အခန်း (၁) - ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း

ထျန်းတိုအင်ပါယာ၏ အနောက်တောင်ဘက်၊ ဖာစီနိုပြည်နယ်ရှိ နော့တန်မြို့ အနောက်ဘက်တွင် ရိတ်သိမ်းခြင်းကျေးရွာ၏ စိုက်ခင်းများ တည်ရှိသည်။

နေဝင်ဆည်းဆာအချိန်အောက်တွင် ရွှေရောင်ဂျုံနှံများက ပြည့်ဖြိုးစွာ ယိမ်းနွဲ့နေကြသည်။ ကျယ်ပြောလှသော စပါးခင်းကြီးများက ရှုပ်ထွေးသော ကွန်ရက်တစ်ခုအသွင် ကန့်လန့်ဖြတ် ဖြန့်ကြက်တည်ရှိနေသည်။

အဝါရောင်နှင့် အညိုရောင် လွှမ်းနေသော မြေပြင်ကျယ်ကြီးထဲတွင် အဆက်မပြတ် ဖြတ်သန်းပြေးလွှားနေသော ပုံရိပ်တစ်ခုကို တွေ့မြင်နိုင်သည်။ ထိုပုံရိပ်၏ အနောက်တွင် ရွှေရောင်ဂျုံနှံများက ပြတ်တောက်နေသော အရိပ်များပမာ လျင်မြန်စွာ လွင့်ပျံကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ ထိုပုံရိပ်လေးသည် သမင်ငယ်လေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ လျင်မြန်ဖြတ်လတ်လှသည်။ သေချာကြည့်လိုက်လျှင် ထိုပုံရိပ်တွင် နူးညံ့ပြီး နက်မှောင်သော ဆံပင်များရှိကြောင်း တွေ့ရမည်ဖြစ်သည်။ နေရောင်ခြည်အောက်တွင် ထိုဆံပင်များက ရေနက်ပိုင်းသမုဒ္ဒရာကဲ့သို့ အရောင်လက်နေသည်။

နုနယ်သော မျက်နှာလေးပေါ်တွင် သူ၏အသက်အရွယ်နှင့် မလိုက်ဖက်သော ဇွဲလုံ့လများကို တွေ့မြင်နေရသည်။ အနက်ရောင် ပိတ်ကြမ်းအင်္ကျီပေါ်တွင် ချွေးများကပ်ငြိနေပြီး ခိုင်မာသော ခန္ဓာကိုယ် ကောက်ကြောင်းနှင့် ကျန်းမာသန်စွမ်းသော ရုပ်သွင်ကို ပေါ်လွင်စေသည်။

စိုက်ခင်းများကြားတွင် ပြေးလွှားနေသော ထိုကောင်လေး၏ အမည်မှာ ယဲ့လန် ဖြစ်သည်။

ရဲ့လန်သည် တုံလော် တိုက်ကြီး၏ ဌာနေဖွားတစ်ဦးမဟုတ်ဘဲ ကမ္ဘာပြာမှနေ၍ ပြန်လည်မွေးဖွားလာသူ တစ်ဦးဖြစ်သည်။

ကမ္ဘာပြာပေါ်ရှိ သူ၏အရင်ဘဝက ရဲ့လန် လမ်းကူးနေစဉ် စူးရှပြီး အရေးပေါ် ဟွန်းတီးသံကိုသာ ကြားလိုက်ရသည်။ ရဲ့လန် ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ အရှိန်လွန်နေသော ကုန်တင်ကားကြီးတစ်စီး သူရှိရာဆီသို့ ပြေးဝင်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဤအနီရောင် မိစ္ဆာကားကြီးကို ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် ကား၏လမ်းကြောင်းမှ ရှောင်လွှဲရန် ရဲ့လန် နောက်သို့ဆုတ်ရှောင်လိုက်၍ ရနိုင်သည်။

သို့သော် သူ၏ရှေ့တွင် လက်ချင်းချိတ်ထားသော ချစ်စရာ မူလတန်းကျောင်းသားလေး နှစ်ယောက်ရှိနေသဖြင့် ရဲ့လန်သည် သွားကိုက်ကာ မိမိအသက်အန္တရာယ်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ သူတို့ဆီသို့ ခုန်ဝင်သွားခဲ့သည်။

"ဘန်း" ခနဲ အသံနှင့်အတူ ရဲ့လန်သည် ကြိုးပြတ်သွားသော စွန်တစ်ကောင်လို ခံစားလိုက်ရသည်။ ခဏချင်းမှာပင် သူသည် ကုန်တင်ကားတိုက်ခံရပြီး ဆယ်မီတာကျော်အထိ လွင့်စင်သွားကာ ကွန်ကရစ်လမ်းပေါ်တွင် အဆက်မပြတ် လိမ့်ကျသွားခဲ့သည်။

ယဲ့လန် ၏ အသိစိတ်များ တဖြည်းဖြည်း မှုန်ဝါးသွားပြီး ဥဩဆွဲသံများနှင့် အပေးအယူလုပ်နေသော အသံအချို့ကိုသာ ကြားနေရသည်။

"ကွယ်နေတဲ့နေရာဆိုတော့ သူ့ကို မမြင်လိုက်ဘူး"

"အရှိန်လျှော့တဲ့ ကုန်းလေးထင်လို့!"

"လူတိုင်း အခက်အခဲကိုယ်စီနဲ့ပါပဲ"

"ငါ့အာမခံကုမ္ပဏီနဲ့ သွားပြောလိုက်!"

မှုန်ဝါးနေသည့်အခြေအနေတွင် ကုန်တင်ကားဒရိုင်ဘာအပေါ် ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် ရဲ့လန်မှာ သေရာမှ ပြန်ရှင်လာလုမတတ် ဖြစ်သွားရသည်။ သို့သော် ကံဆိုးမှုများကြားမှ ကံကောင်းသွားသည်မှာ မူလတန်းကျောင်းသားလေးနှစ်ယောက် အသက်ရှင်လွတ်မြောက်သွားခြင်းဖြစ်ပြီး ရဲ့လန်၏ အလိုအလျောက် ပေါ်ပေါက်လာသော ကောင်းမှုကုသိုလ်တစ်ခု အထမြောက်သွားခဲ့သည်။

သူ၏ ကောင်းမှုကုသိုလ်ကြောင့်ဖြစ်စေ၊ အခြားကမ္ဘာတစ်ခု၏ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း လုပ်ငန်းစဉ်ကြောင့်ဖြစ်စေ ရဲ့လန်သည် တုံလော် တိုက်ကြီးသို့ တိုက်ရိုက် ပြန်လည်မွေးဖွားလာခဲ့သည်။

အစပိုင်းတွင် ရဲ့လန်သည် မည်သည့်နေရာသို့ ပြန်လည်မွေးဖွားလာမှန်း မသိခဲ့ပေ။ အတန်ငယ် ကြီးပြင်းလာပြီး လူကြီးများ၏ စကားဝိုင်းမှတစ်ဆင့် ဝိညာဉ်သခင် များနှင့် သိုင်းဝိညာဉ် များအကြောင်းကို ကြားရမှသာ သူသဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။

ရဲ့လန်သည် သူ၏အရင်ဘဝက ဖတ်ခဲ့ဖူးသော "တုံလော်တိုက်ကြီး" ဝတ္ထုထဲသို့ ပြန်လည်မွေးဖွားလာကြောင်း ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ရဲ့လန်သည် သူ၏ ကလေးဆန်သော၊ ပျင်းရိသော၊ ပေါ့ပျက်ပျက်နိုင်သော စိတ်နေသဘောထားများကို ဖယ်ရှားပစ်လိုက်သည်။ သူသည် အသက်အနည်းငယ် အရွယ်ကတည်းက လေ့ကျင့်ခန်းများ စတင်လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။

အဘယ်ကြောင့် ဤမျှစောစော စတင်ခဲ့ရသနည်းဆိုသော် ကျောင်းသားအားကစားသမားတစ်ဦး ဖြစ်လာရန်တော့ သေချာပေါက် မဟုတ်ပေ။

တုံလော်တိုက်ကြီးတွင် ဝိညာဉ်သခင် တစ်ဦး ဖြစ်လာမှသာ ဩဇာလွှမ်းမိုးမှုနှင့် အဆင့်အတန်းကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။ ဝိညာဉ်သခင်များသည် တုံလော်တိုက်ကြီး၏ အုပ်စိုးသူများဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ယဲ့လန် သာ မွေးရာပါ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို မနိုးထနိုင်ခဲ့လျှင် သူသည် သာမန်လူအုပ်ကြီးထဲမှ အုပ်ချုပ်ခံရသူ တစ်ဦးသာ ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။ တစ်ချိန်ချိန် အနာဂတ်တွင် ပင်လယ်နတ်ဘုရား၊ နတ်တမန်နတ်ဘုရား နှင့် ရာက္ခသနတ်ဘုရား တို့ကြားမှ စစ်ပွဲကြီး၏ သက်ရောက်မှုကို သူခံရနိုင်ချေရှိသည်။

သို့မဟုတ် ဝိညာဉ်အင်ပါယာ၏ တစ်ပြေးညီပေါင်းစည်းရေးစစ်ပွဲကြောင့် ထိခိုက်ခံရနိုင်သည်။ ယဲ့လန် သည် ဤမျှလွယ်လွယ်နှင့် မသေဆုံးချင်ပေ။ သူ၏ကံကြမ္မာကို သူကိုယ်တိုင် ထိန်းချုပ်ချင်ခဲ့သည်။

တုံလော်တိုက်ကြီးတွင် လူတိုင်းသည် အသက် ခြောက်နှစ်အရွယ်၌ သိုင်းဝိညာဉ် နှင့် မွေးရာပါ ဝိညာဉ်စွမ်းအားတို့ကို နိုးထစေရန် သိုင်းဝိညာဉ် နိုးထခြင်း အခမ်းအနားကို ခံယူနိုင်သည်။ ယေဘုယျအားဖြင့် သိုင်းဝိညာဉ် ပိုမိုအားကောင်းလေ၊ မွေးရာပါ ဝိညာဉ်စွမ်းအား ပိုမိုမြင့်မားလေဖြစ်သည်။

ကျင့်ကြံခြင်း ပါရမီသည် မွေးရာပါ ဝိညာဉ်စွမ်းအားနှင့် ဆက်စပ်နေသည်။ မွေးရာပါ ဝိညာဉ်စွမ်းအား မရှိပါက ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို စုပ်ယူ၍ ဝိညာဉ်သခင်တစ်ဦး ဖြစ်လာနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ အရင်ဘဝက စာအုပ်ထဲမှ ရဲ့လန်သိထားသော ဇာတ်လမ်းအရ ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်မှုသည် အလွန်အရေးကြီးကြောင်းကို သူ အကြမ်းဖျင်း ကောက်ချက်ချနိုင်ခဲ့သည်။

ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်မှုသည် ဝိညာဉ်ကွင်း၏ သက်တမ်းနှင့် ဆက်စပ်နေသည်။

အကယ်၍ သိုင်းဝိညာဉ် နိုးထချိန်တွင် ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်မှု ညံ့ဖျင်းနေပါက စွမ်းအားကြီးမားသော သိုင်းဝိညာဉ်ကို နိုးထနိုင်ခဲ့လျှင်ပင် ထိုသိုင်းဝိညာဉ်သည် ခန္ဓာကိုယ်၏ ဆွဲချမှုကို ခံရမည်ဖြစ်သည်။ ထိုအခါ မွေးရာပါ ဝိညာဉ်စွမ်းအား နိမ့်ကျသွားပြီး သိုင်းဝိညာဉ်၏ အရည်အသွေးနှင့် ကျင့်ကြံခြင်း အရှိန်အဟုန်ကိုပါ ထိခိုက်စေနိုင်ခြေ အလွန်များသည်။

သီအိုရီမဟာသခင်ကြီး ယွီရှောင်ကန်း လိုမျိုးပေါ့။ သူသည် မိသားစုအမွေဆက်ခံထားသော သိုင်းဝိညာဉ်ဖြစ်သည့် အပြာရောင်လျှပ်စီး အာဏာရှင်နဂါး မှနေ၍ ကောင်းမွန်သော မျိုးဗီဇပြောင်းလဲမှုမှတစ်ဆင့် ရွှေရောင်နတ်နဂါး သိုင်းဝိညာဉ်အဖြစ် ရရှိနိုင်ခဲ့သင့်သည်။ သို့သော် ကံမကောင်းစွာဖြင့် ရွှေရောင်နတ်နဂါးသည် ယွီရှောင်ကန်း၏ အဆင့်တစ်ဝက်သာရှိသော မွေးရာပါ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကြောင့် အောက်သို့ဆွဲချခံလိုက်ရပြီး အီးသာပေါက်နိုင်သည့် လိုဆန်းဖောက် အဖြစ်သို့ ဆိုးရွားစွာ မျိုးဗီဇပြောင်းလဲသွားခဲ့ရသည်။

အကယ်၍ ယဲ့လန် သာ ထိုကဲ့သို့သော ရလဒ်မျိုး ကြုံတွေ့ရပါက သူ လက်ခံနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ရဲ့လန် လမ်းလျှောက်တတ်လာပြီးနောက်ပိုင်းတွင် ရိုးရှင်းသော လေ့ကျင့်ခန်းများကို အဆက်မပြတ် စတင်လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။

သို့သော် ကြီးထွားမှု ရပ်တန့်သွားခြင်းမှ ကာကွယ်ရန် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်စွမ်းဆောင်ရည်ထက် ကျော်လွန်ပြီး အလွန်အကျွံ လုပ်ဆောင်မည်တော့ မဟုတ်ပေ။ လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်ခြင်းအပြင် ပို၍အရေးကြီးသည်မှာ အာဟာရဖြည့်စွက်ခြင်းဖြစ်သည်။ "ပြည်သူအတွက် အစားအစာက ပထမ" ဟူသော ဆိုရိုးစကားအတိုင်း ရဲ့လန် မှတ်မိချိန်မှစ၍ သူ့အတွက် အသား၊ ကြက်ဥ သို့မဟုတ် နွားနို့များ ဘယ်သောအခါမှ မပြတ်လပ်ခဲ့ပေ။

တုံလော်တိုက်ကြီးပေါ်တွင် စားဝတ်နေရေးအတွက် ပူပန်စရာမလိုဘဲ နေထိုင်ရသော ယဲ့လန် သည် တကယ်တမ်းတွင် ကံဆိုးသူတစ်ဦးလည်း ဖြစ်သည်။

ရဲ့လန် အသက် သုံးနှစ်အရွယ်ခန့်တွင် သူ၏မိဘများ ရုတ်တရက် ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့သည်။ ရဲ့လန် မှတ်မိသည်မှာ ထိုနှစ်က တစ်ကိုယ်တော်ဝံပုလွေ ဝိညာဉ်သခင် ဆူးယွင်ထောင်း၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ပွေ့ချီခံထားရရင်း ခါးသီးစွာ ငိုကြွေးနေခဲ့ရသည်ကိုသာ ဖြစ်သည်။

ဆူးယွင်ထောင်းက ယဲ့လန် ကို "မင်းရဲ့ မိဘတွေ မရှိတော့ဘူး။ ဒီနေ့ကစပြီး မင်းကို ငါသေချာ ပြုစုပျိုးထောင်ပေးမယ်" ဟု ပြောခဲ့သည်။

ဆူးယွင်ထောင်းသည် သူ၏အရင်ဘဝက ဝတ္ထုထဲတွင် ထန်ဆန်းကို သိုင်းဝိညာဉ် နိုးထစေရန် ကူညီပေးခဲ့သော ဝိညာဉ်နန်းတော် မှ သင်းထောက်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ရဲ့လန်၏ မိဘများသည် ဆူးယွင်ထောင်းနှင့် လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့သုံးဦးသည် အလွန်ရင်းနှီးကြပြီး ဆူးယွင်ထောင်းက ရဲ့လန်၏ ဖခင်ကို 'အစ်ကိုကြီး' ဟုခေါ်ကာ မိခင်ကို 'မရီး' ဟု ခေါ်ဆိုသည်။ သူ၏မိဘများ ပျောက်ဆုံးသွားမှုနှင့် ပတ်သက်၍ အသေးစိတ်ကို ရဲ့လန်က မေးမြန်းတိုင်း ဆူးယွင်ထောင်းမှာ ရေရေရာရာမဖြေဘဲ စကားလမ်းကြောင်း လွှဲသွားတတ်သည်။

ဤကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ ယဲ့လန် အလွန် ပဟေဠိဖြစ်ရသည်။ ၎င်း၏နောက်ကွယ်တွင် ဖုံးကွယ်ထားသော အခြေအနေအချို့ ရှိနေနိုင်ပေသည်။

သူ၏ အရင်ဘဝက ရဲ့လန်သည် မိဘမဲ့တစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ဤဘဝတွင် မိဘများရှိလာခြင်းက ယဲ့လန် အတွက် အလွန်ပျော်ရွှင်စရာကောင်းလှသည်။ သူ၏ နို့စို့အရွယ် မျက်စိမဖွင့်နိုင်သေးသော မှောင်မိုက်နေသည့် ကမ္ဘာလေးထဲတွင် ယဲ့လန် သည် ထိုနွေးထွေးသော ရင်ခွင်ထဲသို့ အဆက်မပြတ် တိုးဝင်ကာ ရေလိုအေးမြသော မိခင်မေတ္တာကို ခံစားခဲ့ရသည်။ ရဲ့လန်၏ မိခင်ကပင် ပြုံး၍ သူမ၏ ခင်ပွန်းဖြစ်သူကို "လန်လေးက တကယ်ကို ကပ်ချွဲလွန်းတာပဲ" ဟု ပြောတတ်သည်။

မိဘများ ပျောက်ဆုံးသွားပြီးကတည်းက ယဲ့လန် ကို ဆူးယွင်ထောင်းက ရိတ်သိမ်းခြင်းကျေးရွာ၏ ရွာသူကြီး တွမ် ထံတွင် အပ်နှံထားခဲ့သည်။

ဆူးယွင်ထောင်းသည် အားလပ်ရက်ရတိုင်း ဝိညာဉ်နန်းတော် ဌာနခွဲမှနေ၍ ရိတ်သိမ်းခြင်းကျေးရွာသို့ ရဲ့လန်ကို လာရောက်ကြည့်ရှုရန် အပြေးအလွှား လာလေ့ရှိသည်။

ယဲ့လန် ၏ စားသောက်စရိတ်များကို ဆူးယွင်ထောင်းက ထောက်ပံ့ပေးထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ရဲ့လန်၏ စနစ်တကျ လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်မှုနှင့် လုံလောက်သော အစားအစာတို့ကြောင့် သူသည် ရွယ်တူများထက် ခေါင်းတစ်ဝက်ခန့် ပိုရှည်ပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း အခြားသက်တူရွယ်တူ ကောင်လေးများလို ပိန်လှီသေးကွေးမနေပေ။

ညနေစောင်းအချိန် လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်၍ ချွေးထွက်လာပြီးနောက် ရဲ့လန်သည် ရွာသူကြီးတွမ်၏ အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

ယဲ့လန် အိမ်ထဲသို့ မဝင်ခင်မှာပင် အသားကင်နံ့ကို ရလိုက်သဖြင့် အထဲသို့ ကမန်းကတမ်း ဝင်သွားခဲ့သည်။ မီးဖိုရှေ့တွင် ထိုင်နေသော ရွာသူကြီးတွမ်သည် သစ်ကိုင်းစိမ်းတစ်ခုပေါ်တွင် ထိုးထားသည့် ရွှေအိုရောင် ကြွပ်ရွနေသော ကြက်ကင်တစ်ကောင်ကို ကိုင်ထားသည်ကို သူတွေ့လိုက်ရသည်။

ယဲ့လန် က ကြက်ကင်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ တွမ်က ရယ်မောလျက် ပြောလိုက်သည်။

"လန်လေး၊ မလောနဲ့ဦး။ ကြက်ကင်က ခဏနေရင် ကျက်တော့မှာပါ။ သွား မျက်နှာသစ်လိုက်ဦး၊ အကုန်လုံး ပေကျံနေတာပဲ။ မင်းက အခုလေးတင် သူတောင်းစားလေးတစ်ယောက်နဲ့ တူနေပြီ!"

ယဲ့လန် သည် သူ၏ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်သည်။ သူလည်း မတတ်နိုင်ပေ၊ လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်ခြင်းက ခွန်အားများစွာ ကုန်ခမ်းစေသဖြင့် သူ အလွန်ဗိုက်ဆာနေပြီဖြစ်သည်။

"ကျွန်တော်က အဘိုးရဲ့ လက်ရာကို ငေးကြည့်နေတာပါဗျာ" ဟုယဲ့လန် က ရယ်မောလျက် ပြောလိုက်သည်။

"အဘိုးက ဒါကို မင်းအတွက် အထူးကင်ပေးထားတာ။ သွား၊ သွား။"

ခဏအကြာတွင် ရဲ့လန်သည် သူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ဖုန်မှုန့်များနှင့် လက်ပေါ်ရှိ အညစ်အကြေးများကို ဆေးကြောသန့်စင်ပြီးဖြစ်နေသည်။ ယဲ့လန် သည် သူ၏ နုနယ်သော လက်လေးများဖြင့် ကြက်ပေါင်တစ်ချောင်းကို ဆွဲယူကာ စတင်ကိုက်စားလေတော့သည်။

တွမ်သည် ကြက်ကင်ကို ဖဲ့ပေးနေရင်း ယဲ့လန် အား ပြောလိုက်သည်။ "မနက်ဖြန် မဟာသခင်ကြီး ဆူးယွင်ထောင်းက တို့ရိတ်သိမ်းခြင်းကျေးရွာကို လာလိမ့်မယ်။ မင်းကိုလာကြည့်တာအပြင် ဒီနှစ် ရိတ်သိမ်းခြင်းကျေးရွာရဲ့ သိုင်းဝိညာဉ် နိုးထခြင်း အခမ်းအနားကိုလည်း သူကျင်းပပေးလိမ့်မယ်။"

"လန်လေး၊ မင်း ဒီနှစ် ခြောက်နှစ်ပြည့်ပြီဆိုတော့ သိုင်းဝိညာဉ် နိုးထရမယ့် အရွယ်ရောက်နေပြီ။ မနက်ဖြန် မဟာသခင်ကြီး ဆူးယွင်ထောင်း ခိုင်းသမျှကို သေချာလုပ်နော်၊ အဆော့မမက်နဲ့။"

"ကျွန်တော် အဲ့ဒီလောက် မငယ်တော့ပါဘူး၊ မဆော့ပါဘူးဗျ။ ဒီနေ့ကို ကျွန်တော် စောင့်နေခဲ့တာ ကြာပါပြီ။ နေ့တိုင်း လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်နေတဲ့ ကျွန်တော့်လိုလူက သေချာပေါက် မွေးရာပါ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို နိုးထနိုင်မှာပါ!" ဟု ရဲ့လန်က ခန္ဓာကိုယ်ကို မတ်မတ်ထားကာ ပြန်လည်ချေပလိုက်သည်။