အခန်း (၁၂) မြှားတစ်ထောင် တစ်ပြိုင်နက်ပစ်ခတ်ခြင်း

နှင်းခဲဆူးချွန် လိပ်သည်းသားရဲ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထက်မှ ခရမ်းရောင် မြူခိုးအစုအဝေးတစ်ခုသည် ဖြည်းညှင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဖျော့တော့သော ခရမ်းရောင်အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်နေသည့် ဝိညာဉ်ကွင်းတစ်ခုအဖြစ် တဖြည်းဖြည်း ချဉ်းကပ် စုစည်းလာခဲ့သည်။ ထိုထောင်စုနှစ် ဝိညာဉ်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ရှောင်ဟန်သည် အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားသွားခဲ့သည်။

သို့သော် လင်းဇိရော့မှာမူ အနည်းငယ် စိုးရိမ်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ ရှောင်ဟန် စုပ်ယူရမည့် ဒုတိယမြောက် ဝိညာဉ်ကွင်းသာ ရှိသေးသည်။ ၎င်း၏ သက်တမ်းမှာ သာမန် ဝိညာဉ်သခင်တစ်ဦး တောင့်ခံနိုင်သည့် ကန့်သတ်ချက်ထက် များစွာ ကျော်လွန်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"ရှောင်ဟန်… မင်း ဒီဝိညာဉ်ကွင်းကို စုပ်ယူဖို့ တကယ်ပဲ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီလား"

"ဒါပေါ့ အမေ… စိတ်မပူပါနဲ့၊ သား ခံနိုင်ရည်ရှိပါတယ်" ရှောင်ဟန်၏ လေသံတွင် ယုံကြည်ချက်များ အပြည့် ရှိနေခဲ့သည်။

သူသည် အဆင့်မြင့် ထောင်စုနှစ် ဝေဟင်လင်းပိုင်ကော် အားလုံးကို ကုန်စင်အောင် စားသုံးရန် လဝက်ခန့် အချိန်ယူခဲ့ရပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည်လည်း တဖြည်းဖြန်း သန်မာကြံ့ခိုင်လာခဲ့သည်။ ဤသည်ကပင် ဝေဟင်လင်းပိုင်ကော်ကို စားသုံးခြင်းသည် ထိရောက်မှုရှိကြောင်း သက်သေပြနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သာမန် ဝိညာဉ်သခင်တစ်ဦး၏ ဒုတိယဝိညာဉ်ကွင်း တောင့်ခံနိုင်စွမ်းမှာ အနှစ်ခုနစ်ရာကျော်သာ ရှိကြောင်း ရှောင်ဟန် သိထားသည်။ ယခု မျက်မှောက်ရှိ ထောင်စုနှစ် ဝိညာဉ်ကွင်းမှာ အနှစ်တစ်ထောင်ကျော်ရုံသာ ရှိသေးသဖြင့် သက်တမ်းအားဖြင့် နှစ်ရာခန့်သာ ပိုများနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူ့တွင် စုပ်ယူနိုင်စွမ်းရှိသည်ဟူသော ယုံကြည်ချက် ရှိနေခဲ့သည်။

ရှောင်ဟန် စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားသည်ကို မြင်သောအခါ လင်းဇိရော့လည်း ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ ရှောင်ဟန်အား ကာကွယ်ပေးရန် ဘေးတွင် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်စောင့်နေခဲ့သည်။

ရှောင်ဟန်သည် ခရမ်းရောင် ဝိညာဉ်ကွင်း၏ အောက်တွင် ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး မစုပ်ယူမီ မိမိ၏ အခြေအနေကို အကောင်းမွန်ဆုံးဖြစ်အောင် အရင်ဆုံး ချိန်ညှိလိုက်သည်။ ရွှယ်ဘင်းအာသည်လည်း အခွင့်အရေးကို လက်လွတ်မခံဘဲ အားအင်များ ပြန်လည်ပြည့်ဖြိုးလာစေရန် နှင်းပြင်ပေါ်တွင် တင်ပလ္လင်ခွေထိုင်လျက် ကျင့်ကြံနေခဲ့သည်။ စောစောက တိုက်ပွဲတွင် သူမသည်လည်း ဝိညာဉ်စွမ်းအား အတော်များများ ကုန်ခမ်းသွားခဲ့ရသည်။ သို့သော် ထိုတိုက်ပွဲကပင် သူမ၏ အောင်းနေသော ပါရမီကို လှုံ့ဆော်ပေးခဲ့ပြီး အဆင့် (၂၀) အတားအဆီးကို ဖောက်ထွက်ရန် ကူညီပေးခဲ့ကာ ဒုတိယဝိညာဉ်ကွင်းကို ရယူနိုင်မည့် အခွင့်အရေးကို ရရှိစေခဲ့သည်။

ခန္ဓာကိုယ်အခြေအနေကို ချိန်ညှိပြီးနောက် ရှောင်ဟန်သည် ထောင်စုနှစ် ဝိညာဉ်ကွင်းကို စတင် စုပ်ယူလိုက်သည်။ ဝိညာဉ်ကွင်းအတွင်းရှိ လှိုင်းတံပိုးကဲ့သို့ ပြင်းထန်လှသော စွမ်းအားများသည် ရှောင်ဟန်၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ စီးဝင်လာခဲ့သည်။ ဤစွမ်းအားသည် ပထမအကြိမ် ဝိညာဉ်ကွင်းကို စုပ်ယူစဉ်ကထက် များစွာ ပိုမို ကြမ်းတမ်းလှသည်။ ၎င်းသည် ပြင်းထန်သော အရှိန်အဟုန်ဖြင့် စီးဆင်းနေသည့် မြစ်ရေပြင်ကဲ့သို့ ရှိနေပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် ခံစစ်ကို ဖျက်ဆီးပစ်ရန် ကြိုးစားနေခဲ့သည်။

ရှောင်ဟန်၏ နဖူးပြင်ထက်တွင် ချွေးစေးများ စိမ့်ထွက်လာခဲ့သော်လည်း သူသည် မျက်လုံးကို တင်းတင်းပိတ်ကာ သွားကို ကြိတ်ထားခဲ့သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ရှိ ဆဲလ်တိုင်းသည် နိုးကြားလာခဲ့ပြီး ပြင်ပမှ ဝင်ရောက်လာသော စွမ်းအားများနှင့် ပြင်းထန်စွာ ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံကာ တစ်သားတည်းဖြစ်အောင် ပေါင်းစပ်နေခဲ့ကြသည်။

အချိန်များ ကုန်လွန်လာသည်နှင့်အမျှ အလွန် အေးစိမ့်လှသော စွမ်းအားများသည် တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သက်လာခဲ့သည်။ ရှောင်ဟန်၏ လမ်းညွှန်မှုအောက်တွင် ထိုစွမ်းအားသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ သွေးကြောများအတိုင်း ဖြည်းညှင်းစွာ စီးဆင်းသွားပြီး သူ၏ မူလ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများနှင့် ပေါင်းစပ်သွားခဲ့သည်။ ရှောင်ဟန်၏ အသက်ရှူသံသည် တဖြည်းဖြည်း မှန်ကန်လာပြီး မျက်နှာအမူအရာမှာလည်း တည်ငြိမ်သွားခဲ့သည်။

ဤအတောအတွင်း ရွှယ်ဘင်းအာသည်လည်း သူမ၏ အကောင်းဆုံး အခြေအနေသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ "ကျောင်းအုပ်ကြီးလင်း… ရှောင်ဟန်က တကယ် တော်တာပဲ၊ အဲဒီ စွမ်းအားကို ထိန်းချုပ်နိုင်သွားပြီ"

"အင်း… ဒီကောင်စုတ်လေးကတော့ တစ်ဇွတ်ထိုး လုပ်တာပဲ၊ ကံကောင်းလို့ ခံနိုင်ရည် ရှိသွားတာ" ထိုအခါမှသာ လင်းဇိရော့သည် သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။

"ကျောင်းအုပ်ကြီးလင်း… သမီးလည်း အဆင့် (၂၀) ကို ဖောက်ထွက်သွားပြီရှင့်"

"တကယ်လား… အတော်ပဲပေါ့၊ ရှောင်ဟန် ဝိညာဉ်ကွင်း စုပ်ယူပြီးတာနဲ့ မင်းအတွက် ဒုတိယဝိညာဉ်ကွင်း ရရှိဖို့ သင့်တော်တဲ့ ဝိညာဉ်သားရဲတစ်ကောင်ကို ငါတို့ တူတူ ရှာဖွေပေးကြတာပေါ့"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ" သူတို့ နှစ်ဦးသည် အချင်းချင်း ပြုံးပြလိုက်ကြရင်း ရှောင်ဟန် ဝိညာဉ်ကွင်း စုပ်ယူပြီး၍ နိုးထလာမည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ကြသည်။

အချိန်သည် တစ်မိနစ်ပြီး တစ်မိနစ် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။ နောက်ဆုံး စွမ်းအားအစအနလေးကိုပါ လုံးဝဥဿုံ စုပ်ယူပြီးသွားသောအခါ ရှောင်ဟန်သည် သူ၏ မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်သည်။ ယခုအကြိမ် ထောင်စုနှစ် ဝိညာဉ်ကွင်းကို စုပ်ယူရခြင်းမှာ ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်ထက် အချိန်ပိုမို ကြာမြင့်ခဲ့ပြီး လေးနာရီ တိတိ ကြာမြင့်ခဲ့သည်။

ယခုအချိန်တွင် မိုးမှာ လုံးဝ ချုပ်လုပ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ အလင်းရောင် မှေးမှိန်နေသော်လည်း ရှောင်ဟန်သည် ယခင်ကထက် ပိုမို ဝေးလံပြီး ပိုမို ကြည်လင်ပြတ်သားစွာ မြင်တွေ့နိုင်သည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ ထင်ရှားသည်မှာ ဤထောင်စုနှစ် ဝိညာဉ်ကွင်းကို စုပ်ယူပြီးနောက် သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအားသည်လည်း များစွာ တိုးတက်လာခဲ့ပြီး အာရုံခံနိုင်စွမ်းမှာလည်း ပိုမို သန်မာလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ရှောင်ဟန်… မင်း နောက်ဆုံးတော့ ဝိညာဉ်ကွင်းကို အားလုံး စုပ်ယူပြီးသွားပြီပဲ"

"ဟုတ်တယ် အမေ… သား လုပ်နိုင်ခဲ့ပြီ" ရှောင်ဟန်သည် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ လှိုင်းထနေသော စွမ်းအားများကို ခံစားရင်း နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် ယုံကြည်ချက်ရှိသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လွင်လာခဲ့သည်။ သူသည် မိမိ၏ ဘေးတွင် အစဉ်တစိုက် ရပ်တည်ပေးခဲ့သော လင်းဇိရော့အား ကျေးဇူးတင်ရှိမှု အပြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ မွေးစားမိခင်၏ ပံ့ပိုးကူညီမှုနှင့် ယုံကြည်မှုသာ မရှိခဲ့ပါက သူသည် ဤထောင်စုနှစ် ဝိညာဉ်ကွင်းကို မည်သည့်နည်းနှင့်မျှ စုပ်ယူနိုင်ခဲ့မည် မဟုတ်ပေ။

လင်းဇိရော့သည် ကျေနပ် အားရစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာ အနည်းငယ် စိုစွတ်နေခဲ့သည်။ "ဟုတ်ပြီ… ငါ့ရဲ့ ငွေတွေလည်း အလဟဿ မဖြစ်တော့ဘူးပေါ့"

ရွှယ်ဘင်းအာသည် ရှောင်ဟန်၏ ထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော သန်မာလှသည့် အငွေ့အသက်ကို ခံစားမိပြီး မျက်ဝန်းအစုံတွင် အံ့ဩမှုနှင့် အားကျမှု အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည်။ အမြဲတမ်း အရှေ့က ဦးဆောင်နေသည့် ဤလုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်ကို မှီအောင် လိုက်နိုင်ရန်အတွက် သူမအနေဖြင့် ပိုမို ကြိုးစားအားထုတ်ရမည်ဖြစ်ကြောင်း သိရှိလိုက်သည်။

"ရှောင်ဟန်… ဂုဏ်ယူပါတယ်နော်၊ နင့်မှာ ထောင်စုနှစ် ဝိညာဉ်ကွင်း ရှိသွားပြီပေါ့"

"ဟဲဟဲ… ငါ့ကို အားမကျပါနဲ့၊ နင်လည်း မကြာခင်မှာ နင့်ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် ဒုတိယဝိညာဉ်ကွင်းကို ရတော့မှာပဲဟာ"

"ဟုတ်တယ်… ဘင်းအာလည်း အဆင့် (၂၀) ကို ဖောက်ထွက်သွားပြီလေ"

"အတော်ပဲပေါ့… မိုးလင်းတာနဲ့ ဘင်းအာအတွက် သင့်တော်တဲ့ ဝိညာဉ်သားရဲကို သွားရှာကြတာပေါ့" ရွှယ်ဘင်းအာသည် ပြုံး၍ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် မေးမြန်းလိုက်သည်။ "ရှောင်ဟန်… နင့်ရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအားက ဘယ်လောက်အထိ တိုးသွားတာလဲ"

"နှစ်ဆင့်ကျော်ကျော်… သုံးဆင့်နီးပါးလောက်ပဲ"

ရွှယ်ဘင်းအာသည် တစ်ခဏမျှ ဆွံ့အသွားပြီးနောက် စနောက်လိုက်သည်။ "နောင်ဆိုရင် နင့်ကို မှီအောင်လိုက်ဖို့ ပိုတောင် ခက်သွားဦးမယ် ထင်တယ်"

"စောပါသေးတယ်… နင် ဝိညာဉ်ကွင်း စုပ်ယူပြီးရင် မှီသွားနိုင်တာပဲဟာ"

"ဒါဆို နင့်ရဲ့ ဒုတိယဝိညာဉ်စွမ်းရည်က ဘာလဲ"

"နှင်းခဲဆူးချွန် လိပ်သည်းသားရဲရဲ့ ရေခဲဆူးချွန် တိုက်ခိုက်မှုနဲ့ ဆင်တူတယ်၊ ငါကတော့ အဲဒါကို 'မြှားတစ်ထောင်' လို့ ခေါ်တယ်" ရှောင်ဟန်သည် စကားအဆုံးတွင် သူ၏ သိုင်းဝိညာဉ်နှင့် ဝိညာဉ်ကွင်းကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။ ဒုတိယမြောက် ခရမ်းရောင်ကွင်း၏ ရုတ်တရက် တောက်ပလာမှုနှင့်အတူ ဒုတိယဝိညာဉ်စွမ်းရည် ဖြစ်သော 'မြှားတစ်ထောင်' သည် အသက်ဝင်လာခဲ့သည်။

ချက်ချင်းပင် ရေတွက်၍မရနိုင်သော အပြာရောင် ရေခဲမြှားများသည် စစ်မှန်သော ရေခဲလေးမှ ပစ်လွှတ်လိုက်ရာ ကြယ်တံခွန်မိုးရွာသွန်းသကဲ့သို့ ပစ်မှတ်ဆီသို့ တိုးဝင်သွားခဲ့သည်။ ရှောင်ဟန်က ရှင်းပြလိုက်သည်။ "ငါ့ရဲ့ ဒီဝိညာဉ်စွမ်းရည်ကို အစုအဖွဲ့လိုက် တိုက်ခိုက်တဲ့ စွမ်းရည်အဖြစ် အသုံးပြုနိုင်သလို ငါ့စိတ်ကြိုက်လည်း ထိန်းချုပ်နိုင်တယ်၊ မြှားတစ်ထောင်ကို တစ်ခုတည်းအဖြစ် စုစည်းပြီး ပစ်မှတ်တစ်ခုတည်းကိုပဲ စုပြုံတိုက်ခိုက်လို့လည်း ရတယ်"

"အံ့ဩဖို့ကောင်းလိုက်တာ" ရွှယ်ဘင်းအာသည် ရင်ထဲမှ လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ချီးကျူးလိုက်သည်။

လင်းဇိရော့သည်လည်း ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဒီဝိညာဉ်စွမ်းရည်က မဆိုးပါဘူး၊ ကဲ… မိုးလည်း ချုပ်နေပြီဆိုတော့ မင်းတို့ နှစ်ယောက်လုံး နားကြတော့၊ ငါပဲ ကင်းစောင့်ပေးပါ့မယ်"

"အမေ… အမေနဲ့ ဘင်းအာပဲ သွားနားကြပါ၊ သားပဲ ကင်းစောင့်ပါ့မယ်" လင်းဇိရော့သည် ရှောင်ဟန်က သူမအပေါ် သံယောဇဉ်ကြီးမှန်း သိသည်။ စိတ်သက်သာရာ ရမိသော်လည်း အနည်းငယ်တော့ စိုးရိမ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ "ဒီနေရာက တောအုပ်ရဲ့ အပြင်ဘက်ပိုင်း မဟုတ်တော့ဘူး၊ နည်းနည်း အန္တရာယ်များတယ်၊ ငါပဲ လုပ်ပါ့မယ်"

"မဖြစ်ပါဘူး… အမေ သွားနားပါ၊ သားပဲ လုပ်ပါ့မယ်၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အခု သားက အဆင့် (၂၃) နီးပါး ရှိတဲ့ ဝိညာဉ်သခင်ကြီးတစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီပဲဥစ္စာ၊ ကင်းစောင့်တာလောက်ကတော့ ရပါတယ်၊ တစ်ခုခု ထူးခြားတာရှိရင် အမေ့ကို ချက်ချင်း နှိုးလိုက်ပါ့မယ်"

"မင်းလို ကောင်စုတ်လေးက ပိုပြီး စွမ်းဆောင်နိုင်လာပြီပေါ့၊ ကောင်းပါပြီ… ဒါဆိုလည်း စမ်းကြည့်တာပေါ့"

"စိတ်ချပါ အမေ… သား လုပ်နိုင်ပါတယ်" ရှောင်ဟန်သည် စကားအဆုံးတွင် ရွက်ဖျင်တဲကို သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်ကို အမှီပြု၍ ဆောက်လုပ်ရန် ကူညီပေးခဲ့သည်။ ထို့နောက်တွင် လင်းဇိရော့နှင့် ရွှယ်ဘင်းအာတို့ကို ဝင်ရောက် အနားယူစေခဲ့သည်။

ထောင်စုနှစ် ဝိညာဉ်ကွင်းကို စုပ်ယူပြီးခါစ ဖြစ်သဖြင့် ရှောင်ဟန်၏ စိတ်ဓာတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အခြေအနေမှာ အလွန်ပင် ကောင်းမွန်နေခဲ့သည်။ သူသည် ရွက်ဖျင်တဲဘေးတွင် ထိုင်ကာ မိုးလင်းသည်အထိ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် တစ်ညလုံး မည်သည့် ဝိညာဉ်သားရဲမျှ လာရောက် မနှောင့်ယှက်ခဲ့ချေ။

လင်းဇိရော့သည် ရွက်ဖျင်တဲအတွင်းမှ တိတ်တဆိတ် ထွက်လာပြီး ရှောင်ဟန်၏ ပခုံးကို အသာအယာ ပုတ်လိုက်သည်။ "ရှောင်ဟန်… ပထမဆုံးအကြိမ် ကင်းစောင့်တာကို အတော်လေး ကောင်းကောင်း လုပ်နိုင်ခဲ့တာပဲ၊ မိုးလင်းတော့မယ်ဆိုတော့ ဝင်ပြီး ခဏလောက် အိပ်လိုက်ဦးလေ"

"အမေ… သား မပန်းပါဘူး"

"ဒီနေ့ ငါတို့ ဝိညာဉ်သားရဲကို ဆက်ရှာရဦးမှာမို့လို့ အနားယူဖို့ လိုအပ်တယ်၊ သွားပြီး ခဏလောက် နားလိုက်ဦး၊ နောက်တစ်နာရီကြာရင် ငါ မင်းကို လာနှိုးမယ်"

"ဒါဆိုလည်း ကောင်းပါပြီ" ရှောင်ဟန်သည် ရွက်ဖျင်တဲအတွင်းသို့ တိတ်တဆိတ် ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။ ယခုအချိန်တွင် ရွှယ်ဘင်းအာမှာ နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်နေခဲ့သည်။ နီမြန်းနေသော မျက်နှာလေးကို ကြည့်ရင်း ရှောင်ဟန်သည် သူမ နိုးသွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူမ၏ ဘေးတွင် ဂရုတစိုက် လှဲလျောင်းကာ မျက်လုံးမှိတ်၍ အိပ်စက်လိုက်သည်။

ကောင်းကင်ပြင်သည် တဖြည်းဖြည်း လင်းပွင့်လာခဲ့သည်။ ရွှယ်ဘင်းအာသည် မျက်လုံးများကို မှုန်တေတေဖြင့် ဖွင့်လိုက်ရာ သူမ၏ ဘေးတွင် ရှိနေသူမှာ ရှောင်ဟန် ဖြစ်နေသည်ကို အံ့ဩစွာ တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ အိပ်ပျော်နေသော ရှောင်ဟန်ကို ကြည့်ရင်း ရွှယ်ဘင်းအာ၏ မျက်နှာထက်တွင် နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လွင်လာခဲ့သည်။ မသိလိုက်မသိဘာသာဖြင့် ရှောင်ဟန်နှင့် သိကျွမ်းခဲ့ရသည်မှာ သုံးနှစ်ပင် ရှိခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ မူလက အလွန် နုနယ်ပုံရသော ဤကောင်လေးသည် တဖြည်းဖြည်းနှင့် တာဝန်ယူမှု တာဝန်ခံမှု ရှိလာခဲ့ပြီး ယုံကြည်အားကိုးနိုင်သည့် လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့ပေသည်။