"ထတော့။ ငါက ဒီအကြောင်း ပြောပြလိုက်ပြီဆိုမှတော့ မင်းကို ကယ်တင်ဖို့ နည်းလမ်းလည်း သေချာပေါက် ရှိလို့ပေါ့" ချီလင်းက ကျောက်လဲ့ကို ပြောလိုက်သည်။ "ဒီသွေးလက်ဝါးတံဆိပ်က အရမ်းကို ယုတ်မာကောက်ကျစ်ပြီး အဆိပ်ပြင်းပေမဲ့ ကံကောင်းတာက မင်းက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အပြီးတိုင် ဖျက်ဆီးပစ်တဲ့အထိ မရောက်သေးဘူး"
"အကယ်၍ မင်းသာ အဆင့် ၃၀ ကိုရောက်ပြီး ဝိညာဉ်အကြီးအကဲ အဆင့်ကို ရောက်သွားမယ်ဆိုရင် မင်းရဲ့ သွေးလက်ဝါးတံဆိပ် အဆင့်ကလည်း သေချာပေါက်ကို အဆင့်ဖြတ်ကျော်သွားမှာပဲ။ အဲဒီအချိန်ကျရင်တော့ မင်း တကယ်ကို လမ်းဆုံးသွားပြီဖြစ်ပြီး ကယ်လို့ရမှာ မဟုတ်တော့ဘူး"
ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် ကျောက်လဲ့မှာ ချက်ချင်းပင် ချွေးအေးများ ထွက်လာတော့သည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ သူသည် သွေးလက်ဝါးတံဆိပ်၏ စွမ်းအားကို အားကိုးကာ မာနထောင်လွှားပြီး ပျော်ရွှင်စွာ နေထိုင်ခဲ့သော်လည်း ၎င်းမှာ သူ၏ ကိုယ်ပိုင်အသက်ကို အရင်းအနှီးပြုထားရမှန်း သူ ဘယ်တုန်းကမှ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။
ဤအချိန်တွင် သူသည် သူ၏ သွေးလက်ဝါးတံဆိပ်နှင့် စွမ်းအားချင်း ယှဉ်နိုင်သော ကျူးကျူးချင်း၏ "လျှို့ဝှက်နယ်သာ နတ်ဘုရားလက်ဝါး" ကိုပါ တွေးမိသွားသည်။ သို့သော် သူမ၏ အသက်မှာ သူ့ထက် အများကြီး ငယ်ရွယ်နေသည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။
ချီလင်းအနေဖြင့် ကျူးကျူးချင်းကို ပိုမိုသန်မာလာစေရန် သူမကို ထိခိုက်နစ်နာစေမည့် နည်းလမ်းမျိုးကို သုံးမည်မဟုတ်သည်မှာ သေချာသည်။ ဤသို့ကြည့်လျှင် ကျူးကျူးချင်းက ပိုမိုသန်မာလာနိုင်သည်ဆိုမှတော့ သူလည်း ဘေးကင်းနိုင်ကောင်းပါရဲ့။
"ခေါင်းဆောင်ချီ... ကျွန်တော့်ကို ကယ်ဖို့ နည်းလမ်းများ ရှိလား" ကျောက်လဲ့က မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။
ချီလင်းက သူ၏ ကျောဘက်မှ လျှို့ဝှက်သိုင်းကျမ်း တစ်အုပ်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ကျောက်လဲ့က ထိုကျမ်းပေါ်တွင် တောက်ပနေသော "ခုနစ်ချက်ဒဏ်ရာ လက်သီး " ဟူသော စကားလုံးသုံးလုံးကို ကြည့်ကာ ချီလင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေသည်။
"မင်းက ဒီ 'သွေးလက်ဝါးတံဆိပ်' ကို ကျင့်ကြံတဲ့အခါ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အရင်ထိခိုက်အောင် လုပ်ပြီးမှ တခြားသူတွေကို ထိခိုက်အောင် လုပ်တာပဲ။ အကယ်၍ ငါက အခု မင်းကို ကျင့်စဉ်ပြောင်းခိုင်းလိုက်မယ်ဆိုရင် မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံမှုတွေအားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ပြီး သာမန်လူတစ်ယောက်ဖြစ်အောင် လုပ်လိုက်တာနဲ့ အတူတူပဲ။ မင်း သဘောတူလား" ချီလင်းက မေးလိုက်သည်။
ကျွမ်းကျင်သူ တစ်ယောက်အဖြစ်မှ သာမန်လူတစ်ယောက် ဖြစ်သွားရခြင်းမှာ သူ၏ အသက်ကို ကယ်တင်ရန်အတွက် ဖြစ်လျှင်ပင် လက်ခံနိုင်စရာ မရှိပေ။ ထို့ကြောင့် သဘာဝကျကျပင် ကျောက်လဲ့က သဘောမတူပေ။
"ဒါကြောင့် ငါ မင်းကို ဒီ 'ခုနစ်ချက်ဒဏ်ရာ လက်သီး ' ကို သင်ပေးမယ်။ သူ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုနည်းလမ်းက သွေးလက်ဝါးတံဆိပ်နဲ့ ဆင်တူပေမဲ့ နာမည်ကြီး ဂိုဏ်းတစ်ခုက ဆင်းသက်လာတဲ့ တရားဝင် ကျင့်စဉ်တစ်ခုဖြစ်ပြီး မင်းရဲ့ အခြေခံကို ထိခိုက်စေမှာ မဟုတ်ဘူး" ချီလင်းက နောက်ထပ် လျှို့ဝှက်သိုင်းကျမ်း တစ်အုပ်ကို ထုတ်ယူရင်း ပြောလိုက်သည်။
"တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ မင်းက ဒီ 'မူလအစ ကျင့်စဉ်' ကို ကြိုးကြိုးစားစား ကျင့်ကြံမယ်ဆိုရင် 'ခုနစ်ချက်ဒဏ်ရာ လက်သီး ' ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ ဆိုးကျိုးတွေကို ပျက်ပြယ်သွားစေနိုင်တဲ့အပြင် မင်းရဲ့ အခြေခံကို ပိုမိုခိုင်မာစေပြီး ကိုယ်ကာယကိုလည်း တိုးတက်ကောင်းမွန်စေနိုင်တယ်"
"မင်း ဒီမူလအစ ကျင့်စဉ်ကို ဒုတိယအဆင့်အထိ ကျင့်ကြံနိုင်ပြီး ခုနစ်ချက်ဒဏ်ရာ လက်သီး ကိုလည်း အတော်အသင့် ကျွမ်းကျင်လာပြီဆိုရင် မင်းရဲ့ လက်ရှိ စွမ်းအားတွေကို ပြန်လည်ရရှိနိုင်ပါလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ အချိန်ဘယ်လောက် ကြာမလဲဆိုတာကတော့ မင်းရဲ့ နားလည်နိုင်စွမ်း အပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်"
ကျောက်လဲ့သည် သူ၏ လက်ထဲရှိ လျှို့ဝှက်သိုင်းကျမ်း နှစ်အုပ်ကို ကြည့်ကာ သူ၏ ကျေးဇူးတင်မှုများမှာ စကားလုံးများဖြင့်ပင် ဖော်ပြ၍ မရနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်နေသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကို ဤမျှလောက် ဂရုစိုက်ပေးသည်ကို သူ ပထမဆုံးအကြိမ် ခံစားဖူးခြင်းဖြစ်ပြီး အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုတွင် ပါဝင်နေရသကဲ့သို့ ခံစားချက်မျိုးကို ရရှိစေသည်။
"ခေါင်းဆောင်ချီ... ကျွန်တော့်အသက်ကို ကယ်တင်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ကျွန်တော် ကျောက်လဲ့ တစ်သက်လုံး ခေါင်းဆောင့်အပေါ် သစ္စာရှိပါ့မယ်လို့ ဒီနေရာမှာ ကောင်းကင်ကို တိုင်တည်ပြီး ကျိန်ဆိုပါတယ်။ အကယ်၍ ကျွန်တော် သစ္စာဖောက်ခဲ့ရင် ဆိုးရွားတဲ့ သေခြင်းမျိုးနဲ့ သေပါစေ" ကျောက်လဲ့က လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။
"ကောင်းပြီ... အဲဒီစိတ်ထားရှိရင်ပဲ လုံလောက်ပါပြီ" ချီလင်းက လက်ယမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။ "မင်းရဲ့ အသက်အရွယ်နဲ့ ဒီလို ကျင့်ကြံမှုမျိုး ရှိတာက ပါရမီရှင်တစ်ယောက်လို့ သတ်မှတ်လို့ ရပါတယ်။ အကယ်ဒမီ တစ်ခုခုကို ရှာပြီး သေချာ သွားတက်သင့်တယ်"
ထို့နောက် ချီလင်းသည် လှည့်ထွက်သွားပြီး ထပ်မံ အချိန်ဆွဲမနေတော့ပေ။ လူတစ်ယောက်အပေါ် သူ၏ အကဲဖြတ်မှုကို သူ ယုံကြည်သည်။ ကျောက်လဲ့သည် နောင်တစ်ချိန်တွင် သူ့အတွက် သေချာပေါက် အကူအညီ ဖြစ်လာမည်သာ ဖြစ်သည်။
ဝိညာဉ်သတ်ကွင်း အပြင်ဘက်သို့ ရောက်သောအခါ ကျူးကျူးချင်းမှာ သူ့ကို စောင့်ဆိုင်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူမ၏ အနီးတွင် အရပ်ရှည်ရှည် လူတစ်ယောက်က ဝန်းရံနေသည်။
"ဘယ်လိုလဲ အလှလေး... ငါ့ကို မျက်နှာသာပေး တဲ့အနေနဲ့ အတူတူ ထမင်းသွားစားရအောင်လေ။ မင်းလို အလှအပရော၊ အစွမ်းအစပါ ရှိတဲ့ မိန်းမလှလေးဆိုတာ ငါလို သူရဲကောင်းမျိုးနဲ့မှ လိုက်ဖက်တာ။" ထိုလူက စိတ်အားထက်သန်နေသည့် မျက်နှာဘေး ဖြင့် ပြောဆိုနေရင်း သူ၏ မျက်လုံးများကလည်း ကျူးကျူးချင်း ကို ဝါးစားမတတ် စိုက်ကြည့်နေတော့သည်။
ကျူးကျူးချင်းသည် ဤကဲ့သို့သော လူများကို အမြဲတမ်း အရေးမလုပ်တတ်သဖြင့် အေးစက်စက် မျက်နှာထားဖြင့်သာ နေကာ တိတ်ဆိတ်ပြီး ခံစားချက်ကင်းမဲ့နေဟန် ပြနေသည်။ သို့သော် ကျူးကျူးချင်း၏ အမူအရာက ထိုလူကို အခွင့်အရေးရှိသည်ဟု ထင်မှတ်သွားစေမည်ကို မည်သူက သိမည်နည်း။ ထို့ကြောင့် သူက ပို၍ပင် အကဲပိုလာတော့သည်။
"ဟားဟားဟား... အလှလေး၊ မရှက်ပါနဲ့။ ဒီဝိညာဉ်သတ်ကွင်းကြီးမှာ ငါ ကျင်းဟယ် ရဲ့ နာမည်ကို မသိတဲ့သူ ဘယ်သူရှိလို့လဲ။ မင်းကို မကောင်းမဆက်ဆံပါဘူးလို့ ငါ အာမခံပါတယ်" ကျင်းဟယ် ဟု အမည်ရသော ထိုလူက ကျူးကျူးချင်းအနီးသို့ ပိုမိုကပ်သွားရင်း ပြောလိုက်ပြီး သူ၏ မကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက်များ ပါဝင်နေသည့် အကြည့်များမှာ ပို၍ပင် တောက်လောင်လာသည်။
"ဒါ့အပြင်... အဲဒီကိစ္စမှာ ငါ့ရဲ့ စွမ်းရည်တွေက ပိုတောင် ကောင်းသေးတယ်။ မင်း ငါ့ကို သေချာပေါက် မေ့နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"
ဤစကားမှာ တိုက်ရိုက် စော်ကားလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ကျူးကျူးချင်း အမုန်းဆုံးမှာ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမကို ဤသို့ စော်ကားခြင်းဖြစ်ရာ သူမ မနေနိုင်တော့ဘဲ "ထွက်သွားစမ်း" ဟု အေးစက်စက် ပြောလိုက်သည်။
"အိုး... ကောင်မလေးက ဒေါသလေးလည်း ထွက်တတ်သေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ ရပါတယ်... ငါ အကြိုက်ဆုံးက ဒီလို မိန်းမမျိုးပဲ။ အရသာ ပိုရှိတာပေါ့" ကျင်းဟယ်က ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။
"မင်း ထွက်မသွားရင် သေချာပေါက် ဆိုးဆိုးရွားရွား သေရလိမ့်မယ်" ကျူးကျူးချင်းက ပြောလိုက်သည်။
"ဟင်... ဟားဟားဟား၊ ဒီဝိညာဉ်သတ်ကွင်းကြီးမှာ ငါ ကျင်းဟယ် ကို ဆန့်ကျင်ရဲတဲ့သူ ဘယ်သူရှိလို့လဲ။ ငါက ဝိညာဉ်အကြီးအကဲ အဆင့်ရှိပြီး တစ်ခုတည်းသော ရွှေရောင်ဝိညာဉ်တံဆိပ် ကိုင်ဆောင်သူ နှစ်ယောက်ထဲက တစ်ယောက်ပဲကွ" ကျင်းဟယ်က မာနတထောင်ထောင်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
ကျင်းဟယ်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ရွှေရောင်ဝိညာဉ်တံဆိပ် ကိုင်ဆောင်သူ တစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း ကြားလိုက်ရသောအခါ ကျူးကျူးချင်းမှာ ခေတ္တမျှ အံ့အားသင့်သွားမိသည်။ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ စုဆောင်း၍ရနိုင်သော ငွေရောင်ဝိညာဉ်တံဆိပ် ကိုင်ဆောင်သူနှင့် မတူဘဲ ရွှေရောင်ဝိညာဉ်တံဆိပ် ကိုင်ဆောင်သူ ဖြစ်လာရန်မှာ အချိန်တိုအတွင်း ဆက်တိုက် အနိုင်ရရှိရန် အစစ်အမှန် စွမ်းအားကို လိုအပ်ပေသည်။
ဆိုလိုသည်မှာ အနည်းဆုံး ဝိညာဉ်အကြီးအကဲ အဆင့်တွင် ဤကျင်းဟယ်သည် ဝိညာဉ်သတ်ကွင်းရှိ အမြင့်ဆုံး စွမ်းအားကို ကိုယ်စားပြုနေပြီ ဖြစ်သည်။ လူတွေ တိုက်ခိုက်ခြင်းဖြင့် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းပြုကြသော နေရာတစ်ခုတွင် ကျင်းဟယ်၏ စွမ်းအားမှာ သာမန်ထက် ထူးကဲနေကြောင်းကိုလည်း ဆိုလိုပေသည်။
သို့သော် ထိုသို့ဖြစ်နေသည့်တိုင် ကျူးကျူးချင်းသည် လူယုတ်မာများကို ဘယ်သောအခါမှ အရှုံးပေးမည် မဟုတ်ပေ။ အကယ်၍ ဝိညာဉ်မဟာဧကရာဇ် တစ်ဦးက သူမ၏ အရှေ့တွင် ရပ်နေပြီး သူမကို ဤသို့ စော်ကားဝံ့မည်ဆိုပါကလည်း ကျူးကျူးချင်းက သူတို့ကို တိုက်ခိုက်မည်သာ ဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် ကျူးကျူးချင်းသည် ထပ်မံ တွန့်ဆုတ်မနေတော့ဘဲ သူမ၏ "နက်နဲသော ငရဲဘုံ နတ်ဘုရားလက်ဝါး " ကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။ စိမ်းပြာရောင် အလင်းတန်းများ တောက်ပနေသော သူမ၏ လက်ဝါးသည် ကျင်းဟယ်၏ ရင်ဘတ်ကို လွှမ်းခြုံသွားပြီး သူ့ကို အဆုံးအဖြတ်ပေးမည့် တိုက်ကွက်တစ်ခု ဖော်ဆောင်ရန် ရည်ရွယ်လိုက်သည်။
သို့သော် ကျူးကျူးချင်းကို အံ့အားသင့်သွားစေသည်မှာ ကျင်းဟယ်၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခြင်းပင်။ သူမ၏ လက်ဝါးရိုက်ချက်သည် သူ၏အပေါ်တွင် မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမျှ လုံးဝ မဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ပေ။
"ဟဲဟဲ... မင်းရဲ့ စွမ်းရည်က ဒီလောက်လေးပဲလား။ နှိပ်ပေးဖို့တောင် သိပ်အဆင်မပြေပါလား" ကျင်းဟယ်က ကျူးကျူးချင်း၏ လက်ကို ဖမ်းဆွဲရန် လက်ဆန့်ထုတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ ကျူးကျူးချင်းက အလျင်အမြန် နောက်သို့ ခုန်ဆုတ်လိုက်ပြီး ကျင်းဟယ်၏ တိုက်ခိုက်မှု အကွာအဝေးမှ ထွက်သွားလိုက်သည်။
"ဟားဟားဟား... အလှလေး၊ မပြေးပါနဲ့။ လာ... ငါနဲ့ လာကစားပါ" ကျင်းဟယ်က သူ၏ ကြွက်သားများကို တင်းထားပြီး ကျူးကျူးချင်းကို ဖမ်းဆွဲရန် အသင့်အနေအထားဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
သို့သော် ထိုအချိန်မှာပင် ကျင်းဟယ်၏ လှုပ်ရှားမှုများ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။ သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးရှိ ကြွက်သားများမှာ တင်းမာနေပြီး အနည်းငယ်မျှပင် မလျှော့ရဲတော့ဘဲ သူ၏ မျက်နှာထားမှာလည်း အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့နေသည့် အမူအရာသို့ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကျင်းဟယ်၏ အလိုအလျောက် သိမြင်နိုင်စွမ်းအရ သူသည် အလွန်တရာ ကြီးမားပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တည်ရှိမှုကြီး တစ်ခု၏ ပစ်မှတ်ထားခြင်းကို ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသောကြောင့်ပင်။ သူ၏ နောက်ကျောဘက်တွင် ကြီးမားလှသော အရိပ်မည်းကြီးတစ်ခု ပေါ်လာသကဲ့သို့ဖြစ်ပြီး သူသာ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားလိုက်ပါက ချက်ချင်း ခေါင်းဖြတ်ခံရမည်မှာ သေချာလှသည်။
ဤသည်မှာ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်၏ အလိုအလျောက် သိမြင်နိုင်စွမ်းကဲ့သို့ တိုက်ပွဲအတွေ့အကြုံ ရင့်ကျက်သော စစ်သည်တော်တစ်ဦး၏ အလိုအလျောက် သိမြင်နိုင်စွမ်းပင် ဖြစ်သည်။ ကျင်းဟယ်မှာ ရိုင်းစိုင်းကြမ်းတမ်းသော်လည်း ရွှေရောင်ဝိညာဉ်တံဆိပ် ကိုင်ဆောင်သူ တစ်ဦးဖြစ်လာရန်အတွက် အရည်အချင်းမရှိသူ တစ်ယောက်တော့ သေချာပေါက် မဟုတ်ပေ။
သူ၏ အာရုံခံနိုင်စွမ်းအရ ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တည်ရှိမှုကြီးသည် သူ့ထံသို့ တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာနေပြီး ခြေတစ်လှမ်း နီးကပ်လာတိုင်း သူ ခံစားရသော ဖိအားမှာ နောက်တစ်ဆင့်သို့ မြင့်တက်သွားသည်။
ကျင်းဟယ်၏ နဖူးမှ ချွေးအေးများ စိမ့်ထွက်လာသည်။ မည်သို့သော တည်ရှိမှုမျိုးကို သူ ရန်စမိလိုက်မှန်း သူ မသိတော့ပေ။ ဒီအလှလေးကများ တကယ့်ကို အစွမ်းထက် ကျွမ်းကျင်သူ တစ်ယောက်ယောက်ရဲ့ သီးသန့် ပိုင်ဆိုင်မှု ဖြစ်နေတာလား။
ထိုအကြောင်းကို တွေးမိသောအခါ ကျင်းဟယ်မှာ အလွန်အမင်း နောင်တရမိသွားသည်။ သူ၏ ပါးစပ်က သူ့ကို ဒုက္ခအများကြီး ပေးခဲ့ဖူးပြီးပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူ ဘာကြောင့်များ သင်ခန်းစာ မယူခဲ့ရသနည်း။
ထိုတည်ရှိမှုကြီး သူ၏အနီးသို့ ရောက်လာသောအခါ ကျင်းဟယ်၏ ကြွက်သားများမှာ အဆုံးစွန်အထိ တင်းမာသွားပြီး သေစေနိုင်သော တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခုကို ရင်ဆိုင်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်တော့သည်။
သို့သော် ထို့နောက်တွင် ဘာမှ ဖြစ်မလာခဲ့ပေ။ လူ့လောကမှ သာမန်လူတစ်ယောက်နှင့်မတူဘဲ ချောမောခန့်ညားပြီး သေသပ်လှပသော လူငယ်တစ်ဦးက သူ့ဘေးမှ အေးအေးဆေးဆေး ဖြတ်လျှောက်သွားခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
ပို၍ ထူးဆန်းသည်မှာ ထိုလူငယ် ဖြတ်လျှောက်သွားပြီးနောက် ကျင်းဟယ် ခံစားနေရသော ဖိအားများမှာ အရိပ်အယောင်ပင် မကျန်တော့ဘဲ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားခြင်းပင်။
ကျင်းဟယ်သည် ချီလင်းကို သံသယနှင့် မရေရာမှုများ ရောယှက်နေသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ သူများ ဖြစ်နေမလား။ ဒါပေမဲ့ ဒါက မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ သူက အသက် ဘယ်လောက်များ ရှိဦးမှာမို့လို့လဲ။ ဒီလောက် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အရှိန်အဝါမျိုးကို သူက ဘယ်လိုလုပ် ထုတ်လွှတ်နိုင်မှာလဲ။