အခန်း (၃၆) - အထင်အမြင်သေးခြင်း

ရှောင်တျဲ့ တစ်ယောက် ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ ဖြစ်နေချိန်မှာပင် သူမ၏ နောက်ကျောဘက်ဆီမှ ကြမ်းတမ်းသော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ရှောင်တျဲ့... အဘိုး ရောက်လာပြီ" တံငါသည်ကြီး၏ မျက်လုံးများက နီရဲနေပြီး သူ၏ တောင့်တင်းခိုင်မာသော ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် ကြိတ်ကြိတ်တိုးနေသော လူအုပ်ကြီးကို တိုးဝှေ့ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

လူအုပ်ကြီး၏ တီးတိုးပြောဆိုသံများမှတစ်ဆင့် ရှောင်တျဲ့ ဘာတွေကြုံတွေ့နေရသလဲဆိုတာကို တံငါသည်ကြီး အကြမ်းဖျင်း နားလည်လိုက်သည်။ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေသော ရှောင်တျဲ့သည် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေသော အသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်သောအခါ သူမ၏ အဘိုးကို မြင်တွေ့လိုက်ရပေသည်။

ရှောင်တျဲ့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်ရောင်ခြည်များ သန်းသွားပြီး ခြေလှမ်းများကို အမြန်ရွှေ့ကာ တံငါသည်ကြီးထံသို့ ပြေးသွားခဲ့သည်။ ရှောင်တျဲ့သည် အဘိုးအိုထံ ပြေးသွားပြီး သူ၏ ကြမ်းတမ်းနေသော လက်များကို တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ သူမ၏ အကြောက်တရားများကို ဆက်လက်ထိန်းချုပ်ထားနိုင်ခြင်း မရှိတော့ဘဲ အသံထွက်ကာ ငိုကြွေးချလိုက်တော့သည်။

"ဝါး... အဘိုး၊ သမီး အရမ်းကြောက်နေခဲ့တာ။ ဝါး..."

တံငါသည်ကြီးသည် ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးနေသော ရှောင်တျဲ့ကို နာကျင်ကြေကွဲဖွယ် အမူအရာဖြင့် ကြည့်ကာ သူမ၏ ကျောပြင်လေးကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် တံငါသည်ကြီး၏ ဒေါသများကို ဆက်လက်ထိန်းချုပ်ထားနိုင်ခြင်း မရှိတော့ဘဲ ထိုလူသုံးယောက်ကို ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"မင်းတို့တွေ ဒီမှာ ဘာလာလုပ်နေကြတာလဲ။ ဒီနေရာမှာ မင်းတို့ကို ကြိုဆိုမနေဘူး၊ ထွက်သွားကြစမ်း"

ပိန်လှီသောသူက တံငါသည်ကြီးကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒီ အဘိုးကြီး၊ ခင်ဗျားကများ ဒီလိုမျိုး လာပြောရဲသေးတယ်ပေါ့လေ။ ခင်ဗျား ဘယ်သူ့ကို စကားပြောနေတာလဲဆိုတာ သိရဲ့လား"

အနီးအနားရှိ အိမ်နီးချင်းများကလည်း တံငါသည်ကြီးကို ဘေးသို့ဆွဲခေါ်ကာ အလျှော့ပေးရန် ဖျောင်းဖျကြသည်။

"အဘိုးကြီး၊ အသံကို တိုးတိုးလုပ်ပါဦး။ အလယ်မှာ ရပ်နေတဲ့သူက ဝိညာဉ်သခင် တစ်ယောက်ပါ။ သူတို့ရဲ့ အဝတ်အစားတွေကို ကြည့်ရတာ ကျန်တဲ့နှစ်ယောက်ကလည်း ဝိညာဉ်သခင် တွေ ဖြစ်ဖို့များတယ်။ သူတို့ကို ဒေါသထွက်အောင် သွားလုပ်ရင် ခင်ဗျားရဲ့ အရိုးဆွေးတွေပဲ ဒုက္ခရောက်သွားလိမ့်မယ်"

"မင်းတို့ ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး။ နေ့ခင်းကြောင်တောင်ကြီး လူတစ်ယောက်ကို အတင်းအဓမ္မ လာလုယူစရာ အကြောင်းမရှိဘူး" တံငါသည်ကြီးက မတုန်မလှုပ် ရပ်တည်နေခဲ့သည်။

လူဝကြီးက သူ၏ ပခုံးပေါ်မှ အသားစိုင်များကို လှုပ်ယမ်းကာ တံငါသည်ကြီးကို သူ၏ မျက်လုံးပြူးကြီးများဖြင့် စူးရဲစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ "အဘိုးကြီး၊ အရမ်း ခေါင်းမာမနေနဲ့။ ခင်ဗျားက ငါ့မရီးရဲ့ အဘိုးဖြစ်နေလို့ ငါ့ဆီကနေ အခွင့်အရေး ရယူနိုင်မယ်လို့ မထင်နဲ့"

အရပ်ပုသော လူက လူဝကြီး၏ စကားကို ဆက်ယူလိုက်သည်။ "ခင်ဗျားက ရှောင်တျဲ့ရဲ့ အဘိုးဖြစ်နေတဲ့အတွက် ကျုပ်က ခင်ဗျားကို အစ်ကိုကြီးလို့ ရိုရိုသေသေ ခေါ်လိုက်ပါ့မယ်။

အစ်ကိုကြီး... အခုကစပြီး ကျွန်တော်တို့ အားလုံးက မိသားစုတွေ ဖြစ်သွားပြီပဲ၊ သိပ်ပြီး တရားဝင်ဆန်နေစရာ မလိုပါဘူး။ စိတ်မပူပါနဲ့၊ ကျုပ်ကလည်း ဝိညာဉ်အကြီးအကဲ တစ်ယောက်ပါ။

ရှောင်တျဲ့ကို ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ပြုစုစောင့်ရှောက်နိုင်ပါတယ်။ ကျုပ် စိတ်အခြေအနေ ကောင်းရင် ခင်ဗျား ဇရာရောက်တဲ့အချိန်မှာတောင် ခင်ဗျားကိုပါ ပြုစုစောင့်ရှောက်ပေးဦးမှာ"

တံငါသည်ကြီးက သူတို့သုံးယောက်ကို တံတွေးဖြင့် ထွေးချလိုက်ရာ တံတွေးစက်များက သူတို့၏ ခြေရင်းသို့ ကျရောက်သွားသည်။ လူဝကြီးနှင့် ပိန်လှီသောသူတို့သည် အလယ်တွင်ရှိသော ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ လူပုလေးကို သူ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို စောင့်ဆိုင်းနေသည့်အလား လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။

လူပုလေးသည် တံငါသည်ကြီး၏ တံတွေးစက်များကို ခြေထောက်ဖြင့် ပြင်းပြင်းထန်ထန် နင်းချေလိုက်သည်။

"ဒီနေ့ ငါ ခင်ဗျားကို ပညာမပေးနိုင်ရင် ငါ့နာမည် ဝမ် မဟုတ်ဘူး"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် လူပုလေးသည် ခြေကိုမကာ တံငါသည်ကြီးဆီသို့ ပြေးဝင်သွားခဲ့သည်။ ပိန်လှီသောသူက ခေါင်းဆောင် လူပုလေး၏ နောက်မှ ကပ်လျက် လိုက်ပါသွားပြီး လူဝကြီးကမူ လူပုလေးကို မည်သူမျှ လာမနှောင့်ယှက်စေရန် ဘေးဘီဝဲယာကို သတိကြီးစွာဖြင့် စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။

လူပုလေးသည် တံငါသည်ကြီးနှင့် တစ်မီတာခန့် အကွာသို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် အရိပ်တစ်ခုက သူတို့၏ လမ်းကြောင်းကို ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။ ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာသော အရိပ်ကြောင့် လူပုလေး အတော်လေး လန့်သွားခဲ့သည်။ ဤလူ၏ မြန်ဆန်မှုက လွန်ကဲလွန်းနေသည်။

လူပုလေးသည် အရှိန်ကို အတင်းအကျပ် ရပ်တန့်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ သူ၏ ခေါင်းက ယဲ့လန် ဝင်တိုက်မိတော့မည့် အချိန်လေးတွင်ပင် ယဲ့လန် က သူ၏ ခေါင်းကို လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် တင်းကြပ်စွာ ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။

လူပုလေး၏ ခေါင်းသည် သံညှပ်ဖြင့် ညှပ်ထားခံရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ ရုန်းကန်ရန် ပြင်လိုက်ချိန်တွင် သူ၏ ဝမ်းဗိုက်ထဲမှ စူးရှသော နာကျင်မှုတစ်ခုကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရပြီး အစာအိမ်ထဲမှ အချဉ်ရည်များက လည်ချောင်းဆီသို့ ဆက်တိုက် တက်လာခဲ့သည်။

လူပုလေးကို ယဲ့လန် က ကန်ထုတ်လိုက်ရာ သူ၏ နောက်တွင်ရှိသော ပိန်လှီသောသူနှင့် သွားရောက် တိုက်မိသွားသည်။ သူတို့နှစ်ယောက်စလုံး မြေပြင်ပေါ်တွင် တစ်ယောက်နောက် တစ်ယောက် လျှောတိုက်ကာ လွင့်စင်သွားကြသည်။

လူပုလေးကို ကန်ထုတ်လိုက်ပြီးနောက် ယဲ့လန် သည် သူ၏ လက်ပေါ်တွင် စေးကပ်ကပ် အရာများကို ခံစားလိုက်ရပြီး ရွံရှာဖွယ်ကောင်းသော အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "တကယ် ရွံစရာကောင်းတာပဲ။ ဝိညာဉ်သခင် တွေက ခေါင်းမလျှော်ကြဘူးလား"

ယဲ့လန် သည် သူ့နောက်ကျောဘက်ရှိ မျက်ရည်များ ရစ်သိုင်းနေသော မိန်းကလေးကို လှည့်ကြည့်ကာ ညင်သာစွာ မေးလိုက်သည်။ "မင်း အဆင်ပြေရဲ့လား"

ရှောင်တျဲ့သည် သူမ၏ ရှေ့တွင် ရပ်နေသော ရွှေရောင်ဆံပင်နှင့် လူငယ်လေးကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ၏ ဆံပင်အရောင်က မြင့်မြတ်သော အသွင်အပြင်ကို ပေါ်လွင်စေသည်။ သူ၏ မြင့်မြတ်မှုနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်စွာပင် သူ၏ စိတ်နေသဘောထားက အလွန် ညင်သာပျော့ပျောင်းနေသည်။

"ဘာ... ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး" ရှောင်တျဲ့သည် ရွှေရောင်ဆံပင်နှင့် လူငယ်၏ မျက်နှာကို တည့်တည့်မကြည့်ရဲဘဲ ပြောလိုက်သည်။ ထို့နောက် ရှောင်တျဲ့သည် သူမ၏ အဘိုးကို နားမလည်နိုင်သော အမူအရာဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

တံငါသည်ကြီးက ရှောင်တျဲ့၏ ပခုံးကို ပွတ်သပ်ပေးကာ ပြောလိုက်သည်။ "ရှောင်တျဲ့... သူက ယဲ့လန် လေ။ အဘိုးကို အလုပ်ငှားထားတဲ့သူပေါ့။ ဒီတစ်ခါတော့ အဘိုး တကယ်ကို ချမ်းသာသွားပြီ"

ရွှေရောင်ဆံပင်နှင့် လူငယ်လေးနှင့် တံငါသည်ကြီးတို့ သိကျွမ်းနေကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ ရှောင်တျဲ့ သက်ပြင်းချနိုင်သွားခဲ့သည်။ ရှောင်တျဲ့သည် ဘယ်နေရာတွင် ထားရမှန်းမသိ ဖြစ်နေသော ယဲ့လန် ၏ ညာလက်ကို သတိပြုမိသွားပြီး သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲမှ လက်ကိုင်ပုဝါ တစ်ထပ်ကို ထုတ်ကာ ယဲ့လန် အား ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"ဒီမှာပါ... အဘိုးကို ကူညီပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

ယဲ့လန် သည် လက်ကိုင်ပုဝါကို ယူလိုက်ပြီး သူ၏ ညာလက်ကို ဆက်တိုက် သုတ်နေလိုက်သည်။ "ငါ့ကို ကျေးဇူးတင်စရာ မလိုပါဘူး။ ငါကသာ မင်းကို ကျေးဇူးတင်ရမှာပါ။ လက်ကိုင်ပုဝါလေးက အရမ်းကောင်းတယ်"

ရှောင်တျဲ့သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေသော လူနှစ်ယောက်နှင့် သူတို့၏ အနောက်တွင် အံ့အားသင့်နေသော လူဝကြီးကို ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမ၏ အဘိုးကို စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား..."

တံငါသည်ကြီးက ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ "စိတ်မပူပါနဲ့၊ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။ ရှောင်လန် က ဘယ်လို မိစ္ဆာမျိုးလဲဆိုတာသာ သူတို့ သိကြမယ်ဆိုရင် အခုလောက်ဆို ဒီနေရာကနေ လိမ့်ပြီးတော့တောင် ထွက်ပြေးသွားလောက်ပြီ"

ပိန်လှီသောသူက လူပုလေးကို မြေပြင်ပေါ်မှ ထူပေးလိုက်သည်။ လူပုလေး၏ လည်ပင်းက နီရဲနေပြီး ဝမ်းဗိုက်မှ နာကျင်မှုနှင့် လည်ချောင်းမှ ပူလောင်သော ခံစားချက်ကို ခံစားနေရသည်။ ရှေ့တွင် ရပ်နေသော ရွှေရောင်ဆံပင်နှင့် လူငယ်လေးသည် သာမန် အရပ်သား တစ်ယောက် လုံးဝမဟုတ်ကြောင်း လူပုလေး သိလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူက အသံကုန် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "မင်းကလည်း ဝိညာဉ်သခင် တစ်ယောက်ပဲလား။ ဒါဆို ကိစ္စတွေက ပိုလွယ်သွားပြီပေါ့။ ငါတို့ ဝိညာဉ်သခင် တွေရဲ့ စည်းကမ်းအတိုင်း လုပ်ကြတာပေါ့။ စွမ်းအားနဲ့ပဲ အဆုံးအဖြတ် ပေးကြမယ်။ ဝိညာဉ်တိုက်ပွဲ နဲ့ ဖြေရှင်းလို့မရတဲ့ ကိစ္စဆိုတာ မရှိဘူး"

"မင်းက အတင်း ဝင်စွက်ဖက်ချင်နေမှတော့ ငါတို့ တရားမျှတတဲ့ တိုက်ပွဲ တစ်ခုလောက် လုပ်ကြရင်ကော ဘယ်လိုလဲ? ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် တိုက်ခိုက်တာက ဘယ်လို စွမ်းရည်မျိုးလဲ"

ယဲ့လန် ခဏတာမျှ စကားပြောဆွံ့အသွားသည်။ ငါ အရမ်းမြန်နေတာကပဲ ငါ့အမှား ဖြစ်နေတာလား။

"မင်းကို ပြင်ပေးရမယ်ဆိုရင် ဒါက တိုက်ခိုက်လိုစိတ် ရှိရုံနဲ့ ဖြေရှင်းရမယ့် ကိစ္စ မဟုတ်ဘူး"

"ရှောင်တျဲ့က လက်မခံဘူးလို့ ပြောပြီးသားပဲ၊ ဘယ်သူမှ သူ့ကို အတင်းအကျပ် လုပ်လို့မရဘူး"

"မင်းရဲ့ ကျဉ်းမြောင်းတဲ့ တွေးခေါ်မှုက ညွှန်ပြနေသလိုမျိုး

ငါနဲ့ တိုက်ခိုက်ရုံနဲ့ ဖြေရှင်းနိုင်မယ်လို့ မင်း ထင်နေတာမျိုးလည်း မဟုတ်ဘူး"

ရှောင်တျဲ့၏ မျက်နှာလေး အနည်းငယ် နီမြန်းသွားပြီး သူမ၏ လက်ချောင်းများက အဝတ်အစား၏ အစွန်းကို မသိစိတ်ဖြင့် လိမ်ဆွဲနေမိသည်။ ခြင်မြည်သံထက် အနည်းငယ်သာ ပိုကျယ်သော အသံဖြင့် သူမကိုယ်သူမ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဘယ်သူမှ ဘယ်သူ့ကိုမှ အတင်းအကျပ် လုပ်လို့မရဘူး... ဘယ်သူမှ..."

လူပုလေး ဒေါသထွက်သွားသည်။ ကျဉ်းမြောင်းသော တွေးခေါ်မှုဆိုတာ ဘာကိုဆိုလိုမှန်း သူ မသိသော်လည်း ၎င်းက စော်ကားလိုက်ခြင်းဖြစ်ကြောင်းကိုတော့ သူ အကြမ်းဖျင်း နားလည်လိုက်သည်။

"ဟိုဟာ ဒီဟာတွေကို ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး။ ဒီနေ့ ကောင်းကင်ဘုံက ဘုရင်ကြီး ကိုယ်တိုင် ဆင်းလာရင်တောင်မှ ဒီ မင်္ဂလာပွဲ ဖြစ်မြောက်အောင် ငါ့ကို ကူညီပေးရမှာပဲ"

ယဲ့လန် သည် သူ၏ နဖူးကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး ဤ လူယုတ်မာကြောင့် စကားပြောဆွံ့အသွားခဲ့သည်။

"ကောင်းပြီလေ။ ငါ မင်းကို အခွင့်အရေး တစ်ခုပေးမယ်။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ့အချိန်တွေ သိပ်အများကြီး ကုန်ဆုံးသွားမှာတော့ မဟုတ်ပါဘူး"

လူပုလေးသည် သူ၏ ဘေးတွင်ရှိသော ပိန်လှီသောသူနှင့် လူဝကြီးကို အဓိပ္ပါယ်ပါပါ မျက်စောင်းထိုး ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုလူနှစ်ယောက်သည် သူတို့ ခေါင်းဆောင်၏ မျက်လုံးများကို ကြည့်လိုက်သည်နှင့် သူ ဘာဆိုလိုချင်သလဲဆိုတာကို ချက်ချင်း နားလည်သွားကြသည်။

"ဝမ်ကောင်း၊ သိုင်းဝိညာဉ် ကြေးဝါနွားသိုး၊ အဆင့် ၃၁ အင်အားသုံး တိုက်ခိုက်ရေးအမျိုးအစား တိုက်ခိုက်ရေး ဝိညာဉ်သခင်"

ဝမ်ကောင်း၏ ဘေးတွင် ရပ်နေသော ပိန်လှီသောသူနှင့် လူဝကြီးတို့ကလည်း ရှေ့သို့ ထွက်လာကြသည်။

"လီကျွမ်၊ သစ်သားတုတ်၊ အဆင့် ၂၅ အင်အားသုံး တိုက်ခိုက်ရေးအမျိုးအစား လက်နက် ဝိညာဉ်သခင်"

"ကျောက်လီ၊ စစ်ပွဲဝင်ကျား၊ အဆင့် ၂၄ တိုက်ခိုက်ရေးအမျိုးအစား ဝိညာဉ်သခင်"

ထို့နောက် သူတို့သုံးယောက်၏ ပတ်လည်တွင် အရောင်အမျိုးမျိုးရှိသော အလင်းတန်းများ ဝန်းရံသွားသည်။ ဝမ်ကောင်းသည် အစိမ်းရောင် အလင်းတန်းများ ဝန်းရံခံလိုက်ရပြီး သူ၏ သိုင်းဝိညာဉ်ဖြစ်သော ကြေးဝါနွားသိုး ဝင်ပူးခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။

လူပုလေး ဝမ်ကောင်း၏ ကြီးမားလှသော ခန္ဓာကိုယ်ကြီးသည် ဖောင်းကားလာပြီး သူ၏ အသားအရေမှာ ကြေးဝါရောင်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားကာ သူ၏ ခေါင်းပေါ်မှ ကွေးညွတ်နေသော နွားချိုတစ်စုံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ချိုများ၏ ထိပ်ဖျားများသည် ငွေရောင် ဓားမြှောင်များကဲ့သို့ အလွန်တရာ ထက်မြက်လှသည်။

ဝမ်ကောင်း၏ ခြေဖဝါးအောက်မှ အဝါရောင် ဝိညာဉ်ကွင်း သုံးကွင်း ထွက်ပေါ်လာပြီး ဝမ်ကောင်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မောက်မာသော အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

ပိန်လှီသော လီကျွမ်သည် သစ်သားတုတ်တစ်ချောင်းကို ဆင့်ခေါ်လိုက်ပြီး လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ကာ တုတ်ကိုင်ထားသော အနေအထားကို ရယူရန် ခြေထောက်များကို အနည်းငယ် ကွေးထားလိုက်သည်။

လူဝကြီး ကျောက်လီသည်လည်း သူ၏ သိုင်းဝိညာဉ် ဝင်ပူးခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး သူ၏ လက်များမှ ထက်မြက်သော လက်သည်းခွံ တစ်စုံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူ၏ နဖူးပေါ်တွင် "ဘုရင်" ဟု အဓိပ္ပါယ်ရသော စာလုံး ပေါ်လာပြီး သူ၏ အသားအရေကို ကျားမွေးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားကာ သူ၏ ဆိုးယုတ်သော မျက်လုံးများက ရွှေရောင်ဆံပင်နှင့် လူငယ်လေးကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

လီကျွမ်နှင့် ကျောက်လီ တို့ နှစ်ယောက်စလုံးတွင် အဖြူရောင် ဝိညာဉ်ကွင်း တစ်ကွင်းနှင့် အဝါရောင် ဝိညာဉ်ကွင်း တစ်ကွင်းစီ ရှိကြသည်။

သူတို့သုံးယောက် သိုင်းဝိညာဉ် အနေအထားများ ယူလိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ စောင့်ကြည့်နေသူများသည် ဤလူသုံးယောက်မှာ အလွန်တရာ အရှက်ကင်းမဲ့လွန်းကြောင်း ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရသည်။

အဘွားအိုက အော်ပြောလိုက်သည်။ "ဒါက တစ်ယောက်ချင်း ယှဉ်ပြိုင်ရမယ့် ဝိညာဉ်တိုက်ပွဲ မဟုတ်ဘူးလား။ လူသုံးယောက်က တစ်ယောက်တည်းကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အနိုင်ကျင့်နိုင်ရတာလဲ"

လူဝကြီးက မကျေမနပ်ဖြစ်နေသော အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ငါတို့ တရားမျှတစွာ တိုက်ခိုက်မယ်လို့ အစောပိုင်းက ငါ့ဆရာ ပြောခဲ့တာကို ခင်ဗျား မကြားဘူးလား။ 'ငါတို့' ဆိုတဲ့အထဲမှာ ငါနဲ့ လီကျွမ် ပါဝင်နေတာ ရှင်းနေတာပဲ မဟုတ်လား။ ဦးနှောက်သုံးစမ်းပါ အဘွားကြီးရယ်"

လူဝကြီး စကားပြောအပြီးတွင် စောင့်ကြည့်နေသူများ၏ မျက်နှာပေါ်၌ အထင်အမြင်သေးမှုများ ချက်ချင်း ပေါ်လွင်လာခဲ့သည်။ ဝိညာဉ်သခင် အဖွဲ့ထဲတွင် ဤမျှ အရှက်ကင်းမဲ့သော သူများ ရှိနေလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

---