ထန်ဆန်းသည် ပြန်ရောက်လာပြီးနောက် မန်နေဂျာ အောန်နှင့် ဆွေးနွေးခဲ့သမျှကို ယုရှောင်ကန်းအား အကုန်အစင် ပြောပြလိုက်သည်။ ယုရှောင်ကန်းသည် တစ်စုံတစ်ခုကို စဉ်းစားမိသည့်အလား နဖူးကို အစုံတွန့်လျက် -
“ဆရာ... ဘာဖြစ်လို့လဲခင်ဗျာ”
“အဲဒီလူတွေက ထျန်းရွှေ အကယ်ဒမီက ဖြစ်ဖို့ ရာခိုင်နှုန်း အများဆုံးပဲ”
“ထျန်းရွှေ အကယ်ဒမီ ဟုတ်စလား”
“ဟုတ်တယ်၊ ထျန်းရွှေ အကယ်ဒမီက ထျန်းရွှေ မြို့တော်မှာ ရှိတာ၊ စစ်မှန်တဲ့ ရေဓာတ်လမ်းကြောင်းကို လျှောက်လှမ်းတဲ့ သမိုင်းရင့် အကယ်ဒမီတစ်ခုပေါ့၊ ရေနဲ့ ရေခဲက မြစ်ဖျားခံရာ အတူတူပဲမို့ သူတို့က ရေခဲနဲ့ ရေဓာတ်သတ္တိရှိတဲ့ ကျောင်းသူတွေကိုပဲ သီးသန့် လက်ခံကြတာ”
ထန်ဆန်း တွေးတောကြည့်လိုက်ရာ စိတ်ထဲတွင် မကောင်းသော အတိတ်နိမိတ်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရပြီး
“သူတို့ပဲ ဖြစ်ဖို့ များပါတယ်၊ သိုင်းဝိညာဉ်တွေကို အခြေခံပြီး စုံစမ်းရင် သူတို့ အချက်အလက်ကို ရှာရတာ မခက်ပါဘူး”
ယုရှောင်ကန်းက သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ရင်း
“တကယ်လို့ သူတို့သာ ဖြစ်ခဲ့ရင် ချန်ပီယံဆုကို ဆွတ်ခူးမယ့် ငါတို့ လမ်းကြောင်းပေါ်မှာ နောက်ထပ် အင်အားကြီး ပြိုင်ဘက်တစ်ယောက် တိုးလာပြီပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့က ဘာလို့ ကျောင်းသား လက်ခံခဲ့တာလဲ... ပြီးတော့ ဒုတိယ ဝိညာဉ်ကွင်းက အနှစ်တစ်ထောင် အဆင့်ကို ရောက်နေတယ်ဆိုတာ ခန္ဓာကိုယ်က တောင့်ခံနိုင်တဲ့ အကန့်အသတ်ထက် ကျော်လွန်နေပြီပဲ၊ အဲဒီကောင်လေး ဘယ်လိုလုပ်လိုက်လဲဆိုတာ ငါ တကယ် စဉ်းစားလို့မရဘူး၊ ငါ့ရဲ့ သီအိုရီမှာ တစ်ခုခု မှားယွင်းနေလို့လား”
“ဆရာ... အများကြီး မတွေးပါနဲ့၊ ငါတို့မှာ ပန်းတိုင်တစ်ခုပဲ ရှိတယ်၊ အဲဒါက ဝိညာဉ်သခင် ပြိုင်ပွဲကြီးမှာ ချန်ပီယံဖြစ်ဖို့ပဲ၊ ပြိုင်ဘက်က ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ် အရေးမကြီးပါဘူး”
ထန်ဆန်း၏ မျက်နှာတွင် ယုံကြည်ချက်အပြည့်ဖြင့် အပြုံးတစ်ခု ရှိနေသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ စိတ်ထဲ၌ အလွန် ထိတ်လန့်နေခဲ့သည်။ မိမိကိုယ်ကိုယ် တော်လှပြီဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း လောကတွင် တောင်ထက်မြင့်သည့် တောင်၊ လူထက်တော်သည့် လူဟူသည် ရှိစမြဲပင်။ ထိုလျှို့ဝှက်ဆန်းပြားသော လူငယ်၏ အင်အားမှာ မိမိထက် သာလွန်နေသည်မှာ သေချာလှသဖြင့် သူသည် ထျန်းရွှေ အကယ်ဒမီမှ အမှန်တကယ် ဖြစ်နေပါက အလေးအနက်ထား၍ ရင်ဆိုင်ရပေလိမ့်မည်။
ထို့နောက်တွင် ရှရက်ခ်ပါရမီရှင်ခုနစ်ဖော်သည် တော်ဝင်တိုက်ခိုက်ရေးအဖွဲ့ကို အနိုင်ရရှိခဲ့သဖြင့် ထန်ဆန်းတစ်ယောက် မိမိကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည် ယုံကြည်မှု တိုးလာခဲ့ပြန်သည်။ သူတို့သည် ဆိုတိုမြို့တော်မှ ထွက်ခွာ၍ ရှရက်ခ် အကယ်ဒမီသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ယုရှောင်ကန်းက အချို့သော စုံစမ်းမှုများကို ပြုလုပ်ခဲ့ပြီး ဆိုတို ဝိညာဉ်ကွင်းကြီးတွင် ထူးချွန်သော ရလဒ်များ ရရှိခဲ့သူများသည် ထျန်းရွှေ အကယ်ဒမီမှ ဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုနိုင်ခဲ့သည်။
ယုရှောင်ကန်းသည် ထန်ဆန်းကို ရှာဖွေကာ ထိုအခြေအနေကို ပြောပြခဲ့ရင်း
“မွေးရာပါ အပြည့်အဝရှိတဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအားနဲ့ ရေခဲလေးနဲ့ မြှားတွေ ပေါင်းစပ်ပြီး စစ်မှန်သော ရေခဲလေးနှင့်မြှား သိုင်းဝိညာဉ်အဖြစ် ဖွဲ့စည်းတည်ဆောက်ထားတာ... တကယ့်ကို မယုံနိုင်စရာပဲ၊ ထျန်းရွှေ အကယ်ဒမီက သူ့အတွက် ချွင်းချက်အနေနဲ့ လက်ခံခဲ့တာ မဆန်းတော့ပါဘူး”
ထန်ဆန်းက နဖူးကို တွန့်ချိုးလျက်
“ဆရာ... အခု သူတို့ ဘယ်လောက်အထိ သန်မာနေပြီလဲဆိုတာ သိရလားခင်ဗျာ”
ယုရှောင်ကန်းက ခေါင်းခါပြကာ
“ငါလည်း သေချာမသိဘူး၊ အဲဒီလူငယ်ရဲ့ နာမည်က ရှောင်ဟန် လို့ပဲ သိရတယ်၊ မွေးရာပါ အပြည့်အဝရှိတဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအား ပိုင်ရှင်တစ်ယောက်ရယ်၊ ထိပ်တန်း သားရဲဝိညာဉ် ရေခဲဖီးနစ် ပိုင်ရှင်တစ်ယောက်ရယ် ရှိနေတာနဲ့တင် အင်အားကြီးအဖွဲ့ ဖြစ်ဖို့ အရင်းအနှီး ရှိနေပြီပဲ၊ ဒါတင်မကသေးဘူး... သူတို့က အစွန်းရောက် လမ်းကြောင်းကို လျှောက်လှမ်းရုံတင်မကဘဲ ထိန်းချုပ်ရေး၊ တိုက်ခိုက်ရေး၊ အလျင်နှုန်း တိုက်ခိုက်ရေးနဲ့ ပံ့ပိုးကူညီမှုတွေကို အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့တည်းမှာ ပေါင်းစပ်ထားတာ၊ ပြောရရင် ဒါက ပေါင်းစပ်မှု လမ်းကြောင်းနဲ့ အစွန်းရောက် လမ်းကြောင်းရဲ့ ပေါင်းစပ်မှုပဲ၊ ဒီလိုအဖွဲ့မျိုးက တကယ့်ကို ခေါင်းခဲစရာ ဖြစ်လိမ့်မယ်”
ယုရှောင်ကန်း၏ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာမှုကို ကြားရပြီးနောက် ထန်ဆန်း၏ စိတ်ထဲတွင် ပို၍ မသက်မသာ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ယခုအချိန်တွင် ဝိညာဉ်သခင် ပြိုင်ပွဲကြီး စတင်ရန် တစ်နှစ်ကျော်မျှသာ လိုတော့သဖြင့် သူတို့ ပိုမို သန်မာလာရန် လိုအပ်ပေသည်။
အဖွဲ့၏ အလုံးစုံသော အင်အားကို မြှင့်တင်ရန်နှင့် ပိုမို သန်မာသော ပြိုင်ဘက်များကို ရင်ဆိုင်နိုင်ရန်အတွက် ထန်ဆန်းသည် ရွှမ်ထျန်းပေါင်လုထဲမှ အတွင်းအားကျင့်စဉ်ကို အခြေခံ၍ သွေးကြောများကို ပွင့်စေနိုင်သည့် ကျင့်စဉ်တစ်ခုကို တွေးတောဖန်တီးကာ အပေါင်းအသင်းများကို သင်ကြားပေးခဲ့ပြီး သူတို့၏ ကျင့်ကြံခြင်း အလျင်နှုန်းကို မြှင့်တင်ပေးခဲ့သည်။
ဝိညာဉ်သခင် ပြိုင်ပွဲကြီး၏ တိကျသော စည်းမျဉ်းများတွင် လျှို့ဝှက်လက်နက်များ အသုံးပြုခြင်းကို တားမြစ်ထားသော်လည်း ၎င်းက လျှို့ဝှက်လက်နက်များကို လုံးဝ သုံး၍မရဟု မဆိုလိုပေ။ ပြိုင်ပွဲတွင် အနိုင်ရရှိရန်အတွက် ထန်ဆန်းသည် နည်းလမ်းမျိုးစုံကို အသုံးပြုရန် ကြိုးပမ်းသွားမည်သာ ဖြစ်သည်။
တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပင် ထန်ဆန်းသည် ဒုကူးဘိုနှင့် ဆုံတွေ့ခဲ့ပြီး ဒုကူးဘို၏ ခေါ်ဆောင်မှုကြောင့် ရေခဲနှင့် မီးလျှံ ဝိညာဉ်စမ်းရေတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ ရှေ့မှ မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ထန်ဆန်းတစ်ယောက် မှင်တက်သွားကာ
“ဒါက တကယ်ပဲ ရေခဲနှင့် မီးလျှံ ဝိညာဉ်စမ်းရေတွင်း ပါလား”
“ရေခဲနှင့် မီးလျှံ ဝိညာဉ်စမ်းရေတွင်း ဟုတ်စလား... မင်း ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ ကောင်လေး”
“ဒီလို အတိအကျ ကွဲပြားနေတဲ့ စမ်းရေတွင်းက ရေခဲနှင့် မီးလျှံ ဝိညာဉ်စမ်းရေတွင်းပဲ၊ ဒီနေရာက ဖြစ်တည်လာတာ သိပ်မကြာသေးဘူး ထင်တယ်၊ မဟုတ်ရင် ဒီက ဆေးပင်တွေက ဒီလောက်အထိ သေးငယ်နေမှာ မဟုတ်ဘူး”
“ကောင်လေး... မင်း မှားသွားပြီ၊ ငါ ဒီနေရာကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့တာ ဆယ်နှစ်ကျော် ပြီ”
ထန်ဆန်း၏ မျက်နှာတွင် သံသယများ ပြည့်နှက်သွားလျက်
“မဖြစ်နိုင်တာ၊ ရေခဲနှင့် မီးလျှံ ဝိညာဉ်စမ်းရေတွင်းရဲ့ အာဟာရ ပံ့ပိုးမှုနဲ့ဆိုရင် ဒီက အပင်တွေက ဆယ်ဆ... ဒါမှမဟုတ် အဆတစ်ရာလောက် ပိုမြန်မြန် ကြီးထွားရမှာ၊ ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ ဒီက ဆေးပင်တွေက...”
“ဟူး...”
ခူးဆွတ်ခြင်း ခံထားရသည့် ဆေးပင်များကို တွေးမိလိုက်ရာ ဒုကူးဘိုသည် အလွန် ဒေါသထွက်သွားပြီး မျက်လုံးများထဲတွင် ရက်စက်သော အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားကာ
“အဲဒီ ပန်းသူခိုးက ငါ့ရဲ့ ဆေးပင်တွေကို ခိုးသွားလို့ပေါ့၊ ငါသာ သူ့ကို မိရင် အပိုင်းပိုင်း ဆုတ်ပစ်မယ်”
“စီနီယာ... ဒီနေရာကို တစ်ယောက်ယောက် ရောက်ခဲ့ဖူးတယ်လို့ ပြောတာလား”
“ဟုတ်တယ်၊ ဒီနေရာက အဖိုးတန်ဆုံးနဲ့ အထူးခြားဆုံး ဆေးပင်တွေကို အဲဒီသူခိုးက အကုန် ခိုးသွားတာ၊ ပြီးခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာ ငါ စောင့်ကြည့်နေခဲ့ပေမယ့် အဲဒီလူက ဘယ်တော့မှ ပြန်ပေါ်မလာတော့ဘူး၊ ဒီမှာ ခိုးယူဖို့ တန်ဖိုးရှိတဲ့ ဆေးပင်တွေ မကျန်တော့လို့လည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ”
“စီနီယာ... သူ ခိုးသွားတဲ့ ဆေးပင်တွေရဲ့ ပုံသဏ္ဌာန်ကို မှတ်မိသေးလား ခင်ဗျာ”
“မှတ်မိတာပေါ့”
ထို့နောက်တွင် ဒုကူးဘိုက ထိုဆေးပင်များ၏ ပုံသဏ္ဌာန်ကို ထန်ဆန်းအား ဖော်ပြပြောဆိုခဲ့သည်။ ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် ထန်ဆန်း၏ နှလုံးသားတစ်ခုလုံး ကြေကွဲသွားခဲ့ရသည်။ ဤနေရာတွင် တစ်ချိန်က သွေးနီနှလုံးကွဲဆေးပင်၊ ကြယ်ရှစ်ပွင့် ရေခဲမြက်၊ မီးလျှံမက်မွန် အစရှိသည့် ရှားပါးလှသော မသေမျိုးဆေးပင်များ ရှိခဲ့ဖူးကြောင်း သူ သိရှိသွားခဲ့သည်။ နှမြောစရာကောင်းလှသည်မှာ ထိုမှော်ဆန်သော ဆေးပင်များကို အခြားသူတစ်ဦးက ဦးအောင် ယူဆောင်သွားခဲ့သဖြင့် သူ ရရှိရန် အခွင့်အရေး မရှိတော့ခြင်းပင်။
ထန်ဆန်းက သက်ပြင်းချရင်း
“စီနီယာ... ဒီနေရာမှာ မသေမျိုးဆေးပင်တွေ ဒီလောက်အများကြီး ရှိခဲ့လိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်ထားမိဘူး၊ စီနီယာနဲ့ စောစော ဆုံခဲ့ရင် သိပ်ကောင်းမှာပဲ၊ သူက အလွန် အဆိပ်ပြင်းတဲ့ ကြယ်ရှစ်ပွင့် ရေခဲမြက်နဲ့ မီးလျှံမက်မွန်တွေကို ခူးဆွတ်နိုင်ခဲ့တယ်ဆိုတော့ သူက ပန်းမန် အပင်တွေကို အထူး နားလည်တဲ့သူ ဖြစ်ရမယ်”
“ကောင်လေး... ငါလည်း မင်းနဲ့ စောစော ဆုံခဲ့ရင် ကောင်းမှာပဲလို့ တွေးမိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ နှမြောစရာကောင်းလှတယ်”
ထန်ဆန်းက ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ခုကို စဉ်းစားမိကာ
“စီနီယာ... စိတ်ထဲမှာ သံသယဖြစ်စရာ လူတစ်ယောက်ယောက်များ မရှိဘူးလား”
“ရှိတာပေါ့၊ ဆေးပင်တွေ အခိုးခံရတုန်းက ငါ အသံသယဖြစ်မိဆုံးလူက သိုင်းဝိညာဉ်ခန်းမက ယွဲ့ကွမ်းပဲ၊ သူက ငါ့ရဲ့ ရန်ညှိုး ရှိတဲ့သူဖြစ်ပြီး ပန်းမန် ဆေးပင်တွေကိုလည်း တော်တော် နားလည်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ စရိုက်အရ ဆိုရင် တကယ်လို့ သူ သာ လုပ်ခဲ့ရင် ငါ့ကို လာပြီး ရန်စဖို့ သေချာပေါက် သုံးမှာပဲ၊ သူ အဲဒီလို မလုပ်ခဲ့တော့ သူ မဟုတ်တာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်”
“နောက်ထပ်ကော ဘယ်သူ ရှိသေးလဲ ခင်ဗျာ”
“ရှင်းလော့ အင်ပါယာရဲ့ ဖော်ယီဂိုဏ်းချုပ် ရန်ဝူဒီ လည်း ရှိသေးတယ်၊ သူကလည်း ပန်းမန် အပင်တွေကို တော်တော် နားလည်တဲ့သူပဲ၊ နောက်ပိုင်းမှာ ငါ သူ့ကို တိတ်တဆိတ် စုံစမ်းကြည့်ပြီး ဒီဖြစ်နိုင်ခြေကို ပယ်ဖျက်လိုက်တယ်”
“အခြားလူကော ရှိသေးလား”
ဒုကူးဘိုက ရုတ်တရက် နဖူးကို တွန့်လိုက်ရင်း
“နောက်ထပ် တစ်ယောက်တော့ ရှိသေးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူ ဖြစ်ဖို့ကလည်း မဖြစ်နိုင်သလောက်ပဲ”
“ဘယ်သူလဲ ခင်ဗျာ”
“လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်တုန်းက အဆိပ်ဗျူဟာရဲ့ အစွန်းနားမှာ ထျန်းရွှေ အကယ်ဒမီရဲ့ ဒုတိယကျောင်းအုပ်နဲ့ ငါ ဆုံခဲ့တယ်၊ သူမက အသက်တစ်ဆယ်ကျော် အရွယ် ကလေးနှစ်ယောက်ကို ခေါ်လာပြီး ဝိညာဉ်သားရဲ ရှာနေတာလို့ ပြောတယ်၊ ငါ ထျန်းရွှေ အကယ်ဒမီရဲ့ ကျောင်းအုပ်ကြီး ချောက်နဲ့ အရင်က ရင်းနှီးဖူးတော့ အဲဒီအချိန်တုန်းက သူတို့ကို သိပ် ဂရုမစိုက်ဘဲ လွှတ်ပေးလိုက်တာ၊ ဆေးပင်တွေ အခိုးခံရပြီးနောက်မှာ ငါ သူမကို တိတ်တဆိတ် စုံစမ်းကြည့်တော့ အဲဒီမိန်းမက ဆေးပင်တွေအကြောင်း ဘာမှ မသိတာကို တွေ့ရတယ်၊ သူမက ငါ့ရဲ့ မြွေဆိပ်ဗျူဟာထဲကိုတောင် မဝင်နိုင်တာ... ဒီနေရာကို ရှာတွေ့ဖို့ဆိုတာ ပိုတောင် မဖြစ်နိုင်သေးတယ်”
“ဒီလောက်တောင် တိုက်ဆိုင်ရလား... ထျန်းရွှေ အကယ်ဒမီ နောက်တစ်ကြိမ် ဖြစ်ပြန်ပြီ”
ဒုကူးဘိုက အနည်းငယ် အံ့သြသွားကာ
“ကောင်လေး... မင်း ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ”
“ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး၊ တိုက်ဆိုင်တာလည်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်”
ထို့နောက်တွင် ထန်ဆန်းက သူ သိရှိထားသော အချက်အလက်များကို ဒုကူးဘိုအား ပြောပြလိုက်သည်။
“ဒါကြောင့်မို့လို့ကိုး... ငါ သူနဲ့ ဆုံတုန်းက သူက အသက်တစ်ဆယ်ကျော်ပဲ ရှိသေးတာ၊ မင်း ပြောပုံအရဆိုရင် သူ့ရဲ့ သိုင်းဝိညာဉ်က တကယ်ပဲ အနည်းငယ် ထူးခြားတယ်၊ ဒုတိယ ဝိညာဉ်ကွင်းက အနှစ်တစ်ထောင် အဆင့်ကို ရောက်နေတယ်ဆိုတာလည်း တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူး”
ညအချိန်တွင် ထန်ဆန်းတစ်ယောက် အိပ်မပျော်နိုင်ဘဲ ထိုအကြောင်းကိုသာ ထပ်တလဲလဲ တွေးတောနေမိသည်။
“အဲဒီ ထိပ်တန်း မသေမျိုးဆေးပင်တွေကို ရှောင်ဟန်နဲ့ သူ့လူစုက တကယ်ပဲ ခိုးသွားတာ နေမလား... မဖြစ်နိုင်တာ၊ သူက ဒီလောက် ငယ်ငယ်လေးနဲ့ မသေမျိုးဆေးပင် အများကြီးကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ခွဲခြားသိနိုင်မှာလဲ”
“ရေခဲနှင့် မီးလျှံ ဝိညာဉ်စမ်းရေတွင်းမှာ ကျန်ခဲ့တဲ့ ဆေးပင်တွေက စမ်းရေရဲ့ အာဟာရ ပံ့ပိုးမှုနဲ့ ဆိုရင် နောက်ထပ် နှစ်အနည်းငယ် ရာစုနှစ်အတွင်းမှာ မသေမျိုးဆေးပင်တွေအဖြစ် ကြီးထွားလာနိုင်တယ်၊ ငါ ဒီနေရာကို စောစော မရောက်ခဲ့တာ တကယ် နှမြောစရာပဲ...”
ဒုကူးဘို၏ မြွေရတနာလုံးကို မျိုချပြီးနောက် ရာသီဝက်ခန့် ကျင့်ကြံပြီးနောက်တွင် ထန်ဆန်း၏ အင်အားမှာ များစွာ တိုးတက်လာခဲ့သည်။ ရလဒ်အနေဖြင့် သူသည် ဒိုလော်ဘွဲ့ခံ ဖြစ်သော ဒုကူးဘိုကို အသာစီး ရရှိခဲ့ပြီး ဒုကူးဘိုအား ရှရက်ခ် အကယ်ဒမီ၏ ဧည့်သည်တော်အရာရှိအဖြစ် ဆောင်ရွက်ရန် အောင်မြင်စွာ ဖိတ်ခေါ်နိုင်ခဲ့သည်။
မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် နောက်ထပ် ရာသီဝက် ကုန်လွန်သွားခဲ့သည်။ ကျင့်စဉ်များ၏ အကူအညီကြောင့် ရှရက်ခ်အဖွဲ့မှ အခြားအဖွဲ့ဝင်များသည်လည်း ကျင့်ကြံခြင်း အလျင်နှုန်း တိုးတက်လာခဲ့သည်။ ဝိညာဉ်သခင် ပြိုင်ပွဲကြီး နီးကပ်လာချိန်တွင် ထန်ဆန်းနှင့် ဒိုင်မုပိုင်တို့ နှစ်ဦးစလုံးသည် အဆင့် ၄၀ သို့ ချိုးဖျက် ရောက်ရှိသွားခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။ အခြားသော ငါးယောက်မှာမူ အဆင့် ၃၀ ကျော်တွင် ရှိနေကြပြီး ရှောင်ဝူးကမူ အဆင့် ၄၀ သို့ ရောက်ရန် အနီးစပ်ဆုံး ဖြစ်နေခဲ့သည်။
အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ...
နှစ်နှစ်တာ ကျင့်ကြံပြီးနောက်တွင် ထျန်းရွှေအဖွဲ့၏ အဖွဲ့ဝင် ခုနစ်ဦးစလုံးသည် အဆင့် ၄၀ နှင့် အထက်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။ ယူဟိုင်ရိုက အဆင့် ၄၇ ဖြစ်ပြီး ကုချင်းပေါ်နှင့် ရွှယ်ယွဲ့အာတို့မှာ အဆင့် ၄၅ အသီးသီး ဖြစ်ကြသည်။ ရှန်လျို့ယွီနှင့် ချိုးရုန့်ရွှေတို့က အဆင့် ၄၄ အသီးသီး ဖြစ်ကြသည်။ ရွှယ်ဝုကမူ အဆင့် ၅၁ သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။
ရှောင်ဟန်သည် ရွှယ်ဘင်းအာကဲ့သို့ပင် အဆင့် ၅၅ သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ ရွှယ်ဘင်းအာနှင့် ရွှယ်ဝုတို့ နှစ်ဦးစလုံးသည် သူတို့၏ ပထမဆုံး အနှစ်တစ်သောင်း ဝိညာဉ်ကွင်းကို ရရှိခဲ့ကြသည်။ ရွှယ်ဘင်းအာ၏ ပဉ္စမမြောက် ဝိညာဉ်စွမ်းရည်မှာ ရေခဲကျောက်စိမ်းဓားကြီး ဖြစ်ပြီး အားကောင်းသော တိုက်ခိုက်ရေး ဝိညာဉ်စွမ်းရည်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ရွှယ်ဝု၏ ပဉ္စမမြောက် ဝိညာဉ်စွမ်းရည်မှာ ပိုမို အားကောင်းသော အအေးပေးအကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိသည့် အဆုံးစွန်သော ရေခဲ ဖြစ်သည်။
ရှောင်ဟန်၏ ပဉ္စမမြောက် ဝိညာဉ်ကွင်းမှာမူ လေနှင့် ရေခဲ သတ္တိနှစ်မျိုးလုံး ရှိသော အနှစ် ၃၀၀၀၀ သားရဲဝိညာဉ်ထံမှ ရရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး နှင်းမုန်တိုင်းမြှား ဟူသော ဝိညာဉ်စွမ်းရည်ကို ရရှိခဲ့သည်။ ဤဝိညာဉ်စွမ်းရည်သည် တိုက်ပွဲကွင်း၏ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ပြောင်းလဲစေနိုင်ပြီး ရန်သူကို ဘက်စုံ ဖိနှိပ်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။
ဝိညာဉ်သခင် ပြိုင်ပွဲကြီး၏ ပဏာမပွဲစဉ်များက တရားဝင် စတင်တော့မည် ဖြစ်သည်။ လင်းဇိရော့၏ ဦးဆောင်မှုအောက်တွင် ရှောင်ဟန်နှင့် သူ၏ လူစုသည် အင်ပါယာ၏ မြို့တော်ဖြစ်သော ထျန်းတူမြို့တော်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြပေတော့သည်။