အခန်း (၃၅) - ထျန်းတိုအင်ပါယာ၏ မှူးမတ်များ

ဟန်ဟိုင်မြို့၏ အရှေ့ဘက်ထောင့်စွန်းတွင် လူအများ စုဝေးနေတတ်ကြသော်လည်း အိမ်ခြေများမှာမူ မြို့လယ်ခေါင်ကဲ့သို့ ပြန့်ကျဲနေခြင်းမရှိဘဲ စီရီပိတ်ဆို့နေကြသည်။ ဤနေရာရှိ နေအိမ်များသည် ပုံစံအမျိုးမျိုး ကွဲပြားလျက်ရှိရာ ထိုအထဲတွင်မှ အပြာနှင့် အဖြူရောင်စပ်၍ လှပစွာ ခြယ်သထားသော အိမ်ငယ်လေးတစ်လုံးမှာ ပို၍ ထင်ရှားပေါ်လွင်နေသည်။

ထိုအပြာနှင့် အဖြူရောင် အိမ်ကလေးမှာ အလွန် သပ်ရပ်လှပရုံမက ညစ်ပေခြင်းကင်းစင်ကာ စင်ကြယ်လှသော အဖြူရောင် လှေကားထစ်များနှင့် ဖန်ပြတင်းပေါက်များကိုလည်း အရောင်အသွေးစုံလင်သော ပင်လယ်ခရုခွံ အမျိုးမျိုးဖြင့် ဆန်းပြားစွာ အလှဆင်ထားလေသည်။

ဖန်ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် အတွင်းဘက်သို့ လှမ်းမျှော်ကြည့်လျှင်ပင် အခန်းကို သေချာစွာ သန့်ရှင်းရေးလုပ်ထားပြီး ပရိဘောဂများကို စနစ်တကျ စီစဉ်နေရာချထားသည်ကို အတိုင်းသား မြင်တွေ့နိုင်သည်။ ဖြူဖွေးသော နံရံထက်တွင် ချစ်စရာကောင်းသော အမွေးပွအရုပ်လေးများကို ချိတ်ဆွဲအလှဆင်ထားပြီး အလွန် နွေးထွေးကာ စိတ်အေးချမ်းသာယာဖွယ်ကောင်းသော အငွေ့အသက်ကို ဆောင်ကြဉ်းပေးထားသည်။ သို့သော်လည်း အိမ်တွင်းရှိ အေးချမ်းနွေးထွေးသော အငွေ့အသက်နှင့် လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်စွာပင် အပြင်ဘက်တွင်မူ ဆူညံပွက်လောရိုက်နေသော လူအုပ်ကြီးက ဝိုင်းအုံလျက်ရှိနေသဖြင့် အလွန် သိသာထင်ရှားသော ကွာခြားမှုကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

"မင်း ကံကောင်းနေတာကို အခွင့်အရေး မယူချင်နဲ့။ ငါ့ဆရာက မင်းကို သဘောကျနေတာ မင်း အရင်ဘဝက ကုသိုလ်ကံ အကြောင်းကောင်းခဲ့လို့ပဲ"

အရပ်ပုပု၊ ရုပ်ဆိုးဆိုးနှင့် လူဝကြီးတစ်ယောက်က မလှမ်းမကမ်းတွင် ရပ်နေသော မိန်းကလေးကို မောက်မာရိုင်းစိုင်းစွာ လက်ညှိုးငေါက်ငေါက်ထိုးရင်း အော်ဟစ်ပြောဆိုလိုက်သည်။ ထိုလူဝကြီး၏ ဘေးတွင် အခြားလူနှစ်ယောက် ရပ်နေပြီး တစ်ယောက်မှာ အရပ်ပုကာ နောက်တစ်ယောက်မှာမူ ပိန်လှီလွန်းလှသည်။ ထိုအရပ်ပုသောသူသည် သူတို့သုံးယောက်၏ အလယ်တည့်တည့် အရှေ့ဆုံးတွင် မတ်မတ်ရပ်နေသဖြင့် သူတို့အုပ်စုကြားတွင် ခေါင်းဆောင်ဖြစ်ကြောင်း ကောင်းစွာ သိသာလှပေသည်။

သူတို့သုံးယောက်၏ ရှေ့မှောက်တွင်မူ နုနယ်ပျိုမြစ်သော ရုပ်ရည်ရှိသည့် မိန်းကလေးတစ်ယောက် ရပ်နေလေသည်။ ထိုမိန်းကလေးသည် ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်စွာဖြင့် ခေါင်းငုံ့ကာ တိတ်ဆိတ်နေပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများက သူမရှေ့ရှိ လူသုံးယောက်၏ ခြေဖဝါးများကိုသာ စိုက်ကြည့်နေရဲရှာသည်။ လက်ကို မည်သည့်နေရာတွင် ထားရမှန်းမသိအောင်ပင် အလွန် စိုးရိမ်ပူပန် တုန်လှုပ်နေပုံရသည်။ မိန်းကလေးက နှုတ်ဆိတ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ပိန်လှီသောသူက ဆက်လက်၍ မာန်မဲလေသည်။

"ငါ့ဘေးက အလယ်မှာ ရပ်နေတဲ့သူက ဘယ်သူလဲဆိုတာ မင်း သိရဲ့လား"

မိန်းကလေးက တုန်တုန်ရီရီဖြင့် တိတ်ဆိတ်စွာ ခေါင်းယမ်းပြလိုက်သည်။ ပိန်လှီသောသူက စိတ်လှုပ်ရှားတက်ကြွစွာဖြင့် ကျယ်လောင်စွာ အော်ပြောလိုက်ပြန်သည်။

"ငါ့ဆရာရဲ့ ရင်ဘတ်က တံဆိပ်ကို မြင်လား။ သူက ဒီနေ့တင် ဝိညာဉ်သခင် တစ်ယောက်အနေနဲ့ စာရင်းသွင်းထားတာ ကွ "

"ဝိညာဉ်သခင် ဆိုတာ ဘာလဲ မင်း သိရဲ့လား။ နောက်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း အမိန့်စာကျလာတာနဲ့ ငါ့ဆရာက ထျန်းတိုအင်ပါယာရဲ့ မှူးမတ်တစ်ယောက် ဖြစ်လာတော့မှာ"

အနီးအနားတွင် စောင့်ကြည့်နေကြသော အိမ်နီးချင်းများနှင့် လမ်းသွားလမ်းလာများသည် ပိန်လှီသောသူ၏ စကားကို ကြားရသောအခါ အနာဂတ် မှူးမတ်တစ်ဦးကို မစော်ကားဝံ့ကြသဖြင့် သူတို့၏ လေသံများကို ချက်ချင်း တိုးပစ်လိုက်ကြသည်။ မိန်းကလေးကို ကူညီချင်စိတ်ရှိသော စေတနာရှင်အချို့မှာလည်း ကြောက်ရွံ့သွားကာ ခြေလှမ်းများ ချက်ချင်းပင် ရပ်တန့်သွားကြတော့သည်။

ဝိညာဉ်သခင် များသည် သာမန်လူတန်းစားများ လုံးဝ ရန်မစရဲသော တည်ရှိမှုများ ဖြစ်ပြီး ဝိညာဉ်အကြီးအကဲ တစ်ယောက်ဆိုလျှင်မူ ဆိုဖွယ်ရာပင် မရှိတော့ပေ ။ တစ်စုံတစ်ယောက်သည် ဝိညာဉ်သခင် အဆင့်အတန်းသို့ ရောက်ရှိသွားသည်နှင့် ထျန်းတိုအင်ပါယာ၏ မှူးမတ်စနစ်တွင် ပါဝင်ခွင့်ရရှိကာ အင်ပါယာ၏ စစ်မှန်သော ဘာရွန်အမတ်တစ်ဦး ဖြစ်လာနိုင်ပေသည် ။ ၎င်းသည် အနိမ့်ဆုံး မှူးမတ်အဆင့်အတန်း ဖြစ်သော်လည်း အင်ပါယာအတွင်းတွင်မူ အခွင့်ထူးခံ လူတန်းစားတစ်ရပ် ဖြစ်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

"ဟင့်အင်း... ကျွန်မ မလုပ်ချင်ဘူး..." နုနယ်သော မိန်းကလေးက သတ္တိမွေးကာ တိုးညင်းစွာ ငြင်းဆန်လိုက်သည်။

လူအုပ်ကြီးထဲမှ သက်လတ်ပိုင်း မုဆိုးမတစ်ဦးသည် မိန်းကလေး၏ ငြင်းဆန်သံကို ကြားရသောအခါ သူမကိုယ်တိုင်ပင် ထိုသူနှင့် နောက်အိမ်ထောင်ပြုချင်စိတ် ပေါက်လာသည့်အလား စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် လှမ်းကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ရှောင်တျဲ့၊ နင့် မိဘတွေက ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ ဆုံးပါးသွားခဲ့ကြပြီ။ အခု ဝိညာဉ်သခင် တစ်ယောက်က နင့်ကို သဘောကျလို့ ကမ်းလှမ်းနေမှတော့ နင် ဝမ်းသာအားရ လက်ခံလိုက်သင့်တယ်။ ဒီအခွင့်အရေးသာ လက်လွတ်သွားရင် နောက်ထပ် ဘယ်တော့မှ ပြန်ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး"

သက်လတ်ပိုင်း မုဆိုးမ၏ ဘေးတွင် ရပ်နေသော အဘွားအိုတစ်ဦးက သူမ၏ နှာခေါင်းကို လက်ညှိုးငေါက်ငေါက်ထိုးကာ ဒေါသတကြီး ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

"ဒီ မုဆိုးမစုတ်၊ နင့်လင်ကို သေအောင် ကျိန်ဆဲခဲ့တာ နင်နဲ့ တန်ပါတယ်။ ရှောင်တျဲ့ ဘယ်လို အိမ်ထောင်ပြုပြု နင်နဲ့ ဘာဆိုင်လို့ ဝင်ပါနေတာလဲ"

လူဝကြီးက ထိုအဘွားအိုကို မကျေမနပ်ဖြင့် စူးရဲစွာ စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး "အဘွားကြီး၊ ဒါ ခင်ဗျားနဲ့ မဆိုင်ဘူး။ ဒါက ငါ့ဆရာနဲ့ ရှောင်တျဲ့ ကြားက ကိစ္စပဲ။ နောက်ထပ် တစ်ခွန်းဟဟ ကြည့်စမ်း၊ ခင်ဗျားရဲ့ အခေါင်းဖုံးကို ငါ အခုချက်ချင်း ရိုက်ခွဲပစ်မယ်" ဟု ခြိမ်းခြောက်လိုက်သည်။ အဘွားအိုမှာ လူဝကြီး၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါ ကြောင့် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားပြီး ခဏတာမျှ စကားမပြောရဲ ဖြစ်သွားရှာသည်။

အခြား ပိန်လှီသောသူကလည်း ဝင်ပြောပြန်သည်။ "မင်း မိဘတွေ သေဆုံးသွားပေမယ့် ငါ့ဆရာက မင်းရဲ့ မိသားစုနောက်ခံကို နည်းနည်းမှ အထင်သေးမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ သူက အခုကစပြီး မင်းကို သေချာပေါက် ကောင်းကောင်းမွန်မွန် စောင့်ရှောက်ပေးမှာပါ"

"ကျွန်မ မိဘတွေ အကြောင်း အဲဒီလို မပြောနဲ့။ ကျွန်မကို စောင့်ရှောက်ဖို့ ကျွန်မ အဘိုး ရှိတယ်" နုနယ်သော မိန်းကလေးသည် ပိန်လှီသောသူ၏ ယုတ်မာကောက်ကျစ်သော မျက်နှာကို စူးရဲစွာ စိုက်ကြည့်ရင်း အားတင်း၍ အော်ပြောလိုက်သည်။

အရပ်ပုသော လူပုလေး၏ တဏှာရူးနေသော အကြည့်များက မိန်းကလေး၏ နုနယ်သော ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားပြီးနောက် တံတွေးကို ခက်ခဲစွာ မြိုချလိုက်သည်။ ထိုလူပုလေး၏ ရွံရှာဖွယ်အကြည့်အောက်တွင် မိန်းကလေးသည် အလွန် နေရခက်ကာ စက်ဆုပ်ရွံရှာဖွယ်ရာ ခံစားချက်ကို ရရှိနေသည်။

"ငပိန်ကောင်၊ မင်း မရီးကို အဲဒီလို လေသံနဲ့ ပြောရဲတယ်ပေါ့လေ။ မင်း မရီးကို အဲဒီလို ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်းပြောဖို့ ဘယ်သူက သင်ပေးထားတာလဲ" အရပ်ပုသော ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူက ပိန်လှီသောသူကို မျက်စောင်းထိုး၍ ဟောက်လိုက်သည်။

ပိန်လှီသောသူသည် သူ့မျက်နှာသူ အကြိမ်အနည်းငယ် ရိုက်ဟန်ဆောင်ပြကာ ကပျာကယာ တီးတိုးတောင်းပန်လိုက်သည်။ "ကျွန်တော့် အမှားပါ။ ကျွန်တော့် အမှားပါ။ ကျွန်တော် သေသင့်ပါတယ်။ မရီး... ကျွန်တော် အရမ်းကာရော ပြောမိတဲ့အတွက် အပြစ်မယူပါနဲ့ဗျာ"

ရှောင်တျဲ့၏ ခန္ဓာကိုယ်ကလေးမှာမူ ဆက်တိုက် တုန်ယင်နေပြီး နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ကာ တိတ်ဆိတ်စွာ နေမြဲနေဆဲ ဖြစ်သည်။

အရပ်ပုသော လူပုလေးက ညှစ်ထုတ်ထားသော အသံ၊ နားဝင်မချိုလှသော အသံဗြဲကြီးဖြင့် အောက်ကျို့ပြောလိုက်သည်။ "ရှောင်တျဲ့၊ မင်း အဘိုးက အသက် ဘယ်လောက်တောင် ကြီးနေပြီလဲ? ရှေ့လျှောက် မင်း တစ်ယောက်တည်း ဘယ်လို အသက်ရှင်ရပ်တည်မလဲ? ငါက အခု ဝိညာဉ်နန်းတော်က အသိအမှတ်ပြုထားတဲ့ ဝိညာဉ်သခင် တစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီ ။ လူတိုင်းက ငါ့ကို 'သခင်ကြီး' လို့ ရိုရိုသေသေ ခေါ်ကြရတယ်။ ရှောင်တျဲ့၊ မင်းသာ ငါနဲ့ လိုက်ခဲ့မယ်ဆိုရင် မင်းအတွက် နေစရာ အိမ်ကောင်းကောင်း၊ စားစရာ အစားအသောက်ကောင်းကောင်းနဲ့ မင်းကို ခစားပြုစုဖို့ အစေခံ တစ်အုပ်ကို ငါ အာမခံတယ်။ အခုကစပြီး မင်းက ငါ့ရဲ့ မှူးမတ်ကတော် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်"

လူပုလေးသည် ခြေတစ်လှမ်း ရှေ့တိုးလိုက်ပြီး နုနယ်သော မိန်းကလေးထံသို့ အတင်းအကျပ် ချဉ်းကပ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ မိန်းကလေးမှာမူ ထိတ်လန့်တကြား နောက်တစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်ပြီး ခေါင်းကို အဆက်မပြတ် ယမ်းခါပြနေမိသည်။

"ရှင်တို့ရဲ့ စောင့်ရှောက်မှုကို ကျွန်မ လုံးဝ မလိုအပ်ဘူး၊ ရှင့်အိမ်မှာလည်း မနေချင်ဘူး၊ ရှင့်ဆီကလည်း ဘာမှ မစားချင်ဘူး။ ပြီးတော့ မှူးမတ်ကတော်လည်း လုံးဝ မဖြစ်ချင်ဘူး"

မိန်းကလေးသည် အဆက်မပြတ် နောက်ဆုတ်နေရင်း သူမရှေ့ရှိ လူပုလေးနှင့် ပတ်သက်သမျှ အရာအားလုံးကို အကျယ်ကြီး အော်ဟစ် ငြင်းဆန်နေခဲ့သည်။ သူမ၏ အဘိုးကို သေပါစေဟု ယုတ်မာစွာ ကျိန်ဆဲခဲ့သော ထိုလူပုလေးအပေါ် သူမ အလွန်တရာ နာကြည်းမုန်းတီးနေပြီး ငြင်းဆန်ရာတွင် သူမ၏ အသံကလေးများပင် အက်ကွဲရှတနေခဲ့သည်။

ရှောင်တျဲ့သည် အပြာနှင့် အဖြူရောင် အိမ်လေး၏ ခေါင်မိုးအောက်အထိ တစ်လှမ်းချင်း နောက်ဆုတ်သွားရာ နောက်ထပ် ဆုတ်စရာ နံရံသာရှိတော့ပြီး နေရာမရှိတော့ပေ။ သို့သော်လည်း စောင့်ကြည့်နေသူ သာမန်လူများထဲတွင် လူပုလေး၏ စကားကို သဘောတူထောက်ခံသူ အများအပြား ရှိနေကြပြန်သည်။

"အဘိုးကြီးက အသက် ဘယ်လောက်တောင် ရှိနေပြီလဲ။ ရှောင်တျဲ့ အနေနဲ့ တကယ်ကို မိသားစုကောင်းတစ်ခုကို ရှာသင့်တာ။ ဒီလူက ရုပ်ဆိုးပေမယ့်လည်း ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူက ဝိညာဉ်သခင် တစ်ယောက်ပဲလေ ။ အားလုံး ခြုံကြည့်ရင်တော့ ရှောင်တျဲ့က သူ့အဆင့်အတန်းထက် ပိုမြင့်တဲ့သူကို လက်ထပ်ရတာပဲ" ဟု သက်လတ်ပိုင်း မုဆိုးမက ထပ်မံ၍ စောင်းချိတ်ပြောဆိုသည်။

"ဟုတ်ပပ၊ ပြီးခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်လောက်ကတည်းက အဘိုးကြီး ဘယ်ရောက်နေမှန်း မသိဘူး။ ဘယ်နေရာမှာမှလည်း ရှာမတွေ့ဘူး။ အိမ်မှာ ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ ကိစ္စ ဖြစ်နေတာကိုတောင် သူက ပျောက်ခြင်းမလှ ပျောက်နေတာလေ"

"အဘိုးကြီးက ပင်လယ်နက်ကို ရေဘဝဲတစ်မျိုးမျိုး ဖမ်းဖို့ သွားတယ်လို့ ငါ ကြားတယ်"

"ပင်လယ်နက်ဆိုတာ တစ်ခါသွားရင် ဘယ်တော့မှ ပြန်မလာနိုင်တဲ့ သေမင်းတမန်နေရာ မဟုတ်ဘူးလား"

"ဟေး... တိုက်ဆိုင်လိုက်တာ။ အသုဘနဲ့ မင်္ဂလာဆောင်ကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ကျင်းပရတာ အတော်ပဲပေါ့" ဟု အခြားလူတစ်ယောက်က ဝမ်းသာအားရ နောက်ပြောင်ပြောဆိုလိုက်သည်။

"မင်းတို့မှာ လူ့စိတ်ရော ရှိကြသေးရဲ့လား။ ရှောင်တျဲ့က မင်းတို့လို စိတ္တဇ အိမ်နီးချင်းတွေနဲ့ လာဆုံရတာ ကံအဆိုးဆုံးပဲ" စာနာစိတ်ရှိသူတစ်ဦးက လှမ်း၍ အော်ပစ်လိုက်သည်။

"မင်းက သိပ်မြင့်မြတ်နေတာပေါ့လေ။ ငါတို့လို သာမန်လူတွေအနေနဲ့ ဝိညာဉ်သခင် တစ်ယောက်ဆီကို တက်လှမ်းခိုလှုံနိုင်တာက ဘိုးဘေးတွေရဲ့ သင်္ချိုင်းဂူကနေ မင်္ဂလာအငွေ့အသက်တွေ ထွက်ပေါ်နေသလိုမျိုး ကံကောင်းခြင်းတစ်ရပ်ပဲကွ"

လူအုပ်ကြီးအတွင်း ဆူညံနေစဉ် လူဝကြီးသည် ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ လူပုလေး၏ မှုန်ကုပ်ညှိုးနွမ်းနေသော မျက်နှာကို မြင်သောအခါ သူ၏ မရီးလောင်းဖြစ်သူအပေါ် အလွန် ဒေါသထွက်နေကြောင်း ရိပ်မိလိုက်သည်။ လူဝကြီးသည် သူ့ကိုယ်သူ ဆရာဖြစ်သူ၏ နံပါတ်တစ် လက်ပါးစေအဖြစ် မှတ်ယူထားသူပီပီ သူ၏ လုံးဝန်းလှသော မျက်နှာကို အမြန် ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ယုတ်မာသော အကြံကောင်းတစ်ခု ရလာခဲ့သည်။ သူက လူပုလေး၏ နားနားသို့ ကပ်ကာ တီးတိုး လျှောက်တင်လိုက်သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့ ဆရာ၊ ကျွန်တော့်မှာ အကြံရှိတယ်"

"ဆရာ... ကျွန်တော်တို့ သုံးယောက်က ဆရာ့မိန်းမကို အိမ်ထဲ အတင်းအဓမ္မ ခေါ်သွင်းသွားမယ်။ တံခါးတွေ ပြတင်းပေါက်တွေ အားလုံးကို ပိတ်လိုက်တာနဲ့ ဆရာ လုပ်ချင်တာ မှန်သမျှ စိတ်ကြိုက်လုပ်လို့ရပြီ မဟုတ်လား။ ကိစ္စပြီးသွားရင် ဆရာ့မရီးမှာ သဘောတူတာကလွဲလို့ တခြား ရွေးချယ်စရာ ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး"

လူပုလေး၏ မှုန်ကုပ်နေသော မျက်နှာသည် လူဝကြီး၏ ယုတ်မာသော စကားကို ကြားသောအခါ တဖြည်းဖြည်း နီရဲကာ ရမ္မက်ဇောများ ကြွတက်လာခဲ့သည်။ သူက လူဝကြီး၏ ပခုံးကို အားရပါးရ ပုတ်လိုက်ရင်း-

"ဒီအတိုင်းသာ လုပ်လိုက်။ ဒီကိစ္စပြီးသွားရင် မင်း ဘဝကြီး သာယာဝပြောစေရမယ်"

ဆရာဖြစ်သူ၏ အတည်ပြုချက်ကို ကြားပြီးနောက် လူဝကြီးသည် နှုတ်ခမ်းမဲ့ကာ တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်တော့သည်။ လူဝကြီးနှင့် ပိန်လှီသောသူတို့ အချင်းချင်း အကြံအစည်များကို တီးတိုးပြောဆိုပြီးနောက် ပိန်လှီသောသူ၏ မျက်လုံးများပါ ကောက်ကျစ်စွာဖြင့် အရောင်လက်သွားခဲ့သည်။

ထို့နောက် သူတို့သုံးယောက်သည် နံရံတွင် ကြောက်လန့်တကြား ကပ်နေသော ရှောင်တျဲ့ထံသို့ တစ်လှမ်းချင်း အကွက်ချ၍ ချဉ်းကပ်သွားကြတော့သည်။

လူဝကြီးက လူအုပ်ကြီးကို လှမ်း၍ ကျယ်လောင်စွာ အော်ပြောရန်လည်း မမေ့လျော့ခဲ့ပေ။ "အလုပ်မရှိတဲ့သူတွေ အိမ်ပြန်ကြတော့။ ဒီနေရာမှာ လာပြီး ဆူညံပွက်လောရိုက် မနေကြနဲ့။ ငါ့ဆရာနဲ့ ငါတို့က မင်းတို့ရဲ့ မရီးကို အိမ်ထဲမှာ စကားပြောဖို့ ဖိတ်ခေါ်မလို့။ နောက်ရက်အနည်းငယ်နေရင် မင်းတို့အားလုံးကို မင်္ဂလာပွဲအတွက် ဖိတ်လိုက်မယ်"

ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်နေသူများသည် ထိုလူယုတ်မာသုံးယောက် ဘာလုပ်ရန် ကြံစည်နေသည်ကို ကောင်းစွာ ခန့်မှန်းမိကြသည်။ သို့သော်လည်း ဝိညာဉ်သခင် တစ်ယောက်၏ အဆင့်အတန်းနှင့် အရှိန်အဝါကြောင့် မည်သူမျှ ရှေ့ထွက်၍ မတားဆီးဝံ့ဘဲ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ ဖြစ်နေကြသည် ။

အစောပိုင်းက ရှောင်တျဲ့အနေဖြင့် လက်ထပ်သင့်သည်ဟု အလွယ်တကူ ထင်မြင်ခဲ့သော သက်လတ်ပိုင်း မုဆိုးမပင်လျှင် သူမ၏ စကားများကို အကြီးအကျယ် နောင်တရလာမိသည်။ ထိုလူသုံးယောက်က နေ့ခင်းကြောင်တောင် နေရောင်အောက်ကြီးတွင် ရှောင်တျဲ့အား အိမ်ထဲသို့ အတင်းအဓမ္မ ဆွဲခေါ်သွားရန် ဝံ့ရဲလိမ့်မည်ဟု သူမ တစ်ခါမှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့မိပေ။

တံခါးများနှင့် ပြတင်းပေါက်များကို ပိတ်လိုက်သည်နှင့် ထိုအတွင်း၌ မည်မျှရက်စက်သော အရာများ ဖြစ်ပျက်လာနိုင်မည်ကို မည်သူ သိနိုင်မည်နည်း။ သက်လတ်ပိုင်း မုဆိုးမသည် သူမ၏ အပြစ်ရှိစိတ်ကြောင့် မိမိကိုယ်ကို ဖြတ်ရိုက်ပစ်ချင်စိတ်ပင် ပေါက်လာခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း အိမ်နီးချင်းများ မည်သို့ပင် တွေးတောပူပန်နေစေကာမူ သူတို့ရှေ့ရှိ လူသုံးယောက်ကို ဝင်ရောက်တားဆီးရန်မူကား လုံးဝ မဝံ့ရဲကြပေ။

လူအနည်းငယ်က မြို့စောင့်တပ်ဖွဲ့ဝင်များထံမှ အကူအညီတောင်းခံရန် မြို့တံခါးဆီသို့ တိတ်တဆိတ် သွားရောက်ရန် စီစဉ်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော်လည်း ထိုသူများလည်း စိတ်မချရပေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဤဝိညာဉ်သခင်သည် အင်ပါယာ၏ အနာဂတ် မှူးမတ်တစ်ဦး ဖြစ်နေပြီး တာဝန်ရှိသူများအကြား အကျင့်ပျက်ခြစားမှုများ ရှိနေမည်ကို မည်သူသိနိုင်မည်နည်း ။

အကယ်၍ ရှောင်တျဲ့ကို မကယ်တင်နိုင်ခဲ့လျှင် သတင်းပေးတိုင်ကြားသူများသာ နောင်တွင် ဒုက္ခတွင်းနက်ထဲ ကျရောက်ပေလိမ့်မည်။ သာမန်လူတန်းစားများသည် ဝိညာဉ်သခင် တစ်ယောက်၏ ရန်ငြိုးနှင့် လက်စားချေမှုကို ဘယ်လိုမှ ခံနိုင်ရည် မရှိကြပေ ။

လူအုပ်ကြီး တစ်ခုလုံး ကြောက်ရွံ့တုံ့ဆိုင်းနေစဉ်မှာပင် ထိုလူယုတ်မာသုံးယောက်သည် တုန်ရင်နေသော မိန်းကလေးထံသို့ တဖြည်းဖြည်း အနီးကပ်ဆုံး ချဉ်းကပ်သွားကြလေတော့သည်။