အခန်း (၁၁) ဝေလငါးအဆီ

ညနေခင်း ညစာစားပြီးနောက်၊ ယဲ့လန်သည် အိပ်ဆောင် (၇) သို့ မပြန်ဘဲ အစာကြေစေရန်နှင့် တိုက်ဆိုင်စွာပင် ဝေလငါးအဆီနှင့် ပတ်သက်သည့် သဲလွန်စများ ရှာဖွေရန် နော့တန်မြို့အတွင်း လမ်းလျှောက်ထွက်ခဲ့သည်။

လွန်ခဲ့သော သုံးနှစ်တာကာလအတွင်း၊ နေ့စဉ်အသုံးစရိတ်များနှင့် ဆူးယွင်ထောင်းထံမှ ဝယ်ယူခဲ့သော အစားအစာအမျိုးအစား ဝိညာဉ်သခင်များအတွက် ကုန်ကျစရိတ်များကို နုတ်ပယ်ပြီးနောက် ယဲ့လန်တွင် ရွှေရောင်ဝိညာဉ်ဒင်္ဂါး ငါးရာကျော် ကျန်ရှိနေသေးသည်။ ခေတ်သစ် ဝယ်ယူနိုင်စွမ်းအားနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက သူသည် သန်းကြွယ်သူဌေးတစ်ဦး ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။

သို့သော် တုံလော်တိုက်ကြီးတွင်၊ ယဲ့လန် ဝယ်ယူချင်သော ပစ္စည်းများစွာမှာ အလွန်ပင် ဈေးကြီးလှသည်။ ဥပမာအားဖြင့် သိုလှောင်ရေး ဝိညာဉ်လက်နက်များသည် ရွှေရောင်ဝိညာဉ်ဒင်္ဂါး သောင်းဂဏန်းအထိ ကျသင့်နိုင်သည်။

သိုလှောင်ရေး ဝိညာဉ်လက်နက်တစ်ခုကို ဝယ်ယူရန်အတွက် မြို့ကြီးများရှိ လေလံပွဲများသို့လည်း တက်ရောက်ရမည်ဖြစ်သည်။

နော့တန်မြို့ကဲ့သို့သော မြို့ငယ်လေးများတွင် သိုလှောင်ရေး ဝိညာဉ်လက်နက်များ မရှိသလို၊ ရှိခဲ့လျှင်လည်း မြို့ငယ်လေးများက ဝယ်ယူနိုင်စွမ်း မရှိကြပေ။

ဤရှုထောင့်မှကြည့်လျှင် ယွီရှောင်ကန်းသည် ထန်ဆန်းအပေါ် ကြီးကြီးမားမား ရင်းနှီးမြှုပ်နှံထားကြောင်း တွေ့ရသည်။ လရောင်တံတား နှစ်ဆယ့်လေးသွယ်၏ လေလံဈေးမှာ ရွှေရောင်ဝိညာဉ်ဒင်္ဂါး နှစ်သိန်းခန့် ရှိမည်ဟု ယဲ့လန် ခန့်မှန်းထားသည်။

မကြာမီ ယဲ့လန်သည် နော့တန်မြို့ရှိ ရတနာရာစုခန်းမ (Hundred Treasures Pavilion) သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ ယဲ့လန်၏ စုံစမ်းမှုများအရ ရတနာရာစုခန်းမသည် ထျန်းတိုမြို့တော်ရှိ ကုန်သည်ကြီးများအသင်း၏ ကျောထောက်နောက်ခံဖြင့် ဖွင့်လှစ်ထားခြင်းဖြစ်သောကြောင့် ဤနေရာတွင် အတုများဝယ်မိမည်ကို ယဲ့လန် မကြောက်ပေ။

ရတနာရာစုခန်းမထဲသို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် အပြင်အဆင်မှာ အလွန်ဂန္ထဝင်ဆန်လှသည်။ ကြမ်းပြင်တွင် အနက်နှင့်အနီရောင် သစ်သားပြားများကို ခင်းထားပြီး၊ မျက်နှာကျက်နှင့် နံရံများတွင် အနုစိတ်ပုံဖော်ထားသော မီးအိမ်များကို ချိတ်ဆွဲထားသည်။ ကြည်လင်သော မှန်ပြခန်းများအတွင်း၌ ကုန်ပစ္စည်းအမျိုးမျိုးကို မျက်စိကျစရာ ပြသထားသည်။

ရတနာရာစုခန်းမမှ ဝန်ထမ်းသည် သခင်လေးတစ်ပါးကဲ့သို့ ဝတ်စားဆင်ယင်ထားသော ယဲ့လန်ကို မြင်သောအခါ ချက်ချင်းပင် စိတ်အားထက်သန်စွာ နှုတ်ဆက်လာသည်။

ယဲ့လန်သည် ဝန်ထမ်း၏ ရှင်းပြချက်များကို နားထောင်ရင်း ရတနာရာစုခန်းမအတွင်း လမ်းလျှောက်လေ့လာကာ ခန်းမ၏ ကုန်ပစ္စည်းများအကြောင်း အနည်းငယ် နားလည်လာခဲ့သည်။ ဝိညာဉ်သခင် အသုံးအဆောင်ပစ္စည်း အနည်းငယ်မှလွဲ၍ ရတနာရာစုခန်းမရှိ ကုန်ပစ္စည်းအများစုမှာ အဆင့်မြင့် ဇိမ်ခံပစ္စည်းများ ဖြစ်ကြသည်။

ထို့နောက် ယဲ့လန်သည် အသက်နှစ်ဆယ်အရွယ်ခန့်ရှိ ကြင်နာပြီး ချိုသာသော အမျိုးသမီးကို မော့ကြည့်ကာ စူးစမ်းလိုသော မျက်လုံးကျယ်ကြီးများဖြင့် "အစ်မ... ဒီမှာ ဝေလငါးအဆီ ရှိလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

ယဲ့လန်၏ အခေါ်အဝေါ်ကို ကြားသောအခါ အမျိုးသမီးမှာ ချက်ချင်းပင် ပြုံးရွှင်သွားသော်လည်း အသံထွက်မရယ်မိစေရန် ပရော်ဖက်ရှင်နယ်ပီပီ ထိန်းချုပ်ထားလိုက်ပြီး "အစ်မကို လီလီလို့ပဲ ခေါ်ပါ။ ဝေလငါးအဆီနဲ့ ပတ်သက်ပြီးပြောရရင်တော့ မကြာသေးခင်ကမှ သက်တမ်းရင့် ဝေလငါးအဆီတစ်တုံး ရထားတယ်" ဟု ပြန်ဖြေသည်။

ထို့နောက် လီလီက ဝေလငါးအဆီဆိုသည်မှာ ယဲ့လန်၏ အသက်အရွယ်နှင့် သုံးရမည့်အရာ မဟုတ်ကြောင်း သတိပြုမိသွားပြီး ယဲ့လန်ကို ဇဝေဇဝါဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

ယဲ့လန်က လီလီ၏ ဇဝေဇဝါအကြည့်ကို မြင်သောအခါ "ဦးလေးက ကျွန်တော့်ကို ဝေလငါးအဆီ ဝယ်ခိုင်းလိုက်လို့ပါ။ ဝေလငါးအဆီက ဘာဖြစ်လို့လဲဟင်" ဟု ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ဟင်း.. ဘာမှမဖြစ်ပါဘူးကွယ်။ မင်းအရွယ်နဲ့ဆို အာနိသင်မရှိလောက်ဘူးလို့ တွေးမိလို့ပါ" ဟု လီလီက ပါးစပ်ကိုအုပ်ကာ ရယ်မောလျက် ပြောသည်။ "လာ... ဒုတိယထပ်ကို ခေါ်သွားပေးမယ်။ ဝေလငါးအဆီက ဈေးမပေါဘူးနော်"

ထို့နောက် ယဲ့လန်သည် လီလီနောက်မှလိုက်ကာ ရတနာရာစုခန်းမ၏ ဒုတိယထပ်သို့ တက်သွားပြီး သူအလိုရှိနေသည့် ဝါကျင့်ကျင့် အရောင်လင်းနေသော ဝေလငါးအဆီတုံးကို နောက်ဆုံးတွင် တွေ့လိုက်ရသည်။

လီလီက ယဲ့လန်အား "ဒီဝေလငါးအဆီတုံးက သက်တမ်း နှစ် ၅,၀၀၀ လောက်ရှိတဲ့ အဆင့်မြင့် ဝေလငါးအဆီပါ။ မင်းရဲ့ ဦးလေးအတွက်ဆိုရင်တော့ သေချာပေါက် အာနိသင်ရှိမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ ဈေးကတော့ တော်တော်ကြီးတယ်၊ ရွှေရောင်ဝိညာဉ်ဒင်္ဂါး ၃၀၀ တိတိပဲ၊ ဈေးဆစ်လို့ မရဘူးနော်" ဟု မိတ်ဆက်ပေးသည်။

ယဲ့လန်သည် ဝေလငါးအဆီကို ကောက်ကိုင်ကာ အနီးကပ်စစ်ဆေးလိုက်သည်။ အနံ့ခံကြည့်သောအခါ ထူးခြားသော အနံ့တစ်စုံတစ်ရာ မရှိပေ။ ၎င်းသည် မူရင်းဇာတ်လမ်းထဲမှ ဝေလငါးအဆီအစစ်ဖြစ်ကြောင်း သူ အတည်ပြုလိုက်သည်။

အကယ်၍ ဝေလငါးအဆီ၏ အစစ်အမှန်ရည်ရွယ်ချက်ကိုသာ လူသိရှင်ကြားဖြစ်သွားပါက ဤဝေလငါးအဆီတုံးသည် နော့တန်မြို့တွင် လုံးဝပေါ်လာမည်မဟုတ်ပေ။ ၎င်း၏ဈေးနှုန်းသည်လည်း ရွှေရောင်ဝိညာဉ်ဒင်္ဂါး သုံးရာမျှသာ မကဘဲ အနည်းဆုံး ဆယ်ဆမက ပို၍ ဈေးကြီးပေလိမ့်မည်။

ယဲ့လန်သည် ဆက်လက်၍ တွန့်ဆုတ်မနေတော့ဘဲ သူ၏ကျောပိုးအိတ်ထဲမှ လုံလောက်သော ရွှေရောင်ဝိညာဉ်ဒင်္ဂါးများကို ထုတ်ယူကာ ဝေလငါးအဆီကို ဝယ်ယူလိုက်သည်။ လီလီမှာမူ ယဲ့လန်က ဤမျှမြန်ဆန်စွာ ငွေပေးချေလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်မထားခဲ့ပေ။

ဤအရောင်းအဝယ်မှရရှိသော ကော်မရှင်ခမှာ အတော်လေးများပြားသဖြင့် လီလီသည် ဝမ်းသာအားရဖြင့် ဝေလငါးအဆီကို လက်ဆောင်ဘူးထဲသို့ ထည့်ကာ ယဲ့လန်ကို ကူညီထုတ်ပိုးပေးလိုက်သည်။

ဝေလငါးအဆီကို ရရှိပြီးနောက် ယဲ့လန်သည် ဆက်လက်လှည့်လည်ကြည့်ရှုမနေတော့ပေ။ သူသည် လီလီအား နှုတ်ဆက်ကာ သူမ၏ နှမြောတသဖြစ်နေသော အကြည့်များအောက်မှ ရတနာရာစုခန်းမထဲမှ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

ရတနာရာစုခန်းမမှ ထွက်လာပြီးနောက် ယဲ့လန်သည် အလောတကြီး မရှိသလို ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေခြင်းလည်း မရှိပေ။ သူသည် ပုံမှန်အတိုင်းပင် နော့တန်ကျောင်းတော်သို့ လမ်းလျှောက်ပြန်ခဲ့သည်။

ယဲ့လန်သည် ရတနာများစွာ သယ်ဆောင်လာသကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်လောက်အောင် မမိုက်မဲပေ။ ဤကမ္ဘာကြီးမှာ ထိုမျှ ငြိမ်းချမ်းနေခြင်း မရှိပေ။ ရွှေရောင်ဝိညာဉ်ဒင်္ဂါး ရာဂဏန်းတန်ဖိုးရှိသော ရတနာတစ်ခုသည် အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်သခင်များကို သွေးဆောင်ဖြားယောင်းရန် လုံလောက်နေပြီဖြစ်သည်။

ဆယ်ကျော်သက်အရွယ် ဝိညာဉ်သခင်များကို ယဲ့လန် မကြောက်သော်လည်း ပြဿနာများကို ဖြေရှင်းရန်မှာမူ ပျင်းရိနေဆဲဖြစ်သည်။

နော့တန်ကျောင်းတော်သို့ ရောက်သောအခါ ယဲ့လန်သည် သူ၏အိပ်ဆောင်သို့ပြန်၍ ပစ္စည်းများ သိမ်းဆည်းရန်နှင့် ရေချိုးပြီးနောက် ဝေလငါးအဆီကို စုပ်ယူရန် ကျောင်းတော်၏ နောက်ဘက်တောင်ကုန်းသို့ သွားရန် စီစဉ်ထားသည်။

အိပ်ဆောင် (၇) သို့ ရောက်သောအခါ အပြင်အဆင်အများစုမှာ ယခင်အတိုင်းပင်ဖြစ်သည်။ ကွာခြားသွားသည်မှာ ထန်ဆန်းနှင့် ရှောင်ဝူတို့၏ အိပ်ရာနှစ်ခုကို ပူးကပ်ထားပြီး အိပ်ရာခင်းတစ်စုံတည်းကို အတူတကွ မျှဝေသုံးစွဲနေကြကာ အိပ်ရာခင်း၏ အလယ်ဗဟိုတွင် အထုပ်တစ်ထုပ်ကဲ့သို့ ဖောင်းကြွနေသော အရာတစ်ခု ရှိနေခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

ဤအရာသည် အတော်လေး စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းသည်ဟု ယဲ့လန် တွေးမိသည်။ ဆယ်စုနှစ်များစွာနှင့် နှစ်တစ်သိန်းသက်တမ်းရှိ ဝိညာဉ်များက ကလေးများ၏ အိမ်ဆော့ကစားနည်းကို ကစားနေကြခြင်းပင်။ အသက် ခြောက်နှစ်အရွယ်ကတည်းက အိပ်ရာတစ်ခုတည်းကို အတူတူ မျှဝေအသုံးပြုခဲ့ကြသောကြောင့် သူတို့ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး အလွန်အမင်း ချစ်ခင်မြတ်နိုးကြသည်မှာ အံ့ဩစရာတော့ မဟုတ်ပေ။

ယဲ့လန်သည် ထန်ဆန်းနှင့် ရှောင်ဝူတို့ကို ဆက်လက် အာရုံမစိုက်တော့ပေ။ သူလိုအပ်သော ပစ္စည်းများကို စုဆောင်းကာ ရေချိုးပြီးနောက် နောက်ဘက်တောင်ကုန်းသို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

မကြာမီမှာပင် ယဲ့လန်သည် မီးမွှေးရန် သင့်တော်သော နေရာတစ်ခုကို ရှာတွေ့ခဲ့သည်။ မီးဖိုဖန်တီးပြီးနောက် သူသည် မီးပေါ်တွင် ကျောက်ပြားတစ်ချပ်ကို တင်လိုက်သည်။

ကျောက်ပြား အလုံအလောက် ပူလာသောအခါ ဘူးထဲမှ အဝါရောင် ဝေလငါးအဆီကို ထုတ်ယူကာ ပူလောင်နေသော ကျောက်ပြားပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။ မကြာမီ ဝေလငါးအဆီမှ ရနံ့တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး စတင်ပျော့ပျောင်းလာသည်။

ဝေလငါးအဆီသည် မျိုချနိုင်လောက်အောင် ပျော့ပျောင်းသွားသည်နှင့် ယဲ့လန်သည် အမြန်ကောက်ယူလိုက်ပြီး အပူချိန်ကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ပါးစပ်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် ထိုးထည့်လိုက်သည်။

ပူလောင်နေသော ဝေလငါးအဆီကြောင့် ယဲ့လန်၏ လျှာမှာ လိပ်ဝင်သွားသည်။ ယဲ့လန်သည် အနီးရှိ ရေဘူးကို ဆွဲယူကာ ပါးစပ်ထဲသို့ ရေအေးများကို အပူသက်သာစေရန် အလောတကြီး လောင်းထည့်လိုက်သည်။

မကြာမီမှာပင် ယဲ့လန်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ တုံ့ပြန်မှုများ စတင်လာသည်။ သူ၏သွေးများ အလွန်အမင်း ပူနွေးလာပြီး အရေပြားမှာလည်း မီးလောင်နေသကဲ့သို့ ခံစားလာရသည်။

ယဲ့လန်၏ ပါးစပ်နှင့် လျှာမှာ ခြောက်သွေ့နေပြီး မီးမှုတ်ထုတ်တော့မည့်အလား ဖြစ်နေသည်။ စမ်းရေကို အမြောက်အမြား သောက်ချလိုက်ပြီးနောက် သူသည် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်ကာ တရားထိုင်ခြင်း (Meditation) စတင်လိုက်သည်။

ဤကျင့်ကြံမှုမှာ ယခင်နှင့်မတူဘဲ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း ပူနွေးသော ရေစီးကြောင်းတစ်ခု အဆက်မပြတ် စီးဆင်းနေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ ယဲ့လန်သည် အတွင်းပိုင်းမှ လှုပ်ရှားနေမှုများကို ဖိနှိပ်ချုပ်တည်းကာ ငွေပြာမြက်၏ နူးညံ့သော ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို အသုံးပြု၍ ၎င်းကို ဝန်းရံထားလိုက်သည်။

ယဲ့လန်က အပူဒဏ်ကို ဖိနှိပ်ထားစဉ်တွင် နှစ်ငါးထောင်သက်တမ်းရှိ ဝေလငါးအဆီသည်လည်း ၎င်း၏ အစစ်အမှန် အာနိသင်ကို စတင်ပြသလာသည်။

ဝေလငါးအဆီသည် ယဲ့လန်၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အရည်အသွေးကို ဖြည်းညှင်းစွာ မြှင့်တင်ပေးပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ လည်ပတ်စီးဆင်းနေသော သွေးကြောများကို ပိုမို ကြံ့ခိုင်လာစေသည်။

အထင်ရှားဆုံး တိုးတက်မှုမှာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်မှုပင်ဖြစ်သည်။ ဝေလငါးအဆီ၏ ကြမ်းကြုတ်သော ဆေးအာနိသင်သည် ယဲ့လန်၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အရည်အသွေးများကို ဘက်စုံ မြှင့်တင်ပေးလိုက်သည်။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် တမုံလုံး ပူလောင်လှုပ်ရှားနေခဲ့သော ယဲ့လန်သည် နိုးထလာခဲ့သည်။

ညဘက်က အပူဓာတ်ကြောင့် ယဲ့လန်၏ အဝတ်အစားများမှာ ချွေးများဖြင့် စိုရွှဲနေပြီး ကျောပြင်တွင် ကပ်နေသည်။ နံနက်ခင်းလေပြေများ တိုက်ခတ်လာသောအခါ ယဲ့လန်မှာ တစ်ကိုယ်လုံး လန်းဆန်းတက်ကြွသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ယဲ့လန်ကို ပို၍ စိတ်လှုပ်ရှားစေသည်မှာ ဝေလငါးအဆီ၏ အာနိသင်မှာ အလွန်သိသာထင်ရှားနေခြင်းဖြစ်သည်။ ဝိညာဉ်စွမ်းအား ကျင့်ကြံမှု အမြန်နှုန်းမှာ ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းခန့်မျှသာ အနည်းငယ် တိုးလာသော်လည်း လက်ရှိတွင် အချိန်နှင့်အမျှ အပြိုင်ကြိုးစားနေရသော ယဲ့လန်အတွက်တော့ အလွန်တန်ဖိုးရှိလှသည်။

အကြီးမားဆုံး တိုးတက်မှုမှာ သူ၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကြံ့ခိုင်မှုဖြစ်ပြီး ၃၀% ခန့် တိုးတက်လာခဲ့သည်။ အကယ်၍ ယဲ့လန်သည် ယခုအချိန်တွင် သူ၏ ပထမဆုံး ဝိညာဉ်ကွင်းကို စုပ်ယူနိုင်မည်ဆိုပါက ပထမဆုံး ဝိညာဉ်ကွင်း စုပ်ယူမှု ကန့်သတ်ချက်ကို ချိုးဖျက်နိုင်ပြီး သက်တမ်း ၆၀၀ နှစ်အောက်အထိ စုပ်ယူနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကြံ့ခိုင်မှု ရုတ်တရက် တိုးတက်လာခြင်းကြောင့် သူသယ်ဆောင်ထားသော အလေးများမှာ အနည်းငယ် ပေါ့ပါးသွားသည်ဟု ယဲ့လန် ခံစားလိုက်ရသည်။

ယခုမှစ၍ လေ့ကျင့်ရေးများ အဓိပ္ပာယ်ရှိစေရန်အတွက် နေ့စဉ် ဝတ်ဆင်ရမည့် အလေးချိန်ကို ၅၀ ဂျင် အထိ တိုးမြှင့်ရမည်ဟု ထင်ရသည်။

...

အခြားတစ်ဖက်တွင် အတန်းပြီးနောက် ထန်ဆန်းသည် ယွီရှောင်ကန်းကို သွားတွေ့ခဲ့သည်။

ယွီရှောင်ကန်းသည် ထန်ဆန်းကို တပည့်အဖြစ် လက်ခံပြီးနောက် သူ၏ စိတ်ဓာတ်မှာ ယခင်ကဲ့သို့ ကျဆင်းနေခြင်းမရှိတော့ဘဲ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ သူသည် တိုက်ကြီးတစ်ခုလုံး၏ အတော်ဆုံး သီအိုရီမဟာသခင်ကြီး တစ်ဦးကဲ့သို့ စွမ်းအင်များ ပြည့်ဝနေပုံပေါ်သည်။

ဆရာဖြစ်သူသည် ထန်ဆန်းကို ကျေနပ်အားရစွာ ကြည့်ပြီး "အိပ်ဆောင်မှာ နေရတာ အဆင်ပြေရဲ့လား။ ဆန်းလေး... အဆင်မပြေဘူးဆိုရင် မင်းရဲ့ဆရာနဲ့ လာနေလို့ရတယ်နော်" ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ထန်ဆန်းသည် ချစ်စရာကောင်းသော ကောင်မလေး ရှောင်ဝူကို သတိရသွားသည်။ သူက ခေါင်းကို အကြိမ်ကြိမ်ခါယမ်းကာ "မလိုပါဘူး ဆရာ။ ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်းနေရတာ အဆင်ပြေပါတယ်။ အော်.. ဒါနဲ့ ဆရာ၊ ဆရာ ယဲ့လန်ဆိုတဲ့သူကို သိလား" ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။