ဝိညာဉ်သခင် ပြိုင်ပွဲကြီးတွင် ဝင်ရောက်ယှဉ်ပြိုင်သည့် အကယ်ဒမီများသည် မိမိတို့၏ အစွမ်းအစကို ပြသနိုင်ရုံသာမက စပွန်ဆာများစွာကိုလည်း ဆွဲဆောင်နိုင်ပြီး အင်ပါယာတော်ဝင်မိသားစု၏ ထောက်ပံ့ကြေးကိုပါ ခံစားခွင့်ရရှိကြသဖြင့် အကယ်ဒမီ တိုးတက်ပြန့်ပွားရေးအတွက် များစွာအကျိုးကျေးဇူးရှိလှသည်။ ထို့ကြောင့် ဝိညာဉ်သခင် အကယ်ဒမီများသည် ဝိညာဉ်သခင် ပြိုင်ပွဲကြီးကို အလွန်အမင်း အရေးထားကြသည်။ ထျန်းရွှေ အကယ်ဒမီသည် အမျိုးသမီးသီးသန့် အကယ်ဒမီတစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း သက်တမ်းရင့် ကျောင်းတော်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်သည့်အလျောက် အလုံးစုံသော အင်အားမှာ အတော်အတန် ကောင်းမွန်လှသည်။ သို့သော်လည်း သူတို့သည် နောက်ဆုံးဗိုလ်လုပွဲ၏ ထိပ်သီးသုံးနေရာသို့ တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မရောက်ရှိခဲ့ဖူးချေ။ ၎င်းမှာ သူတို့ မဆုတ်မနစ် ကြိုးပမ်းနေသည့် ရည်မှန်းချက်များထဲမှ တစ်ခုလည်း ဖြစ်သည်။
မူလဇာတ်ကြောင်းအရ ဆိုပါက နောက်ထပ် ဆယ်နှစ်ကြာသည့်တိုင်အောင် ထျန်းရွှေ အကယ်ဒမီသည် ဝိညာဉ်သခင် ပြိုင်ပွဲကြီး၏ ထိပ်သီးသုံးနေရာအတွင်း ဝင်ရောက်နိုင်ဦးမည်မဟုတ်ကြောင်း ရှောင်ဟန် ကောင်းစွာသိရှိသည်။ သို့သော် ယခုမူ အခြေအနေများ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ဇာတ်ကွက်ကို ကြိုတင်သိရှိထားသည့် အချိန်ခရီးသွားတစ်ဦးအနေဖြင့် မဖြစ်ပျက်သေးသော အရာအားလုံးကို ပြောင်းလဲပစ်ရန် သူ့တွင် အခွင့်အရေး အပြည့်အဝ ရှိနေသည်။ ဆယ်နှစ်ဆိုသော အချိန်ကာလမှာ လုံလောက်သည်ထက်ပင် ပိုလှသည်။
နှစ်ရက်ခန့် ကြာပြီးနောက်တွင် လင်းဇိရော့သည် ရှောင်ဟန်နှင့် ရွှယ်ဘင်းအာတို့ကို ခေါ်ဆောင်၍ မြောက်ဘက်စွန်းဒေသရှိ အေးခဲနေသော တောအုပ်ဆီသို့ ထွက်ခွာခဲ့သည်။ သူတို့သုံးဦးသည် ရထားလုံးတစ်စီးဖြင့် မြောက်ဘက်သို့ ဦးတည်မောင်းနှင်ခဲ့ရာ ခရီးလမ်းခွဲ၌ လဝက်ကျော် ကြာမြင့်ပြီးနောက်တွင်မှ လိုရာခရီးသို့ ဆိုက်ရောက်ခဲ့ကြသည်။
ရထားလုံးပေါ်မှ ဆင်းပြီးနောက် သူတို့သုံးဦးသည် တောအုပ်ထဲသို့ လျှောက်လှမ်းဝင်ရောက်ခဲ့ကြသည်။ ဤရေခဲနှင့် နှင်းကမ္ဘာကြီးသည် ကုန်ဆုံးနိုင်စွမ်းမရှိသော ဆီးနှင်းများအောက်တွင် ထာဝရပိတ်လှောင်ခြင်း ခံထားရသည့်၊ သဘာဝတရားထဲ၌ ပျောက်ဆုံးနေသော ရှေးဟောင်းလျှို့ဝှက်နယ်မြေတစ်ခုကဲ့သို့ ရှိနေသည်။ ထိုနယ်မြေထဲသို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် ထက်ရှပြီး လတ်ဆတ်လှသော အအေးဓာတ်က မျက်နှာကို ရိုက်ခတ်လာပြီး အရိုးထဲအထိ စိမ့်ဝင်သွားကာ အလိုအလျောက် တုန်ရီသွားစေသည်။
ပတ်ပတ်လည်တွင် အဆုံးမဲ့ ဆီးနှင်းဖုံးလွှမ်းနေသော တောင်တန်းကြီးများက မြင့်မားမတ်စောက်စွာဖြင့် ခန့်ညားထည်ဝါစွာ တည်ရှိနေပြီး တောင်ထိပ်များတွင် တစ်နှစ်ပတ်လုံး နှင်းဖြူများ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ ရံဖန်ရံခါတွင် နေရောင်ခြည်သည် တိမ်တိုက်များကို ဖြတ်သန်းကာ တောင်တန်းများပေါ်သို့ ကျရောက်လာပြီး စူးရှတောက်ပ၍ လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားသော အလင်းတန်းများကို ဖြာထွက်စေသည်။ တောင်ခြေတွင်မူ ကြီးမားလှသော ရေခဲကျောက်ဆောင် သစ်ပင်ကြီးများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသည့် ထူးဆန်းသော တောအုပ်တစ်ခု ရှိနေသည်။ ထိုသစ်ပင်တို့၏ သစ်ကိုင်းများသည် အစင်ကြယ်ဆုံး ရေခဲများဖြင့် ထုဆစ်ထားသကဲ့သို့ ကြည်လင်တောက်ပနေပြီး သစ်ရွက်ကလေးများသည်လည်း သေးငယ်သော ရေခဲစင်ကလေးများပမာ ရှိနေကာ လေပြေတိုက်ခတ်တိုင်း သာယာကြည်လင်သော အသံကလေးများကို မြည်ဟီးစေသည်။
မြေပြင်ပေါ်တွင် ထူထပ်သော ဆီးနှင်းများ ဖုံးလွှမ်းနေသဖြင့် နင်းလိုက်တိုင်း နူးညံ့နေပြီး ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် နက်ရှိုင်းသော ခြေရာများ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ ရှောင်ဟန်နှင့် ရွှယ်ဘင်းအာတို့အတွက် ဝိညာဉ်သားရဲများကို လိုက်လံရှာဖွေရန် တောအုပ်ထဲသို့ ပထမဆုံးအကြိမ် ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်သောကြောင့် နှစ်ဦးသား စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို မဖုံးကွယ်နိုင်ကြချေ။ သူတို့သုံးဦးသည် လျှောက်လှမ်းရင်း စကားစမြည် ပြောဆိုနေကြသည်။
“ဒီနေရာက တကယ် လှတာပဲနော်”
ရွှယ်ဘင်းအာက အံ့ဩချီးမွမ်းမိသည်။ လင်းဇိရော့သည် ပြုံး၍ ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး၊
“ဘင်းအာ… အန်တီလည်း ဒီနေရာကို ပထမဆုံး ရောက်တုန်းက သမီးလိုပဲ ခံစားခဲ့ရတာ။ တို့တွေက အအေးဓာတ်စွမ်းရည်ရှိတဲ့ ဝိညာဉ်သခင်တွေမို့လို့ ဒီနေရာရဲ့ အလွန်အမင်းနိမ့်ကျတဲ့ အပူချိန်ကို အထွေအထူး မခံစားရတာလေ။ ဒါပေမဲ့ အအေးဓာတ်စွမ်းရည် မရှိတဲ့ တခြားဝိညာဉ်သခင်တွေအတွက်တော့ ဒီနေရာက သေမင်းတမန် နယ်မြေပဲ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူတို့က အအေးဒဏ်ကို အောင့်အည်းခုခံဖို့အတွက် ဝိညာဉ်စွမ်းအားတွေကို အဆက်မပြတ် သုံးစွဲနေရလို့ပဲ။ တောအုပ်ရဲ့ ဗဟိုချက်ဆီကို ချဉ်းကပ်လေလေ ပိုပြီးအေးစိမ့်လာလေလေမို့ သူတို့အတွက် တောင့်ခံဖို့ ပိုခက်ခဲလာလိမ့်မယ်။ ဒါကြောင့် နှစ်စဉ်နှစ်တိုင်း ဒီတောအုပ်ထဲမှာ သေဆုံးသွားရတဲ့ ဝိညာဉ်သခင်တွေ မနည်းလှဘူးကွယ်”
“အကယ်ဒမီကျောင်းအုပ်ကြီးလင်း… ကျွန်တော် မရှင်းတာတစ်ခုက အအေးဓာတ်စွမ်းရည် မရှိတဲ့ ဝိညာဉ်သခင်တွေက ဘာဖြစ်လို့ အသက်အန္တရာယ်ကို စိုးမိုးပြီး ဒီနေရာအထိ ဝိညာဉ်သားရဲတွေကို လာရောက်ရှာဖွေကြတာလဲခင်ဗျာ”
“ဘာလို့လဲဆိုတော့ စတားဒို တောအုပ်ကြီးထဲမှာ မရှိတဲ့ မှန်ရိပ်ဝိညာဉ်သားရဲတို့၊ ရေခဲမိစ္ဆာမြွေတို့လို ဝိညာဉ်သားရဲတွေက ဒီနေရာမှာ ရှိနေလို့ပဲ။ ဒါ့အပြင် ဒီလိုပြင်းထန်တဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ရှင်သန်ကြီးပြင်းလာတဲ့ ဝိညာဉ်သားရဲတွေက ပိုပြီးတော့တောင် အစွမ်းထက်ကြသေးတယ်”
ရွှယ်ဘင်းအာသည် နားလည်တချက်၊ မနားလည်တချက်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူမသည် အကယ်ဒမီစာကြည့်တိုက်ရှိ စာအုပ်များမှတစ်ဆင့် အအေးဓာတ်စွမ်းရည်ရှိသော ဝိညာဉ်သားရဲအချို့အကြောင်းကို အနည်းငယ် သိရှိထားဖူးသည်။ အအေးဓာတ်စွမ်းရည်ရှိသော ဝိညာဉ်သားရဲအချို့တွင် အမှန်ပင် ထူးခြားသော စွမ်းရည်များ ရှိကြသည်။ လင်းဇိရော့က ဆက်လက်၍၊
“အန်တီအနေနဲ့ သမီးကို စတားဒို တောအုပ်ကြီးဆီ ခေါ်သွားပြီး သင့်တော်တဲ့ ရေဓာတ်စွမ်းရည်ရှိတဲ့ ဝိညာဉ်သားရဲတစ်ကောင်ကို ရှာပေးလို့ရပေမဲ့၊ အေးခဲနေတဲ့ တောအုပ်ထဲက အအေးဓာတ်စွမ်းရည်ရှိတဲ့ ဝိညာဉ်သားရဲတွေက သမီးနဲ့ ပိုပြီးတော့ အပ်စပ်မှုရှိမှာ သေချာတယ်”
“မေမေ… ဒီအချက်ကို သား သိပါတယ်။ အကယ်၍ စွမ်းရည်ချင်း ကွင်းဆက်ကွက်တိ ညီညွတ်သွားမယ်ဆိုရင် ဝိညာဉ်ကွင်း ဒါမှမဟုတ် ဝိညာဉ်အရိုးကို စုပ်ယူပြီးတဲ့နောက် စွမ်းအားတိုးတက်မှုက ပိုပြီးတော့ ကြီးမားလာမှာပါ”
“ဟုတ်တာပေါ့။ ဒါက မင်းတို့ရဲ့ ပထမဆုံး ဝိညာဉ်ကွင်း ဖြစ်တာမို့လို့ ဘယ်လိုမှ ပေါ့ဆလို့မရဘူး”
ရှောင်ဟန်က ရယ်မောလျက်၊
“ဒါဆိုရင် မေမေ… သားနဲ့ ဘင်းအာအတွက် နှစ်ပေါင်း ၄၀၀ ဝန်းကျင်ရှိတဲ့ ဝိညာဉ်သားရဲတစ်ကောင်ကို ရှာဖွေပေးပါနော်။ သူ့ရဲ့ ဝိညာဉ်ကွင်းကို စုပ်ယူပြီးရင် တို့တွေရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို နှစ်ဆင့်လောက် တိုးတက်ဖို့ ကူညီပေးနိုင်လိမ့်မယ်”
“မင်းက အသက် ၆ နှစ်ပဲ ရှိသေးတာကို မင်းရဲ့ ပထမဆုံး ဝိညာဉ်ကွင်းက နှစ်ပေါင်း ၄၀၀ သက်တမ်း ရှိရမယ်ဟုတ်လား။ အန်တီ့ကို နောက်နေတာလား။ ဘင်းအာရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်မှုနဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအားအရဆိုရင် နှစ်ပေါင်း ၄၀၀ ရှိတဲ့ ဝိညာဉ်ကွင်းကို မနည်းစုပ်ယူနိုင်လိမ့်မယ်ဆိုပေမဲ့ မင်းကတော့ မစုပ်ယူနိုင်လောက်ဘူးလို့ အန်တီ ထင်တယ်”
“သား နောက်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး မေမေ။ သား တကယ်ပြောနေတာပါ”
ဝိညာဉ်တော်နန်းတော်မှ ယွီရှောင်ကန်း ခိုးယူလေ့လာခဲ့သော သီအိုရီအရ ပုံမှန်အခြေအနေတွင် ဝိညာဉ်သခင်တစ်ဦးသည် ၎င်း၏ပထမဆုံး ဝိညာဉ်ကွင်းအဖြစ် အများဆုံး ၄၂၃ နှစ် သက်တမ်းရှိသော ဝိညာဉ်ကွင်းကိုသာ စုပ်ယူနိုင်ကြောင်း ရှောင်ဟန် သိရှိထားသည်။ သို့သော်လည်း မတူညီသော ဝိညာဉ်သခင်များ၏ သိုင်းဝိညာဉ်အရည်အသွေး၊ ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်မှုနှင့် စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအားတို့မှာ ကွဲပြားခြားနားကြသဖြင့် ၎င်းမှာ သီအိုရီအရ သတ်မှတ်ချက်မျှသာ ဖြစ်သည်။
လင်းဇိရော့သည် ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားပြီး ငေါက်ငမ်းလိုက်ကာ၊
“ရှောင်ဟန်… ရိုသေမှုမရှိတာတွေ မလုပ်နဲ့။ ဘင်းအာက မင်းရဲ့ စီနီယာအစ်မတော်နော်”
“အကယ်ဒမီကျောင်းအုပ်ကြီးလင်း… ရပါတယ်ရှင်။ သမီးက ရှောင်ဟန်ထက် တစ်နှစ်ပဲ ကြီးတာပါ”
စကားပြောနေစဉ်မှာပင် လင်းဇိရော့သည် ရုတ်တရက် ရှေ့ဆက်မတိုးတော့ဘဲ ရပ်တန့်လိုက်သည်။
“အနီးအနားမှာ ဝိညာဉ်သားရဲတွေ ရှိနေပြီ”
“ဘယ်မှာလဲဟင်”
လင်းဇိရော့က အောက်ဘက်သို့ ညွှန်ပြလိုက်သည်။
“ဒီနှင်းဖုံးနယ်မြေထဲမှာ နှစ်ပေါင်း ဆယ်ဂဏန်းလောက် ကျင့်ကြံထားတဲ့ ရေခဲပိုးကောင်တွေ အများကြီးရှိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့မှာ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း သိပ်မရှိကြဘူး။ တို့တွေ ရှေ့ကို ထပ်သွားမယ်ဆိုရင် နှစ်ရာချီသက်တမ်းရှိတဲ့ ဝိညာဉ်သားရဲတွေကို တွေ့နိုင်လိမ့်မယ်။ ရှေ့ကိုသွားပြီး ကြည့်ကြရအောင်”
သူတို့သုံးဦးသည် တောအုပ်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာဆီသို့ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းခဲ့ကြသည်။ တောအုပ်၏ ဗဟိုချက်နှင့် နီးကပ်လာလေလေ ဝိညာဉ်သားရဲများသည် ပိုမိုရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လာလေလေ ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း သူတို့၏ ယခုခရီးစဉ်ရည်ရွယ်ချက်မှာ နှစ်ပေါင်း ရာချီကျင့်ကြံထားသည့် ဝိညာဉ်သားရဲများကို ရှာဖွေရန်သာ ဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့ကို တောအုပ်၏ အပြင်ဘက်အနားသတ်များတွင်လည်း တွေ့ရှိနိုင်သဖြင့် တောအုပ်၏ အလယ်ဗဟိုအထိ သွားရောက်ရန် မလိုအပ်ချေ။
လင်းဇိရော့သည် သူမ၏ ဝိညာဉ်ကွင်း ခုနစ်ကွင်းလုံးကို ဤအေးခဲနေသော တောအုပ်ထဲမှပင် ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သဖြင့် တောအုပ်၏ မြေမျက်နှာသွင်ပြင်ကို ကောင်းစွာကျွမ်းကျင်သည်။ သို့သော်လည်း တောအုပ်၏ ဗဟိုချက်သို့ မရောက်ရှိသေးသော်ငြား ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော ဝိညာဉ်သားရဲများ ရုတ်တရက် ပေါ်လာနိုင်သဖြင့် သူမသည် အချိန်ပြည့် သတိဝီရိယရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။
“မင်းတို့နှစ်ယောက်လည်း ဒီလောက်အဝေးကြီး လမ်းလျှောက်လာရတာ မောလှပြီ။ မိုးလည်း ချုပ်တော့မယ်။ တို့တွေ နားခိုဖို့ ဂူတစ်ဂူလောက် ရှာကြစို့”
“ဟုတ်ကဲ့ပါ”
လင်းဇိရော့သည် သူတို့နှစ်ဦးကို တောင်ကြီးတစ်လုံး၏ တောင်ခြေသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ရာ ထိုနေရာတွင် ဂူတစ်ဂူ ရှိနေသည်။ ဤဂူသည် အလွန်သေးငယ်ပြီး စတုရန်းမီတာ ဆယ်မီတာခန့်သာ ကျယ်ဝန်းသည်။ ရှောင်ဟန်က သေချာစွာ ကြည့်ရှုစစ်ဆေးလိုက်ရာ ဤနေရာတွင် လူသားဝိညာဉ်သခင်များ ချန်ထားရစ်ခဲ့သည့် အမှတ်အသား အကြွင်းအကျန်အချို့ ရှိနေပုံရသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။
“မေမေ… ဒါက မေမေ ခဏခဏ လာနားနေကျနေရာလားဟင်”
“ဟုတ်တယ်။ အေးခဲနေတဲ့ တောအုပ်ထဲမှာ သင့်တင့်လျောက်ပတ်တဲ့ ဂူတစ်ဂူရှာဖို့က မလွယ်ဘူးလေ။ ဒီထဲမှာ နေရင် လေပြင်းနဲ့ ဆီးနှင်းတွေကို ခေတ္တရှောင်ကွင်းနိုင်ပေမဲ့ အန္တရာယ်လည်း အလွန်ကြီးတယ်။ အမှောင်ထဲမှာ ချောင်းမြောင်းနေတဲ့ ဝိညာဉ်သားရဲတွေ ရှိနေနိုင်တယ်”
“မေမေ ရှိနေတာပဲဥစ္စာ… ဘယ်သူက သားကောင်ဖြစ်သွားမလဲဆိုတာ မပြောနိုင်ဘူးလေ။ တို့တွေ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သားကောင်အဖြစ် အသုံးချပြီး သူတို့ကို ဆွဲဆောင်လို့ရတာပဲ၊ ဒါဆိုရင် သင့်တော်တဲ့ ဝိညာဉ်သားရဲတစ်ကောင်ကို အမဲလိုက်နိုင်လိမ့်မယ်”
လင်းဇိရော့သည် ပြုံးလိုက်မိပြီး သူမတွင်လည်း ထိုကဲ့သို့ အကြံအစည်မျိုး ရှိနေပုံရသည်။
“မိုးချုပ်နေပြီ။ မင်းနဲ့ ဘင်းအာတို့ အရင်အိပ်နှင့်ကြတော့။ အန်တီ ကင်းစောင့်ပေးမယ်”
“ဟုတ်ကဲ့ မေမေ… ပင်ပန်းရကျိုးနပ်ပါတယ်ဗျာ”
ရှောင်ဟန်သည် တဲကို ဆောက်လုပ်ပြီးနောက် ရွှယ်ဘင်းအာနှင့် ဖျာတစ်ချပ်တည်းပေါ်တွင် အတူတူ အိပ်စက်ခဲ့သော်လည်း စောင်တစ်ထည်တည်းကို အတူမခြုံဘဲ သီးခြားစီ အိပ်စက်ခဲ့ကြသည်။ ရွှယ်ဘင်းအာ၏ တောက်ပသော မျက်ဝန်းကလေးများကို ကြည့်ရင်း ရှောင်ဟန်က မေးမြန်းလိုက်သည်။
“ဘင်းအာ… မင်း ကြောက်နေလား”
“ကျောင်းအုပ်ကြီးလင်း ရှိနေတာပဲ၊ သမီး ဘာလို့ ကြောက်ရမှာလဲ”
“ငါ့မှာ ခံစားချက်တစ်ခု ရှိနေတယ်… နောက်ငါးနှစ်ကြာရင် မင်း ထျန်းရွှေ အကယ်ဒမီအသင်းထဲကို ဝင်ရောက်ပြီး အသင်းခေါင်းဆောင်အသစ် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်”
ရွှယ်ဘင်းအာက သာယာစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး၊
“အကယ်ဒမီရဲ့ အသင်းက ပင်တိုင်ကစားသမားတွေနဲ့ အရံကစားသမားတွေ အပါအဝင် စုစုပေါင်း လူ ၁၁ ယောက်ပဲ ရှိတာ၊ အဲဒါကို လူ ရာပေါင်းများစွာထဲကနေ ရွေးချယ်ရတာလေ။ မင်းက ငါ့ကို အသင်းခေါင်းဆောင် ဖြစ်နိုင်မယ်လို့ ပြောတာလား။ ငါတော့ မယုံပါဘူး”
“မင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှုရှိရမယ်။ ငါ့ရဲ့ အကြားအမြင်က အမြဲတမ်း မှန်ကန်လေ့ရှိတယ်”
“ဒါဆို မင်းကကော”
“ငါ့ရဲ့ ပါရမီနဲ့ဆိုရင် အသင်းထဲကို သေချာပေါက် ဝင်နိုင်မှာပါ။ အဲဒီအချိန်ကျရင် ငါက မင်းရဲ့ အားအကိုးရဆုံး အထောက်အပံ့ ဖြစ်လာစေရမယ်”
ညဉ့်နက်သန်းခေါင်ယံအချိန်။
ရှောင်ဟန်နှင့် ရွှယ်ဘင်းအာတို့သည် ကောင်းစွာ အိပ်ပျော်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။ လင်းဇိရော့သည် ဂူဝတွင် စောင့်ကြပ်နေဆဲ ရှိသည်။ ရုတ်တရက်ဆိုသလို ရှည်လျားပြီး စူးရှလှသော အော်ဟစ်မြည်ဟီးသံတစ်ခုက ညတာ၏ တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွဲလိုက်လေတော့သည်။