလဲဆိုတာ ကျွန်တော် ဘယ်လိုလုပ် သိမှာလဲ?" ယဲ့တျန်ယန်၏ မျက်နှာအမူအရာတွင် အားနည်းချက် တစ်စုံတစ်ရာမျှ မပေါ်လွင်ခဲ့ပေ။

"အခု မင်းရဲ့ မျက်နှာအမူအရာက အပြစ်ပြောစရာ မရှိပေမယ့်၊ ငါ့ကို ပထမဆုံး မြင်လိုက်ရချိန်မှာ မင်းရဲ့ ပခုံးတွေ နည်းနည်း တုန်သွားတယ်။ ပြီးတော့ ငါ မင်းကို ကျော်သွားချိန်မှာ၊ မင်းရဲ့ ပခုံးတွေ နည်းနည်း ပြေလျော့သွားတယ်။" ထန်ဟောက် ၏ မျက်လုံးများမှာ မရေမတွက်နိုင်သော တိုက်ပွဲများကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရသဖြင့် အလွန် စူးရှနေပြီဖြစ်သည်။ သူ့ရှေ့ရှိ ဝိညာဉ်မဟာသခင် တစ်ဦး၏ အားနည်းချက်များကို မမြင်နိုင်ပါက၊ သူ့ကို ဘွဲ့ရတုံလော် ဟု ခေါ်ဆိုနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ထန်ဟောက် ၏ စူးရှသော အကဲခတ်နိုင်စွမ်းကို ယဲ့တျန်ယန် အံ့အားသင့်သွားပြီး ခန္ဓာကိုယ် ချွေးပေါက်များမှ ချွေးအေးများ စိမ့်ထွက်လာခဲ့သည်။

"ချင်းချင်း၊ သူဘယ်သူလဲဆိုတာ မင်းသိဖို့ မလိုဘူး၊ ပြေးတော့!" ယဲ့တျန်ယန်က လျိုချင်းချင်းကို သူ၏ နောက်ကွယ်သို့ တွန်းပို့လိုက်ပြီး သူ၏ သိုင်းဝိညာဉ် ကို ထုတ်ဖော်လိုက်ရာ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် အလင်းရောင်တစ်ချက် လင်းလက်သွားသည်။

ထန်ဟောက် ထံသို့ ပြေးမဝင်မီ နောက်ဆုံးစက္ကန့်တွင်၊ ယဲ့တျန်ယန်သည် သူ၏ ဝိညာဉ်ထဲသို့ သူမ၏ မျက်နှာကို ရေးထွင်းထားချင်သကဲ့သို့ လျိုချင်းချင်းကို နောက်ကြောင်းပြန် ကြည့်လိုက်သည်။ လျိုချင်းချင်းသည် ယဲ့တျန်ယန်၏ မျက်လုံးထဲတွင် နက်ရှိုင်းပြီး မေ့မရနိုင်သော အချစ်များကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ချင်းချင်း၊ နောက်လှည့်မကြည့်နဲ့! ပြေး!" ယဲ့တျန်ယန်၏ ခြေဖဝါးအောက်မှ နှစ်တစ်ရာ (အဝါရောင်) ဝိညာဉ်ကွင်း နှစ်ကွင်း လင်းလက်လာပြီး၊ သူ၏ အပြင်းထန်ဆုံး စွမ်းအားကို ထုတ်လွှတ်ကာ ထန်ဟောက် ထံသို့ အစွမ်းကုန် ပြေးဝင်သွားသည်။

ထန်ဟောက် က တိတ်ဆိတ်စွာ နေခဲ့ပြီး ဝိညာဉ်ကွင်း ကြောင့် ကျား-လူသားအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသော ယဲ့တျန်ယန်ကို မလှုပ်မယှက် ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူ့ရှေ့ရှိ လူက မည်သည့် ခြိမ်းခြောက်မှုမျှ မပေးနိုင်ဟု သူခံစားနေရသကဲ့သို့ပင်။ ဝိညာဉ်နန်းတော် ၏ ရက်ပေါင်းများစွာ လိုက်လံဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံခဲ့ရသော်လည်း၊ ထန်ဟောက် သည် နှစ်တစ်သိန်းသက်တမ်း (အနီရောင်) ဝိညာဉ်ကွင်း နှင့် အစွမ်းထက်ဆုံး လက်နက်သိုင်းဝိညာဉ် ဖြစ်သော ဟောက်ထျန်းတူ ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် ဘွဲ့ရတုံလော် တစ်ဦးဖြစ်သည်။ ယခုလုပ်ရပ်မှာ ကျောက်ဆောင်ကို ကြက်ဥနှင့် ပေါက်သကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

"ဝိညာဉ်နန်းတော် က လူတွေ သေသင့်တယ်!" ထန်ဟောက် ၏ လေသံမှာ နာကြည်းမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ထန်ဟောက် ၏ လက်ထဲတွင် အနက်ရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု လင်းလက်သွားပြီး ဧရာမ အနက်ရောင် တူကြီးတစ်လက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူ့ရှေ့ရှိ အဝါရောင် အရိပ်အယောင်ကို ရင်ဆိုင်ရင်း ထန်ဟောက် က သူ၏ ညာလက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ အလွန်လေးလံလှသော ဟောက်ထျန်းတူ သည် ယဲ့တျန်ယန်၏ ရင်ဘတ်ကို အပြင်းအထန် ရိုက်ခတ်သွားလေသည်။

ယဲ့တျန်ယန်သည် ကြိုးပြတ်သွားသော စွန်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ တောင်ကုန်းပေါ်သို့ ချက်ချင်း လွင့်စင်သွားပြီး သွေးအိုင်ထဲတွင် လဲလျောင်းသွားတော့သည်။

ကျယ်လောင်သော ဆူညံသံကြောင့် လျိုချင်းချင်း နောက်ကြောင်းပြန်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ သူငယ်အိမ်များမှာ ချက်ချင်းပင် အပ်ပေါက်ငယ်များကဲ့သို့ ကျုံ့သွားလေသည်။ တျန်ယန်၏ အသက်ရှင်သန်မှုမှာ မသေချာတော့ပေ။ သူမသည် နောက်ဆုတ်ပြေးမည့်အစား ရဲ့တျန်ယန်၏ နောက်ဆုံးစကားများကို လျစ်လျူရှုကာ အရိုးအကြောများ ကျိုးကြေနေသော ခင်ပွန်းဖြစ်သူထံသို့ အပြေးအလွှား သွားရောက် ပွေ့ချီလိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်ရည်များမှာ တာကျိုးသွားသော ရေလွှမ်းမိုးမှုကဲ့သို့ အတားအဆီးမရှိ စီးကျနေတော့သည်။

"တျန်ယန်!!!"

---